Opinions

Na het zien van Out of Africa had ik vrij weinig vertrouwen in de tweede film van Sydney Pollack waar ik mij aan zou wagen. De eerste 15 à 30 minuten van de film leek dat vermoeden bevestigd te vermoeden, want ik dacht even dat ik wederom een traag en zwaar beladen politiek drama voor mijn kiezen kreeg.

Dat bleek gelukkig heel erg mee te vallen. De film heeft even nodig om warm te draaien, maar naarmate Nicole Kidman en Sean Penn steeds meer met elkaar in aanraking komen, gaat het tempo iets omhoog en wordt de film een stuk boeiender. Kidman's personage is moeilijk te doorgronden, waardoor met name zij er voor zorgt dat je er als kijker bovenop zit. Het verhaal wordt interessant uitgewerkt en er zitten enkele spannende scènes in. Ook aan de climax houd ik een positief gevoel over. Juist door het onvoorspelbare karakter van Silvia was het moeilijk te zeggen hoe het zou gaan eindigen.

Geen film die je nog lang bijblijft, maar als politieke thriller was het zeker voldoende. Niet overal even sterk, maar ik voelde me na verloop van tijd betrokken bij de personages en raakte benieuwd naar het verdere verloop. Er wordt goed geacteerd en ook visueel oogde het geloofwaardig. Prima tussendoortje.

3*

Zo'n film die ik eigenlijk al sinds de release op mijn lijstje heb staan, maar die ik steevast ben misgelopen. Verwachtingen waren daardoor ook wel al behoorlijk hooggespannen, maar dat kon ook bijna niet meer anders: wanneer iemand in mijn omgeving over deze film praat is het altijd vol lof. Christopher Nolan is ook een regisseur waar ik vertrouwen in heb, al zeg ik erbij dat dit met name op basis van jeugdherinneringen is. De Batman-films en Inception, zijn films die hoog bij mij scoorden, heb ik al lang niet meer gezien en films die ik recenter geleden gezien heb scoren amper een voldoende.

Toch met hoge verwachtingen hieraan begonnen en het is alweer even geleden dat ik zo heen en weer geslingerd werd wat betreft mijn mening. De film begint best aardig. Er wordt best geïnvesteerd in de relatie tussen Cooper en Murph en daar heeft de film mijns inziens blijvend profijt van. Bij de introductie van NASA, juist het moment waarop mijn enthousiasme de overtreffende trap zou moeten krijgen, bekruipt me het gevoel dat er iets misgaat. Hier begint de film voor het eerst ook al wat te rekken. Lancering gebeurt dan weer verrassend snel, om vervolgens echt op de rem te trappen. Je krijgt als kijker behoorlijk wat technisch gezwets aan boord te verduren en hoewel ik me natuurlijk zeker kan inbeelden dat bemanningsleden op een dergelijke manier moeten communiceren, haalt het wel de vaart uit de film. De excursies naar de planeten die daarna volgen zijn niet vervelend, noch zijn ze spectaculair. Visueel is het zeker niet lelijk allemaal, maar tegelijkertijd raak ik er ook niet bepaald door overdonderd. De planeten mogen qua design natuurlijk best eenvoudig blijven, maar het schuurt een beetje tegen het saaie aan. Wél dan weer sterk hoe er ook met geluid gespeeld wordt. De sterfscène van Matt Damons personage is bijvoorbeeld verbluffend.

Wat Interstellar voor mij interessant houdt is de band tussen vader en dochter. Matthew McConaughey doet het wat dat betreft prima, want hij kwam wel geloofwaardig over als worstelende vader die de consequenties van zijn keuze onder ogen moet zien. Overig acteerwerk is ook zeker voldoende, al vind ik het wel opvallend dat van de vele bekende namen ik maar weinig mensen echt vind sprankelen. Zeker zo'n Anne Hathaway levert eigenlijk best een bleek personage af, terwijl ze in principe qua acteren weinig fout doet. Hetzelfde geldt voor een Casey Affleck, al moet gezegd worden dat het personage Tom er überhaupt nogal bekaaid vanaf komt. Nee, leuk om de vele bekende gezichten te spotten, maar alleen vader en dochter wisten mij als personages te boeien.

