Opinions

Aardig goed gelukte film. Goede sommige schrikmomenten en Will Smith in een toprol en geweldig uitgevoerd ook. Met het einde kon wat meer gedaan worden maar ja slecht was het nou ook weer niet. Goede S-F film voor de Zondagmiddag.

3,5* (kans op verlaging naar 3,0*)

Zeker geen slechte film, maar wel behoorlijk standaard. Echt spannend wil de film helaas niet worden. Daarvoor ligt het tempo te laag en wordt de druk ook relatief weinig opgevoerd. Ook qua geloofwaardigheid is de film niet vlekkeloos. Hector Blake opereert immers wel heel gemakkelijk. Toch blijft de film wel interessant, want je blijft benieuwd naar of iemand erin gaat slagen om Blake te ontmaskeren of te overmeesteren. Het goede spel van Hugh Bonneville, Kelly Macdonald en Percelle Ascott maakt bovendien een hoop goed. Fijne climax ook en de keuze om Tears for Fears over de aftiteling te laten spelen voelt gepast.

3*

Ook al had ik helemaal niks met het onderwerp. Toch was ik al vanaf het begin benieuwd wat dit ging worden. Dat kwam vooral omdat ik vroeger al groot Jim Carrey fan was. Maar na trailers en posters leek het me toch niet echt een goede film te worden, dus liet ik hem links liggen. Uiteindelijk toch maar eens gezien..

Opzicht is het best wel een redelijke film, die soms zelfs best wat grappige momenten heeft. Carrey doet het opzicht wel redelijk, maar ik kreeg het idee dat hij zich niet helemaal kon uitleven in de rol. McGregor vond ik ook niet helemaal tot zijn recht komen hier. Nou moet ik er wel bij zeggen dat het heel moeilijke rollen zullen zijn. Verder was het voor mij ook een beetje onduidelijk wat de film nou precies wilde. Een mix tussen drama en comedy lijkt hiet niet erg geslaagd iig. Ook wordt het vele oplichten en zeuren van Steven op den duur een beetje vervelend. Het einde slaat dan ook alles. De film is niet altijd even interessant. Dan bedoel ik vooral de periode waarin het goed gaat met Steven en Phillip omdat hier vrij weinig gebeurd. Maar ook los daarvan zaten er wat saaie momenten in. Aan de andere kant heeft de film dus ook best wat grappige scenes (bijv. als Steven zich op de roltrap gooit) en gek genoeg was ik ook nog benieuwd naar wat er zou gaan gebeuren. Al met al is het nog best een vermakelijk filmpje, zeker wegens de verwachtingen die ik erbij had. Maar goed kan ik het ook niet noemen.

2,5*

Ook weer zo'n film die ik geen 500 keer hoef te zien maar vermakelijk is hij wel en er zitten ietsje beter acteerprestatie's in van Eddie Murphy dat is dan weer een hoogte puntje maar nogmaals : zeker geen topfilm!

***

Lang geleden dat ik deze gezien heb, maar in der tijd vond ik het wel een vette film. Laatst toen hij op TV kwam weer eens gezien, al heb ik wel het eerste half uur gemist.

Wat ik me herinnerde bleek nog steeds te kloppen: I, Robot is een vermakelijke sciencefictionfilm. Een aantal jaren geleden was het allemaal wel nog een stukje indrukwekkender, maar dat komt waarschijnlijk door de leeftijd waarop ik de film zag en doordat ik toen nog lang niet zoveel films had gezien als nu. Desondanks zijn de special effects buitengewoon aardig. Ik zal niet zeggen dat de robots er altijd even levensecht uitzagen, maar ze doen zeker niet onder voor bepaalde CGI figuren uit de hedendaagse films.

Will Smith is aardig op dreef in zijn rol en hetzelfde geldt voor zijn tegenspeelster Bridget Moynahan. Het verhaal is relatief simpel, maar er wordt veel uitgehaald door de bombastische, maar leuke, actiescènes. Deze fragmenten houden de vaart erin en houden het verhaal interessant. Ik vind futuristische visies die regisseurs werpen op de wereld altijd wel intrigerend, dus daarmee heeft de film vrij automatisch mijn aandacht vast.

I, Robot is geen meesterwerk, maar wel degelijk een vermakelijke scifi-thriller met een goed uitgewerkt verhaal. Wat wel een beetje jammer was, was dat het filosofische aspect wat af en toe geprobeerd werd naar voren te halen, niet aansloeg. Normaal gesproken vind ik dat wel fijn bij een dergelijk verhaal, maar hier werkte het op de een of andere manier niet. Verder kan ik niet echt iets negatiefs opmerken. Prima vermaak!

3,5*

Niet de aller-beste kerstfilm die je kunt bedenken, maar het is wel leuk opzicht. Het barst allemaal van de clichés en het is uiteindelijk best wel voorspelbaar (behalve dat hij de auto nog even niet neemt). Ik denk dat als ik hem als kleiner jochie had gezien (dus op de leeftijd dat ik ook Home Alone zag bijv.) ik hem toch niet zo heel leuk gevonden had en dat nekt de film ook een beetje aangezien hij ook een beetje voor de wat kleinere doelgroep geschikt kan zijn. Maar nogmaals absoluut geen slechte film, best vermakelijk zelfs, maar geen geweldige film.

