Opinions

Veel goede verhalen gehoord over L.A. Confidential, maar ik heb nooit echt de drang gehad om 'm daadwerkelijk te gaan kijken. Toch is het er van de week na lange tijd eens van gekomen.

Hetgeen me al nieuwsgierig maakte is ook meteen het meest interessante aan de film: de cast. Wat een namen! Nog leuker als ze hun naam ook allemaal waar maken en dat is zeker het geval. Van de hoofdrollen van Kevin Spacey, Guy Pearce en Russell Crowe tot de bijrollen van Kim Basinger, James Cromwell en Danny DeVito: iedereen presteerde op een zeer goed niveau. Ze gaven hun personages kleur, waardoor ze echt goed tot hun recht kwamen. Je plaatst een ieder in een hokje met zijn of haar kenmerken. In dit geval is dat positief, want het wordt niet al te stereotiep.

En verder.. kreeg ik toch het idee naar een standaard misdaadthriller te kijken. Ik heb me niet verveeld; de film valt gemakkelijk uit te zitten. Het verhaal is best wel interessant, al vond ik het bij vlagen een aardig karweitje om de namen uit elkaar te houden. De sfeer van de jaren '50 wordt goed overgebracht en settings en muziek zijn goed verzorgd. Hierbuiten vond ik het echter niet bepaald veel bijzonders ten opzichte van andere films uit hetzelfde genre. Ik kreeg nergens echt het idee naar een meesterwerk of iets dergelijks te kijken. Is op zich niet erg natuurlijk, want er is niks mis met gewoon een leuke film, maar het hoge gemiddelde en de top 250-notering zullen mijn verwachtingen wel wat hoger hebben gespannen.

Nu lees ik wel dat er meer mensen zijn die niet zozeer zagen wat hier het geniale aan is, maar het bij de herziening wél zo ervaarden als de meesten hier. Wat dat betreft ben ik benieuwd hoe ik er dan over denk. Voor nu vind ik L.A. Confidential een prima film, maar wel eentje waarvan ik het idee heb het geheel in grote lijnen al eerder (en beter) te hebben gezien.

3*

Musicals zijn meestal 'hit or miss' bij mij. Een echte live uitvoering vind ik dan nog een ander verhaal dan een musicalfilm. Bij films stoor ik me er veel meer aan als personages uit het niks beginnen te zingen. Dat is waarschijnlijk de voornaamste reden dat ik La La Land lang gemeden heb. De vele positieve verhalen en een stukje dat ik op tv voorbij zag komen zorgden er uiteindelijk wel voor dat de nieuwsgierigheid het won van de vooroordelen.

Laat ik meteen met het negatieve beginnen: La La Land kent wel degelijk een paar van die vervelende 'en nu ga ik een liedje zingen' momenten waar ik zo bang voor was. Gelukkig blijft dit wel tamelijk binnen de perken en veel tijd voor frustratie was er niet, omdat de film overloopt van schoonheid. Ik was veel meer bezig met het prachtige kleurgebruik en hoe lang Damien Chazelle bepaalde shots laat doorlopen dan met wat er precies gezongen wordt. De choreografie was dusdanig vloeiend dat ik bij vlagen (in positieve zin) moest denken aan een geanimeerde Disneyfilm. Muzikaal steekt het ook goed in elkaar, maar het is niet zo dat ik me meteen geroepen voel om de soundtrack nog eens in de herhaling te gooien op Spotify. Tijdens de film vond ik het wel genietbaar; ook de jazzstukken.

Visueel is de film om door een ringetje te halen. Er zitten talrijke prachtige scènes in, maar met name die waar Sebastian en Mia als het ware opstijgen en tussen de sterren dansen sprong eruit. Echt schitterend! Daarnaast wil ik de film complimenteren voor een zekere mate van realisme. Ik moet toegeven dat ik hier ook had kunnen leven met een happy ending, maar het siert de film wel dat er gekozen wordt voor de insteek dat de (droom)carrières er uiteindelijk voor gezorgd hebben dat de twee uit elkaar zijn gegroeid. Ook vlak voor het einde heeft Chazelle nog een schitterend moment voor de kijker in petto: een alternatieve weergave van hoe het had kunnen lopen. Wederom een cinematografisch feestje. Qua acteerwerk kan ik ook alleen maar lovend zijn: de chemie tussen Ryan Gosling en Emma Stone is er gewoon en beiden spelen zeer overtuigend. Met name Stone laat hier echt zien wat ze waard is.

Met het eveneens veelgeprezen Whiplash - van dezelfde regisseur - had ik persoonlijk niet veel op, maar La La Land was liefde op het eerste gezicht. Het is een film die veel emoties verkent en erin slaagt deze op de kijker over te brengen. De twee uurtjes vlogen voorbij en de film deed met me wat een film behoort te doen: alles om me heen even vergeten. Ik heb continu geboeid zitten te kijken. Het komt enigszins als een verrassing voor mezelf, maar ik kan zonder twijfel zeggen dat La La Land een aanrader is.