Vandaar dat ik misschien ook best goed overweg kon met het laatste uur van de film. De twist, waar blijkt dat Cooper zélf achter de geest-achtige communicatie zat, is een logische, maar wat mij betreft werkt hij wel. Het kleurt het verhaal mooi in. Dat deel levert de film, naar mijn mening, echt credits op. Daarom vind ik het dan ook eens zo jammer dat er daarna gekozen wordt voor een anticlimax. De lange aanloop naar het redden van de mensheid en de hereniging tussen Cooper en Murph wordt vluchtig afgeraffeld en alles lijkt gelijk even in de starblokken te moeten worden gezet voor een eventueel vervolg. Zo komt het op mij over en dat vind ik zonde.

Qua beoordeling zit ik een beetje in dubio. Een voldoende is zeker terecht: je kan zeggen wat je wil, maar Nolan zet een ambitieuze film neer en dat kan ik waarderen. Bijna drie uur de aandacht vasthouden is natuurlijk ook best een opgave, maar naar mijn mening had er best hier en daar wat gesneden kunnen worden en had juist het einde uitgebreider aan bod mogen komen. In visueel opzicht is Intestellar alleszins degelijk en ook de muziek van Hans Zimmer mag er wezen. Maar het feit blijft dat ik het bij vlagen een moeizame en langdradige zit vond, terwijl dit wat mij betreft niet nodig was geweest.

3*

Totaal niet bekend met de boekenreeks, maar puur afgegaan op de fenomenale cast waar de film mee pronkt. En die cast levert gelukkig deels ook wel. Interview with the Vampire kent zeker wat horror-elementen, maar bevat daarnaast ook drama en een hoop campy humor. Tom Cruise geeft zich heerlijk aan dat laatste over, waardoor hij balanceert tussen akelig en grappig, en daardoor met gemak de uitschieter van de film is. Hij en een jonge Kirsten Dunst overigens, want die vond ik ook erg sterk.

Brad Pitt valt echter tegen. Heeft volgens mij weinig met Pitt zelf te maken, maar wel met dat zijn personage oersaai is. Het deel van de film waar het vooral om zijn personage draait, en Lestat uitgeschakeld wordt geacht, is dan ook mijns inziens een heel stuk minder dan het eerste deel. Gelukkig is er nog fantastische grime en aankleding, die de gotische sfeer omarmen en ervoor zorgen dat de film de moeite waard blijft. Interview with the Vampire is (alleen al gezien de thematiek) gegarandeerd niet voor iedereen en is ook verre van een meesterwerk, want de film behoudt niet één constant niveau. Toch heb ik mij er een avondje goed mee geamuseerd. Ik was eigenlijk een maand te vroeg met kijken, want dit past perfect bij de oktobermaand.

3,5*

Ik denk dat iedereen hier wel eens over heeft nagedacht. Hoe zou het zijn om gewoon alle drukte en heisa achterwege te laten en te vertrekken? Weg verantwoordelijkheden. Gewoon erop uit trekken zonder een gericht doel; kijken wat er op je pad komt en de wereld ontdekken. Toch doe je het niet. Into the Wild vertelt het verhaal van een jongeman die deze gedachtegang omzette naar realiteit.

De film weet met name op een punt veel credits te verdienen: de beelden. Al het natuurschoon is op prachtige wijze geschoten en ik kreeg meermaals zelf zin om op een plaats te zijn waar Chris was of stond. Heel mooi in beeld gebracht. Deze beelden gingen hand in hand met de sterke muziek van Eddie Vedder. Emile Hirsch kan de hoofdrol met gemak dragen. Hij speelt het personage op natuurlijke wijze en komt daardoor over als een 'echt' persoon. De weg die hij aflegt is zeer interessant en het is ook leuk om te zien hoe zijn omgeving verandert: telkens ontmoet hij weer nieuwe, bijzondere personen. Hiervan is de oudere man, die de laatste van de groep mensen is die Chris ontmoet, by far het interessantste. Deze ontmoeting leverde een aantal zeer sterke scènes op.