2,5*

Het zal geen complete verrassing zijn dat ik hier met niet al te hoge verwachtingen aan begon, maar ik stond er van te kijken hoe vermakelijk dit eigenlijk was. Met de sfeer zit het wel goed bij deze film en dan is een kerstfilm natuurlijk al een heel eind. Het versierde huis, de bar, een grappige hond, zo nu en dan een kerstliedje... Het klopt allemaal. Tegelijkertijd is het nou niet zo dat het verhaal van deze film bijster interessant is. In feite gebeurt er immers niet heel veel, maar het kijkt wel lekker weg. Hoofdrolspelers James Brolin en Mena Suvari spelen hun rollen ook wel aangenaam. De grote kink in de kabel is echter het personage Gracie. Dat is volgens mij overigens meer te danken aan het script dan aan Giselle Eisenberg. Het meisje, dat overduidelijk aandoenlijk moet zijn, is geen moment serieus te nemen door alle volwassen onzin die ze uitkraamt, met als gevolg dat ze meer dan eens nogal irritant is. Gelukkig heeft I'll Be Home for Christmas evengoed genoeg in huis om een leuk tussendoortje te zijn voor tijdens de feestdagen, maar hoogstaand is het (vanzelfsprekend) niet.

2,5*

De Ice Age reeks blijf ik per ongeluk volgen. Daarmee bedoel ik dat ik na 'The Meltdown' er nooit meer zelf voor heb gezorgd dat ik de vervolgen ben blijven zien. 'Dawn of the Dinosaurs' kreeg ik ooit eens als onverwacht verjaardagscadeautje en deze 'Continental Drift' kwam toevallig langs op de televisie.

Ik heb dus niet eerst nog eens de moeite genomen de drie voorgangers te bekijken voordat ik deze zag, maar het is desondanks wel duidelijk dat dit de minste tot nu toe is. Het leukste aan de film? De drie hoofdpersonages. Manny, Sid en Diego zijn nog altijd erg kleurrijke personages. Ze worden in ieder deel goed uitgewerkt. Het valt wel op dat sinds de komst van de nakomeling, Manny inmiddels definitief de hoofdrol heeft opgeëist. Dat is nog niet eens het grootste probleem gezien Sid en Diego nog steeds dezelfde karakterkenmerken vertonen als in de voorgaande delen. Daarnaast mag ook wel weer gezegd worden dat de animatie dik in orde is. Over het algemeen vind ik het jammer dat de traditionele animatie steeds meer vervangen wordt door deze computeranimatie, maar het team achter deze films slaagt er wel telkens weer in om voor de nodige mooie plaatjes te zorgen.

Toch zijn er enkele mankementen zichtbaar. De piraten slaan bijvoorbeeld niet echt aan. De momenten waarop het drietal op een stuk ijs op zee ronddobbert, vond ik echt vele malen interessanter dan het gedoe met de zeerovers. Daarnaast is ook duidelijk merkbaar dat de 'schwung' er inmiddels wel uit is. Het is allemaal goed verteerbaar, maar nergens wordt het niveau van het origineel gehaald en het is ook niet zo dat er één moment echt uit springt. Het niveau blijft van begin tot eind op dezelfde lijn zitten. Ook de grappen rond Scrat slaan niet of nauwelijks aan. Dat is denk ik wel een teken dat het genoeg is geweest.

Kinderen zullen hier niet moeilijk over doen. Ik denk dat ook deze vierde Ice Age film het nog prima doet bij jonge publiek. Mensen die ten tijde van de eerste film zelf kind waren, zullen echter wel doorhebben dat dit kwalitatief een stuk minder is. Vermaken doet het nog wel, maar wat mij betreft had deze film de laatste uit de franchise moge zijn; iets dat niet het geval is, want deel 5 is inmiddels alweer in de maak. Benieuwd of die nog aan de drie sterren komt.

3*

Ice Age : Dawn of the Dinosaurs. Bij elke film van Ice Age heb ik me tot nu toe vermaakt. De personage's zijn nog steeds leuk. Scrat is geweldig maar ook de baby's zijn erg leuk in beeld gebracht. Eigenlijk verveelt de film nergens en is de animatie zeer goed, vooral het Dinosaurs-gebied. Humor en spanning waren beiden zeker aanwezig. Einde is een beetje 'plots' maar daar ik heb ik me niet aan gestoord.

Dikke 4,0* voor deze geweldige animatiefilm, die ongeveer het niveau van deel 1 haalt.

Redelijke jeugdfilm. Maar eigenlijk ook niet meer dan dat. Soms vond ik de film erg langdradig. Ondanks het zeer korte speelduur, leek hij soms best lang te duren. Ook vond ik hem niet altijd even interessant. Huub Stapel maakt er wel wat leuks van. De rest van de cast viel me ook nog wel mee. De kinderen hadden er duidelijk plezier in. Maar het mensenvogeltje vond ik maar een vreemd wezen. Het lijkt alsof de zoektocht vrij nutteloos is, omdat het de hele tijd uit zichzelf weggaat. Maar al met al is het voor het jongere publiek denk ik nog best genietbaar. Het verhaaltje is simpel, maar wordt toch wel leuk in beeld gebracht.

2,5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik The Imitation Game in de bioscoop gezien heb, maar ik kom er nu pas echt goed aan toe om een mening te plaatsen. Mijn verwachtingen? Ik had ze niet. Ik ben hier heel neutraal, zonder het kijken van een trailer of het lezen van het plot heen gegaan. Het enige dat ik op de een of andere manier had opgevangen, was dat het verhaal zich tijdens de Tweede Wereldoorlog zou afspelen.

