Opinions

Na het al succesvolle eerste deel dit tweede goede verhaal over Winky en haar groote liefhebberij voor paarden en Sinterklaas. Deel 1 was beter zoals velen al zeggen, maar deze vind ik toch zeker goed genoeg om hetzelfde cijfer te verdienen. Ebbie Tam acteert wel goed, zeker voor haar leeftijd. Inderdaad zoals Kappeuter al zei : dat indianen jochie was erg leuk bedacht maar de ''nieuwe indianen naam'' grap werd al snel vervelend, het einde is wel zeer leuk, ook de brieven die Winky aan Sinterklaas schreef waren niet van die saaie, niet boeiende verhalen maar toch iets wat je in ieder geval niet in slaap bracht , ontzettend goede en vermakelijke jeugdfilm. Aanrader voor jong en oud rond de tijd van Sinterklaas.

4,0*

Ik had vandaag een filmdagje met Daredevil en Wagons East, waarvan deze de uitschieter is, na Daredevil (die viel erg tegen) had ik slechte zin in nog een film maar het is me reuze mee gevallen. Ik dacht dat dit een echte rot film zou worden aangezien de recencie in de Veronica-gids, normaal gesproken speelt John Candy erg goed, en ook in deze film al had ik iets anders verwacht. Richard Lewis was iets minder maar toch niet echt zeer vervelend, de grappen waren opzicht goed genoeg geslaagd voor een soort van Western parody. Niet echt een topper dat klopt, en sommige momenten waren een beetje saai en flauw, maar als je deze film gewoon met verstand op nul gaat kijken kun je lachen, wat ik heb gedaan.

2,5* (zelfs kans op verhoging naar een 3,0*)

Allesbehalve bijzonder, maar toch vond ik A Walk among the Tombstones een zeer vermakelijke film. Liam Neeson speelt een rol die natuurlijk behoorlijk in het verlengde ligt van zijn werk in Taken, maar hij doet dat wel op een fijne manier. Ook zijn er leuke bijrollen weggelegd voor onder meer Dan Stevens en David Harbour. Met name van die laatste is het leuk om hem eens in een compleet andere rol te zien dan de grote rol waar hij om bekend is geworden.

Het plot is vrij dun en rechttoe rechtaan, maar de film weet wel de spanning vrij goed vast te houden tot aan het einde. Ook de (dubbele) climax mag er best wezen. Nadeel vond ik de prominente rol van TJ. Maakt de film bij vlagen onnodig 'kinderachtig' (het correspondeert niet helemaal met de grimmige sfeer waar men voor wil gaan) en ook ongeloofwaardig richting het einde. Het is eigenlijk het enige smetje dat ik kan bedenken. Dit is verder geen film die me heel lang zal bijblijven, maar amusant vond ik het zondermeer.

3*

Een film waar ik niet al te hooggespannen verwachtingen van had. Spectaculair werd het uiteindelijk ook niet, maar A Walk in the Clouds is een degelijke dramafilm.

Keanu Reeves is een acteur die ik, in tegenstelling tot velen, vrij hoog heb zitten. Films waar hij in opduikt vind ik meestal wel goed. Ook hier deed hij het naar behoren. De overige cast kende ik helaas niet, maar ik kan niet zeggen dat ik vond dat iemand ongeloofwaardig bezig was. De opa van de familie zorgde enigszins voor wat humor in het toch redelijk serieuze verhaal en de 'echtgenote' was ook een positieve verrassing.

Jammer is natuurlijk de scène met de brand. Dat sloeg nergens op en vergalde voor mij het einde een beetje. Verder is het wel allemaal behoorlijk vermakelijk. Het acteerwerk speelt daar een sterke rol bij, maar alleen de wijngaarde al was prachtig om te aanschouwen zonder dat er verder iets gebeurde. Dat maakt het net wat meer dan de standaard romantische film.

Ik vond dit een zeer aangename film voor tussendoor. Er gebeurt niet al te veel, maar het wordt gelukkig ook niet té zoet en gaat niet vervelen. Simpele film, maar wel goed uitgewerkt.

3*

Ik vond het wel een leuke film maar absoluut niks speciaals, inderdaad zoals nog iemand hier zei ik heb niks met die klei-achtige figuren maar ik vond het toch echt nog wel te pruimen, ik heb volgens mij ooit eens 1 aflevering van de serie gezien maar dat kan ik me amper herinneren, leuk filmpje destijds om eens te bekijken.

3,0*

Toch meer negatieve reacties over deze film dan ik gedacht had. Persoonlijk voldeed hij precies waar ik op het moment van kijken behoefte aan had.

Dit soort 'over de top' blockbusters vind ik gewoon leuk soms. Het is niet zo dat ik niet open sta voor andere soorten cinema, maar als je even niks aan je kop wil hebben zijn het (meestal) fijne films. Zo ook Wanted. Het verhaal is echter de grootste onzin en ook ik kon me niet helemaal interesseren voor dat gedoe met het Broederschap en de codes. Daar zitten ook de nadelen van de film. De onwaarschijnlijkheid gaat ver en leidt daardoor soms wat af. Dan kun je natuurlijk hetzelfde zeggen over de eerste de beste superheldenfilm, maar bij Wanted krijg je op de een of andere manier de indruk naar een film te kijken die zich iets serieuzer wil nemen.