4*

Een mooi filmpje voor even ertussendoor, John Travolta is uiteraard erg sterk in een rol als deze, het verhaal loopt lekker door, de muziek is ook best mooi op de meeste momenten, Joaquin Phoenix was (Travolta ook wel) een van de hoogtepunten van de film, erg goed gecast. Niet super en soms mag de film wel een zetje hebben maar over het algemeen een mooie film.

3,0*

What a dog!

Vandaag wéér deze prachtige Disney-klassieker gekeken. Het afgelopen jaar heb ik hem al wat vaker gezien maar aangezien hij het thema Kerstmis bevat heb ik hem vandaag weer bekeken.

En ik denk dat dit na The Lion King toch wel mijn all-time favourite Disney-film is. De karakters zijn leuk, mooi getekend en geven een fijne sfeer aan de film. Elk personage van de film draagt bij aan een erg leuke film. De film wordt nooit saai. Hij duurt dan wel kort, maar ik ken films die nog korter duren en veel langer lijken te duren. De film bevat veel scenes die ik zeer leuk vindt. De spaghetti-scene is natuurlijk de uitspringer. Maar ook de rest van die romantische avond en de eind-scenes zijn erg sfeervol. De romantiek in de film is heel erg aanwezig en komt zeker op mij over. Nog beter als in sommige real-life films. De klaagzang van de honden in het hondenasiel vind ik dan weer iets minder, maar gelukkig is dat zowat het enige. Want, hoe vaak ik deze film ook kijk, hij blijft gewoon leuk. Dat vond ik vroeger en dat vind ik nu nog. Ik heb echt heel erg goede gevoelens bij deze film. Ik weet nog dat ik deze film vaker meerdere malen op een dag keek. En ik kwam er de afgelopen dagen dan ook achter dan de VHS echt 'oud' oogde. Maar dat is juist zo gezellig Desondanks dat overweeg ik toch de Diamond Edition te kopen als hij in Nederland uitkomt.

Nu had ik vroeger sowieso wel een zwak voor de Disney-films, deze was toch een van mijn favorieten. En in de afgelopen tijd ben ik er dus achter gekomen dat dat nog steeds zo is. De personages, de animatie, de muziek, de scenes: alles klopt. En dan te bedenken dat deze film gemaakt is in 1955.... Menig animatiefilm wat nu uitkomt kan nog niet in de schaduw staan van de klasse die deze film biedt. En daarom doe ik er nog een halve ster bij. Voor een van de beste animatiefilms ooit gemaakt.

4,5*

Ik zou eigenlijk nog eens wat meer van de Coen Brothers moeten bekijken. The Big Lebowski beviel heel goed en O Brother, Where Art Thou? en True Grit vond ik ook erg onderhoudend. The Ladykillers staat misschien wel bekend als één van hun minst sterke films, maar hij stond wel al jaren in mijn kast. De combinatie met Tom Hanks leek me wel interessant.

Ik vond het eigenlijk een alleraardigste komedie. Hanks speelt een ongelofelijke gluiperd en doet dit vrij overdreven, maar hij komt er wel mee weg. De andere boeven zijn geen briljant uitgewerkte personages, maar ze kunnen ermee door. Storend zijn ze in ieder geval vrijwel nergens en met name J.K. Simmons zorgt nog wel voor wat leuke momenten. Ik vond de film eigenlijk steeds minder worden naarmate de climax nadert. Gek genoeg komt dan eigenlijk ook pas het plot op gang waar de titel naar refereert en dat in vrijwel elke plotomschrijving te lezen valt. Een leuk gegeven natuurlijk dat de heren dusdanig onbenullig zijn dat ze niet zijn opgewassen tegen de oude dame, maar ze komen op zo'n belachelijk snelle manier stuk voor stuk aan hun einde dat het bijna voelt alsof de makers begonnen waren met het maken van een film, maar geen zin hadden om hem af te maken. Ik snap dat dit op de lachspieren zou moeten werken, maar het komt - zeker na de lange aanloop - wel wat afgeraffeld en knullig over.

Al met al is dit best goed uit te zitten. Ik vond het nergens echt bijzonder worden, maar ik was allang blij dat het zo vermakelijk blijft. Mijn verwachtingen waren namelijk niet bepaald hooggespannen. Het is een leuk tussendoortje dat wellicht enigszins te lijden heeft onder het feit dat het gemaakt is door twee mannen die een behoorlijke staat van dienst hebben. Een klassieker is The Ladykillers namelijk niet geworden, maar een prima wegkijker is het zeker.

3*

Ik ga hier niet veel woorden aan vuil maken. Zonder twijfel de slechtste film die ik in tijden gezien heb. Ik heb gewoon gelachen, zo slecht was deze film. Alles zag er super fake uit en het acteerwerk is echt erg slecht. De krokodillen... Ik heb al bij die eerste scene dat de arm van die man werd afgebeten moeten lachen om hoe pijnlijk slecht dat eruit zag. De film wordt daarna ook niet echt beter erop, het blijft oninteressant en slecht uitzien.. Blegh!