Ik hou van films omtrent deze periode. Een afgrijselijke tijd, maar wel heel interessant. Daar waar ik films over onderwerpen als de Holocaust en de concentratiekampen, D-day en het verzet al meermaals heb zien worden aangehaald, had ik over Enigma en Alan Turing nog nooit iets gezien (en ook nog nooit eerder van gehoord). Van mijn mag deze man opgenomen worden in de Geschiedenisboeken voor scholen, want ik vind de belevingen die we te zien krijgen in deze film toch niet niks. Het verhaal had mijn interesse eigenlijk vrij snel te pakken.

Alan Turing is een interessant figuur. Benedict Cumberbatch weet op bijzonder natuurlijke wijze gestalte te geven aan deze figuur. Je staat er nooit bij stil dat je naar een acteur zit te kijken. Ook Keira Knightley is goed op haar plaats hier. Eén van de betere rollen die ik van haar gezien heb. Het overige deel van de cast presteerde duidelijk op niveau, maar het zijn vooral eerdergenoemde personen die opvallen en uitblinken. Lijkt me dat Cumberbatch met deze rol de nodige prijzen gaat binnen slepen. Hij is niet alleen op dreef in deze film, maar ook in zijn vak. Hij is een indrukwekkend cv aan het opbouwen.

Het verhaal is van zichzelf al interessant, maar Morten Tyldum weet het ook heel goed naar het scherm te vertolken. Het hele gebeuren rondom het kraken van de Enigma-codes en Alan die koste wat het kost zijn plan zal laten werken, terwijl de klok doortikt, vond ik imponerend en ik was benieuwd naar de uitkomst. Op het moment dat zijn plan eindelijk slaagt en de groep een mate van blijdschap en opluchting ervaart, betrapte ik mezelf op een grijns. Dit is een teken dat ik meeleefde met de personages en dat de uitwerking hiervan goed gelukt is. Het relatief korte gedeelte dat zich na de oorlog afspeelt en zich vooral bezighoudt met de persoonlijkheid van Turing werd ook goed overgebracht. De tragische afloop van zijn leven kwam wel bij me binnen.

Toegegeven, qua camerawerk wordt er hier redelijk volgens het boekje gewerkt. Er zitten niet veel bijzonder opvallende shots in, maar bij een dergelijke dramafilm, die er vooral op gericht is een verhaal te vertellen, is dat naar mijn mening niet zo'n probleem. Wat ik wel goed vonden waren enkele beelden uit de oorspronkelijke oorlog tussendoor. Het zorgt ervoor dat je de film zelf wat beter in de tijd kan plaatsen, want het technische gedeelte (de manier waarop de codes gekraakt moeten worden) oogt soms wat modern. De beelden zorgen tevens voor het aanwakkeren van de eerder aangehaalde, voelbare tijdsdruk waar Turing mee te maken heeft. Het zal best dat de film zoveel mogelijk Oscars wil binnen halen met Cumberbatch in een opvallende hoofdrol en een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar ik beoordeel vooral hoe de film op mijzelf overkomt. Het verhaal vond ik erg aangrijpend, was boeiend van begin tot eind en de regisseur krijgt mijn sympathie en dank voor het onder de aandacht brengen van deze gebeurtenissen.

4*

Het is een behoorlijke tijd geleden dat ik Lo Imposible gezien heb, maar door omstandigheden kom ik er nu pas aan toe om een beoordeling te geven. Ik weet gelukkig wel nog heel duidelijk hoe ik erover dacht.

De film begint gewoonweg prima. De tsunami wordt zeer overtuigend in beeld gebracht en geeft een beklemmend gevoel. Je leeft direct mee met het gezinnetje. Veel introductie heeft de film daar eigenlijk ook niet nodig. Het gegeven dat een gelukkig gezin uit elkaar gedreven wordt door een dergelijke, allesvernietigende ramp is genoeg om je bij de strot te grijpen. De film schuwt ook de realiteit niet: de verwondingen zagen er levensecht uit. Er zaten momenten in waarbij ik hardop naar adem snakte. Het komt dusdanig realistisch over, dat ik er niet langer bij stilstond naar een film te kijken.

Jammer dus dat de film dan nog halverwege zó inzakt. In het begin is dat gedeelte in het ziekenhuis nog indrukwekkend, maar het duurt niet lang of er wordt flink op de rem getrapt. De film wordt bij vlagen erg sentimenteel en weet dat vervolgens tot en met het einde niet meer van zich af te schudden. Na verloop van tijd werd de onderlinge zoektocht wat langdradig en zelfs best saai. Ik weet niet in hoeverre de film op de ware gebeurtenissen slaat, maar ik vond het een vreemde zet dat pa zijn twee jongste zoons op een gegeven moment min of meer alleen achterlaat. Nu kun je de film daar natuurlijk niet echt op afrekenen; als de man in kwestie dit gedaan heeft zij het zo. Wat ik echter wel behoorlijk storend vond was dat ook in deze film zich weer kinderen gedragen als volwassenen. In een film die zichzelf serieus neemt is dit nog vervelender dan in bijvoorbeeld een komedie, waar een dergelijke wijsneus nog wel eens grappig wil zijn. Ik herinner me zo’n dialoog tussen de twee jongste zoontjes in nachtelijk Thailand. Die hele scène kwam niet binnen door dit vreemde gedrag en mede door dit soort momenten begon de film richting het einde langdradig aan te voelen. De reünie is vanzelfsprekend wél leuk om te zien, maar het wordt wel een beetje dik aangezet.