James McAvoy is de enige van de cast die echt teleurstelde. In het begin was hij nog prima, maar zodra hij bij het Broederschap terecht komt wordt hij arrogant en een stuk onsympathieker. Als er dan bij de effecten toch al gekeken wordt naar The Matrix, kijk dan ook naar de personages daar en trek er lering uit hoe de ontwikkeling van het personage Neo is aangepakt. Iemand die totaal niet weet wat hem overkomt en overal vraagtekens bij zet is een stuk fijner om naar te kijken. Als kijker is het namelijk ook niet vanzelfsprekend wat er gebeurt, dus is het fijn als het hoofdpersonage diezelfde verbazing uitspreekt. Aan de overige namen waaronder Jolie en Freeman kon ik me niet storen. Ze deden het wat mij betreft naar behoren, al hebben ze uiteraard wel eens betere rollen vertolkt.

De special effects en actiescènes zien er erg gaaf uit. Zoals gezegd zag ik een vergelijkenis met The Matrix op meerdere momenten, maar echt jatwerk wil ik het ook weer niet noemen. Voornamelijk die scène met de auto's op het begin mag gezien worden. Visueel stuntwerk ten top. Heerlijke nonsens, maar als het goed wordt uigevoerd heb ik er verder geen problemen mee.

Na afloop van de film was ik razend enthousiast. 'Cool' is een woord dat ik niet gauw gebruik, maar wel direct bij me opkwam toen de credits over het scherm rolden. Het voordeel van pas na een aantal dagen stemmen is dat je de tijd hebt om de film te laten bezinken en ik kwam zodoende tot de conclusie dat het wel erg gaaf was allemaal, maar inhoudelijk toch vaker de plank misslaat of iig niet zo bijzonder goed is. Als 'verstand op nul' actiefilm is dit meer dan geslaagd, maar écht hoogstaand vind ik het uiteindelijk niet.

3*

Uiteindelijk is het een leuke trilogie, maar wel eentje die per film steeds een stukje minder wordt. War for the Planet of the Apes gaat, zoals de naam suggereert, vrij over de top te werk, al valt het aandeel 'oorlog' nog wel binnen de perken. De film ziet er bij vlagen schitterend uit, maar is op andere momenten overdreven langdradig en ik weet niet goed wat ik met Woody Harrelson's personage moet. Goede acteur, maar hij leutert een behoorlijk eind weg hier. De film bevat, naast oudgedienden als Casear en Maurice, ook enkele leuke nieuwe personages, waarbij vooral Bad Ape voor een aantal komische momenten weet te zorgen. Andy Serkis verdient bovendien een diepe buiging voor het werk dat hij voor deze reeks heeft geleverd. Kwalitatief is het dan ook zeker geen rommel, maar ik vond War vooral écht te lang duren. Het kijkt lekker weg, maar het is nou ook niet zo dat de film er met de originaliteitsprijs vandoor gaat. Daardoor is het een wat wisselvallige afsluiter die het voor mij bij lange na niet haalt bij hoe de reeks in 2011 begon.

3*

Deze stond al behoorlijk lang op mijn lijstje. Ik kan me nog goed herinneren dat de film uitkwam en mijn interesse had, maar het is er eentje die er op de één of andere manier doorheen geglipt is destijds. De dvd heb ik ook nog vaker in mijn handen gehad in winkels, maar het is er nooit van gekomen.

Van de week me dan eindelijk maar eens aan deze film gewaagd en dat viel absoluut niet tegen. The Water Horse is bovenal een film met het hart op de juiste plek. Het is een aandoenlijke jeugdfilm die weliswaar veel facetten bevat uit eerdere films, maar door de 'Monster van Loch Ness' insteek toch nog origineel voelt. De film bevat weinig verrassingen. Ik vermoed dat de gemiddelde filmkijker vrij gauw de grove contouren van de film kan uittekenen, maar dit is naar mijn mening nauwelijks van belang. De formule volgen geeft in dit geval voldoening.

Kleine minpunten zijn met name te vinden in de soms wat wisselvallige CGI: bij vlagen prima, bij vlagen tegenvallend en verouderd. De volgroeide Crusoe komt er naar mijn mening iets beter vanaf dan de jonge variant. Op het acteerwerk valt weinig aan te merken. David Morrissey's personage komt soms iets te veel over als een karikatuur, maar dat lijkt vooral aan het schrijfwerk te liggen. Hij speelt het personage prima. Ook Ben Chaplin, Brian Cox en Emily Watson doen het goed, evenals de jonge Alex Etel. De manier waarop die laatste de band tussen Angus en Crusoe neerzet, zorgt ervoor dat de film soms (in positieve zin) wat aan E.T. doet denken. Het mag daarnaast gezegd worden dat, ondanks dat niet alles in Schotland is opgenomen, de locaties er fantastisch uitzien.

The Water Horse stelt niet teleur. De film weet het hele speelduur te boeien en er is een prima balans tussen humor, drama en avontuur. Het fantasy-element in de vorm van het wezen zal de kijker moeten aanspreken, maar buiten dat zou dit geschikt moeten zijn voor het hele gezin. De film wil niet écht kinderachtig worden en kent zeker een duisterder stuk, maar tegelijkertijd is het allemaal niet te zwaar op de hand. De film kon na uitkomst op een positieve ontvangst rekenen. Naar mijn mening is dat 15 jaar later nog steeds volledig terecht.

3,5*

Oke. Ik heb hem nu toch wel zo vaak gezien en hij is telkens op 3 sterren blijven staan. Nu gooi ik er een halfje op.

