Opinions

Met deze indrukwekkende cast en het interessante uitgangspunt was mijn interesse wel gewekt. Wild Things begint dan ook als een vrij goede film. Oké, het voelt weliswaar wat standaard, maar het acteerwerk is eigenlijk al sterk vanaf de eerste minuut en ik heb me uiterst geamuseerd met de rol van Bill Murray. De eerste twist, waarbij blijkt dat Sam en de twee dames onder één hoedje spelen, kwam dan ook als een positieve verrassing. Ik zag het niet aankomen, maar ik vond het een sterke en overtuigende wending die de film in een ander daglicht plaatste. Ik was onder de indruk.

Wat is het daarom ontzettend jammer dat men daarna dit trucje nog tig keer gaat herhalen... Hartstikke leuk dat de film je de hele tijd op het verkeerde been wil zetten, maar het komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Kevin Bacon die erbij betrokken blijkt vond ik te belachelijk voor woorden, al begon ik op een gegeven moment wel al zoiets te vermoeden. Ook het tanden trekken was me iets te ver gezocht, net als de hele climax eigenlijk.

Balen! Ik vond het oprecht een fijne en spannende film, maar het aantal wendingen vlak voor en tijdens de climax zijn er naar mijn mening te veel en ik geloofde ze simpelweg niet. Natuurlijk snap ik dat je het allemaal niet te serieus moet nemen, maar mijns inziens had je dit gewoon vrij geloofwaardig kunnen houden. Al die gekke bochten waren wat mij betreft niet nodig geweest, want daardoor valt de eerste twist ook een beetje in het niet nu. Uiteindelijk een vermakelijke film om gezien te hebben, maar mijn waardering veranderde wel tijdens het kijken. Van een film die de middenmoot gemakkelijk leek te gaan ontstijgen naar een film die uiteindelijk toch weer in de middenmoot belandde.

3*

Achja.. Ik kan me herinneren dat toen ik de film in de bios zag ik hem toch wel heel erg leuk vond. Om die reden gooi ik er toch nog net een half sterretje op. Ik geloof dat ik het allemaal best indrukwekkend uit vond zien (had toen ook nog een andere leeftijd wat dit verklaart maar toch..). Ik probeer bij het beoordelen van animatiefilms natuurlijk zoveel mogelijk te kijken naar hoe ik hem als kind vond. Dan staat hij bij mij gelijk aan het cijfer dat ik ook aan Madagascar toekende. Ik meende ook dat ik ze 'vroeger' even graag zag.

3,5*

Ik vermoed dat eenieder die hieraan begint wel weet dat hem of haar een formulewerkje te wachten staat. Wimbledon verloopt braaf volgens het boekje en je kunt het verloop dan ook met gemak vooraf uitstippelen. Persoonlijk vind ik dat niet zo erg. Die formule vind ik immers best wel fijn op zijn tijd en zolang het gepaard gaat met wat leuke grappen kan ik me er niet aan storen. Helaas valt net dat laatste wat tegen bij deze film.

Sterker nog, uiteindelijk blijkt de film het vooral van de tenniswedstrijden zelf te moeten hebben, want qua humor vond ik het allemaal erg mager. James McAvoy en Jon Favreau doen wat leuke pogingen, maar daar blijft het wel bij. Het gevolg is dat de film soms toch wat saaiig is en zelfs sleept. Zoals gezegd zorgden de tenniswedstrijden (die qua camerawerk en montage prima in elkaar steken) er wel voor dat ik telkens weer opveerde. Paul Bettany deed het oké en voor Kirsten Dunst heb ik een beetje een zwak. De chemie tussen beiden was er wel, hoewel het plotse samenkomen van de twee op het einde niet helemaal geloofwaardig is (maar wel zoals het hoort natuurlijk). Ups en downs dus, maar al met al zeker niet onaardig om eens mee te pikken.

