Opinions

Me vanmiddag dan toch maar gewaagd aan Life of Brian. The Holy Grail vond ik erg leuk, dus hoge verwachtingen. Helaas viel me dit deel van Monty Python minder. Er zaten een paar leuke scenes in. Biggus Dickus was echt geniaal En ook de laatste scene aan het kruis vond ik wel grappig. De film is uitermate melig, en een aardige parody op Christus. Echt geweldig vond ik het daarintegen niet, want er zatten een paar saaie stukken en niet-grappige stukken in. Dat was natuurlijk wel een beetje jammer. Top 250 is het voor mij niet zo zeer waardig, maar desondanks toch nog een redelijk leuke film, met leuke rollen van John Cleese. Maar ik kijk liever nog eens The Holy Grail dan deze.

3*

De enige film van Ang Lee die me nog goed bijstaat is Sense and Sensibility. Zijn 'Hulk' film heb ik ook ooit gezien, maar dat is lang geleden. Ik zou eens wat meer van deze man moeten opzoeken, want hij is toch een behoorlijke naam binnen de regisseurs. Life of Pi is een film waar ik na uitkomst over twijfelde of ik hem niet in de bioscoop zou moeten zien, maar het is er niet van gekomen.

Iets meer dan twee jaar na die release, besloot ik de film dan toch maar alsnog een kans te geven. Het begint allemaal best aardig en ik kan over het algemeen zeggen dat dat niveau ook wel wordt vastgehouden. Wat ik jammer vond was dat we er in het begin al achter komen dat Pi alle toestanden overleefd heeft. Niet dat ik hier een film vol spanning verwachtte, maar met deze actie werd wel al meteen alle potentie tot enige vorm van spanning weggehaald. Het had misschien een wat 'beklemmender' effect gehad op de film, als men dit vertelstuk had bewaard tot het einde (of gewoon had weggelaten).

Ik lees dat veel mensen het gedeelte met Pi en de tijger op zee te langdradig vonden en daar kan ik wel enigszins inkomen. Persoonlijk had ik er minder last van. Op de eerste plaats doordat ik het hele 'spelletje' tussen Pi en de tijger wel interessant vond. Ook al is mezelf niet helemaal duidelijk waarom precies, maar ik vond het leuk om naar te kijken. Dit is echter iets persoonlijks. Ik kan me voorstellen dat een ander op de klok begint te kijken. Op de tweede plaats zitten er enkele geweldige shots in. Life of Pi voelt soms een beetje als een droom en ook als een sprookje. Die ene scène met de walvis is werkelijk geweldig. Hetzelfde geldt voor de 'weerspiegeling' van de lucht in het water en het hele gedeelte dat zich afspeelt op het eiland. Noem het kitsch, maar ik had het niet erg gevonden als er nog meer van dat soort momenten in hadden gezeten. Het leek alsof de filmmaker al zijn fantasie en creativiteit de vrije loop liet hier. Ten slotte vind ik de relatie tussen Pi en Richard Parker een bijzondere. Het wordt nooit een echte vriendschap, dus het wordt gelukkig nooit te cheesy. En toch leef je mee met beide personages.

Ik vind dus juist vooral het hele middenstuk het interessantste. Het begin was ook goed, maar over het einde was ik minder te spreken. Dat hele scenario dat Pi aan de verslaggevers vertelt, is echt te veel van het goede en maakt het wat te langdradig. Het lukte me ook niet meer om dat stuk fatsoenlijk tot me door te laten dringen. Ook hoofdrolspeler Suraj Sharma liet zo nu en dan door de film heen wel eens een steekje vallen in geloofwaardigheid, maar als ik kijk naar de film op zich deed hij het redelijk.

Hier en daar wat gemengde gevoelens bij de film, maar positieve gevoelens overheersen. De prachtige special effects en de 'dromerige' sfeer die hier bij hoort zijn absoluut de moeite waard. Verder is het qua verhaal denk ik ook een beetje een kwestie van smaak. Als je niet zoveel hebt met survival films, is de kans groot dat je dit niks gaat vinden. Verwacht echter ook niet een realistische film als Cast Away of iets dergelijks. Of het aanslaat zal voor een ieder verschillen, maar persoonlijk kon ik wel genieten van deze bij vlagen iets te lange reis.