Adam Sandler zet wederom een leuke rol neer (ik kan er niks aan doen, maar ik vind hem een grappige acteur). Zijn stem wordt wel op den duur vervelend maar dat is maar een klein minpuntje. Er zitten namelijk echt veel momenten in deze film die op mijn lachspieren werken. Bijv. als hij die leraar van hem te lijf gaat Ook de wedstrijden zelf worden vermakelijk in beeld gebracht. Ook leuke bijrollen van de andere acteurs zoals Kathy Bates en Henry Winkler. Al met al is The Waterboy een komedie die ik keer op keer leuk blijf vinden. Zo simpel en zo low-budget, maar toch erg leuk.

3,5*

Ik was wel benieuwd naar The Way Back. Peter Weir maakte twee films die ik hoog heb zitten: The Truman Show en Dead Poets Society. En ik moet zeggen, ik vond dit niet slecht, maar ik had hem wel beter verwacht. Met het acteerwerk zit het wel goed. Jim Sturgess ken ik alleen van Cloud Atlas, maar ook hier deed hij het best goed. Ook de rest van de cast waaronder Ed Harris deed het prima. De rol van Colin Farrell had wat groter gemogen. Is er eigenlijk nog verteld hoe het met hem is afgelopen, of heb ik dat stuk gemist? De film heeft een prima verhaal, maar zoals al voor mij wordt verteld had er meer uit gehaald kunnen worden. Het had wat 'ruwer' gemogen, niet omdat ik de personages graag zie lijden, maar misschien was het dan wel wat meer bij me binnengekomen, want dat was nu niet echt het geval. Ik zag al aankomen dat niet iedereen het einde van de film ging redden, maar de dood van sommige personages werd wel erg snel in beeld gebracht. En dan het einde... Nogal afgeraffeld. Wat mij betreft is het minpunt van de film eigenlijk dat het soms te snel en soms te langzaam gaat, en dat er over het algemeen wat te min spanning is. Desalniettemin bevat de film sterk acteerwerk, muziek die aansluit bij de gebeurtenissen en verveelt hij eigenlijk geen moment.

3*

Alweer een tijdje geleden dat ik 'm gezien heb, maar ik kijk er nog altijd met een positief gevoel op terug.

Van We Bought a Zoo verwachtte ik niet veel meer dan de standaard Amerikaanse happy family film, vol met zoetsappige momenten zoals de welbekende jonge kinderen die hun ouders (meestal de vader) wel even uitleggen hoe ze wel niet met relaties moeten omgaan. Aangezien ik het met dat soort films zo langzamerhand wel gezien heb, waren mijn verwachtingen dus wel gematigd hierbij. Dat was echter nergens voor nodig.

We Bought a Zoo is namelijk een zeer sympathieke film. De clichés blijven niet gespaard, maar sommige zijn nu eenmaal onvermijdelijk en moeten er gewoon in zitten. Het overdreven happy-end is daar natuurlijk het meest duidelijke voorbeeld van. Maar eerlijk gezegd had ik me dat ook niet anders willen voorstellen. Op komisch gebied is het wat te kinderlijk voor het wat oudere publiek, maar het 'drama gedeelte' (met name duidend op het rouwproces) is zeer goed naar voren gehaalt. Matt Damon en Scarlett Johansson doen het prima en spelen hun rollen met enthousiasme. Overigens is het wel even het vermelden waard dat ik Maggie Elizabeth Jones echt een erg leuk kind vond. Ik heb normaal gesproken niks met kinderen en al helemaal niet in films, maar om deze aaibaarheidsfactor was bijna niet heen te draaien.

Dit is de beste feelgoodfilm die ik in tijden gezien heb. Het is geen rollercoaster aan gebeurtenissen, maar desondanks blijft het gemakkelijk om de film uit te zitten. De opzet is leuk en het zorgt ervoor dat het toch net wat anders is dan andere Amerikaanse films van dit kaliber. De film kent een sympathieke, warme sfeer die goed wordt overgebracht. Een film waar ik me prima bij vermaakt heb en die als familiefilm meer dan geschikt is.

3,5*

En ook ik vond 'de quote' best inspirerend:

Sometimes all you need is 20 seconds of insane courage, just literally 20 seconds of embarrassing bravery, and I promise you something great will come of it.

De film deed me niet alleen denken aan National Lampoon's Vacation (1983), maar eigenlijk nog meer aan RV (2006). Het enige verschil is alleen dat het gezin in We're the Millers geen echt gezin moet voorstellen. Dat geeft de ruimte om net wat grover uit de hoek te komen qua humor dan de twee eerdergenoemde films en, toegegeven, het levert leuke momenten. Zo'n absurd moment als het zoenen in de bus werkte bij mij in ieder geval wel op de lachspieren.

Toch is het een film die me niet echt is bijgebleven. Het probleem is dat ik een soortgelijke formule toch iets te vaak eerder gezien heb en dat We're the Millers zich daar naar mijn mening niet erg in onderscheidt. Het wordt goed uitgevoerd, maar ik had het gevoel bijna alles wel eens eerder gezien te hebben. Bovendien werd de film naar het einde toe wel erg corny. Wat de film dan wel weer mee heeft is de leuke cast. Ik heb in het verleden wel eens aangegeven geen fan te zijn van Will Poulter, maar hier vond ik hem prima op zijn plaats. Ook Aniston, Roberts en een weliswaar redelijk inwisselbare Sudeikis laten zeker zien onderling chemie te hebben. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld en als iets deze film de moeite waard maakt, is dat het.