2,5*

Deze Wind River op aanbeveling gekeken, maar eerlijk gezegd viel het me wat tegen. Qua sfeer zit het op zich wel goed en de locaties vormen een perfecte setting. Ik had echter vooral gehoopt op wat meer spanning. De film kent nu een lange opbouw, maar blijkt uiteindelijk toch niet meer dan de zoveelste wraakfilm. Jeremy Renner doet wat hij moet doen in een rol die ook voor Liam Neeson geschreven had kunnen zijn en af en toe komt de film zowaar binnen (de verkrachtingsscène blijft wel even op je netvlies gegrift staan). Op andere momenten vond ik het aan de saaie kant. Mixed bag dus, maar uiteindelijk niet een film die als geheel lang beklijft.

3*

Nadat ik het boek gelezen had, wachte ik al heel lang op een kans om de film te kijken. Ik had hem opgenomen omdat hij Woensdag op TV kwam. Ik heb hem gisteren gekeken en het was het wachten waard. Prachtige film dit! Anjelica Huston zat prima in haar rol als de Opperheks. Rowan Atkinson was ook geweldig als geflipte manager, een grote verassing dat ze zijn rol hebben uitvergroot (in het boek was het maar een bijrol). Wat wel tegen viel waren de muizen, je zag duidelijk dat het nepmuizen waren die ze gebruikten, maar daar kon ik me eigenlijk niet aan storen want ik heb me gewoon erg vermaakt, ondanks dat ik een beetje koppijn had.

4,0* voor deze erg geslaagde boekverfilming.

Vandaag sinds lange tijd weer eens herbekeken. Ik ken het verhaal van de originele film niet, al lijkt me die, afgaande op beelden en foto's, wel iets beter te zijn. Deze versie vind ik zeker vermakelijk. Van de acteurs in de film is het merendeel niet eens een acteur dus dan vind ik dat zij het best goed deden. Michael Jackson zet zijn personage als Scarecrow leuk neer, en ook Diana Ross doet het best leuk. De decors en de sfeer zijn grimmig, en verrassend goed voor de tijd waarin de film is gemaakt. De muziek vond ik ook wel aardig, maar lang niet alle liedjes sloegen aan bij mij. ''Brand New Day'' schiet hier absoluut bovenuit. Een lekker swingend nummer is dat. En de film brengt dan een fantastische sfeer met zich mee. Enkel is het jammer dat na dit stuk de film een beetje inzakt en het erg langdradig wordt. Ook een beetje tegenvallend dat The Wiz zelf niet zo blijkt te zijn, als je in eerste instantie denkt. Het échte einde had dan weer ietsje uitgebreider gemogen. Al met al kan ik het niet een goede film noemen, maar het is wel vermakelijk. De film heeft een mooi sfeertje en bevat enkele leuke scenes.

3*

Met The Wizard of Oz ben ik vaak in aanraking gekomen (vooral door referenties in andere films en tv-series), maar doordat ik het sprookje nog nooit in zijn totaliteit gezien had, begreep ik er vrij weinig van. Wel heb ik The Wiz uit 1978 ooit gezien, maar dat wist niet bepaald te beklijven. Uit pure nieuwsgierigheid dus toch maar eens deze klassieker uit 1939 opgezocht.

En... wow. Dit was echt veel beter dan ik had durven hopen. Wat een sfeertje! Sowieso is de introductie al erg fijn. Lekker ouderwets, dat begin in sepia. Zodra Dorothy en Toto in het Land van Oz belanden en er wordt overgegaan op kleur, komt de fantasiewereld extra goed binnen. In het begin valt het wel even overduidelijk op dat we te maken hebben met handgemaakte decors, maar daar had ik uiteindelijk al snel vrede mee. Ze zien er namelijk fantastisch uit en het past op de een of andere manier ook wel gewoon bij deze wereld.

Visueel dus erg sterk, maar de film heeft meer te bieden. Het is natuurlijk in de eerste plaats een musical en dat is altijd een beetje een 'hit or miss' bij mij. Het kan erg leuk zijn, maar ook behoorlijk irritant imo, maar gelukkig sluit The Wizard of Oz zich aan bij het rijtje geslaagde musicals: de nummers zijn leuk, hebben soms best een hoog meezinggehalte en voelen niet misplaatst of onnodig. Daarnaast zijn de personages ook erg leuk. Het plezier is van Judy Garland's gezicht af te lezen en er is absoluut sprake van chemie tussen Dorothy en haar nieuwe vrienden. Scarecrow, Tin Man en Cowardly Lion zijn erg goed uitgewerkte en sympathieke personages. Enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat die Wicked Witch opeens nogal snel wordt uitgeschakeld. Wel een leuke antagonist verder.