Ik ben dus best enthousiast over Into the Wild, maar dat wil niet zeggen dat ik alles goed vond. Het grootste nadeel vond ik namelijk dat de film best wel een lang speelduur heeft en niet van begin tot eind mijn volle aandacht wist te krijgen. Er zaten enkele momenten die ik als langdradig en misschien zelfs wel als wat saai ervaarde. Daartegenover staan dan wel weer de eerder genoemde mooie beelden en het feit dat je wilt blijven kijken om te weten wat Chris nog allemaal gaat meemaken. Het einde greep me dan ook bij de strot. Het is iets wat ik al zag aankomen, maar op het moment dat het gebeurde kwam het wel bij me binnen. Ik was benieuwd hoe een eventuele hereniging met zijn ouders eruit zou hebben gezien..

Into the Wild is een mooi verhaal dat vertelt verdient te worden. De uitwerking is sterk en het levert ook een film op die, mede door het trieste einde, nog enkele dagen na het zien ervan in je hoofd blijft spoken. Daarom alleen al zou ik 'm 4 sterren geven, maar ik wacht nog even tot de herziening. Misschien dat ik dan ook de momenten die ik nu als langdradig ervaarde beter kan waarderen. Want dat was voor mij het grootste probleem met de film: een mooie reis, alleen een iets te lange.

3,5*

Intouchables is een film die me waarschijnlijk nooit zou zijn opgevallen als het niet zo'n hoge beoordelingen had gekregen. En eerlijk is eerlijk.. dat verdient hij ook. De film behoort tot de betere dramafilms. Het acteerwerk van zowel François Cluzet als Omar Sy is erg goed. De groeiende vriendschap tussen de twee compleet verschillende mensen wordt prachtig weergegeven. De film weet een prima belans te vinden tussen komedie en drama. De film kent aardig wat momenten waar ik hardop bij heb moeten lachen, bijv. de onwetendheid van Driss in het begin, de meningsverschillen wat betreft cultuur en het scheren van Philipe. Maar de film weet je ook op diverse vlakken te raken. De film is ontzettend veelzijdig, niet alleen qua genre, maar ook wat betreft de dingen die zich afspelen in de film (De verzorging van Philipe die tevens opnieuw probeert verliefd te worden, de problemen van de dochter van Philipe, de achtergrond en het geflirt van Driss etc.). Daarnaast maakt de film gebruik van prachtige settings in Parijs en heeft de film een soundtrack die perfect aansluit bij de film. Dit is zo'n film die ik vaker wil zien, en het zou dan ook best kunnen zijn dat er nog een hoger cijfer uitrolt. Dit is gewoon een erg bijzondere film, die je helemaal inpakt en die geen moment verveelt.

4*

Jim Carrey is direct verantwoordelijk voor mijn filmliefde. Doordat ik in 2007 (nagenoeg) zijn complete oeuvre heb bekeken, ben ik ook in aanraking gekomen met andere acteurs en films. Ik weet nog dat ik destijds gevraagd heb bij de videotheek of ze deze film nog op VHS hadden (uiteraard zonder succes, maar ze hadden wél Peggy Sue Got Married).

Nu, bijna tien jaar later, heb ik dan eindelijk deze beruchte Rubberface gezien. Mijn verwachtingen waren inmiddels behoorlijk getemperd, maar dit was toch wel erg slecht. Het betreft een korte televisiefilm van slechts 48 minuten, maar het leek een eeuwigheid te duren. Carrey krijgt nauwelijks de kans om iets van zijn komisch talent te laten zien, want hij speelt niet de hoofdrol. Die twijfelachtige eer gaat naar Adah Glassbourg, die als Janet een vreselijk irritant personage neerzet en eigenlijk de complete film vergalt. Het grootste probleem is dat deze film eigenlijk helemaal nergens grappig is. De pogingen zijn talloos, maar ze zijn allemaal pijnlijk onleuk.

Ik ben sowieso al niet zo’n fan van stand-up comedy, dus als Jim dan ook nog eens iemand speelt die er niet goed in is, is het natuurlijk gauw verkeken met de pret. Tony's ontmoetingen met Janet moeten als het ware een soort bijles voor hem zijn, maar de bijeenkomsten voelen redelijk nutteloos aan. Waarom Janet iedereen omver blaast tijdens haar performance is me een raadsel. Tevens vraag ik me af waar de film nou eigenlijk naartoe wilde. Janet wordt eigenlijk gedwongen om het podium op te gaan, omdat Tony doet alsof hij daartoe niet capabel is. Uiteindelijk wordt haar optreden hartelijk ontvangen, dus ze maakt in feite haar doorbraak. Vlak voor het einde geeft ze echter nog even aan dat ze dit nooit meer wil doen. De film eindigt eigenlijk zoals het begon: Tony wil grappig zijn, maar is het niet, terwijl Janet (zogenaamd) wél grappig is, maar het niet wil zijn.