0,5*

Ergens was ik benieuwd naar deze Nederlandse film, aan de andere kant wist ik ook niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Ik zag dat hij een tijdje terug (goedkoop) op DVD was uitgebracht (in De Nederlandse Filmcollectie reeks). Toen heb ik hem meegenomen en vandaag eens bekeken.

Het is een erg leuke familie/jeugdfilm. Tiba Tossijn doet het best goed, en dit kan ook gezegd worden van Rene Nijman. Ook de volwassen cast doet het prima. Monique van de Ven speelt haar rol met veel enthousiasme en ook Derek de Lint, Pieter Lutz en nog vele anderen deden het goed. Het verhaal is leuk bedacht en erg origineel. De uitvoering is prima, maar is wel duidelijk gericht op het jonge publiek. De oudere kinderen of volwassenen zullen vooral de scenes op school, de schaakwedstrijd en het sub-plotje waarin Sara op zoek is naar haar vader leuker vinden. De scenes op het schaakbord zelf lijken namelijk erg gericht op kinderen. Logisch ook, want ik geloof dat dit de voornaamste doelgroep is. Al met al kan ik zeggen dat ik het in ieder geval een erg vermakelijke film vond. De film heeft een leuke, fantasievolle- in combinatie met typisch Hollandse sfeer. Daarnaast ook leuke personages en een leuk einde. Heeft me verder ook geen moment verveeld.

3*

Ook leuk om Harry Piekema (bekend van de AH reclame's) eens in een film te zien.

Tom Hanks is een acteur die ik hoog heb zitten. Dat komt voornamelijk door zijn dramafilms, maar de (flauwe) komedies die hij in zijn tienerjaren gemaakt heeft zijn op zijn tijd ook wel leuk om te zien. Larry Crowne vind ik een beetje een apart geval..

Het is een klein, sympathiek filmpje. Maar daar blijft het dan ook bij. Er zitten absoluut enkele grappige fragmenten in, maar ik had het toch net iets wat gewaagder verwacht dan hoe zoet deze film uiteindelijk bleek te zijn. Het minste aan het hele verhaal vond ik nog dat Hanks' personage in eerste instantie interesse lijkt te hebben in die jonge studente. Dat zorgde voor wat (imo onnodige) oponthoud.

Tom Hanks en Julia Roberts hebben gelukkig nog genoeg talent in hun mars om er een alleraardigst filmpje uit te halen. De simpelheid die de film kent, heeft ook wel zijn charme. Voor een ontspannen filmavond is Larry Crowne dan ook uitermate geschikt, zoals ik zelf ervaren heb. Het is niet een komedie waarbij ik bijzonder vaak in een deuk heb gelegen, maar vreemd genoeg bleef het wel erg vermakelijk. Gewoon een leuke film, terwijl het eigenlijk niet eens zo veel voorstelt.

3*

Lassie bleek totaal onverwacht voor mij een prachtige film te zijn. Opzicht heb ik niet zoveel met honden, maar de collie blijf ik een prachtig dier vinden. Deze film heeft van mij een geweldige score gekregen, en dat is eigenlijk om een heel eenvoudige redenen : de film heeft me diep geraakt. Het verhaal is echt prachtig, en Lassie wordt prima in beeld gebracht, ook kreeg ik medelijden met hem, en ook zijn moed en zekerheid om terug te keren naar Joe was erg mooi. Heel veel zielige momenten zoals o.a. toen Joe, Lassie voor de laatste keer zou moeten zien en moest zeggen 'bad dog, you're really a bad dog!', (heel overtuigend) en het hondje wat wordt dood geslagen. Het acteerwerk is ook erg overtuigend met name Peter O'Toole kwam sterk over, maar ook Joe wist op zo'n jonge leeftijd toch een enorm goede prestatie af te leveren. Lassie is nogmaals een fantastische film, de trip nam me volledig mee, dit is een van de beste films die ik zelfs in tijden heb gezien. Mijn complimenten!

5,0*

Last Action Hero is zo'n film die je, net als bijvoorbeeld Jumanji, niet opzet in de hoop om een nieuw meesterwerk voor je kiezen te krijgen, maar als leuk tussendoortje. De film moet vooral vermaken. Met dit uitgangspunt en Arnold Schwarzenegger in de hoofdrol lijkt dit een makkelijke opgave, maar niets blijkt minder waar. Met name het gedeelte waar het jochie in de 'filmwereld' belandt is behoorlijk langdradig en soms zelfs ronduit saai. De film zit vol met kleine spoofs en gimmicks: een deel daarvan is zeker leuk, maar het is te weinig om me door de eerste helft heen te helpen. Eigenlijk vond ik de film pas echt een stuk leuker worden vanaf het moment dat Jack Slater naar onze wereld komt. Het levert zowaar nog een leuke climax en einde op, maar doordat het uiteindelijk om maar een klein deel van de film gaat voelt het als te weinig om de film te redden. Sure, écht vervelend kan het moeilijk worden wanneer Schwarzenegger non-stop door je beeld rent en wat foute oneliners rondstrooit. Maar toch had ik verwacht dat de makers hier meer uit hadden kunnen halen dan het geval blijkt.