Een erg goede film. Het is uitermate amusant om naar te kijken, maar steekt bovendien ook goed in elkaar. Het is een ideale film om met het hele gezin rond de feestdagen te bekijken, want ik twijfel er niet aan dat veel jonge kinderen dit vandaag de dag nog steeds leuk zullen vinden. De klassieker-status is dubbel en dwars verdiend.

4*

Film die ik veel te lang links heb laten liggen, ondanks talloze aanbevelingen en het feit dat ik de film al best een behoorlijke tijd in mijn bezit heb. Het verhaal sprak me nooit zo aan en ook de speelduur stond me tegen. Maar aangezien ik nog niet zo lang geleden ook Goodfellas voor het eerst van mijn lijstje heb afgestreept, was het een mooie gelegenheid om ook The Wolf of Wall Street te proberen.

De films deden me overigens geregeld aan elkaar denken. Ondanks de compleet verschillende werelden (alhoewel...) die je krijgt voorgeschoteld, is het ''rise and fall'' element natuurlijk overeenkomstig. Waar The Wolf of Wall Street echter vooral door opvalt is de absurditeiten die je allemaal voorbij ziet komen. Het is een aaneenschakeling van scènes waarin volwassenen het leven beleven alsof het één groot feest is en daarbij alles en iedereen uit de weg gaan om de top te bereiken, zodat ze kunnen genieten van alles dat God verboden heeft. Je valt als kijker van de ene verbazing in de andere, maar de film heeft wel - niet heel anders dan bij een romantische komedie - enigszins last van een hoog voorspelbaarheidsgehalte. In ieder geval tot op zekere hoogte.

Gelukkig weet de film daar goed mee om te gaan via de hoofdrolspeler, want daardoor vergeet je dit ook weer gauw. Leonardo DiCaprio speelt echt fantastisch hier. Ik vind hem eigenlijk steevast een goede acteur, maar dit is toch wel een van de betere rollen denk ik. Hij kan gigantisch uitpakken met zijn speeches en de bijna surrealistische levensstijl van Belfort. Het is echter die scène op de cruise die mijn favoriet is. Geweldige combinatie van goed acteerwerk en een fijn geschreven script; iets dat uiteindelijk de film als geheel ook wel kenmerkt. Sowieso is het niet alleen DiCaprio die indruk weet te maken: ook onder meer Margot Robbie, Rob Reiner, Kyle Chandler en Jon Bernthal zijn goed op dreef. Ik kan me nu ook wel indenken waarom alle jongens tijdens mijn middelbare schooltijd massaal naar deze film gingen en daarbij altijd de naam van Margot Robbie lieten vallen. Natuurlijk was ik te tegendraads om hun voorbeeld te volgen en daar heb ik nu spijt van... Het aandeel van Matthew McConaughey bleek te klein om indruk te maken en Jonah Hill is sowieso een acteur waar ik iets minder mee heb, hoewel die laatste eerlijk gezegd nog boven verwachtingen speelde.

Wat opvalt is dat de film gemakkelijk weet te boeien. Door de satirische stijl kan Scorsese heel ver gaan, dus ik bleef geïnteresseerd naar hoe ver Belfort in de put zou raken. De film ziet er gelikt uit, maar blijft toch vooral overeind door de combinatie van goed schrijfwerk en een goede overdracht door de acteurs. Leo laat echt wat mij betreft nergens een steekje vallen en is voor een groot deel verantwoordelijk voor dat ik de film als dusdanig geslaagd heb ervaren. Is het daardoor een onemanshow? Misschien bij vlagen wel. Maar dan wel een héle sterke.

4*

-Well, seeing you here like this. My son returned. It is glorious, isn't it?
-No, it's hell
-Hell? No. The beast is the beast. Let it run free.

Het is alweer bijna drie jaar geleden dat ik The Wolfman voor het laatst heb gezien. Het bleek wel dat ik me niet meer zoveel van de film kon herinneren, want het merendeel kwam me absoluut niet bekend voor. Ik moet mijn oude mening hier dan ook op verschillende plaatsen aanpassen, zie ik.