Ik ben niet echt teleurgesteld, want ik verwachtte vanzelfsprekend al geen film van het kaliber Ace Ventura. Maar misschien had ik wel gehoopt op ten minste een glimlach. De film is volgens mij later Rubberface genoemd, omdat Jim uiteindelijk om zijn 'rubberface' beroemd werd. Deze titel sluit namelijk totaal niet aan bij wat we hier te zien krijgen. Introducing... Janet is een uitermate flauwe en trage, eigenlijk gewoon mislukte, komedie. De enige reden om de film te bekijken is om een jonge Carrey aan het werk te zien, maar je kunt hiervoor beter afstemmen op Once Bitten of Earth Girls Are Easy.

1,5*

Bewust even gewacht met The Irishman totdat ik Goodfellas en Casino gezien had. Dat is inmiddels ook alweer een jaar geleden - wat vliegt de tijd - maar eergisteren me dan toch voor het eerst aan dit bejubelde gangsterepos van Martin Scorsese gewaagd. De maffia-films zijn niet mijn favoriete genre, maar nieuwsgierig was ik toch wel geworden. Zeker aangezien Goodfellas destijds beter beviel dan ik vooraf verwacht had.

Scorsese neemt, net als bij de andere twee films, uitgebreid de tijd, maar doet er zelfs nog een schepje bovenop. The Irishman voelt best... comfortabel. Wellicht een vreemd woord om een gangsterfilm te omschrijven, maar er gebeurt lang niet altijd heel veel en toch weet de film wel grotendeels de aandacht vast te houden. De film duurt mij uiteindelijk iets te lang, dat zeker. Er waren een aantal momenten waar ik wel een beetje moe werd van het eeuwige ''er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik - maar er zijn een aantal mensen die vinden - niet ik...'' gedoe. Hoe realistisch het ook moge zijn dat de personages tactisch de boel verwoorden, het zorgde er wel voor dat scènes gerekt werden. En toch, desondanks, kwam het geen moment in me op om de film uit te zetten.

De film straalt klasse uit in de algehele aankleding (sets, kostuums, etc.), zoals je eigenlijk wel van deze regisseur verwachten kan, maar het is met name de uitstekende cast die ervoor zorgt dat je geboeid blijft kijken. Dat Robert De Niro daarbij met zijn maniertjes wel erg aan verleden rollen doet denken en Al Pacino wellicht hier en daar de boel iets te dik aanzet deert weinig tot niks. Beiden zijn op hun plek. Joe Pesci steekt er wat mij betreft (opnieuw) met kop en schouders bovenuit. Toch wel een erg sterke acteur zeg. Ik heb hem reeds de akelige driftkikkers in Goodfellas of Casino zien spelen en ook meer slapstick zien omarmen in Home Alone en Lethal Weapon, maar hier doet hij weer iets compleet anders: zijn personage is volledig kalm en lijkt daardoor in de verste verte niet op de personages die hij eerder heeft neergezet. Ontzettend knap en eigenlijk is iedere scène waar hij in beeld is raak. Dan kan het script nog zo goed geschreven zijn, maar hij zet het echt steengoed neer.

Al met al vond ik het een interessante zit. Het verhaal heeft veel om het lijf. De ontwikkelingen omtrent Jimmy Hoffa zijn pakkend, maar ook na zijn dood is het interessant om te zien hoe de resterende personages aftakelen. Ook de verstandhouding tussen Frank en zijn dochter komt goed uit de verf en is boeiend: een schoolvoorbeeld om te illustreren dat acteerwerk ook een heel sterk kan zijn wanneer er geen woord aan te pas komt. Het spelen met de leeftijden van de personages ziet er soms goed uit, soms totaal niet. Uiteindelijk is ook dit niet zo'n doorslaggevend probleem wat mij betreft. Ik sta er vooral van te kijken hoe goed dit me heeft weten te boeien. Hier en daar mijns inziens iets te langdradig, maar toch wel de moeite van het kijken waard.