Ik vond het eerste halfuur tot uur van Lo Imposible erg indrukwekkend, maar wat volgt is een standaard Hollywood filmpje dat niet erg lang blijft hangen. Niet slecht, maar ik vond het wel een beetje een teleurstellend verloop. Naomi Watts en Ewan McGregor vervullen hun rollen prima en geloofwaardig. De kinderen deden het ook naar behoren, maar werden daarentegen door het script meermaals ongeloofwaardig gemaakt. De film is een aanrader als je van rampenfilms houdt, omdat de ramp bovengemiddeld in beeld wordt gebracht. Verder is het leuk om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat.

3*

Leuke feelgood-movie. Cameron Diaz doet het, zoals meestal wel vind ik, best leuk. Van Toni Collette had ik in bijv. 'About a Boy' een minder hoge pet op, maar hier viel ze me best mee. De film weet goed een mengsel te maken van komedie en drama. Heb een paar keer flink moeten lachen bijv. met die bejaarden . Het einde is ook wel op zijn plaats opzicht (wel misschien een beetje voorspelbaar, maar goed..). Het speelduur had ook misschien eventueel wel wat korter gemogen. Maar ik stoorde me er niet echt aan. Ik vond het in zijn algemeen gewoon een leuke film. Ik ga hier niet heel kritisch over doen. Ik vond hem zeker leuk en vermakelijk om eens gezien te hebben.

3,5*

Met goede hoop deze film opgezet en gelukkig kreeg ik ongeveer wat ik verwacht had. In the Heart of the Sea is namelijk best een meeslepende avonturenfilm. De twee uurtjes zijn zo voorbij doordat er genoeg gebeurt. De film barst van het spektakel en komt telkens - ook na de schipbreuk - met nieuwe elementen (onderlinge spanningen, aanstranden op het eiland, kannibalisme), waardoor de aandacht vastgehouden wordt. De cast doet het prima. Chris Hemsworth is misschien niet gelijk memorabel, maar ik vond dat hij de film goed wist te dragen. In het begin was ik nog even sceptisch dat de personages qua uiterlijk hetzelfde bleven, maar dat is tegen het einde van de film wel anders. Ook de binnen het verhaal sobere bijdragen van Brendan Gleeson en Ben Whishaw konden op mijn goedkeuring rekenen.

In visueel opzicht vond ik het wat wisselvallig. Vooral tijdens de actiescènes zag het er bij vlagen echt spectaculair uit, maar op andere momenten ligt de CGI er nogal dik bovenop. Verder viel het mij ook op dat de vete tussen Chase en Pollard een beetje met een sisser afloopt. Pollard maakt een verandering door, maar dit gebeurt wel erg vlotjes en voelt daardoor niet helemaal oprecht. Uiteindelijk vind ik deze twee punten van kritiek maar kleine smetjes. De amusementswaarde van de film is immers tamelijk hoog. Ron Howard is er wat mij betreft dan ook zéker in geslaagd de legende tot leven te roepen.

3,5*

Prima onderhoudende thriller, maar de Ierse setting heeft daar wel een belangrijk aandeel in. De sfeer wordt namelijk grotendeels gecreëerd door de omgeving waar deze film zich afspeelt. Film kent verder een vrij standaard verloop, met Liam Neeson in een weinig onderscheidende rol als huurmoordenaar-held, maar tegelijkertijd voldoet hij mijns inziens wel aan de eisen van de opdracht. Kerry Condon is verder prima als antagonist en ook leuk om Jack Gleeson weer eens ergens te zien opduiken. Het heeft weinig zin om voor een hoop actie en spektakel af te stemmen op In the Land of Saints and Sinners, maar degene die zoekt naar een vrij amusant, no-nonsense kat-en-muisspel kan hier zijn hart mee ophalen.

3*

Wow.. In the Loop is letterlijk een vlotte film.

De eerste 10 minuten kreeg ik het idee naar de slechtste film in tijden te gaan kijken. De eerste indruk was irriterend, maar daarna betert de film zich. Er zitten een aantal momenten in waarbij ik hardop heb moeten lachen. Die momenten zijn echter enkel en alleen afkomstig van twee personages: de Schotten. Werkelijk waar geweldig acteerwerk van Peter Capaldi als Malcolm, duidelijk nog de grappigste van de twee. Grofgebekt en vlijmscherp; geweldig figuur.

De overige cast is redelijk, maar niet bijzonder. James Gandolfini vond ik geinig, maar niet meer dan dat. Chris Addison, Tom Hollander en Steve Coogan doen pogingen tot grappig zijn die zelden of niet aanslaan. Zach Woods was vervelend. Overigens nog wel leuk omm Anna Chlumsky nog eens te zien. Ik zag haar als jochie wel zitten door haar rol in My Girl. Verder bevat de film een schat aan snelle, scherpe dialogen. Het is alleen jammer dat zeker de helft hiervan niet goed tot zijn recht komt. Het tempo ligt net wat te hoog om de grappen te laten werken. De handheld camera brengt de chaos goed naar voren. In het begin wat onwennig, maar na verloop van tijd had ik er geen problemen meer mee. Wel heeft de film me niet het gehele speelduur weten te boeien. Er zaten bij vlagen stukken in waar het lang duurde eer ik weer eens kon lachen en ik merkte dat op dat soort momenten het ook wel een stuk saaier wordt. Dat is mede te danken aan het verhaal dat toch niet duidelijk genoeg aanwezig is.