3,5*

De Lift

Ik heb eigenlijk Horror zowieso nooit zo heel geweldig gevonden, niet omdat het me bang maakt, maar omdat het me gewoon weinig doet. Naar deze film keek ik toch allang uit, en het bleek zeker een goede film te zijn. Huub Stapel zet een geweldige rol neer, net als de meeste andere acteurs en Dick Maas geeft een goede sfeer aan de film. Eng wordt deze film in mijn ogen eigenlijk nooit, maar een spannend gevoel geeft het zeker. Einde is toch een beetje te 'plots' vind ik.. Het klopt wel allemaal dus slecht kan ik het niet vinden. In ieder geval was het zeker een geslaagde film.

3,5*

Yes, precies waar ik op gehoopt had! The Limehouse Golem gaat op een aantal momenten behoorlijk over the top, maar het is een uitstekende thriller, die mijn aandacht moeiteloos wist vast te houden. Met het Victoriaanse Londen is gekozen voor de ideale setting: mysterieus, sfeervol, smerig en vooral behoorlijk duister. Ik kan me ergens voorstellen dat mensen Bill Nighy niet erg bijzonder vinden in deze rol, maar ik vond dat hij prima fungeerde in de rol van inspecteur. Ik zag hem meer als een onderdeel van een groter geheel, want de rollen van Olivia Cooke, Douglas Booth en Sam Reid zijn uiteindelijk ongeveer even belangrijk. Allen konden op mijn goedkeuring rekenen en met name Cooke steelt de show. Verwacht geen groots opgezette Hollywood trucs; deze film blijft tamelijk sober, maar blinkt juist daarin uit. Het is goed vormgegeven en steekt degelijk in elkaar. De (dubbele) ontknoping kon mij zeer zeker smaken. Wat mij betreft absoluut een aanrader; zeker voor de doelgroep die ook houdt van Sherlock Holmes of Jack the Ripper-achtige mysteries.

4*

Limitless is een film met een leuk uitgangspunt en een degelijke uitwerking. Bradley Cooper zet zijn personage geloofwaardig neer en ook De Niro doet het goed, hoewel zijn rol ook gespeeld had kunnen worden door een minder bekende acteur. Ook in visueel opzicht doet Limitless maar weinig fout; er komen enkele mooie shots voorbij en wordt op smaakvolle wijze gebruik gemaakt van slow-motion en kleureffecten. Ondanks dat de film grotendeels vermakelijk blijft, begon het naar het einde toe (tijdens de laatste, overigens goed in beeld gebrachte, actiescène) naar mijn mening wel wat langdradig aan te voelen. Het is geen hoogvlieger, maar ik zou de film absoluut aanraden als je naar een vermakelijke thriller zoekt. In vrijwel elk opzicht is de film bovengemiddeld.

3,5*

Vroeger eens gezien. Ik vond hem destijds erg leuk. Maar het weerzien is absoluut nog het mooiste van de hele film, zelden zo'n aangrijpende hartverwarmende scene gezien. Gelukkig werd ik er laatst nog aan herinnerd toen een stukje daarvan op TV was, en net nog even wat beelden op Youtube bekeken. Vroeger was ik echt in de ban met Leeuwen, vandaar dat ik dit extra mooi vond. 3,5* geef ik hem zeker.

Ik was best benieuwd naar de 3D-release van dé film die ik vroeger het vaakste keek. Gisteren dus maar even met jimcarrey gek (user hier) naar de avondvoorstelling geweest. Ik wist dat ik hem nog steeds de beste vond, maar ik moet hem al zeker een jaar of zeven niet meer gezien hebben.

En mijn voorspelling kwam uit. Dit blijf de Koning van de Disneyfilms. Ook het 3D effect is leuk, verloopt niet altijd vlekkeloos, maar is zeker een leuke toevoeging. Alle leuke, mooie, droevige etc. momenten komen prima tot hun recht. Het verhaal kende ik ook eigenlijk nog best wel, en dat is natuurlijk gewoon prachtig (de dood van Mufassa blijft een zielig moment). De volgende delen doen als het om het verhaal gaat echt onder aan deze (eigenlijk doen ze dat sowieso al). Ik ben gelukkig naar de originele versie gegaan ipv. naar de Nederlands gesproken. Bij deze verise kwamen de liedjes en stemmen toch wat beter uit de verf. Leuke stemrollen van James Earl Jones, Rowan Atkinson, Jeremy Irons etc. De personages die ze vertolken zijn ook erg leuk (eigenlijk geen enkel personage dat vervelend of irritant overkomt), Timon en Pumbaa blijven gewoon erg leuk . En natuurlijk de leuke muziek (Hakuna Matata blijft een klassieker). De animatie-stijl is lekker oud, met de hand getekend. Tja.. ergens blijf ik ze beter vinden dan al die computer gemaakte. Natuurlijk zijn die ook goed, maar ze missen iets wat deze films wel hebben.