3,5*

Zelf wist ik niet zo goed wat ik moest verwachten van The Iron Lady, maar aangezien hij een aantal Oscars had gewonnen, heb ik het er toch maar op gewaagd. Uiteindelijk heb ik er gemengde gevoelens bij.

Het acteerwerk is het grootste pluspunt van de film. Meryl Streep draagt de film echt naar een hoger niveau met een erg sterke prestatie als Margaret Thatcher! De overige cast deed het ook wel goed. Wat erg opvalt aan deze film is de erg goede make-up. De gewonnen Oscar daarvoor is ook echt terecht! Ook is er veel aandacht besteed aan de decors, die er goed uitzagen. Daarnaast had de film ook best mooie muziek.

Maar dat zijn eigenlijk dan zowat de pluspunten. Het grootste nadeel is dat de film me niet het hele speelduur lang wist te boeien. Op het begin was ik nog wel benieuwd wat het ging worden, maar na een uur kreeg de film problemen mijn aandacht vast te houden. Af en toe echt een beetje aan de saaie kant, dus. Jammer, want verder heeft de film best wel wat goede elementen. Het is ook niet zo dat de film me echt helemaal niet boeide, want het verhaal opzicht sprak me wel aan. Alleen voelde het alsof er niet alles uit werd gehaald.

Al met al is dit best een aardige film. De ene Oscar is in ieder geval dik verdiend, en in de andere kan ik me ook wel vinden want Streep deed het echt goed. Alleen jammer dat de film halverwege voor mijn gevoel een beetje inzakte. Zeker aardig om eens te zien, maar een hoogvlieger is het imo niet.

3*

Ik heb de moderne remakes van It een aantal jaren geleden gezien. Hoewel ik niet overdonderd werd, vond ik het amusante films. Waarom ik deze miniserie uit de jaren 90 nooit daarvoor had gezien is me eigenlijk zelf een raadsel. Pennywise is immers al lange tijd een iconisch (film)personage. Ik had deze zelfs al in mijn bezit toen de twee remakes op mijn pad kwamen. Op de één of andere manier vreesde ik voor een zeer gedateerde en trage zit.

Gelukkig bleek het tegendeel waar te zijn. Ja, de miniserie is dusdanig lang van stuk dat ik hem niet in één keer heb uitgekeken, maar dat kwam geenszins doordat ik me zou hebben verveeld. Het blijkt inderdaad waar te zijn dat It hier en daar inmiddels wat gedateerd voelt. Dat wordt met name evident tijdens de ietwat houterige climax van het tweede deel, hoewel ik eerlijk gezegd ook geen fan was van dat stuk in de in technologisch opzicht veel geavanceerdere moderne versie. Ook het acteerwerk is niet gelijk van het allerhoogste niveau. Hoewel ook zeker niet storend, komt het bij vlagen wat soapachtig over. Dat gevoel overheerste overigens met name bij de volwassen vriendengroep; de kids hadden best een leuke onderlinge chemie naar mijn mening.

Toch heeft It twee hele grote pluspunten. De eerste is een weergaloze performance van Tim Curry. Misschien toch wel een beetje een ondergewaardeerd acteur. Ik ken hem vooral als gefrustreerde hotelmanager in de tweede Home Alone film, maar hier weet hij een perfecte combinatie te vinden tussen humoristisch en angstaanjagend. Ik durf te wedden dat zijn rol me, als ik jonger was geweest, zeker de stuipen op het lijf gejaagd had en nu wil ik vooral al zijn quotes onthouden. Je zou kunnen zeggen dat het (te) overdreven is, maar ik vind het heerlijk om naar te kijken. Het tweede voordeel is toch wel een erg goede, naargeestige sfeer. Ik zat er tijdens het kijken helemaal in en, ondanks dat ik grote lijnen wist wat er ging gebeuren, ervoer ik wel degelijk spanning op de juiste momenten.

Hier en daar is het misschien wat knullig, maar dit is mijns inziens vele malen imposanter dan alle horrorfilms die tegenwoordig aan de lopende band uitkomen en vooral teren op goedkope schrikmomenten waarbij het volume naar standje 100 gedraaid wordt. Natuurlijk gaat een groot deel van de dank uit naar Stephen King voor het fijne bronmateriaal, maar de makers achter deze miniserie zijn er wat mij betreft goed in geslaagd om het verhaal tot leven te brengen. Ik heb me uitstekend vermaakt!