2*

Mijn verwachtingen lagen wel iets hoger dan het uiteindelijke resultaat als ik heel eerlijk ben. Met Emma Thompson aan het roer als schrijfster had ik erop gehoopt iets meer te kunnen lachen, maar dat viel wat tegen. Als ik dit als een romantisch drama, met hier en daar wat (zwarte) humor, bekijk, dan komt de film al wat beter uit de verf. Ik had vooral vertrouwen in Emilia Clarke in de hoofdrol. Toegegeven, ze zet niet haar beste rol neer, maar ik vond toch dat ze het leuk deed. De chemie tussen haar en Henry Golding is er wel, maar ik voelde als kijker wel dat er iets niet in de haak was doordat Golding's personage zich constant heel vaag gedraagt. De twist zag ik dan ook op den duur aankomen. De liefhebbers van George Michael en Wham! komen wel aan hun trekken, want de film is doorspekt met hun muziek (en een cameo van Andrew Ridgeley). Voor mij was het een leuke bijkomstigheid.

Of dit een moderne kerstklassieker is? Ik betwijfel het. Eigenlijk vermoed ik dat veel facetten lang niet alle kijkers zullen bevallen. Uiteraard geldt dat voor veel films, maar deze film is wel een beetje 'hit or miss' in vrijwel elk opzicht, krijg ik de indruk. Zelfs van Emilia Clarke, die ik persoonlijk wel leuk vond, kan ik me voorstellen dat sommigen zich aan haar zullen storen. Haar familie in deze film, tevens aangevoerd door Emma Thompson, is daar ook een goed voorbeeld van. Ik kon daar weer niet zoveel mee. De échte kerstsfeer laat ook wel even op zich wachten, maar uiteindelijk is 'ie wel aanwezig. Uiteindelijk dus vooral een film met duidelijke plussen en minnen. Ik vond het zeker niet onaangenaam, maar meer dan een vermakelijk tussendoortje wil het niet worden.

3*

De film is nogal fragmentarisch van opzet. Je wordt als kijker van hot naar her geslingerd. Personages waarvan je denkt dat ze de hoofdrol (of een belangrijke bijrol hebben) verdwijnen opeens en het is maar de vraag of ze nog terugkomen. Ondertussen wordt alweer een compleet nieuwe rits geïntroduceerd. De enige twee die consequent terugkeren zijn Antonio Banderas en Gary Oldman. Beide heren zie ik doorgaans graag aan het werk, maar met deze karikaturale rollen kon ik helemaal niks. De term 'geforceerd' dekt de lading volledig.

Ik had hier meer van verwacht. Soderbergh heeft wederom een imposante cast weten te strikken, maar er was niemand waar ik uiteindelijk echt van onder de indruk was. De film verloor ook steeds meer mijn interesse naarmate het speelduur voorbijkroop. Ik werd niet gepakt door het verhaal en leefde nauwelijks mee met de personages. Ik vond het nergens grappig of schrijnend of wat de film ook wilde bereiken. Qua production value zit het, zoals meestal bij Netflix, wel weer snor, maar ik kwam er verder maar moeilijk doorheen.

1,5*

Als je zoekt naar een realistische film raad ik je aan om gauw verder te zoeken. Law Abiding Citizen vraagt je namelijk om heel veel voor lief te nemen. De film hangt van onwaarschijnlijkheden aan elkaar. Zodra je dat geaccepteerd hebt, valt hier best wat vermaak uit te halen.

Het kat-en-muisspel, waarbij Clyde Shelton achter tralies de touwtjes in handen blijkt te hebben, is een interessant gegeven en het wordt gelukkig ook grotendeels goed uitgevoerd. Saai wordt het immers niet: je blijft als kijker benieuwd naar zijn volgende zet en hoe ver hij zal gaan. Vanaf het moment dat de complete stad noodgedwongen op slot gaat en men erachter komt hoe Clyde opereert, levert de film - zelfs nadat ik alle onwaarschijnlijkheden geaccepteerd had - wel flink aan geloofwaardigheid in. Beide aspecten waren niet overtuigend en ook het einde, waar Nick Clyde te slim af is, is een domper. Het meesterbrein komt door dergelijke twists eigenlijk toch wat slordig uit de verf en dat is jammer, want het doet afbreuk aan het personage. Alleen daarom al maakt hij toch niet de impact van personages als John Doe of Hannibal Lecter.

De wisselwerking tussen hoofdrolspelers Gerard Butler en Jamie Foxx werkt wel, hoewel hun beide personages helaas wat oppervlakkig blijven. De sprong van 10 jaar aan het begin was wellicht iets te rigoureus. Gelukkig weet de film ook op een aantal momenten indruk te maken. Met name in de eerste helft (tot en met de beruchte scène in de gevangenis) is de film lekker onvoorspelbaar en gaat er dreiging uit van Butler's personage. Visueel valt er niks aan te merken op de film: de ontploffingen en actiescènes zien er prima uit.