De film is gewoon een aanrader, het blijft een meesterwerk, altijd al geweest in mijn ogen. Uiteraard is het een beetje een kinderfilm want het is een tekenfilm, maar wel een die op alle leeftijden kan aanslaan en niet alleen maar gericht is op kinderen. Die 5 sterren blijven gewoon staan, voor de allerbeste Walt Disney (en ik denk ook wel animatie)- film ooit gemaakt!

5*

Mijn verwachtingen voor deze film waren niet al te best. Ik heb The Jungle Book van Jon Favreau nog niet gezien, maar het origineel van The Lion King is een film waar ik zó veel waarde aan hecht dat ik dit niet goed zag komen. Ik schreef niet voor niets bij de live-action van Beauty and The Beast:

Ook van de trailers werd ik niet erg warm en na het lezen van de eerste recensies vreesde ik het ergste. Toch hoorde en las ik ook enkele positieve berichten en een vriend van me die zei dat het 'absoluut de moeite waard was', gaf uiteindelijk de doorslag om dit in de bioscoop te gaan bekijken. Ik was inmiddels ook stiekem wel erg nieuwsgierig geworden. Het origineel vind ik dusdanig goed dat ik wist dat deze remake daar niet aan zou kunnen tippen, dus ik hoopte vooral op een waardige verfilming...

En laat dat laatste nou precies zijn wat ik van deze hervertelling vind. De film is zichtbaar met respect voor de klassieker gemaakt, maar heeft wel genoeg een eigen smoel gekregen om zich ervan te onderscheiden. Met de lading kritiek die de film te verduren heeft gekregen wat betreft de emotieloze personages ben ik het niet helemaal eens. Ik vond het allemaal erg natuurlijk uitzien. De animatieversies van deze personages lenen zich vanzelfsprekend een stuk beter voor overduidelijke expressies, maar ik kan absoluut niet zeggen dat ik bijvoorbeeld niet meeleefde met Simba op het moment dat hij zijn vader dood aantreft. De film slaagde er opnieuw in om daar een pijnlijk moment van te maken; geheel op eigen kracht. In de tweede helft viel er ook weer genoeg te lachen met Timon en Pumbaa, dus ik herken me er niet in dat je niets zou voelen bij deze personages.

Visueel staat de film als een huis. De natuurbeelden zien er schitterend uit en de dieren zijn prachtig ontworpen. Knap hoe scènes als 'Circle of Life' en vooral het erg moeilijke 'I Just Can't Wait to be King' hier zijn neergezet. Over het merendeel van de kleine aanpassingen ben ik ook enthousiast. Mooi dat we meer te zien krijgen van Scar's regime en Nala's ontsnapping. Daarnaast vond ik Shenzi die meer op de voorgrond treedt als de leidster van de groep hyena's een goede vondst. Ook Scar is me erg meegevallen. Chiwetel Ejiofor weet hem zelfs zowaar fris neer te zetten. Jeremy Irons' Scar was erg geslepen, terwijl deze versie van Ejiofor bij vlagen wat steviger overkomt (ik denk bijvoorbeeld aan het moment dat de volwassen Simba terugkeert om de troon op te eisen). Beiden maken het personage intimiderend op een eigen, goede manier.

Toch zijn er ook enkele minpunten, maar gelukkig blijft het beperkt. Ondanks dat ik de stemmencast niet slecht vind (met name Seth Rogen en Billy Eichner leven zich volledig uit), vind ik deze over het algemeen wel wat minder dan de originele stemmencast. Met name bij Zazu miste ik toch wel de cynische toon van Rowan Atkinson. Verder blijft het een gemiste kans dat 'Be Prepared', tevens een hoogtepunt in de West End musical, grotendeels uit de film is weggelaten (de verkorte versie waar nu voor gekozen wordt komt wat goedkoop en last-minute over). Het nieuwe nummer van Beyoncé maakt dat overigens niet goed. Als dit als vervanger van 'Be Prepared' moet doorgaan, is het bijna lachwekkend. Prima om zo'n nummer onder de aftiteling te laten afspelen, maar het paste totaal niet middenin de film.