3,5*

Ik had eigenlijk nog even It (1990) willen zien alvorens ik deze zou bekijken, maar de versie uit 2017 kwam toch net wat eerder op mijn pad. Geeft verder niet zo veel. Voordeel is dat ik nu geen vergelijkingsmateriaal heb en dus niet constant geplaagd werd door de gedachte dat het (eventueel) allemaal veel minder zou zijn dan het origineel.

Ik heb het boek nog niet gelezen, maar dit lijkt me toch een waardige verfilming. Sluit, zoals velen al hebben aangegeven, mooi aan bij Stranger Things. Wat ik eigenlijk het mooist aan deze film vond waren het nostalgisch ogende dorpje en de momenten waar de Losers' Club samen optrekt tijdens de zomer (onder meer de fietsritjes en de zwemscène). Dat was heel sfeervol in beeld gebracht en voelde herkenbaar. Sowieso vond ik de kids echt puik werk afleveren. Uiteraard komt er wel een enkel 'zijn het kinderen of volwassenen?' moment voorbij, maar het blijft absoluut binnen de perken. En een dergelijk moment vind ik bovendien vaak meer aan het script (of de regisseur) te wijten dan aan de acteurs.

Maar ja, het draait natuurlijk allemaal vooral om die niet zo gezellige clown. Bill Skarsgård doet zijn uiterste best en op zijn performance an sich heb ik niks aan te merken, maar hij werd naar mijn mening nooit meer zo angstaanjagend als tijdens zijn eerste scène. Zijn andere verschijningen voelen soms toch een beetje 'mislukt', met als dieptepunt het moment in de kelder waar hij zigzaggend op het scherm afkomt. Die belevenis blijft overigens wel heel subjectief denk ik. Ik kan me goed voorstellen dat sommigen het personage It juist wél eng vinden. Ik moet wel zeggen dat, ondanks dat ik nou niet echt spanning ervoer, het tot en met het einde heel amusant en sfeervol blijft. Die scènes waar de kinderen in het huis geteisterd worden door de clown steken prima in elkaar.

Nergens echt schokkend dus en de climax duurt misschien wat te lang, maar ik vond het desalniettemin zeker een leuke film. Het kijkt lekker weg, is bij vlagen behoorlijk sfeervol en er waren niet of nauwelijks zaken waar ik me aan stoorde. Ik zal niet vooraan in de rij staan voor de sequel die later dit jaar uitkomt, maar ik ben er stiekem toch wel nieuwsgierig naar.

3*

Met deze zin eindigde ik mijn review van Chapter One begin 2019. Een aardige film vond ik het. Ik was niet erg onder de indruk, maar het keek wel lekker weg en ik liet zo te zien herhaaldelijk de term 'sfeervol' vallen. Dat laatste is ook wat me nog het meeste bijstond aan deel 1: jongeren die rondfietsen door een stadje en van zo'n rots in een meer springen. Stranger Things-achtige taferelen. En één of andere griezelige clown die allerlei vormen kan aannemen om de boel op stang te jagen. Afijn, op naar deel 2.

De laatste tijd let ik om de één of andere reden wat minder goed op het speelduur voordat ik aan een film begin, dus ook hier kwam ik er tijdens het kijken achter dat het best een flinke zit is. Ik kan niet zeggen dat ik me ronduit verveeld heb, maar dit had wat mij betreft wel een stuk beknopter gemogen. De film moet eerst de club weer bij elkaar krijgen en vervolgens wordt er nog wat tijd besteed aan het bij elkaar houden van iedereen. Uiteindelijk gaat iedereen op eigen houtje naar een 'token' op zoek en de veelgemaakte vergelijking met een video game kwam ook bij mij op. Het lijkt echt alsof je een walkthrough zit te bekijken.