Ik moet zeggen dat ik, tegen mijn verwachtingen in, best enthousiast ben over deze film. De grimmige sfeer is namelijk fantastisch! Deze is direct vanaf het begin aanwezig en blijft ook de hele film aanhouden. Het is zichtbaar dat er veel aandacht is besteed aan het uiterlijk van de film. De locaties in het oude Engeland zien er erg goed uit en sluiten perfect aan bij de sfeer. Daarnaast vond ik de make-up van Rick Baker ook een pluspunt. Fijn dat er niet gekozen is voor een of ander lelijk CGI wezen, maar gewoon om de originele acteur het stuk te laten spelen. Daarnaast zien de transformaties er redelijk indrukwekkend uit. Danny Elfman is ook een perfecte keuze voor de verzorging van de muziek.

Inhoudelijk zit het ook wel goed met The Wolfman. Ik ben het er wel mee eens dat vrij snel duidelijk werd dat John, Lawrence's moeder en broer heeft vermoord, maar gelukkig zorgt men ervoor dat de wijze waarop dit bekend wordt gewoon goed is en niet dat het op het laatste werd gezegd alsof het de meest schokkende ontdekking was. De film maakt bovendien gebruik van sterk acteerwerk. Met name Anthony Hopkins, Emily Blunt en Hugo Weaving speelden prima hun rol. Benicio Del Toro moet het natuurlijk waarmaken als het titelpersonage, maar leek bij vlagen even de weg kwijt te zijn. Desondanks een paar momenten waar me dat bij opviel, deed ook hij het zeer aardig. Wat ik ook mooi vond is dat je niet een zwak, afgeraffeld einde krijgt, maar wel een uitgebreide en sterke climax. Goed uitgevoerd wat mij betreft.

Misschien niet een film die je uit je stoel blaast of je laat sidderen van angst, maar wel een die zeer vermakelijk is en het verhaal op een goede manier weet uit te werken. De sterrencast, de muziek en vooral de sfeer zorgen ervoor dat ik The Wolfman absoluut de moeite waard vind.

3,5*

Ik heb de eerste drie originele X-Men films en First Class hier al enige tijd op dvd liggen. Om de één of andere reden kwam er altijd wel iets tussen, waardoor ik ze tot op heden nog niet gezien heb. Over een tweetal weken dan toch maar eens van plan de eerste film uit uit 2000 een kans te geven. Al moet ik zeggen dat deze spin-off, die toevallig op de Engelse tv langskwam, daar niet meteen toe uitnodigt.

Het probleem dat ik tegenwoordig heb met dergelijke superheldenfilms is dat ze niet blijven hangen. Het kijkt allemaal wel oké weg, maar een week later ben ik de helft of meer alweer vergeten. The Wolverine is daar geen uitzondering op. Het acteerwerk vond ik in orde en de actie is, hoewel behoorlijk over de top, ook best geslaagd te noemen. Het zegt me allemaal alleen ontzettend weinig. Ik voel geen band met de hoofdpersonages en ook de schurken weten weinig indruk te maken.

Uiteindelijk is het dan ook niet meer dan een vlotte wegkijker en zelfs daar zijn betere films voor te vinden. Ik heb een vermakelijke avond gehad dankzij deze film, maar ik zou 'm niet snel nog eens hoeven te zien. Benieuwd of de X-Men films me wat meer weten te bekoren.

