World Trade Center (2006)

WTC. Vanuit historisch perspectief een film waar bedenkelijke keuzes wel een begrijpelijke uitleg hebben. 5 jaar na de aanslagen was dit de eerste film die de gebeurtenissen in de cinema bracht, Stone maakte vooral iets wat moest dienen als bron van kracht, steun en eerbetoon. Da's leuk en aardig, maar in 2016, als niet-Amerikaan, is die context maar weinigzeggend. Wat is rest is 130 minuten rampenfilm, "based on a true story". En dan zit er toch wel een hoop meligheid in waar je je als kijker moet doorheenworstelen. Wat onnodige flashbacks, de angst van het thuisfront, iedereen is held en klap op de vuurpijl natuurlijk de "keuken"scene. Wie dat ooit een goed idee vond ... Tussendoor zit er gelukkig nog wel een redelijk spannende rampenfilm, met vooral op het einde wat claustrofobische scenes. Ook in het begin, terwijl de eigenlijke aanslag zich voltrekt, serveert Stone ook voldoende spectaculair beeldmateriaal. 't Zijn toch die momenten waar de film het dan van moet hebben. Op zich wel eens oké om te zien, vooral dan voor een select aantal scenes, maar qua dramatiek slaat deze film compleet de plank mis. Zoals gezegd mag Stone wel een excuus inroepen, maar daar heeft niemand wat aan (buiten Amerika anno 2006). 2.0*

Vervelend. Erge teleurstelling, want bij het eerste half uur had ik er volop vertrouwen in. Stone weet de spanning hoog te houden en het tempo er flink in te houden. De film is nergens saai in het eerste half uur en blijft dan ook echt bij de aanslagen zonder te veel onzin. Als rampenfilm dus ook best geslaagd. Visueel om de ramp heen knap, duidelijk wat beperkt soms maar erg goed in beeld gebracht. Een rilling was er wel degelijk toen Peña de schaduw van het vliegtuig over zit vliegen. Een de spanning en angst is soms goed voelbaar. Echter keert de film daarna plots van genre. Wel had ik het verwacht, maar niet dat er zo veel op de dramatiek in gegaan zou worden. Het spannende rampengenre vervaagt compleet en de film gaat volop voor de drama, dat gewoonweg totaal niet werkt. Elke rol lijkt wel irritant te zijn. Zelfs Shannon, en het komt omdat Stone erg waardeloze en Pro-Amerikaanse karakters neerzet. Ik had al wat Amerikaans gedoe verwacht, maar dit was wel heel overdreven en ernstig. Vast voor het respect gemaakt. Het verliest de geloofwaardigheid compleet eigenlijk. Sympathie voel je voor niemand meer, ik voelde slechts een hele hoop irritatie. En dan heb je eigenlijk nog 100 minuten die je met door de onzin moet zien, en dat gaat vooral erg moeizaam. Zeker vanwege de opening. Stone weet het niet interessant te houden. Dat ligt niet bepaald aan Cage of Peña, maar wel aan de irritante karakters die constant voorbij gaan. Dat jochie verdient gewoon een pak slaag bijvoorbeeld. Maarja, dan helpt de slotfase ook niet bepaald. Te kort en geen spanning. Cijfer is dus ook geen voldoende. Ik heb alle respect voor de mensen die hebben geholpen, omkwamen of klem kwamen te zitten destijds, maar in een film zoals dit werkt dat gewoonweg niet helemaal.

Pijnlijk slechte prent. Het ding oogt als een goedkope tv-film en weet eigenlijk nergens te boeien. De personages sowieso niet, en na een halfuur liggen ze onder het puin en maak daar maar eens een boeiende film van. Dat lukt Stone dus ook niet. Verder dan wel melodrama in flashbacks komt hij niet. Maar ook qua sfeer, op die eerste vijf minuten na met beelden van een New York dat wakker wordt, doet deze film echt niets. Nee, als je een film wil zien over die dag pak United93, of anders die docu rond de New Yorkse brandweer. Beide zijn boeiender en geven beter het gevoel van die dag weer. 1,0*.