Al met al een beetje een mixed bag dus. Het slot van de film wist mij niet te overtuigen en een blijvende indruk is dan ook niet gemaakt, maar tegelijkertijd heb ik hier wel een leuke avond mee gehad. De term 'verstand op nul thriller' dekt de lading volledig in dit geval.

3*

Weer een standaard, aardig romantische komedie waarbij je inderdaad (werd al voor mij gezegd) gewoon al ver van het einde ziet aankomen hoe dit zal verlopen. Het acteerwerk is een groot pluspunt (zowel Amy Adams en Matthew Goode zijn goed op dreef). Ook de verschillende (vaak mooie) locaties was een kenmerk dat deze film dan toch nét dat beetje extra geeft. In het begin dreigde het een lange zit te worden, maar gelukkig is me dat toch nog meegevallen. Gewoon een aardig leuk filmpje, niets meer en niets minder.

3*

Film die me helaas niet zo veel deed. Hier en daar zaten wel een paar leuke stukjes maar eigenlijk ook wel een paar vervelende.. Ondanks de nog redelijke acteerprestaties van Renée Zelleweger en George Clooney heb ik dan ook maar weinig gelachen.

2,0*

Lang geleden eens gezien (in 2007 zie ik), maar ik betwijfel eerlijk gezegd of ik de film van begin tot eind gezien heb destijds. Ik kon me hier namelijk helemaal niks van herinneren; al kan dat ook samenhangen met de (te jonge) leeftijd waarop ik deze film zag. Hierdoor ook enigszins met verkeerde verwachtingen deze film gaan kijken. Ik verwachtte een redelijk luchtige film over twee mensen die bevriend (en verliefd) raken in Las Vegas.

In feite blijkt die laatste zin nog redelijk overeen te komen met wat je ook daadwerkelijk krijgt voorgeschoteld, maar dat 'luchtige' kun je wel vergeten. Leaving Las Vegas is namelijk vooral een beklemmende film. Vrij ironisch hoe de gokstad in Nevada blijkbaar een geschikte locatie is voor een film waarin vrienden het op een zuipen zetten en een hoop ongein beleven, terwijl diezelfde stad als geen ander uitzichtloosheid en eenzaamheid op de kijker kan overbrengen. Ik ben helemaal niet bekend met het huidige repertoire van Nicolas Cage, maar hier laat hij een zeer indrukwekkende en meeslepende performance zien. Ondanks dat Ben allesbehalve een sympathieke kerel is, leef je toch met hem mee. Elisabeth Shue biedt uitstekend tegenspel en er is duidelijk sprake van chemie tussen haar en Cage. De verhouding die ontstaat tussen Ben en Sera is geloofwaardig en je gunt hen het beste, al weet je natuurlijk zelf wel beter...

De cinematografie is prachtig en draagt bij aan de zwartgallige sfeer. De indrukwekkende, soms schokkende, scènes volgens zich met name in de laatste akte achter elkaar op. Eigenlijk is dit niet zozeer een prettige zit, aangezien je Ben gewoon steeds meer ziet aftakelen en je weet dat een triest einde onvermijdelijk is. De film wist echter wel meteen mijn aandacht te grijpen en heeft deze geen moment meer losgelaten. Niet per se een fijne filmervaring, maar wel een die absoluut de moeite waard is.

4*

Ik weet nog goed dat ik deze film destijds in de bioscoop wilde zien, maar dat dit om de een of andere reden niet doorging. Ik heb hem echter altijd onthouden en reeds enkele maanden geleden kwam dan eindelijk het moment dat ik deze animatie van Zack Snyder alsnog te zien kreeg.

Eigenlijk is Legend of the Guardians een prima avontuurtje. Het deed me ontzettend denken aan al die (Disney) kinderfilms die ik als kind verslonden heb. Ik kan niet precies aangeven waar de vergelijkingen zitten, maar ze zijn met name terug te vinden in de gedragingen van de personages en de ultieme strijd tussen goed en kwaad. Ik stond overigens wel nog een beetje te kijken van de duistere sfeer die de film bij zich draagt. Men heeft overduidelijk gemikt op de wat oudere kinderen; dezelfde doelgroep die de eerste twee Harry Potter films begint te kijken.

Waar ik de film echt voor wil complimenteren is de fantastische computeranimatie. Normaal gesproken heb ik er niet zo veel mee, maar hier werd er echt op een goede manier gebruik van gemaakt. De wereld en de uilen zijn prachtig vormgegeven en de actiescènes zijn goed te volgen (tegenwoordig helaas eerder een zeldzaamheid dan de standaard). Verder zijn de personages goed uitgewerkt en is ook de stemmencast erg prettig. Een komische noot is echter, opvallend genoeg, afwezig. Dit had de film wel wat toegankelijker kunnen maken.

Legend of the Guardians: The Owls of Ga'Hoole is een aanrader. Er zijn zeker betere animatiefilms te vinden, maar deze heeft genoeg aspecten in huis die het bekijken de moeite waard maken. Het verloop van het verhaal loopt halverwege overigens wat vertraging op, maar de spectaculaire climax die volgt maakt dit weer helemaal goed. Dit is een kinderfilm waarbij het allesbehalve een straf is voor de ouders om mee te kijken.