Deze kritiekpuntjes kunnen uiteindelijk nauwelijks opwegen tegen het positieve gevoel dat overheerst na het zien van deze film. The Lion King weet opnieuw de juiste emoties los te maken op de juiste momenten, de muziek van Hans Zimmer is nog altijd prachtig en ik durf zelfs het 'fotorealisme' een geslaagde aanpak te noemen. Het origineel blijft natuurlijk ongeëvenaard, dus was deze film nodig geweest? Nee, maar het siert Disney (en dan met name Favreau) wel dat ze dit zorgvuldig hebben aangepakt. Het is een zeer vermakelijke remake geworden en een prettige aanvulling op het bronmateriaal.

Dikke 3,5*

Soms wat cliché en voorspelbaar, normaal houd ik ook absoluut niet van dit soort films. Maar desondanks vond ik het toch wel vermakelijk. Jean-Claude Van Damme zette best een goede rol neer, en de gebeurtenissen waren niet saai. Wel moet ik zeggen dat sommige vecht-scenes aan de neppe kant waren (gewoon de hele tijd terug spoelen ).

2,5*

Meet the Parents en Meet the Fockers vind ik leuke films, maar niets bijzonders verder. Gewoon twee leuke komedies, die ik overigens al sinds lange tijd niet meer gezien heb. Dit derde deel heb ik lang ontweken, maar stiekem was ik er toch wel nieuwsgierig naar. Zodoende heb ik hem nu dan toch nog gezien.

Mijn verwachtingen waren al niet al te hooggespannen, maar het was dan inderdaad ook niet erg goed. Drie films was gewoon teveel van het goede. Zowel Stiller als De Niro zijn nog maar bij vlagen grappig. Het grootste mankement is dat de onderlinge strijd in deze film eerder irritant dan grappig is; hetgeen bij de vorige films nog niet het geval was. Er zitten nog wel enkele kleinigheden in die licht op de lachspieren werken (voornamelijk momenten waarbij zoontje Focker betrokken is), maar de humor is uitgemolken en de gebeurtenissen zijn zo voorspelbaar als maar kan. De cast kent een groot aantal indrukwekkende namen, maar geen van hen kan zich volledig uitleven in zijn of haar rol.

Little Fockers valt te kijken. Het is geen continue frustratie, maar als komedie vond ik het niet voldoende. Men legt forcerend de nadruk op enkele zaken zoals bijvoorbeeld dat gedoe met de ‘’Godfocker’’, terwijl het gewoon niet aanslaat en daarnaast eigenlijk ook volstrekt belachelijk is. Voor de leuke momentjes is het voor de liefhebber van het genre nog wel aan te bevelen, maar geef mij maar de twee voorgangers.

2*

Ik had er minder van verwacht maar uiteindelijk heb ik een hele mooie film afgeleverd gekregen, Steve Carell had zeker een leuke rol, en inderdaad Alan Arkin ook. De uitvoering van de film is zeker drama, maar toch leuk dat de makers er ook humor op een goede mannier erin wisten te doen. Op het einde (die dans van Olive) was echt hilarisch! Typisch die opa . Hele mooie film, echt zeer goed. Ik ben sprakeloos, zeker in van de beter in het genre, ook het script en de muziek was zeker weten erg goed.

4,5*

Als Adam Sandler fan, kon ik het niet laten deze film te herbekijken en dat was geen slechte keuze. Ondanks dat de meeste dingen die in de film gebeuren nooit zouden kunnnen, heb ik me een breuk gelachen. Sandler's stemmetje is wel soms een beetje vervelend en zijn smoel wat hij daarmee trekt, maar om heel eerlijk te zijn vind ik het hartstike knap gedaan. Zoiets moet je maar een hele film lang vol houden . En verder gewoon de hilarische dingen als :

- Hitler en de ananas
- 'Tepels'
- Mr. Beefy die op de bank ligt te slapen, en ligt te snurken op een meisjesstem.

Stem verhoogd naar 3*. Grappige Sandler-film .

Mwah... ik vond de liedjes eerlijk gezegd niet heel spectaculair en ik had veel meer van de film verwacht, een beetje irritant ook dat er heel veel momenten gezongen werden, momenten die ze beter niet hadden kunnen zingen. Het deden hem vooral de bijrollen voor mij, Bill Murray, John Candy en James Belushi waren zowat de hoogtepunten van Little Shop of Horrors, met die 3 heb ik echt kunnen lachen maar de rest viel wat mee. Het verhaal is opzicht wel leuk bedacht maar niet zo goed uitgevoerd en zodra die plant zo groot wordt als een huis wordt het echt té over de top en het einde is erg, heel erg voorspelbaar. Nou ja, nog even een pluspunt : de humor. Ik heb me verschillende malen dood moeten lachen om de situaties waar de hoofdpersonen zich in begaven. Misschien leuk voor een of twee keertjes maar ik hoef deze echt geen 5 keer per jaar te zien.

