The Interpreter (2005)

Goede film, bracht me helemaal in de stemming om ontwikkelingswerk in Afrika te gaan doen. Keek ik daarna Home Alone deel1 en toen was die drang helemaal verdwenen. Ik vind dat The Interpreter erg mooi is gefilmd, het scenario is goed geschreven en er wordt goed geacteerd, zelfs door Sean Penn, die volgens mij is verwekt door een strijkijzer. Het enige waar ik me aan stoorde was die muziek. Gewoon géén muziek onder een film, dat zou echt een zegen zijn. Nu zit ik telkens op het puntje van mijn stoel, met mijn hand al 5 minuten in de zak chips en mijn mond op half 10, en dan begint plotseling een flauw melodietje te spelen dat mij weer helemaal terugbrengt in mijn slechtverlichte kamer op 2 hoog in Haarlem. Erg jammer. Verder vind ik wel dat de film het idee van een volksheld die afdaalt tot een corrupte moordenaar en de gevolgen daarvan goed in beeld brengt. Het greep me zelfs aan, om eerlijk te zijn. Al met al een 4*.

Duurt te lang, slappe film, niet de moeite waard om te kijken.

Sidney Pollack. Misschien ben ik ietwat beïnvloed door de making-of. Maar daardoor wordt wel iets meer duidelijk over het genie van de regisseur die hier achter de schermen aan de touwtjes trekt. Tilt het geheel toch naar een hoger plan. De film zelf dan, jammer dat er aan het einde een paar stukken overgeslagen worden. Toch is het geheel nog steeds een erg indringend drama, en op een vrij geniale manier gecombineerd met de spanning die bij een thriller hoort. Hoge politiek in confrontatie met de werkelijkheid, idealen in confrontatie met de mens. Sean Penn lijkt wel ietwat op de automatische piloot bezig, alsof hij iets belangrijkers aan zijn hoofd heeft. Wellicht verklaarbaar uit het plot, maar toch - maar zijn kwaliteiten zijn zodanig dat dat nog steeds een graadje meer is dan je van een acteur verwachten mag. Nicole Kidman is dan wel al gebotoxt, maar hier heeft dat nog het effect wat er mee bedoeld wordt - ze komt over als een breekbaar meisje met een sterke wil en een eigen agenda. Jammer dat ze dat niet heeft weten door te zetten naar een sterke vrouw met een eigen wil en een eigen agenda en heeft gekozen voor de jeugd - maar dat is buiten deze film. Qua cinematografie wel wat volgens de oude stijl, de leeftijd van Pollack laat zich daar wellicht ietwat gelden. Niks te klagen eigenlijk, want solide vakwerk, maar vernieuwend of opzienbarend wordt het ook niet echt. Waar ik me wel even aan ergerde is de soundtrack - ook de maestro kan zo'n detail over het hoofd zien kennelijk. Nemen we het geheel voor wat het is, dan is dat een erg soliede film, vakwerk, en een origineel verhaal dat je op het puntje van je stoel houdt. Op een manier die misschien ietwat bij de vorige eeuw past, maar nog steeds waarde heeft - en daardoor juist eigenlijk meer achting verdient.