3,5*

Lang geleden dat ik deze film had gezien.

Gisteren nog eens even bekeken, na me er bijna niks meer van te herinneren. Opzicht is dit best een leuke avonturenfilm, maar wel een die toch hier en daar wat langdradig overkomt en soms zijn kracht verliest. Het eind-gevecht is wel mooi in beeld gebracht. En het acteerwerk was ook goed.

3,0*

Zo'n film waarbij enkel de cast al een reden is om 'm te kijken.

Legends of the Fall is een mooie dramafilm. Ik had vroeger behoorlijk wat vooroordelen over Brad Pitt, maar na zijn rollen in films als Inglourious Basterds, Se7en en Meet Joe Black (en dan heb ik inderdaad ook nog hele rits films met hem te gaan) ben ik inmiddels toch wel overtuigd van zijn kunnen. Ook in Legends of the Fall weet hij de aandacht met gemak naar zich toe te trekken. Zijn wispelturige personage, Tristan, is interessant om te volgen. Zijn keuzes begreep ik niet altijd direct, maar ik was wel altijd benieuwd naar hoe het hem af zou gaan. Anthony Hopkins blijf ik een geniaal acteur vinden. Met name het gedeelte na zijn beroerte is behoorlijk sterk. De overige rollen van Julia Ormond, Henry Thomas en Aidan Quinn komen ook goed uit de verf.

De film kent een boeiend verhaal. Inhoudelijk gebeurt er veel, waardoor het op zich ook interessant blijft. Desondanks kon niet voorkomen worden, dat ik het bij vlagen toch wat langdradig vond. De film neemt de tijd om de personages voldoende aan bod te laten komen; iets dat de ontwikkeling van die personages absoluut ten goede komt, maar het voelde wel wat langgerekt aan het einde. Wat, naast het verhaal en acteerwerk, dan weer in het voordeel werkte waren enkele absurd mooie locaties. In dat opzicht deed de film me bij vlagen denken aan Cold Mountain. Er kwamen natuurbeelden langs waar je u tegen zegt. Het hele zaakje wordt daarbij ook nog ondersteund door mooie muziek van James Horner

Legends of the Fall is een goede film, die het bekijken zeker waard is. Er komt onverwacht nog wel eens een stuk sentiment kijken, maar persoonlijk heb ik me er niet erg aan gestoord. Ondanks dat ik het dus af en toe wel wat aan de langdradige kant vond, is het als totaalplaatje best imponerend.

3,5*

Aandoenlijke en goed uitgewerkte film. Ik heb Adam Sandler al zolang als ik me kan heugen kunnen waarderen, maar zijn stemmetjes zijn mij in zijn meest recente komedies ook gaan tegenstaan. Dergelijk stemgebruik komt echter wél heel goed tot zijn recht in deze animatieproductie. Sandler vertolkt het titelpersonage op een leuke wijze en ook Bill Burr is leuk als Leo's vriend, Squirtle.

Het concept is leuk en ook de uitwerking mag er wezen. Normaal gesproken ben ik er geen fan van als personages uit het niks beginnen te zingen, maar ik vond het hier niet storend. Ik denk dat het met name komt omdat de meeste liedjes op een voorspelbaar moment komen (namelijk het moment dat Leo de leerlingen hun 'les' gaat leren) en daarnaast steekt het gros ook wel leuk in elkaar. De animatie ziet er charmant uit, de film is kleurrijk en daardoor aantrekkelijk voor het jonge publiek, de humor is veelal effectief en gelukkig wordt het 'vaste patroon' (Leo die telkens met een leerling mee naar huis gaat) nét op het juiste moment doorbroken, want de film dreigde daar iets te lang in te blijven hangen. Al met al heb ik me hier gemakkelijk mee weten te vermaken. Het is een film die ik met een gerust hart aan het hele gezin kan aanbevelen.

3,5*

Opzicht kijk ik niet zoveel films uit dit genre uit mezelf. Naar deze film was ik om de een of andere reden wel altijd een beetje nieuwsgierig. Heb hem vaak zien liggen in de winkel en posters en stills ben ik ook vaker tegengekomen. Nu heb ik hem dan eindelijk gezien.

De film heeft een aantal interessante personages en het acteerwerk is ook een dik pluspunt. Léon wordt goed neergezet door Jean Reno. Een sterk filmpersonage. Maar ook Gary Oldman doet het prima als de 'slechterik'. Sowieso ook een beetje schockend, aangezien hij zo kalm blijft als hij iemand vermoordt. Natalie Portman deed het ook aardig, maar ze was wel bijna onherkenbaar in deze film. Een beetje vreemd, ik had eerst zelfs niet door dat zij het was.

Het verhaal is ook een pluspunt, maar met de uitwerking ervan ben ik soms wat minder blij. De vriendschap tussen Mathilda en Léon is zeker mooi in beeld gebracht, maar de film voelde imo wel soms wat langdradig aan (bijv. op stukken waar Mathilda zelf Stansfield wil ombrengen). De scenes op het einde zijn wel weer erg spannend en mooi in beeld gebracht. Daarnaast heeft de film ook een aantal leuke elementen: het melk drinken en de plant die overal mee naar toe gaat. De settings in New York komen ten goede aan de sfeer van de film.