2,5* voor deze toch nog wel vermakelijke wegkijker.

Wederom een leuke Disney-family film met echte acteurs (net als bijv. ''Honey, I Shrunk the Kids'' en ''101 Dalmatians''). Leuk acteerwerk, de kinderen vielen me een beetje mee.. Maar de 'Waterstraatbende' was wel best slecht. Het verhaal is goed bedacht en de uitwerking is ook wel leuk. Zeker aardig om eens gezien te hebben, maar niet geweldig. Wel een kleine aanrader voor de kinderen die de 2 eerder genoemde films ook leuk vonden.

3*

(Ps: Deze still klopt niet. Ik heb dit fragment nooit gezien, en ook die 2 rare figuren/ monsters zijn niet in de film aan bod gekomen).

The Little Vampire.. Opzicht niet echt een heel indrukwekkende film, ik verwachte een beetje de stijl van de boeken van Paul van Loon. De acteerprestaties gingen nog wel, Jonathan Lipnicki deed het nog niet zo heel erg vervelend maar toch zie ik hem veel liever in een jeugdfilm als Stuart Little. Ik vond dat het verhaal eigenlijk veel spanning miste, en goede effects, want die ''vliegende'' koeien waren duidelijk computer figuren. Het einde is wel wat voorspelbaar en er zaten ook wel een paar scenes in wat ik een beetje overbodig vond. Misschien dat wat kleinere kinderen zich hier nog wel mee kunnen vermaken, maar ik vond er bijzonder weinig aan.

2,0* - 2,5* maar ik rond af naar beneden : 2,0*.

Ondanks dat er al tig verfilmingen zijn uitgebracht, had ik nog nooit een versie van Little Women gezien. Het boek ook nog niet gelezen, dus ik liet me verrassen. Over het algemeen kijkt het best goed weg en dat komt vooral door een dijk van een sterrencast. Saoirse Ronan stond nog niet zo op mijn radar, maar ze deed het heel erg goed in de hoofdrol. Met de chemie tussen de personages onderling zit het ook goed. Hier en daar wat droog en voortkabbelend, maar het wordt gecompenseerd door het eerdergenoemde acteerwerk, enkele (emotionele) scènes die beklijven en de mooie uitstraling in de settings en kostuums. Grootste stoorzender was voor mij de niet-chronologische vertelwijze. Voor iemand die niet reeds met het verhaal bekend is, is het soms even goed schakelen of we nu naar een flashback of naar het heden zitten te kijken.

3*

Timothy Dalton heb ik nooit zo'n geweldige Bond gevonden, Licence to Kill vond ik een van de mindere Bond-films zelfs, zie veel liever Sean Connery of Roger Moore.. Maar deze is een stuk beter. Dalton komt hier beter over en ook de rest van de cast is goed bezig. Leuke actiescenes, zelfs hier en daar een beetje kunnen lachen. Zeker een geslaagde 007-film vond ik.

3,0*

Toch nog eens na een lange tijd herbekeken. Hij beviel me dit keer beter dan de vorige keer. Het acteerwerk is niet echt van de bovenste plank, maar de humor is toch wel leuk. Het is ontzettend overdreven en soms ook flauw, maar ik kon het niet laten er soms toch om te moeten lachen. Sommige films worden goed op de hak genomen en daar moest ik dan ook af en toe om lachen (als hij opeens bij de Ninja Turtles uitkomt via het riool ). Verder stelt het opzicht niet zo veel voor, maar het is leuk om nog eens gezien te hebben. Ik verhoog hem met een halve ster.