De groep volwassenen is minder interessant dan de groep kinderen, ondanks dat een aantal wel goed gecast zijn. Het ligt dan ook niet zozeer aan de acteerprestaties. Enkel Bill Hader vond ik behoorlijk vervelend, al weet ik dat ik Finn Wolfhard ook op het randje vond in de eerste film. Leuk dat er eindelijk wat opbloeit tussen Ben en Beverly, al vond ik het moeilijk om Ben te herkennen. Prima dat men ervoor gekozen heeft dat Ben is afgevallen, maar ze lijken daarbuiten ook totaal niet op elkaar. Bill Skarsgård doet zijn best, maar de clown is hier nog minder eng dan in het eerste deel. Heeft weinig met zijn acteerkunsten te maken, maar meer met het feit dat hij de clown zelf verdomd weinig in beeld is (óf het is een hallucinatie óf hij neemt een andere vorm aan). De hoogtepunten zijn dan ook de scènes onder de tribune bij de sportwedstrijd en die in het spiegelhuis, omdat daar de potentie van de clown wél nog benut wordt.

Verder ook echt wel een aantal storende zaken. Zo vond ik de opening van de film bijzonder matig. Het had schijnbaar tot doel om te laten zien hoe 'wreed' het stadje Derry is, maar ik vond het onnodig bruut; een beetje geforceerd. Bovendien is er bijna geen hond te bekennen in Derry. Het feit dat kinderen verdwijnen lijkt sowieso weinig impact te maken op de plaatselijke bevolking, maar er zijn ook vrij veel shots waar het bijna lijkt of je naar The Walking Dead zit te kijken, want je ziet alleen maar de hoofdfiguren op straat. Daarnaast worden die 'quests' op den duur een beetje vervelend, zeker aangezien er niet echt sprake lijkt te zijn van een serieuze dreiging. Ze worden netjes stuk voor stuk afgehandeld, maar van spanning is weinig sprake. En dan de climax... Die gaat toch nét iets te lang door. Ik snap dat men wil benadrukken dat dit niet een alledaagse vijand is en dat hij moeilijk te verslaan is, maar het gaat maar door. De visuals zijn een beetje wisselvallig: soms heel mooi en overtuigend, maar soms ook vrij lelijk. De algehele sfeer in die grot is dan wel weer in orde.

Slecht is het allerminst, maar ik vond deel 2 wel wat minder dan het eerste deel. Misschien werkt de eerste film beter juist omdat het om een groepje kinderen gaat. Ondanks dat ik dat nou ook niet bepaald een uitzonderlijke film vond, vond ik de dreiging daar wel beter voelbaar. En die eerdergenoemde Stranger Things-achtige sfeer vond ik daar leuk. Die is hier eigenlijk bijna enkel nog via enkele flashbacks aanwezig. Als slotstuk natuurlijk wel de moeite van het kijken waard, maar als film op zich vond ik dat deze Chapter Two in meerdere opzichten wat tekort schoot.

2,5*

Ik ging hier met niet al te hoge verwachtingen naar kijken, maar ik vond het een heerlijke film. Lekker eenvoudig, maar wel doeltreffend. De balans tussen komedie en drama is evenwichtig, omdat beide niet te zeer naar de voorgrond treden. Je zou kunnen zeggen dat het daardoor vlees noch vis is, maar zo heb ik het niet ervaren.

De cast is een belangrijke positieve factor. Nicolas Cage speelt aangenaam en bedeesd, Rosie Perez is de bitch die ze geacht wordt te zijn en Bridget Fonda is zo lief in deze film dat je haar al het geluk van de wereld wenst; een personage waar ik heel snel mee meeleefde. Ook Isaac Hayes en Wendell Pierce leveren prima bijdragen. Het gegeven van de film is al erg leuk, maar door de sprankelende cast komt het ook goed uit de verf. Ik las elders dat de chemie tussen Cage en Fonda zou tegenvallen, maar die vond ik juist - na een ietwat stroef begin - vrij overtuigend. De film wist mij in ieder geval moeiteloos te vermaken. De clichés, waarvan ik wist dat ze eraan zaten te komen, neem ik op de koop toe. Sterker nog, ik had deze charmante film niet zonder gewild.

3,5*

Dear Father in heaven, I'm not a praying man, but if you're up there and you can hear me... show me the way... show me the way.

Mijn laatste zwart-wit film is alweer een tijdje geleden. Maar nadat ik It's a Wonderful Life zag, kwam ik toch weer tot de conclusie dat het wel wat heeft. Zeker toen ik twee dagen later in de bioscoop bij de laatste The Hobbit film zat (met HFR kwaliteit en een 3D brilletje op mijn neus), realiseerde ik me tijdens de pauze dat de ontwikkeling die films hebben doorgemaakt in de loop van de jaren immens is. Films als deze mogen echter niet vergeten worden.

