Lo Imposible (2012)

Poeh hé, ik heb het niet droog kunnen houden. Wát een goede film. In zo'n film als deze komt pas echt bij je binnen hoe het moet zijn geweest om daar op dat moment te zijn. En dat er in het echt dus ook een familie is geweest die precies dit allemaal heeft beleefd, dat maakt het nóg indrukwekkender. Ik ben het absoluut niet met TornadoEF5 eens. De ellende van de andere mensen vergeet je totaal niet. De hoofdpersonen komen met allemaal andere overlevers in contact en je ziet dat die niet evenveel mazzel hebben gehad als de hoofdpersonen. Je ziet ook in de ogen van de vader en de moeder dat ze soms niet goed weten wat ze met de situatie aan moeten. Ze zijn wel opgelucht. Maar je ziet die vader in het vliegtuig ook nog op dat briefje kijken van die oost-europeaan waarop staat 'we are at the beach'. En dan denkt 'ie ook aan diens familie en dat die het waarschijnlijk niet heeft overleefd. Vijf sterren van mij. No doubt.

Een vrij gecensureerde Hollywoodiaanse versie van de tragische gebeurtenissen van de tsunami in 2004. De ramp zelf werd erg goed in beeld gebracht. Pure waanzin hoe een metershoge muur van water en modder aan die snelheid op je afkomt. Spectaculaire beelden die je ademloos bekijkt. Na de ramp vond ik het vrij doods (figuurlijk), maar verwachtte ik het letterlijke. Heel weinig lichamen te zien. Later in de veldhospitalen zag je wel het menselijke leed. Erna wordt er jammer genoeg te veel gefocust op het sentimentele en barmhartige heldendom al keek de film wel nog goed weg. Het evenwicht tussen voorspel, ramp en nasleep kon misschien iets beter, maar al bij al een degelijke film. Mede door een goede McGregor en Watts een nipte 3,5*.

De zeebeving van 2004 was natuurlijk één van de ergste natuurrampen ooit, die aan meer dan tweehonderdduizend mensen, voornamelijk Aziaten, het leven heeft gekost, maar natuurlijk draait deze film om een westers gezin. Oorspronkelijk Spanjaarden, maar blijkbaar is dat al te exotisch, dus heeft men er er maar Engelsen van gemaakt. Voor de rest is het allemaal vrij voorspelbaar, want de titel geeft het eigenlijk allemaal al weg: het lijkt natuurlijk onmogelijk dat het hele gezin het overleeft, maar natuurlijk hoeven we ons geen zorgen te maken. Door alle hoofdpersonen te laten overleven blijven we achter met een fijn gevoel. De ellende is vooral iets wat anderen overkomt, niet ons, wat voor mijn gevoel niet voldoende recht doet aan alle ellende die de tsunami veroorzaakt heeft. Niettemin wordt het allemaal volgens het boekje uitgespeeld in een poging het spannend te houden inclusief moeder die ineens verdwijnt, maar daar slaagt de film wat mij betreft niet in mede door de hint van de titel. En dan wordt het vrij langdradig. Filmisch verder maar één interessante scène gezien: wanneer moeder geopereerd wordt de flashbacks hoe ze zich tijdens de vloedgolf naar boven weet te worstelen. Een aardige analogie met de strijd om in leven te blijven tijdens de operatie. In meerdere opzichten een gemiste kans. 1*. De film helpt me overigens bepaalde uitspraken van een bepaalde politicus die over meer dan tweehonderdduizend lijken politiek probeerde te scoren. Wat vergeten we dat soort dingen toch weer snel. Of ik althans.