Over het algemeen gezien vond ik het een vermakelijke film. Zoals reeds aangegeven zitten er wat minder interessante stukken in en de humor sloeg bijlange na niet altijd aan. Het valt ook te vermelden dat dit niet helemaal mijn ding is. Ik sluit me aan bij iemand die hierboven zegt 'liefhebber te zijn van Engelse humor, maar niet deze'. Uiteindelijk laat In the Loop me achter met mixed feelings. Geen slechte film, maar ik ben ook niet uitgesproken positief. Wél over Malcolm. Die was gewoon grappig.

2,5*

Gisteravond toch maar onverwacht opgezet. Maar ik kwam al vrij snel tot de conclusie dat dit niet echt geweldig ging worden. De film had een gebrek aan originaliteit, en ik had om de een of andere reden ook het idee dat ik zowat alles al eens eerder gezien had. Ik kende veel dingen terug. Bijvoorbeeld uit Robin Hood, Eragorn en (vooral) Lord of the Rings. Desondanks dat zou de film toch nog wel kunnen vermaken, maar dat deed hij niet. Grootste nadeel vond ik vooral dat het geheel nogal rommelig overkwam. En het acteerwerk vond ik van een groot deel ronduit slecht. Statham en Reynolds vielen nog wel mee, maar vooral de laatste voegde niet veel toe. Enkele pluspuntjes waren de kostuums van de mensen-rollen (die van die 'Goblin-achtige' wezens dan weer niet) en de muziek klonk hier en daar wel aardig. Maar over het algemeen was dit een film die me slecht kon boeien helaas..

1,5*

Een beetje vreemd dat ik zo laat ben met het kijken naar deze prachtfilm. In der tijd heb vaker gehoord over de 'Inception hype', maar ik heb het eigenlijk gewoon genegeerd. Voornamelijk omdat het nogal een verwarrende film scheen te zijn. Nadat ik echter zeer positief reageerde op de film Cloud Atlas, werd deze Inception mij opnieuw door iemand aangeraden. Uiteindelijk toch maar eens de gok gewaagd..

De eerste vijf minuten had ik het idee dat mijn wanhopige voorspellingen uit zouden komen. Ik kon er even geen touw aan vast knopen. Zoals ik inmiddels wel geleerd heb, is het toch vaak slim om een film niet direct uit te zetten om die reden. Vandaar dat ik dus gewoon ben blijven doorkijken; en wat ben ik daar blij om. Inception is een fantasiche film. Het wordt steeds duidelijker waar de film heen wil. Christopher Nolan neemt zich de tijd om alles op zijn gemak uit te werken, en doet dat dan ook op een zorgvuldige wijze. Leonardo DiCaprio is de aangewezen persoon voor de hoofdrol en speelt deze dan ook erg goed. Ook de bijrollen van Joseph-Gordon Levitt, Tom Hardy en Ellen Page kwamen prima uit de verf.

Ondanks een sterke casting, zijn het toch vooral het het complexe, interessante verhaal en de geweldige visuele effecten die het afmaken. Op een gegeven moment lopen vier dromen kriskras door elkaar heen. De spanning maakt een behoorlijk stijgende lijn gedurende deze scenes. Als je kijkt hoe de film met de tijd en levens van de personages speelt, krijg je het er haast benauwd van. Uiteraard is het fenomeen 'dromen' een erg boeiend gegeven voor een film. Het is een normale zaak, maar onder controle heb je het niet. Wat als je dat wel had? Daar weet deze film een aardig schockende visie op te werpen. Naast het voornamelijk meeslepende verhaal, maakt de film ook gebruik van een hoop mooie actie, die Nolan al eerder naar voren liet komen in The Dark Knight. Of het nou gaat om het zweven door het hotel, het prachtige sneeuwgebied of om een auto die in het water dreigt te vallen: alles ziet er goed uit. Geweldig uitgewerkt! Uiteraard is het een geweldig moment als de auto bijna het water raakt. Zelden zo'n mooi in beeld gebrachte 'race tegen de klok' gezien.

Of ik alles van deze film tot in de details begrepen heb, betwijfel ik. Des te meer een reden om hem nog eens op te zetten. Dit is duidelijk eentje om vaker te kijken. Niet alleen al vanwege de grote dosis intelligentie, als ook de prachtige beelden. Hulde voor de editing! Tevens weet Hans Zimmer ons ook weer te trakteren op een dosis sterke filmmuziek. Inception is een bijzondere film met een geweldige structuur, waar ik waarschijnlijk nog vaak van genieten zal.

4,5*

Jim Carrey. Die naam staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Hij is eigenlijk gewoon de aanleiding voor mijn filmliefde. Die was anders waarschijnlijk nooit ontstaan. Ik heb me als kind altijd ongelofelijk vermaakt met zijn films. Dat doe ik nog steeds en zal ik waarschijnlijk ook wel altijd blijven doen.

Ik vond het jammer om te lezen dat de film geen Nederlandse (bioscoop)release kreeg, want ik keek hier best naar uit. Jim zijn eerdere samenwerkingen met Steve Carell zijn me altijd goed bevallen. Voeg daar nog eens Steve Buscemi bij en je hebt imo drie zeer getalenteerde hoofdrolspelers. Desondanks het feit dat de trailer me niet erg warm maakte, was ik absoluut van plan de film een kans te geven.