3*

Verlaagd met een halve ster. De film ooit in een ver verleden wel gezien, maar er stond me bijster weinig van bij en dat vind ik achteraf gezien helemaal niet zo gek. Wedding Crashers is doorsnee en komt zelfs moeizaam op gang. De twee hoofdpersonen zijn weinig sympathiek en het is dan ook moeilijk voor te stellen dat ze zo succesvol zijn en nooit door de mand vallen met hun absurde plan. De film wordt gelukkig beter zodra het duo bij de familie Cleary terechtkomt. Mijns inziens zijn namelijk niet Owen Wilson en Vince Vaughn, maar Rachel McAdams, Isla Fisher en Christopher Walken de sterren van Wedding Crashers. McAdams is zeer aandoenlijk en de leuke grappen zijn hoofdzakelijk afkomstig van Fisher en Walken, en de overige bijrolacteurs. Ook Will Ferrell zorgde voor een gniffel. Het is allemaal best uit te zitten, met name door het onderhoudende middenstuk met enkele leuke grappen, maar verder is dit wel heel standaard formulewerk met een mierzoete finale.

3*

Gisteravond voor het eerst in bijna 10 jaar nog eens gezien... althans, gisteravond én twee weken geleden. Een tijdje geleden mijn VHS opnieuw aan de praat gekregen om enkele classics opnieuw te kunnen kijken, maar de tape van The Wedding Singer bleek het niet meer te trekken. Dus op dvd aangeschaft... Maar deze bleef een kwartier voor het einde vasthangen Teruggestuurd en een nieuw exemplaar gekregen. Gisteravond dus de complete film nog eens bekeken.

Het feit dat ik besloten heb de film weer helemaal opnieuw te kijken, en niet alleen het laatste kwartier, is veelzeggend. Ik was in mijn (late) kindertijd groot fan van Adam Sandler en heb zijn films verslonden. Het afgelopen jaar geregeld al eens wat films van hem teruggekeken en hoewel de amusementswaarde bij het gros van zijn films hoog blijft en mijn waardering qua cijfer niet heel erg afwijkt van 'vroeger', zijn er wel degelijk films die in mijn herinnering leuker waren dan bij de herziening. The Wedding Singer is eigenlijk de enige film waarbij het juist precies het tegenovergestelde is: mijn waardering is gestegen. Sterker nog, dit hoort wat mij betreft zeker bij zijn betere films, zeker op komisch gebied.

Het moet wel gezegd worden dat de film ook wel wat afwijkt van zijn andere films. Daar waar Happy Gilmore, Big Daddy en Little Nicky vooral als doel hebben je zo vaak mogelijk aan het lachen te maken, daar is The Wedding Singer een stuk ingetogener. Het is vooral een heel lief filmpje dat zich focust op de opbloeiende gevoelens tussen Sandler en Drew Barrymore. Sandler zelf speelt ook een personage dat een stuk rustiger is dan normaal en de twee hebben absoluut chemie, waardoor het leuk is om hun personages te blijven volgen. Ook Allen Covert, Christine Taylor en Steve Buscemi leveren allemaal leuke bijdragen. De film omarmt ook het 80s thema: de kapsels, de kleding en een weinig subtiele soundtrack: je moet van deze bont stoet houden, maar ik vind het helemaal geweldig.

De film heeft een lekker tempo en nauwelijks overbodige scènes. De humor die erin zit werkt ook wel: iets dat in latere Sandler-films nog wel eens een euvel blijkt (niet is zo ongemakkelijk bij een komedie als mislukte pogingen aanschouwen). Het is subtiel, maar wel charmant. Met The Wedding Singer weet Sandler eigenlijk precies de juiste snaar te raken. Zowel fans van zijn wat flauwere werk als de liefhebbers van zijn serieuzere films zouden hier allebei eigenlijk wel aan hun trekken moeten komen. Vernieuwend is het zeker niet (bereid je voor op de welbekende clichés), maar de uitvoering is dusdanig prettig dat ik het terecht vind om de score op te waarderen.

4*

Soms heb je van die films die zo maf, idioot en gek zijn dat ze eigenlijk weer grappig kunnen worden. Weird Science is daar een goed voorbeeld van. John Hughes vind ik altijd een goede regisseur als het gaat om tiener-komedie's. Ook leuk acteerwerk van Anthony Michael Hall en Ilan Mitchell-Smith. De leukste scene vond ik nog wel die gasten met die motor's op het feest .

3,0*

Aardige komedie, met een leuke Colin Firth. Ik had de film laatst nog een stukje gezien op TV, maar volgens mij ook al eens eerder helemaal gezien. In ieder geval.. De Humor was wel leuk, niet speciaal, maar opzicht wel vermakelijk. Het verhaal is erg cliché en is vaak zo ontzettend voorspelbaar. Maar desondanks toch een aardige romcom.

3,0*

Poeh.. Een beetje lastig te beoordelen, deze. Ik heb ooit eens een groot gedeelte gezien toen ik nog wat jonger was, maar toen snapte ik de film totaal niet. Gisteren dan toch maar een herziening gegeven. In het begin lijkt de film een sterke kant op te gaan. En zodra Williams in ''zijn hemel'' terecht komt, ziet het er echt prachtig uit. De felle, mooie kleuren spatten van het scherm af (letterlijk als Williams in de bloem knijpt) en het geeft een mooi uiterlijk aan de film. Ook zijn weerzien met de Dalmatiër en het optreden van Gooding Jr. was leuk.