Léon vond ik dus een prima film. Ondanks dat ik het dus, in het middenstuk vooral, soms een beetje langdradig vond verveelt de film ook weer niet. De film weet een prima balans te vinden tussen de vriendschappelijke en grappige fragmenten en de wat 'rauwere' kant.

3,5*

Leuke animatiefilm uit de Lilo & Stitch reeks. Vermakelijk verhaaltje met een mooie actie scene tussen Leroy & Stitch. Goede animatie, eigenlijk nooit verveeld..

3,0*

Lang geleden wel eens wat van op tv gezien, maar we hebben het denk ik over iets minder dan 20 jaar geleden. De reeks kwam opnieuw op mijn radar nadat ik afgelopen zomer ook best genoten heb van Beverly Hills Cop en die reeks toch wel vaker in één adem genoemd wordt met Lethal Weapon. De hele box een tijdje geleden vrij goedkoop kunnen aanschaffen en daar heb ik tot dusver geen spijt van.

Het is allemaal wat 'harder' dan Beverly Hills Cop, maar dat mag de pret niet drukken en geeft Lethal Weapon natuurlijk ook een eigen smoel. Deze eerste film is vooral een heerlijk vlotte actiefilm, die weinig fout doet. Hoog tempo, goede actie en vooral: een heerlijke chemie tussen Mel Gibson en Danny Glover. Ook in de vervolgdelen is dit een belangrijk pluspunt. Het tweetal is, ondanks de totaal verschillende karakters, dusdanig heerlijk op elkaar ingespeeld dat de films automatisch leuk zijn om te volgen. Met momenten is ook dit eerste deel van Lethal Weapon behoorlijk over de top - neem alleen al de gerekte climax - maar dat neemt niet weg dat de tijd over het algemeen voorbij vliegt en het allemaal heel onderhoudend blijft.

3,5*

Dit tweede deel doet mijns inziens niet of nauwelijks onder voor de voorganger. Sterker nog, misschien vind ik 'm zelfs iets iets memorabeler. Lethal Weapon 2 bevat al het goede van de vorige film: scherpe oneliners, heerlijke actiescènes en een heel prettig spel van Gibson en Glover. De wisselwerking tussen de twee is hier nog iets leuker dan in de vorige film, omdat de verstandhouding vriendschappelijker is geworden. Daarnaast bevat de film enkele onvergetelijke scènes, zoals de befaamde toiletscène.

Joe Pesci wordt toegevoegd aan de cast en ik kan me goed voorstellen dat dit misschien voor sommigen een domper is. Pesci speelt namelijk een geweldig druk figuur (zeg maar gerust karikatuur) dat, mocht die humor je niet liggen, nogal gauw op je zenuwen gaat werken. Hij eist in ieder geval regelmatig de aandacht op die eigenlijk normaliter naar Gibson en Glover zou uitgaan. Zelf vind ik hem - zeker in dit deel - wél een leuke toevoeging, omdat ik gewoon geregeld moet lachen om zijn onhandigheid, zoals bijvoorbeeld met die autodeur. Het helpt ook wel mee dat Pesci hem speelt, die natuurlijk in het werk van Martin Scorsese ook geregeld een gruwelijk eng figuur kan spelen, waardoor het contrast wel extra leuk is.

Een fijne opvolger dus. De gewelddadige climax in de haven is de kers op de taart. Net als de voorganger kijkt het heerlijk weg. Het viel me overigens wel op dat de film nogal gauw plotseling ten einde komt.

3,5*

Dit is het deel van de Lethal Weapon-reeks dat ik me het meest bijstond van toen ik ze lang geleden voor het eerst zag; met name de scène met een blonde Joe Pesci op het ijs kon ik me nog herinneren. Achteraf gezien toch wel de minste uit de reeks. Komt deels misschien doordat deel 2 de lat ook wel hoog legde, maar ook doordat de film hier en daar iets te zeer doordraaft. ''Less is more.'' Daar waar ik bijvoorbeeld Pesci erg leuk vond in de voorganger, schuurt hij hier toch wel soms tegen het vervelende aan. Het ontbreekt ook een beetje aan écht memorabele momenten, maar tegelijkertijd blijft het gelukkig wel leuk vermaak. Mel Gibson en Danny Glover zijn nog altijd even iconisch, de toevoeging van Rene Russo is leuk en betekent iets voor het personage van Gibson, en de ontknoping stelt wederom niet teleur.

3*

Dit vierde en (voorlopig?) laatste deel uit de Lethal Weapon-reeks schommelt qua niveau een beetje tussen deel 3 en de eerste twee films in. Wel weer wat beter, omdat het weer iets minder slapstick en ''goofy'' is dan de voorganger, maar het niveau van deel 1 en 2 wordt niet gehaald. Waar dit deel vooral een beetje onder te lijden heeft, is dat met de komst van een drukke Chris Rock er wel heel veel personages de aandacht opeisen. Het is een beetje een drukke bedoening en de kracht in de eerste twee delen zat er met name in dat de focus veel meer op Mel Gibson en Danny Glover lag, met een enkele bijdrage van Joe Pesci. Dat uitgangspunt mis ik hier wat meer.