2,5*

Reden waarom ik deze film wilde zien? Eigenlijk uit pure nieuwsgierigheid naar hoe Daniel Radcliffe het er van af zou brengen in zijn eerste film na de grote Harry Potter reeks waar ik mee ben opgegroeid. Gelukkig doet hij het zeker niet slecht, maar lijkt alleen een beetje miscast omdat zijn personage ouder lijkt te moeten zijn. Al kan ik me daar verder niet zo druk om maken, het viel me alleen op. Ik kijk niet veel films met dit genre, maar ik was wel benieuwd hoe deze film ermee omging. Ik moet zeggen dat de sfeer in de film me wel beviel. Het huis en de overige settings zijn lekker mysterieus en ogen overtuigend. Wel jammer dat ik soms moeite moest doen om te zien wat er precies gebeurde, het leek soms iets te donker gefilmd. Opzicht hoort dat uiteraard bij de film, maar het had op sommige momenten iets minder gemogen. Daarnaast 'hoop' je min of meer op sommige momenten dat er iets engs gebeurd, maar gebeurt het niet. Dat vond ik soms wel storend, maar het kan ook weer positief bekeken worden (je wordt vaak voor de gek gehouden). Over het algemeen ben ik daar dus toch wel tevreden mee, afwisselend met het acteerwerk, de decors en de muziek levert dit een interessant geheel op. Jammer vond ik wel het einde. Dit was me iets te snel in beeld gebracht en ook een beetje 'vaag' (de vloek is dus niet opgeheven?). Maar al met al kan ik zeker niet klagen over de film. Het weet het complete speelduur te boeien en ondanks dat imo niet alles even goed was, heeft de film zeker een aantal sterke punten.

3*

Een film waar ik toch wel een beetje stil van werd. Wonder werd me tussen neus en lippen door aanbevolen door een collega en ik besloot het inderdaad een kans te geven, zonder dat ik er me verder veel in verdiept had.

Natuurlijk herken ik wel de kritiek dat het zoetsappig, sentimenteel en 'echt Amerikaans' is. Volgens mij is het bronmateriaal dat al van zichzelf. Het is wat mij betreft echter wel nog altijd een keuze of een regisseur en scenarioschrijver dat op de meest melige manier uitwerken óf dat ze het doen met het hart op de juiste plek. Dat laatste gevoel bekroop mij wel heel erg bij deze film. Dit verhaal leent zich ervoor en mag van mij wat van die elementen bevatten waar we misschien in andere gevallen wat allergisch voor zijn.

Auggie wordt neergezet als een ontzettend lief en innemend kind door Jacob Tremblay, waardoor je al heel gauw met hem meeleeft. Wat ik sterk vond, en hiervoor moet ik waarschijnlijk de schrijvers vooral dankbaar zijn, is dat Auggie wel 'gewoon' als een kind van zijn leeftijd wordt afgebeeld. Daarmee bedoel ik dat hij speels en een beetje ondeugend uit de hoek kan komen, maar ook dat hij zelf zeker niet perfect is en lessen te leren heeft. Wat dat betreft vond ik het ook goed dat de film aandacht besteed aan personages als Olivia en Jack en hoe zij met de situatie (en hun eigen problemen) moeten omgaan. Dit zijn geen personages die maar wat langs de zijkant blijven zwabberen, maar ook wel echt een eigen gezicht krijgen. Complimenten dus ook voor Izabela Vidovic en Noah Jupe: de jonge cast wist me te overtuigen. Ook Owen Wilson en Julia Roberts doen het degelijk. Wilson is een beetje 'hit or miss' bij mij, maar zodra hij een wat meer ingetogen kant van zichzelf laat zien (zoals hier), kan ik hem goed hebben.

Auggie krijgt te maken met vervelende reacties van leeftijdsgenoten (en oudere kinderen) op zijn gezichtsafwijking, maar dergelijk gedrag zal toch voor velen van ons herkenbaar zijn. Kinderen kunnen keihard zijn en het is goed om te zien hoe Auggie het er soms moeilijk mee heeft, maar er ook telkens weer met een beetje hulp bovenop komt. De boodschap is in ieder geval hoopvol en het levert ook bij vlagen hartverwarmende momenten op tussen hem en de andere personages. Zijn moment van euforie op het einde, waarbij hij echt als held naar voren mag treden, zou ik dan misschien als enig moment wél aanduiden als net iets te 'zoet' of 'Amerikaans'. Ik kon ermee leven, maar ik denk niet dat de film dat nodig had.

Dit is echt een film die ik hoofdzakelijk kijk voor het verhaal, dus ik vind het goed dat ook daar de focus ligt en niet op een afleidende montage of het visuele aspect: de film kent misschien niet bijster veel cinematografische hoogstandjes, maar doet wat het moet doen. 'Less is more', in dit geval. Ik heb het boek (nog) niet gelezen, maar vind het verhaal zondermeer uitstekend vertaald naar het witte doek. De film wist me aan het lachen te maken, te ontroeren en écht met de personages te laten meeleven. Als je de drie zaken in de voorgaande zin voor elkaar weet te krijgen, dan lijkt mij dat de makers hun doel bereikt hebben.