Op het moment dat Williams naar de hel gaat vind ik het allemaal een beetje minder worden. De beelden zijn niet meer zo mooi als in het begin en de film dreigt vaker zijn interesse te verliezen. Er zitten ook een paar debiele, vage en erg vreemde scenes in die, zoals ik net al zei, niet zo interessant waren. Het einde lijkt eerst goed te gaan worden, maar blijkt dan best wel dom (naar mijn mening).

Een film met ups en downs. Het werd al voor me gezegd maar ik vond de eerste helft beter dan de eerste. Maar die eerste was dan wel weer erg sterk. Het acteerwerk was redelijk, maar niet bijzonder. De filmscore vond ik dan wél weer erg mooi. Hij zou 3 sterren hebben gekregen als die tweede helft wat beter was geweest. Voor nu houd ik het even op een:

2,5*

Niet best. Ashton Kutcher en Cameron Diaz heb ik beiden wel eens leuke rollen zien vertolken, maar met de egoïsten die ze hier moeten uitstralen kon ik niet veel. Wat een vreselijk ty-pisch Amerikaanse personages zetten ze hier neer. De twee kibbelen voortdurend en proberen elkaar elkaar het leven zuur te maken, terwijl op de achtergrond hun vrienden zich er ook mee bemoeien... Het werkte allemaal niet op mijn lachspieren. Dat laatste was dusdanig consequent het geval dat het bij vlagen wat ongemakkelijk wordt, met als dieptepunt die therapiesessies. Het eerste uur kwam ik maar moeilijk door.

De formule wordt natuurlijk weer braaf gevolgd, waardoor het niet kan uitblijven dat de twee personages uiteindelijk echte gevoelens voor elkaar beginnen te krijgen. Ondanks dat het zoetsappig en - door het voorafgaande deel - totaal niet geloofwaardig is, is het wel het beste deel van de film. Het kijkt tenminste gewoon weg. Van de hysterische humor moet de film het wat mij betreft niet hebben, dus ik kon het meer waarderen zodra er wat meer op de rem getrapt werd,. Terugkijkend is het echter te schaars om de film de moeite waard te maken.

2*

Lekkere thriller en (milde) horror mix. What Lies Beneath is misschien niet baanbrekend, maar de film doet wel wat hij moet doen. Veel hangt af van de twee hoofdrolspelers en gelukkig stellen zowel Michelle Pfeiffer als Harrison Ford niet teleur: onderling hebben ze chemie en hun personages worden geloofwaardig neergezet. De film kent onderhuidse spanning en zorgde er vooral voor dat ik als kijker geboeid bleef kijken naar hoe de vork in de steel zit. De speelduur is wellicht aan de pittige kant voor een film als deze, maar de tijd wordt goed benut en ook de climax, hoewel natuurlijk heerlijk over the top, is sterk. Prima vermaak voor een gure herfstavond.

3,5*

Op aanraden deze film bekeken. Ik moet zeggen dat ik het toch een bijzondere Dramafilm vond. Vooraf had ik totaal geen idee waar de film over ging. Maar het verhaal is erg mooi. Gilbert Grape is een bijzonder personage. Goed geacteerd door Johnny Depp. Je kan echt met het personage meeleven omdat hij zoveel voor zijn gezin zorgt. Het grootste pluspunt aan de film vond ik toch wel Leonardo DiCaprio's prestatie als gehandicapte jongen. Zeer goed geacteerd. De rest van de cast is ook goed op dreef en het hele verhaal rondom Gilbert's moeder was ook best aangrijpend. De film verveelt over het algemeen niet. Al zitten er wel wat onnodige stukjes in soms. Daarmee bedoel ik eigenlijk de hele rol van Mary Steenburgen. Dit sub-plotje met haar man leek niet zo belangrijk eigenlijk ten opzichte van bijv. het verhaal van Arnie en de moeder. Het einde had wat mij betreft wat beter gekund omdat het naar mijn ogen een beetje te abrupt overkomt. Het is niet slecht, maar had ietsje uitgebreider gemogen imo. Over het algemeen vond ik het zeker een mooie film. Ook niet echt een topfilm, maar wel zeker mooi om eens gezien te hebben. Vooral DiCaprio's rol is echt indrukwekkend.

3,5*

Vreemd dat ik deze nog nooit gezien had. When Harry Met Sally behoort immers toch wel tot de bekendere romcoms, al komt dat vermoedelijk vooral door de beruchte 'fake orgasm' scène. Die betreffende scène is tevens eigenlijk het enige moment waar ik de film echt grappig vond. Het deed me qua toon meermaals denken aan Annie Hall, die ik afgelopen zomer zag, en zo te lezen ben ik niet de enige die de link met Woody Allen legde.

Billy Crystal is, net als Allen in Annie Hall, vaak eerder vervelend dan grappig en van zijn chemie met (de in deze film overigens bloedmooie) Meg Ryan had ik me wat meer voorgesteld. Het begint allemaal vrij veelbelovend, maar het maakt de hooggespannen verwachtingen uiteindelijk niet helemaal waar. De dialogen mogen dan wel best scherp geschreven zijn; echt op de lachspieren werken deed het bij mij niet. Het werd zelfs naarmate de film vorderde bij vlagen wat saai en langdradig. Ik vond dat Ryan met Tom Hanks twee leukere films binnen dit genre maakte (Sleepless in Seattle en You've Got Mail).