The Incredible Burt Wonderstone bleek gewoon een heel leuke film te zijn, die me doet denken aan die komedies die ik vroeger altijd keek: films die simpel zijn opgebouwd, maar wel gewoon vermakelijk blijven en meer dan eens voor een lach zorgen. Natuurlijk komen er weer enkele clichés om de hoek kijken (wie had niet verwacht dat Buscemi en Carell het bij zouden leggen?), maar ik weet dat ik naar een leuke film zit te kijken als ik me niet aan dat soort zaken kan storen. Carell en Buscemi zitten beiden goed in hun rol. Daarnaast ook leuke rollen van Olivia Wilde en Alan Arkin. Jim Carrey is weer als vanouds op dreef in een rol die hem op het lijf geschreven is.

Toegegeven; ik heb me niet bescheurd tijdens de film. Er zijn genoeg komedies waarbij je waarschijnlijk veel meer kunt lachen. Desondanks heb ik me ook nooit verveeld. Er zitten een aantal momenten in die ik erg leuk vond (voornamelijk het 'glazen huis' en de laatste act - inclusief het gooien met de mensen). Ik had ook best nog eens behoefte aan een film als deze. Misschien daarom wel dat ik er extra van heb kunnen genieten. Het zijn de talentvolle acteurs, het leuke thema, het aangename sfeertje en een aansluitende soundtrack die het geheel tot een tamelijk genietbare film maken.

3,5*

Leuke film van Indiana Jones. Het is toch wel weer een behoorlijk tijdje geleden dat ik de vorige Indiana Jones-films gezien heb dus dacht ik dat het tijd werd om de vierde eens te kijken. Hij haalt het bijlange niet bij de eerste delen, maar het was wel een enorme leuke film. Harrison Ford weet na al die jaren toch nog steeds een geweldig personage neer te zetten maar ook de rest van de cast deed het erg goed, en ook de soundtrack van John Williams is geweldig. Het einde had nog wat meer spanning mogen hebben dan hij al had en het is soms allemaal wat té overdreven, maar ik ben toch zeer tevreden hiermee.

3*

Het vervolg op Raiders of the Lost Ark wilde ik uiteraard ook direct herzien nadat ik dat al bij het eerste deel had gedaan. Dus dat heb ik dan ook maar gedaan, aangezien ik de complete reeks nu in mijn bezit heb.

Deze film is absoluut wat je er van mag verwachten: een vermakelijke en sterke avonturenfilm. Ik denk dat het wel wat wil zeggen dat als iemand 'avonturenfilm' roept ik vrij snel daarop aan het personage Indiana Jones moet denken. Wat is deze geweldig neergezet door Harrison Ford. Ook de rest van de cast is in dit tweede deel goed bezig. Willie is wel een vreselijk irritant personage, maar we zullen maar zeggen dat dat 'de bedoeling was'. De actiescenes zijn wel een zeer groot pluspunt, deze komen zeer dicht in de buurt als het eerste deel en vond ik zelfs in sommige gevallen beter. Vooral de scene met die karretjes.. Erg leuk uitgewerkt. Maar er zitten meer leuke scenes in. Bijv. de overige scenes in de mijnen en natuurlijk de legendarische scene op de loopbrug. Qua verhaal vind ik het allemaal net een beetje minder. Zeker wel mooi bedacht en de uitwerking is ook geslaagd, alleen net iets minder in vergelijking met het eerste deel.

Van dit soort films zouden er meer moeten zijn, want dit is puur vermaak: leuke effecten, grappig, goed acteerwerk, een sterke uitvoering van het verhaal en van begin tot eind interessant. Desondanks is het ook allemaal niet zozeer subliem voor mij, maar ik snap wel dat sommige mensen dat wel vinden.

3,5*

Ik zou The Da Vinci Code nog eens moeten herzien. Angels & Demons heb ik vaker gezien en die staat dus ook beter in mijn geheugen gegrift. Van wat ik me herinner was dat ook de betere film van de twee. Inferno had wel mijn interesse daardoor, maar tegelijkertijd verwachtte ik wel meer van hetzelfde en het hielp niet dat de film niet bepaald laaiend ontvangen werd.

Vond dit toch wel een pak minder dan Angels & Demons. Het ligt inderdaad, zoals verwacht, behoorlijk in het verlengde, maar ik vond het een stuk minder spannend. Het tempo ligt wel hoog en er zit genoeg actie in, dus vervelen is niet aan de orde. Diezelfde snelheid maakt het helaas ook af en toe wat ongeloofwaardig. We zien personages vaak in de problemen komen of voor een vraagstuk staan, maar de oplossing ligt meestal voor de hand. Tom Hanks doet het wederom prima, al heb ik Langdon nooit zijn sterkste personage gevonden. Felicity Jones is een prima tegenspeelster, maar ik zag de twist omtrent haar personage op den duur wel aankomen. Jammer dat dat niet de verrassing bleek die het had moeten zijn.

Ook dit derde deel in de reeks weet nog steeds te vermaken, maar ik denk wel dat men er goed aan doet het hierbij te laten. Daar waar de voorganger nog oprecht spannend was toen ik 'm voor het eerst zag is dit meer een leuke actiefilm. Overigens wel bizar om deze film anno 2021 te bekijken. Door Corona zal dit toch wel een stuk minder fictief voelen dan toen de film net uitkwam.

3*

Inglourious Basterds

Met veel hoge verwachtingen ging ik op mijn verjaardag naar deze film. Ik werd een beetje teleurgesteld, maar ik vond het zeker geen slechte film.