Mijn eerste kennismaking met It's a Wonderful Life kwam in 2010 door een videoclip van The Killers, getiteld 'Boots'. De 'show me the way' scène is hierin te zien en maakte me wel benieuwd naar deze film. Toen bleek ook nog eens dat het een film met behoorlijke status is. Volgens velen 'de ultieme kerstfilm'. Ik was er dus wel benieuwd naar.

Ik denk niet dat ik het zelf ook 'de ultieme kerstfilm' vind, maar het is me zonder meer duidelijk dat dit een sterke film is. Het wordt eigenlijk pas een kerstfilm naarmate de film vordert. George Bailey is een leuk personage en zijn relatie met Mary wordt op een goede manier weergegeven. Een geweldige scène was die in de danszaal met dat zwembad; hier is goed te zien hoe zij steeds meer naar elkaar toegroeien en dat niemand dat kan stoppen. James Stewart draagt de hoofdrol met gemak en is zeer overtuigend. Ook Donna Reed was goed in de rol van love interest en Henry Travers zet een erg leuke rol neer als Clarence. De concurrentiestrijd tussen Bailey's bedrijf en dat van Potter werd naar mijn mening op een gegeven moment een beetje te langdradig. Gelukkig wordt dit goedgemaakt met een mierzoete, maar wel sterke, finale.

Het gehele stuk vanaf overweging tot zelfmoord is absoluut de moeite waard. Ik herkende een beetje A Christmas Carol, maar het is ook duidelijk dat hedendaagse films nog steeds hun inspiratie hier uit halen. Zo vielen The Family Man en Click nu een beetje door de mand. Ik vond het in ieder geval het leukste stuk uit de film. Het overdreven 'happy end' dat de film kent is iets waar ik op hoopte. Een kerstfilm heeft dit immers absoluut nodig en het gaf ook een voldaan gevoel toen de film zo eindigde.

It's a Wonderful Life vond ik een erg leuke film. Humor, romantiek en drama komen allemaal aan bod en over het algemeen in de juiste proporties (al kabbelt het dramagedeelte op een gegeven moment dus iets te traag voort). De film komt alweer uit 1946, maar voelt eigenlijk nergens ouderwets aan. Het is een kerstverhaal dat in de huidige tijd nog prima overeind blijft staan. De film is dan ook absoluut een aanrader voor de kerstdagen. Zo eentje die je ieder jaar wil terugzien.

Ruime 3,5*

It's Complicated is een film waar ik persoonlijk geen hoge verwachtingen bij had, maar die onverwacht toch wel vermakelijk bleek te zijn.

Ondanks dat ik in het begin het ergste vreesde, verbeterde de film zich naarmate het speelduur vorderde. Er zitten scenes in die overduidelijk op het vrouwelijk publiek gericht zijn, zoals het gegil en 'oh my god' van de vriendinnen van Jane. Daarnaast kunnen de kinderen van Jane vrijwel allemaal niet acteren (de schoonzoon deed wel redelijk) en is het af en toe aan de erg zoete kant, maar dat lijkt de bedoeling te zijn in dit genre.

Verder is dit gewoon een leuke film. Het grootste voordeel dat er aan de film kleeft, is dat er genoeg te lachen valt. Bijv. de scene met de webcam, maar het hoogtepunt is het moment waarop bijna iedereen high is. Geweldige mimiek hier van Martin en Streep. Geweldig dat zoiets in een romcom geplaatst wordt. Onverwacht, maar wel erg leuk. Sowieso is - opna de kinderen dan - de cast goed op dreef. Meryl Streep blijft een prima actrice en ook Alec Baldwin en Steve Martin brengen hun rollen goed naar voren. Daarnaast ook leuk dat men niet gekozen heeft voor het cliché einde (dan waren Streep en Baldwin wel weer in de laatste minuut bij elkaar gekomen), maar voor een iets meer open einde.

Gewoon een leuke romcom, waarbij de sympathieke dosis humor de vaart erin houdt. Het verveelt niet, is vlot en amusant. Geen memorabele film, maar wel een erg onderhoudende wegkijker.

3*