Ik vond het niet meteen een vervelende zit, maar dit is geen film die me lang zal bijblijven. Sterker nog, ik moet bekennen dat ik dit op het moment van schrijven alweer grotendeels vergeten ben. Wat overblijft is een aardige wegkijker die met name teert op één opmerkelijke scène en enkele leuke bijrollen.

2,5*

Ik ging hier bijzonder getemperde verwachtingen naar kijken. Om mij heen hoorde ik van liefhebbers van het boek, waar ik er overigens ook één van ben, dat de film ontzettend zou tegenvallen en dan omschrijf ik het nog netjes. Achteraf herken ik me wel in een deel van de kritiek die ik gehoord heb, namelijk dat de focus te veel op het 'murder mystery' aspect zou liggen. Het klopt inderdaad dat de film, als je het vergelijkt met het boek, weinig aandacht schenkt aan het opgroeien van Kya en het één worden met de natuur. Tijdens het lezen zag ik eigenlijk een soort vrouwelijke variant van Tarzan voor me: een meisje dat veel kennis heeft van haar omgeving, maar ongemakkelijk (of zelfs wereldvreemd) is in het contact met anderen en ook iets 'natuurlijker' is qua voorkomen. Daarmee bedoel ik dat haar haren door de war zitten, haar kleding niet al te modieus is, etc. Juist op dat gebied slaat deze verfilming de plank volledig mis. Kya loopt er hier eerder bij alsof ze iedere week naar de salon gaat en regelmatig de stad bezoekt voor kleding. Het is bovendien allemaal te vanzelfsprekend dat Kya vanaf jonge leeftijd gedwongen wordt om voor zichzelf te zorgen. Hier lijkt dat allemaal zonder uitdagingen te zijn verlopen, maar de liefhebber van het boek weet wel beter.

Jammer, want ik ben het dus met enkele critici eens dat de film daar echt punten laat liggen. Tegelijkertijd ben ik me er wel van bewust dat mijn interpretatie van het boek niet per se dezelfde hoeft te zijn als die van de filmmaker en daarbij komt ook dat er keuzes gemaakt moeten worden. De insteek om vooral op het moordonderzoek en wat daaraan voorafging (de relatie tussen Kaya en Tate en later Chase) te focussen is een logische. De uitvoering daarvan is eigenlijk prima gedaan. De locaties zijn mooi (die stroken overigens weer wél vrij goed met wat ik tijdens het lezen in gedachte had) en het spel van vrijwel de gehele cast was degelijk te noemen. Mogelijk dat de vorige alinea overkomt alsof ik Daisy Edgar-Jones in een negatief daglicht zet. Dat is geenszins het geval. De aankleding en uitwerking van het personage had anders gekund, maar ze speelt het materiaal dat haar gegeven wordt overtuigend.

Wat resteert is eigenlijk een rustige, nette film. Niet heel bijzonder, maar het kijkt wel zeer aangenaam weg. Er zitten een aantal gemiste kansen in als je kijkt naar het bronmateriaal en ook de mensen die niet bekend zijn met het boek zullen een aantal van dit soort zaken mogelijk onbewust opvallen. Tegelijkertijd wordt het materiaal waar men dan wél mee aan de haal gaat met respect behandeld en het levert een verfilming op waar de meesten zich toch niet een buil aan kunnen vallen.

3*

Hier had ik hele hoge verwachtingen van. De titel van de film staat me nog bij van toen hij uitkwam. Werd destijds overladen met positieve recensies en dook later ook in diverse top 10 lijstjes van het jaar 2014 op. Een film over een muzikant in opleiding vind ik sowieso al een interessant gegeven, dus dit kon haast niet fout gaan.

Maar ik moet me aansluiten bij de overduidelijke minderheid die niet zo gecharmeerd was van Whiplash. Toegegeven, het was geen vervelende zit. De film weet nauwelijks te vervelen en er is een duidelijke focus. Miles Teller en J.K. Simmons leveren daarnaast beiden goed werk; ik twijfel er niet aan dat beiden veel energie in het spelen van deze personages gestopt hebben. Het grote probleem waar ik tegenaan loop: ik geloofde de film geen moment. Het wilde er bij mij om te beginnen niet in dat deze docent ongerept op deze wijze zijn gang kan gaan. Maar daar blijft het niet bij. Andrew verandert wel heel snel van sympathieke knul in een geobsedeerde klootzak, tijdens drumrepetities doet hij dusdanig zijn best dat het bloed over het drumstel vloeit (right...), hij drumt niet altijd wat je hoort, hij stapt na een behoorlijk heftig auto-ongeluk zomaar even uit de auto en zet het op een lopen (een onbedoeld hilarisch moment) en nadat de docent hem tot het uiterste heeft gedreven en zijn droom kapot gemaakt heeft, besluit hij... nogmaals te gaan spelen voor diezelfde docent. Tijdens dat laatste optreden (waarbij Andrew wederom genaaid wordt - of eindelijk het licht ziet - hoe je het ook wil bekijken) had de film al zo veel aan geloofwaardigheid ingeboet dat het nauwelijks nog wat met me deed.