Aanrader!

4,5*

Het verhaal van Roald Dahl vroeger meermaals gelezen. Ik had het boek - er zaten volgens mij nog enkele andere verhalen bij - zelf en heb het verhaal later nog eens voor Engels moeten lezen. Ik las 'm net als het de meeste andere verhalen van Dahl met veel plezier, dus deze kortfilm had al vrij gauw mijn interesse.

Het is goed verfilmd. Dat blijkt alleen al uit het feit dat de herinneringen weer gauw terugkwamen, terwijl ik dat verhaal minstens tien jaar niet meer gelezen heb. Met namen als Ralph Fiennes, Benedict Cumberbatch, Ben Kingsley en Dev Patel heeft Wes Anderson ook niet de minsten gestrikt. Allen doen het goed en het is ook leuk dat de film als een toneelstuk (als één vloeiende beweging) overkomt. Het enige minpunt is dat het verhaal daardoor in een moordend tempo verteld wordt. Ergens snap ik wel dat het misschien past bij stijlkeuze, maar ik vind het jammer dat de mooi geschreven dialogen nauwelijks de kans krijgen om te registreren. Het zorgt er ook voor dat de film heel erg druk is, waardoor ik me niet aan het gevoel kon onttrekken dat de film geen minuut langer had moeten duren, want het begon toch op enigszins op mijn zenuwen te werken.

The Wonderful Story of Henry Sugar heeft een tamelijk trouwe (en daardoor toch ook wel waardige) verfilming gekregen. De aanpak zal een kwestie van smaak zijn en ik behoor dan toch tot de groep die het 'geratel' iets minder wist te waarderen.

3*

Ik was met name benieuwd wat Paul King, de man achter de Paddington-films, zou maken van deze prequel op Charlie and the Chocolate Factory. Visueel doet hij iets schitterends, want hij creëert (wederom) een heel unieke wereld, die enerzijds groot en afstandelijk en tegelijkertijd heel klein en vertrouwd aanvoelt. Zelf heb ik toch iets meer met het originele verhaal van Roald Dahl. De klassieker had simpelweg wat meer om het lijf dan deze reeks pogingen van Willy Wonka om gehoord en gezien te worden. Ook het hoge musicalgehalte dat deze film kenmerkt spreekt mij minder aan. Naast het visuele aspect is er gelukkig wel ook nog een fijne cast, waarvan ik met name Timothée Chalamet en Calah Lane prettig vond. Hugh Grant als Oompa-Loompa is eveneens een schot in de ros, terwijl Rowan Atkinson dan weer nauwelijks benut wordt. Al met al genoeg ingrediënten voor een vermakelijk avondje film, maar ik had er stiekem wel op gehoopt dat de film me iets meer zou pakken.

3*

Goede film, maar hij wist me niet altijd volledig te boeien. Acteerwerk was bij sommige erg goed, bij andere helemaal niet. Gelukkig is het verhaal opzicht wel mooi, en zijn de beelden die Madiba filmt inderdaad erg mooi. Wel jammer van het einde dat ik een beetje 'plots' vond. Ik zat eerst te denken aan een 2,5* maar een paar goede scenes halen het nog nét tot een:

3,0*

Ik had de film opgezocht na de trailer op een andere dvd te hebben zien voorbijkomen. Het zag er boeiend uit en Kevin Bacon vind ik doorgaans een fijne, veelzijdige acteur. Benieuwd hoe hij met deze moeilijke rol zou omgaan.

Het antwoord op die vraag is gelukkig simpel: Bacon houdt zich hier goed staande en draagt eigenlijk de hele film. Walter is een interessant en zeer onvoorspelbaar personage. Ik had met hem te doen en hoopte ook van harte dat de oude verleidingen niet de overhand zouden krijgen. Fijn ook dat er niet voor een clichématige insteek gekozen wordt waarin Walter uiteindelijk onschuldig blijkt te zijn, want dat had ik eigenlijk ergens wel verwacht... Nee, het is wat dat betreft allemaal vrij oprecht en grauw. Van de ongemakkelijke scènes met het meisje in het park kreeg ik het in ieder geval zeer benauwd.