Ik heb tot nu toe 4 films van Tarantinio gezien. En over het algemeen was ik daar erg tevreden over, deze ook wel maar draagt een groot nadeel met zich mee : heel veel langdradige gesprekken. Nou kan ik daar soms best mee overweg, zeker als die gesprekken grappig zijn, maar eigenlijk vond ik ze wat overbodig. Over de actie-scenes geven ik mijn complimenten want daar was echt niks op aan te merken. Het acteerwerk is ook prima (met name Brad Pitt) en de kostuums zijn ook mooi. Het speelduur is (zoals ik al eerder vermelde) een beetje té lang, al wordt het wel een stuk spannender en boeiender als de film zijn einde nadert. Met een geweldige eindzin . De humor werd ook wel een beetje gemist hier en daar.

Uiteindelijk heb ik me toch wel vermaakt op de napunten na, maar ook de muziek zorgde vaak voor veel spanning. Ik kom uit op een 3,5*.

Fijne misdaadfilm, waarbij je je als kijker goed blijft afvragen hoe de vork in de steel zit en wie aan het kortste eind zal trekken. De mate van spanning blijft beschaafd, maar toch weet de film eigenlijk moeiteloos het lange speelduur te blijven boeien en een zekere nieuwsgierigheid vast te houden. Denzel Washington speelt weer zeer netjes, maar ook Clive Owen valt in positieve zin op. Jodie Foster vond ik daarentegen niet bijster veel toevoegen. Hier en daar enkele leuke film-technische foefjes die opvallen en scènes die je gemakkelijk bijblijven, waardoor het toch niet als de zoveelste dertien-in-een-dozijn thriller voelt. Voor mij een geslaagde eerste kennismaking met Spike Lee.

3,5*

De teleurstelling die Drag me to Hell me een tijdje terug bracht onderstreepte maar weer eens dat horror niet mijn favoriete genre is (en waarschijnlijk ook nooit zal worden). Toch had ik nog zin in een andere film die al geruime tijd in mijn kast stond en waar ik best wel nieuwsgierig naar was: Insidious.

Ik was opgelucht toen ik erachter kwam dat het om een film ging die zichzelf serieus nam. Wil uiteraard niet meteen zeggen dat 'ie goed is, maar eerdergenoemde titel liet me zien dat een flink scheutje humor in een horrorfilm niet helemaal werkt bij mij. Al snel bleek dat het wel snor zit met de sfeer in Insidious: een groot, donker, nog niet helemaal ingericht huis zonder enige gezelligheid. Laat het spookuurtje maar beginnen!

Wat volgt zijn een hoop geslaagde scènes. Ik zal niet zeggen dat het nergens vergezocht is, maar vermakelijk is het iig wel. Eén van de scènes die ik het 'engste' vond was die met dat vage ventje, waar 'Tiptoe Through the Tulips' een essentiële rol in speelt. Lekker mysterieus en spookachtig. De film komt op dat soort momenten zelfs best realistisch over. Je blijft ook over het algemeen constant met een spannend gevoel kijken; iets dat ik een vereiste vind voor een goede horrorfilm.

Wat ik persoonlijk iets minder geslaagd vond waren die twee komisch bedoelde(?) ghostbusters. Die haalden op de een of andere manier iets van de beklemmende sfeer weg. Alsof je er even aan herinnert werd dat je naar een film zit te kijken. Daarnaast vond ik het einde een beetje een afknapper. Toen ik er later achterkwam dat het een (achteraf gezien zelfs duidelijke) hint naar een vervolg was, had ik er wat meer vrede mee, maar op het moment dat ik het zag vond ik het wat afgeraffeld overkomen. Verder valt er wat mij betreft niet veel aan te merken op de film. Het acteerwerk vond ik ook, tegen mijn verwachting in eerlijk gezegd, best goed. De personages voelen aan als oprechte mensen, waardoor het makkelijk is om met hen mee te leven. Ook een leuke bijrol van Darth Maul trouwens.

Ik kan wel zeggen dat ik me goed vermaakt heb met Insidious. Ik had nergens het ‘briljant’ of ‘meesterwerk’ gevoel, maar dat hoeft ook niet. Volgens mij is dat ook niet wat Insidious wil zijn. Het is een leuke, bovengemiddelde wegkijker. Het heeft geen slapeloze nachten tot gevolg, maar de film laat een prima indruk achter.

3,5*

Het eerste deel van Insidious vond ik een aangename verrassing. Horror is niet mijn favoriete genre, maar die eerste film vond ik geslaagd; ook toen ik 'm voor het zien van deze sequel nog even opnieuw bekeek. Die film eindigt met een duidelijke cliffhanger, dus ik had wel zin in dit vervolg.

Van Insidious: Chapter 2 heb ik echter een stuk minder genoten. Het plot van de eerste film wordt verder uitgediept en dan blijkt het toch allemaal wat minder boeiend dan de simpelere weergave die ik had na de eerste film. Er wordt een hele rits nieuwe namen toegevoegd aan het verhaal, waardoor het soms nogal warrig overkomt. Het verhaal slaagde er maar niet in om mij opnieuw te pakken. Wat ook opvalt, en da's eigenlijk nog wel het grootste probleem, is dat ik het vrijwel nergens eng vond. Ook qua sfeer niet. Veel trucjes uit de eerste film worden hier herhaald en uitgemolken (die jumpscares zijn sowieso al minder indrukwekkend, maar worden op den duur zelfs gewoon saaie onderbrekingen). Daarnaast werkte de komisch bedoelde toevoeging van Specks en Tucker mij eerder op de zenuwen dan dat het een positieve meerwaarde had.