Ik weet gewoon niet zo goed wat ik hier van moet denken. Ik wil nogmaals benadrukken dat ik vind dat Simmons het echt niet slecht doet, maar zijn personage werkte gewoon niet wat mij betreft. Zijn 'burns' zijn soms wel komisch, maar je zit hier toch niet naar een sitcom te kijken... Geen student die het beleid van deze man zou pikken. Als de film zichzelf niet zo serieus zou nemen, zou mijn kritiek nog een ander verhaal zijn geweest, maar Whiplash lijkt juíst realistisch te willen zijn. Nog een pluspunt? Vooruit, de opnames van de uitvoeringen waren best mooi. Ook die drumsolo op het einde wordt goed in beeld gebracht. Maar verder heb ik hier vooral met gefronste wenkbrauwen heen zitten kijken; iets dat ik vooraf absoluut niet had zien aankomen.

2*

White Chicks is echt wel een komedie die inmiddels een soort legendarische status heeft verworven. Ik merk ook dat, waarschijnlijk mede door de beschikbaarheid via streamingdiensten, de film nog steeds op de radar staat van veel huidige jongeren. Ik had 'm nog nooit gezien, maar had wel goede hoop. De eerste Scary Movie film ongeveer een half jaar geleden nog eens herzien en die bleef nog steeds overeind, hoewel ik er bij moet zeggen dat ik die ook nooit meer dan 'gewoon leuk' gevonden heb.

Helaas kon ik niet veel met deze White Chicks. Het begint al met een afgrijselijke openingsscène. Gelukkig wordt de film daarna wel iets beter, maar echt grappig wil het maar niet worden. Wat vooral stoort is dat de twee heren hun veranderde uiterlijk nooit hoeven uit te leggen. Het voelt onnozel om over geloofwaardigheid te klagen bij deze film, maar dit haalde me wel vaker uit de film. Dat de personages in de film accepteren dat ze met vrouwen te maken hebben wil er wel in, maar niet dat er geen lampje gaat branden bij mensen die de echte zussen zo goed kennen. Maar goed, als daar genoeg leuke grappen tegenover stonden was dat ook nog niet het probleem geweest. Ik vond het echter allemaal vrij braaf en flauw blijven. Het enige lichtpuntje op dit gebied vond ik Terry Crews, die met gemak de show steelt. De date met een van de broers, zijn (geïmproviseerde) interpretatie van het Vanessa Carlton-nummer en de scène in de club behoren mijns inziens tot de hoogtepunten van de film.

Het gaat wat ver om te zeggen dat ik een hekel aan de film heb, maar ik vond het toch wel een ietwat teleurstellende zit. 'Is dit het?' kwam regelmatig bij me op en ik heb halverwege overwogen om hem uit te zetten. Crews en de nieuwsgierigheid naar wat er zou gebeuren op het moment dat de aap uit de mouw komt, hebben er echter voor gezorgd dat ik de film wel tot het einde heb uitgezeten. Hier en daar best aardig (ook zo tijdens de climax), maar het is te mager voor mij om er de klassieker in te zien die het voor sommigen zo te lezen wel is.

2*

Aardig goede thriller. Het verhaal is spannend en hield me het hele speelduur erbij. Ook sterk acteerwerk van Greta Scacchi, Charles Dance, Joss Ackland en John Hurt. Ook een kleine rol in het begin van Hugh Grant was leuk om te zien. De film dreigt af en toe zijn interesse te verliezen, maar net op dat moment gebeurt er weer iets wat je er weer gelijk middenin brengt. Gewoon een goede film. Niet meer dan dat, maar ook zeker niet minder.

3*

Ik vond Who's Harry Crumb? zeker een leuke film. John Candy in een rol die hem op het lijf geschreven is, en hij deed het erg leuk. Best wel vaak moeten lachen om bepaalde situaties. Helaas hier en daar ook een paar flauwere grappen. Desondanks een film waar ik me zeker mee vermaakt heb.

3,0*

Ik werd uitermate nieuwsgierig naar deze film toen ik Bruce Willis' gastrol in Friends zag. Sowieso had ik Matthew Perry nog nooit eerder een andere rol zien spelen dan Chandler Bing, dus ik was benieuwd hoe hij het er hier vanaf zou brengen. Het verhaal klonk leuk en het was lang geleden dat ik nog eens een komedie(film) gezien had die me oprecht aan het lachen bracht.

The Whole Nine Yards voldeed aan de verwachtingen. Uiteraard is het allemaal behoorlijk vergezocht, maar een misdaadkomedie als deze mag wat mij betreft best een beetje absurd zijn. Willis is leuk in zijn rol als huurmoordenaar. Perry speelt Chandler, maar eerlijk gezegd is dat ook waar ik een beetje op gehoopt had. Zijn gestuntel zorgde in ieder geval voor een aantal erg grappige scènes. Ook de bijrollen van Amanda Peet, Natasha Henstridge en Michael Clarke Duncan zijn leuk. Het is enkel Rosanna Arquette die bij vlagen irritatie weet op te wekken in haar overdreven rol. Gelukkig is haar aandeel in de film redelijk klein.

De film weet nergens te vervelen, kijkt gemakkelijk weg en bevat een hoop amusante situaties en oneliners. Het concept van een misdadiger die in zekere zin gedwongen wordt om samen te werken met een alledaagse burger die van niets weet, hebben we eerder gezien. Desondanks onderscheidt The Whole Nine Yards zich naar mijn mening genoeg om het als origineel te bestempelen.

3,5*

Ik vraag me af of hoe je zo een matig vervolg kunt maken op het leuke eerste deel, als je nota bene de vier hoofdrolspelers uit het origineel tot je beschikking hebt. Ik had deze film klaarblijkelijk al eens voor een groot deel gezien zo'n acht jaar geleden en gaf destijds het laagst mogelijke cijfer. Dat is echter erg lang geleden en bovendien had ik toen het origineel ook nog niet gezien. Vandaar dat ik echt positief gezind was om dit vervolg een herkansing te geven.