Het is wel een film die eigenlijk louter op dat gegeven leunt. Bacon en Kyra Sedgwick doen het goed, maar de overige rollen stellen niet zo veel voor. Met name die cynische, opdringerige agent kon ik maar moeilijk serieus nemen; zowaar een smetje op de film. Verder is dit vooral een 'kleine' film. Niet al te veel locaties of personages en weinig kleurgebruik. Natuurlijk is dat wel allemaal ingecalculeerd, want dit wil helemaal niet een film zijn met een hoop poespas. Juist de eenvoud zorgt ervoor dat je hier een beklemmend, onbehaaglijk gevoel aan over houdt.

3,5*

Het was niet mijn bedoeling om The Words te kijken, maar na een interessant begin heb ik de film laten staan en niet meer afgezet.

Ik heb wel wat met films waarin meerdere verhaallijnen met elkaar verworven worden. Vooral die met Bradley Cooper en Zoe Saldana is in dit geval goed gelukt. Overtuigend acteerwerk van die twee en Jeremy Irons. Het verhaaltje dat zich daarvoor afspeelt komt ook nog wel goed uit de verf. Het is makkelijk om met de personages mee te leven en het wordt allemaal goed in beeld gebracht. Het laatste verhaal met Dennis Quaid en Olivia Wilde sloeg daarentegen de plank mis en voelde grotendeels overbodig aan.

Ik vond het dus wel een goede mozaïekfilm, maar niet zozeer door de mozaïekstructuur. De link tussen verhaal 1 en 2 was leuk gevonden, maar niet meer dan dat. Ik merkte ook dat ik de film niet in niveau stagneert. Nadat Irons klaar is met zijn verhaal wordt de film ook gelijk een stuk minder interessant en kabbelt het maar een beetje voort tot het einde. Het einde vond ik overigens ook een flinke afknapper. Alsof de hoeveelheid beschikbare speeltijd er opeens opzat. Jammer, want het was de film denk ik wel ten goede gekomen als het een beetje een mooi slot had gekregen.

Dat wil niet zeggen dat The Words geen vermakelijke zit was. De film verveelt niet of nauwelijks, maar het komt nergens echt tot een hoogtepunt en naarmate de film vordert raakt men daar ook steeds verder van verwijderd. Tegelijkertijd betwijfel ik ook of er nog meer had ingezeten. Al met al denk ik dat de regisseurs een heel eind gekomen zijn, maar het was het uiteindelijk toch niet helemaal voor mij.

3*

Films rondom de aanslagen op 11 september 2001 in New York zijn eigenlijk altijd wel interessant. De docu 9/11 is daar nog altijd het beste van als ik het me goed herinner. Ondanks dat ik niets van de ramp heb meegekregen (ik was 4), hebben de beelden die ik later zag altijd wel een behoorlijke indruk achtergelaten. Ik herinner me ook een docu waarin voicemailberichten van mensen uit het WTC naar huis werden afgespeeld. Erg aangrijpend.

Deze film had al langere tijd mijn interesse, maar het duurde desondanks lang eer ik hem daadwerkelijk gezien heb. Met Oliver Stone in de regiestoel (ik moet JFK echt eens herzien!) en Nicolas Cage in de hoofdrol had ik er alle vertrouwen in dat dit een alleraardigste film ging worden. Het begint op zich prima. Oké, misschien had het wat meer indruk gemaakt wanneer men ervoor gekozen had om beelden van de ramp te laten zien, maar ik vond het weergeven van slechts een schaduw van het vliegtuig op een ander gebouw ook niet verkeerd. De sfeer van de chaos wordt goed overgebracht en ook het instorten van de toren ziet er indrukwekkend uit en voelde beklemmend aan.