Twee zaken die ik goed vond: het moment waar de jonge Josh wordt vastgegrepen door de patiënt in het ziekenhuis (zowat het enige effectieve schrikmoment) en de manier waarop deze film en de voorganger soms samenkomen (dat het bijvoorbeeld Josh zelf was die voor die toestanden aan de voordeur zorgde in de eerste film). Verder vond ik het allemaal vrij matig. Als de derde film ooit op mijn pad komt zal ik 'm wel kijken, maar benieuwd ben ik er niet meer naar.

2*

Met deze cast en deze regisseur aan het roer kun je eigenlijk alleen maar benieuwd zijn naar het resultaat. Insomnia is een duistere, trage thriller. Dat laatste is gelijk één van de minpunten, want soms was iets meer vaart wellicht wenselijk geweest. Anderzijds draagt het ook wel weer bij aan de sfeer die de film wil uitdragen en past het bij de gemoedstoestand van de immer meer aftakelende rol van Al Pacino. De film kiest natuurlijk voor een andere insteek dan de gebruikelijke ellenlange zoektocht naar de dader; iets dat ik kan waarderen. Maar doordat men zich al vrij vroeg in de kaarten laat kijken, is het resultaat wel dat Insomnia geen bijster spannende film is geworden. De aandacht gaat er vooral naar uit hoe Pacino's personage zich uit de problemen gaat houden. Gelukkig hebben Pacino, Robin Willims en Hilary Swank wel genoeg talent in hun mars om de kijker alsnog aardig geboeid te houden. Daardoor is het zeker nog een aangename wegkijker, maar wel geen film die me lang zal bijblijven.

3*

De film wordt grotendeels positief ontvangen, zie ik. Ik sluit me daarbij aan. Een film als deze kun je met een gerust hart aan regisseuse Nancy Meyers overlaten. De film sluit eigenlijk prima aan op The Holiday. Zeker door de manier waarop de soundtrack gebruikt wordt (niet bepaald subtiel), voelde ik wel een zekere overeenkomst tussen beide films.

Qua sfeer dus, net als Meyers' kerstfilm, erg fijn. Daarnaast ook een cast die prima op dreef is. Robert De Niro doet het leuk als leergierige stagiair op leeftijd en Anne Hathaway speelt haar strevertje met overtuiging. De chemie tussen beiden voelt haast als vanzelfsprekend. Ik heb genoten van hun samenspel. Van deze kwaliteiten moet de film het echter wel vooral hebben. De humor is namelijk niet van het soort dat je van de bank laat rollen van het lachen. Het is allemaal tamelijk bescheiden, soms wat braaf. Het gegeven dat De Niro stage gaat lopen bij Hathaway in een bedrijf waar hij geconfronteerd wordt met de digitale wereld is eigenlijk nog de leukste grap. Naarmate de film op gang komt, komen de nodige clichés aan bod en het moet allemaal natuurlijk netjes afgewerkt worden. Wat dat betreft is The Intern niets nieuws onder de zon, maar ik ga ervan uit dat de meeste kijkers daar ook wel al vooraf rekening mee houden.

Wat overblijft is een geinig, onderhoudend filmpje dat prima dienstdoet als zaterdagavondvermaak. Nergens speciaal, maar ook nergens ergerlijk. Ondanks het vrij lange speelduur voor een komedie keek het bijzonder gemakkelijk weg.

3*

Film met twee gezichten. Begint veelbelovend en weet dat ook lange tijd best goed vast te houden. De spanning zit er soms behoorlijk in. Op een gegeven moment bezwijkt het geheel toch onder iets te veel oeverloos gezwets en een climax waarbij de spanning eigenlijk volledig verdwenen is. Het scheelt dan nog dat Clive Owen zijn rol met verve speelt en dat de film af en toe ook écht uitpakt. Die actiescène in het Guggenheim Museum is uitmuntend. Tom Tykwer wist mij te imponeren met Cloud Atlas en - in iets mindere mate - Perfume en Lola Rennt. Deze The International vond ik dan toch een pak minder, hoewel nog steeds de moeite van het kijken waard.

3*

Het voelt een beetje alsof ik in herhaling val, want ik heb zojuist bij Funny People eigenlijk hetzelfde moeten schrijven: The Internship is helemaal niet eens zo'n slechte film, maar hij duurt gewoon te lang. Eigenlijk is dit een heel typische Vaughn-Wilson komedie die verloopt volgens een standaard formule, maar waarom deze twee uur moet duren is mij een raadsel.

Uitgangspunt is best leuk, de uitwerking kan ermee door. Bij vlagen over the top Amerikaans, al ligt dat natuurlijk in de lijn der verwachting met deze twee hoofdrolspelers aan het roer. Van zowel Vaughn als Wilson heb je geen enkel moment het idee dat deze personages zich onderscheiden van de karakters die ze in andere komedies spelen, maar toch kunnen ze wel met het materiaal overweg. De bijrollen die grotendeels ingevuld worden door de studiegenoten van dit duo zijn gelukkig ook niet storend. Je merkt gewoon dat de film bij vlagen sleept, zoals bij die gerekte Quidditch-scène, de langdradige flirtscènes van Wilson en het compleet uit de lucht gegrepen stapavondje. Had het allemaal wat korter gebracht geweest, dan was dit de film geheid ten goede gekomen en mag je hier zo een halve ster bij tellen. Nu schakelde ik tussendoor net iets te veel af en verwacht ik dat de film niet al te lang zal blijven hangen. Het mag overigens wel nog gezegd worden dat ik de credits creatief in beeld gebracht vond.

2,5*