Helaas blijkt mijn mening van toen nog redelijk overeen te komen met mijn huidige. Het grootste struikelblok zijn de ontzettend kinderachtige en niet leuke slechteriken. Ik las hierboven al een vergelijking met de Bassie en Adriaan boeven; iets waar ik ook aan dacht tijdens het kijken. Maar dan heb ik nog liever de Baron en zijn consorten dan het stelletje idioten dat hier de boventoon voert. Zowel Frank Collison als Kevin Pollak vond ik absoluut niet grappig en bij vlagen behoorlijk irritant.

Daarnaast laat het script ook echt te wensen over. Dat blijkt er alleen al uit dat de chemie die de cast in het eerste deel vertoonde hier compleet zoek lijkt te zijn. Jimmy en Jill doen niet veel meer dan een hoop ruziën en Oz fungeert vooral als stressballetje voor Jimmy. Uiteraard blijkt op het einde dat dit allemaal ingecalculeerd was, maar dat maakt niet dat het daardoor in één klap leuk wordt waar je net naar hebt zitten kijken. Bruce Willis en Matthew Perry doen het aardig, maar beiden zijn stukken minder leuk dan in het eerste deel. Willis lijkt er niet zo veel zin in te hebben, terwijl Perry's slapstick een stuk minder effectief is hier. Laatstgenoemde vind ik een held in Friends en zijn soortgelijke typetje werkte erg goed in de eerste film, maar hier vond ik zelfs hem af en toe op het zeurderige af. Als je me laat wensen dat Chandler Bing zijn mond houdt, is er toch iets goed mis met een film.

De film moet het hebben van enkele grappige scènes (die in de bar is erg leuk), maar dat zijn er helaas niet al te veel. De film focust zich absurd veel op het belachelijke plot en de oninteressante onenigheden. Normaal gesproken ben ik er geen fan van als een vervolg een letterlijke herhalingsoefening blijkt te zijn, maar The Whole Ten Yards had dit wat mij betreft juist meer mogen zijn.

2*

Ondanks dat ik nog niet alles van hem heb gezien, zou ik David Lynch toch wel aanwijzen als één van mijn favoriete regisseurs. The Elephant Man, Blue Velvet, Mulholland Drive en niet te vergeten het fantastische Twin Peaks: wat heeft de man een imposant cv. Nadat Dune mij een tijdje geleden nogal tegenviel, kon ik niet wachten om een andere film van hem te pogen en mijn oog viel op Wild at Heart.

De nare nasmaak van Dune is weggespoeld, maar het mag wel gezegd worden dat Wild at Heart toch voor mijn gevoel wat magertjes afsteekt tegenover de andere titels die ik hierboven al genoemd heb. Het heeft wel degelijk soms dat surreële Lynch-sfeertje dat we van hem gewend zijn. Er komen een hoop maffe personages voorbij, zowel de hoofdfiguren als enkele cameo's reken ik daartoe. Toch bekroop me wel soms het gevoel dat de film een beetje voortkabbelde. Lange tijd zit je te kijken hoe Sailor en Lula van het ene naar het andere motel reizen en hoe Lula's moeder zich daar - op dramatische wijze - aan irriteert. Overigens vond ik moeder ook niet zo'n geslaagd personage. Werkte behoorlijk op de zenuwen. Waarschijnlijk was dat de bedoeling, maar dat neemt niet weg dat ik er vrij weinig mee kon.

Maar goed, daar staat wel tegenover dat de film ook op een aantal momenten uitpakt. Het duurt even voordat Willem Dafoe ten tonele verschijnt, maar als hij er dan eenmaal is stookt hij de boel wel lekker op. De scène met de bankoverval is er eentje om te onthouden. Tevens vond ik dat er sprake was van chemie tussen Nicolas Cage en Laura Dern. Ook hun personages komen geregeld vreemd uit de hoek, maar wel op een leuke manier. Gek genoeg werkt het totaalplaatje wel. Ik had het droge happy end niet gelijk verwacht, maar het voelde niet misplaatst. Hetzelfde geldt voor die Wizard of Oz-referenties. Het paste wel allemaal voor mijn gevoel. Zoals wel vaker bij Lynch wist de film een aantal keren op mijn lachspieren te werken, maar ook een aantal keren te verbazen.

Al met al toch zeer aardig en uniek weer. Niet van begin tot eind constant even boeiend, maar Wild at Heart heeft genoeg van die typische eigenaardigheden in huis waardoor het de moeite waard wordt. Ik denk dat ik Blue Velvet nog wat toegankelijker zou noemen, maar de rode draad in Wild at Heart is ook vrij goed te volgen. Zeker als je bekend bent met het andere (bekendere) werk van de regisseur en daar van kan genieten, dan lijkt me dit een film waar je genoeg voldoening uit zal halen.

3,5*

Eindelijk.. Na lange tijd nog eens een lekker leuke komedie gezien. Maar ook een geweldige cast: Travolta, Allen, Macy en Lawrence. Leuke scenes zijn bijv. in het water, en als Travolta wraak neemt op die bende (en zij weer op hem). Best veel gelachen. Een geslaagde film, die ik zeker kan aanraden voor de Zaterdagavond.

3,5*