Kort door de bocht kun je de film daarna eigenlijk wel afzetten. Wat volgt is namelijk het kijken naar twee man die onder het puin liggen en wachten tot er hulp komt; iets dat in het begin nog wel enigszins interessant is, maar steeds saaier wordt. De film ontkomt zelfs niet aan ongeloofwaardigheid door het aantal momenten waarop het lijkt alsof één van de twee definitief de pijp uit gaat, maar op wonderbaarlijke wijze zich toch weer weet te herstellen. Ik snap ook dat de situatie voor de heren steeds slechter wordt en dat ze dus af en toe lijken weg te vallen, maar zo’n moment waarop die Will een soort visioen van een engel(?) (ik heb geen idee wat het moest voorstellen en als het genoemd werd kan ik het me niet meer herinneren) krijgt en vervolgens nog blijkt te leven hoeft van mij niet. Door die ongeloofwaardigheid valt dan nog wel heen te prikken, mits de rest interessant is, maar dat dit niet het geval is, is nu juist het grootste probleem van de film. De vele overschakelingen naar de thuissituatie wisten me ook op een gegeven moment ook niet meer te boeien. Naarmate de film het einde nadert wordt het bovendien ook steeds sentimenteler.

De cast, aangevoerd door Nicolas Cage met snor, deed het prima. Ik denk dat men er op zich verder ook wel alles uit heeft gehaald, maar dat een dergelijk verhaaltje het gewoon niet toelaat. Volgens mij is het behoorlijk lastig om een conversatie tussen deze twee mensen over zo’n lang speelduur interessant te houden en dat is wat mij betreft ook niet gelukt. De film blijft niet voldoende hangen, waardoor het geen echte indruk heeft gemaakt. Het eindresultaat is dus matig, terwijl het begin dat niet doet vermoeden.

2*

World War Z leek me een van de leukere films die momenteel in de bioscoop draait. Geen trailer gezien, maar posters, cast en verhaal waren genoeg elementen die mij aanspraken. Overigens niet in 3D gezien, dus daar ga ik geen uitspraken over doen.

Ondanks dat ik overtuigd was van een vermakelijke zit, had ik niet meteen de verwachtingen dat ik de film ook daadwerkelijk goed zou gaan vinden. Dat blijkt uiteindelijk wel het geval. De film begint al meteen goed. De muziek van Muse in combinatie met een hoop (onduidelijke) bombarie zet de juiste toon voor de film. Dit lijkt even af te zwakken als we daarna overgaan op beelden van een 'happy family', maar binnen vijf minuten wordt je als kijker teruggesmeten in de sfeer van de introductie. De paniek die uitbreekt wordt op een juiste wijze weergegeven.

Dan ontpopt de film zich tot een soort combinatie tussen een rampenfilm en zombiefilm. De spanning blijft wel constant aanwezig. Het was voor mij onduidelijk of Pitt en zijn gezin het einde van de film zouden redden. Er zitten een aantal erg sfeervolle momenten in. Als het hele gezin rondloopt in het trappenhuis en dan plots de hele meute zombies opduikt is een geweldig moment. Constant heb je het gevoel dat er plots weer een opduikt. De zombies zelf zien er ook vrij overtuigend uit, met als hoogtepunt natuurlijk die laatste die voor de deur staat. De make-up is wat dat betreft weer erg goed gedaan.

Het is inmiddels twee dagen geleden dat ik deze gezien heb en het valt me heel erg op dat er drie momenten zijn die me erg bijblijven: het stuk in Israël met de muur, de scene in het vliegtuig en het laatste stuk in het lab. Bij vrijwel al deze scenes is er sprake van spanning en komt de kwaliteit van de film het beste naar voren. Er zitten momenten bij dat je het zowaar benauwd krijgt (als een meneer in het vliegtuig het koffer laat vallen wat door één zombie wordt opmerkt, maar natuurlijk vooral als Pitt's personage belaagd wordt door de zombie). Het einde is ook een leuk moment (als de zombie's hem niet meer zien).

Origineel wil ik de film niet bepaald noemen, want ook ik herkende natuurlijk vrij veel dingen die ik eerder heb gezien in andere films. Toch vind ik het vooral leuk aan World War Z dat de film zich meer concentreert op het vinden van een oplossing voor de zombie's dan proberen te overleven door er zoveel mogelijk af te knallen. In dat opzicht onderscheid de film zich wellicht wél van andere films van dit kaliber. De film is tamelijk interessant en wist me daardoor moeiteloos aan het lijntje te houden. Als je het mij vraagt is dit een zeer aangename film die daarnaast ook erg goed in elkaar steekt.

4*