Toegegeven, de film heeft ook wel weer wat meer te bieden. Zo is Jet Li een gedegen tegenstander voor het duo en zijn humor en actie weer wat meer met elkaar in balans. De zwangerschappen lijken er enerzijds een beetje bijgesleept, maar zorgen anderzijds wel voor een bijzonder mooi en sympathiek einde dat je als kijker tevreden achterlaat. Alle ingrediënten die van de voorgangers leuke, vlotte actiefilms maakten, zijn ook hier weer aanwezig en ik kan dan ook met overtuiging zeggen dat ik me behoorlijk vermaakt heb met het herzien van deze reeks. De eerste twee films steken er bovenuit, maar elk deel mag er wel wezen. Ondanks dat ik het zeker leuk zou vinden om Gibson en Glover nog één keer samen te zien shinen, vind ik het eigenlijk ook wel goed zo. Van mij hoeft die vijfde film er niet te komen.

3*

Mooi oorlogsepos van Clint Eastwood. De titel Flags of Our Fathers wel vaker voorbij zien komen, maar nooit daadwerkelijk gezien. Het was voor mij dus ook en beetje een verrassing dat deze film gekoppeld is aan Letters from Iwo Jima. Laatstgenoemde is in ieder geval heel degelijk. Met de kleurenfilter wordt gelijk de juiste toon gezet. De film is namelijk niet terughoudend wanneer het aankomt op het tonen van de hevige impact die op het eiland heeft plaatsgevonden. Actiescènes worden levensecht in beeld gebracht, waardoor je al gauw met afkeer zit te kijken. Mooi ook dat ervoor gekozen wordt om vanuit het onderbelichte perspectief van de Japanners te vertellen, maar daar schuilt wat mij betreft ook een zwaktepunt. De film vervalt op den duur namelijk enigszins in de hoeveelheid flashbacks, waardoor het tempo onnodig langgerekt wordt en de aandacht toch soms wat verslapt. Dat is zonde, want verder gaat er weinig mis. Het acteerwerk is heel degelijk en de film weet bij vlagen binnen te komen.

3,5*

Heel leuke film. De settings zijn echt prachtig en geven een groot pluspunt aan de film. Ik ben zelf ook in sommige plaatsjes geweest waar de film werd opgenomen en het leek er zelfs op dat het hotel waarin het drietal verbleef (met het zwembad), het hotel was waar ik toen verbleef. Dat even terzijde. Het acteerwerk is leuk (sympathieke acteurs). Maar wat de film ook nog net wat anders maakt dan al die andere romcoms die tegenwoordig op de markt worden gebracht zijn de plotwendingen. Sommige dingen zijn wel voorspelbaar (bijv. dat Charlie op het laatste van die muur zou vallen) maar toch was ik wel benieuwd naar het échte einde. Natuurlijk zag ik aankomen dat Charlie en Sophie bij elkaar zouden komen, maar ik was benieuwd naar de manier waarop. Al met al is dit een zeer vermakelijke film die ik gerust kan aanraden. De film kwam in ieder geval boven mijn verwachtingen uit. Deze zal ik vast nog eens zien.

3,5*

Uit de 1 euro bak gevist bij de Bart Smit.

Natuurlijk allemaal erg Low-Budget maar het is toch wel een vermakelijke thriller. Denzel Washington kan ik toch wel waarderen en ook hier zette hij een sterke rol neer, al was die dan niet erg groot. Het verhaal is wel een beetje standaard en ik vond het ongeluk zelf een beetje 'slecht' in beeld gebracht. Desondanks blijft het je wel boeien en ben je benieuwd naar het einde.

3*

Natuurlijk ging ik deze film kijken met de insteek een Alien-achtige film voorgeschoteld te krijgen, dus dat er overeenkomsten zijn tussen Life en die franchise kwam niet als een verrassing. Het kwam wel als een verrassing dat de film zó weinig spanning wist te creëren. Calvin deed het op de één of andere manier niet voor mij. Ik weet niet of het de overduidelijke CGI was of dat het toch iets té zeer leek op wat ik al allemaal eerder had gezien... Moeilijk te zeggen. Ik zat in ieder geval niet op het puntje van mijn stoel wanneer hij dreigt iemand om zeep te helpen en dat lijkt me toch wel de bedoeling. De cast doet het niet verkeerd, maar ik vond er ook niemand echt uitspringen. Het voordeel dat Life heeft, alleen al vanwege het uitgangspunt, is dat je wel benieuwd blijft naar de volgende stap en vervelend wordt de film dus ook niet gauw. Toch zou ik de film niet nog een tweede keer hoeven te zien. Daarvoor had de film na afloop toch te weinig indruk achtergelaten.

2,5*