2,5*

Niet bekend met het origineel of de Amerikaanse remake, maar ik kan me nog herinneren dat ik in 2011 stage liep in de videotheek en deze film vrijwel dagelijks uitgeleend was. Daardoor wel altijd een zekere interesse hiervoor blijven koesteren en ik begon hier dus ook vrij optimistisch aan. De film wist me echter toch niet dusdanig te boeien als ik vooraf gehoopt had. Veel bekende koppen in de hoofdrollen, maar eigenlijk vond ik enkel Fedja van Huêt er in positieve zin uitspringen. Barry Atsma heb ik dit personage al vaker zien spelen, Jeroen van Koningsbrugge vond ik nogal irritant, Gijs Naber speelt een karikatuur en Marwan Kenzari valt nauwelijks op. De vrouwelijke cast doet het wel best goed, maar heeft een te klein aandeel om echt veel toe te voegen. Wat ik vooral miste was enige intensiteit. Wanneer de mannen het lijk aantreffen in hun loft en ze elkaar beginnen te verdenken, lijkt het nog de goede kant op te gaan, maar halverwege begint het allemaal maar voort te kabbelen. De onthulling vond ik niet indrukwekkend, maar ook niet meteen slecht. Zo denk ik eigenlijk over de complete film. Prima eenmalig kijkvoer, maar van (onderhuidse) spanning heb ik niet veel gemerkt.

2,5*

Lola Rennt puur en alleen gekeken omdat hij van één van de drie regisseurs is van Cloud Atlas, een film die behoorlijke indruk op me maakte. Dat was eigenlijk de aanleiding voor mij om nog een film van Tom Tykwer te kijken.

Dit is weer een bijzondere film. Erg origineel, niet iets wat ik ooit eerder heb gezien. De film gaat enorm snel, en dat is een pluspunt. Gezien de film er gebruik van maakt drie keer dezelfde situatie (met enkele verschillen) te weergeven, zou het erg vervelend zijn als de film bij elk verschil vreselijk lang ging stilstaan. De film ziet er visueel ook sterk uit. Automatisch ga je letten op de verschillen, en ben je benieuwd naar de afloop. De montage en camerawerk zijn erg goed gedaan. Ook hoe alles in elkaar over loopt wordt goed in beeld gebracht. En over het acteerwerk van Franka Potente en Moritz Bleibtreu ben ik ook best te spreken. Lijkt me voor Potente zware draaidagen te zijn geweest.

Wat ik enkel een beetje miste bij de film was een beetje meer spanning. Ik was gedurende de hele film benieuwd naar hoe het verder zou gaan en hoe het zou aflopen, maar ik had toch nergens echt het gevoel dat het écht spannend was. Dat vond ik een beetje jammer. De muziek draagt er zeker wel aan bij om dit effect toch meer te laten werken, maar het lukte niet helemaal. Ook zaten er een aantal vreemde scenes in: het luid brullen van Lola, en de al veelgenoemde scene in het Casino.

Al met al is dit toch wel een leuke, vlotte thriller. Enkele kleine minpuntjes, maar de film slaagt erin te blijven boeien. Het speelduur is dan ook zeer geschikt bij het verhaal. Geen geniale, maar wel absoluut interessante film.

3,5*

Het is best wel lang geleden dat ik de Pirates of the Caribbean films gezien heb, dus ik vind het lastig te zeggen of de hoge score die ik nu bij de films heb staan nog altijd even terecht is, maar ik heb er wel altijd veel plezier aan beleefd; met name aan The Curse of the Black Pearl. Het feit dat regisseur Gore Verbinski en leading man Johnny Depp hier opnieuw herenigd werden, zorgde er toch wel voor dat mijn interesse gewerkt was.

De western is, ondanks dat er eentje nog steeds met volle overtuiging in mijn top 10 staat, niet mijn favoriete genre. Dat - en de matige ontvangst - zijn ook meteen de redenen dat ik het kijken van de film lang uitgesteld heb. Ik ben ook absoluut niet bekend met de originele serie waar deze film op gebaseerd is, maar ik hoef alleen maar de titel te Googelen om te zien dat er stilistisch niet al te veel overeenkomsten zijn tussen beide. Deze The Lone Ranger heb ik vooral ervaren als een leuk avontuur. Ondanks dat het vrij lang geleden is dat ik POTC gezien heb, is het wel duidelijk zichtbaar dat hetzelfde team hierachter zit. De actie is gaaf, maar behoorlijk over de top (bij vlagen haast cartoonachtig). Niet voor iedereen dus, maar persoonlijk kon ik die spectaculaire achtervolging op het einde (met de William Tell Overture op de achtergrond) wel erg waarderen. Heerlijk overdreven, maar wel strak en humoristisch gemaakt.

Qua acteerwerk heb ik ook niet veel te klagen. Armie Hammer is niet heel speciaal, maar doet wat hij moet doen. Johnny Depp speelt Jack Sparrow, maar ik denk dat een blik op de poster de kijker daar al op zou moeten voorbereiden. Beide acteurs vormen ook een leuk duo in de scènes die ze delen. Degene die echter met de bloemen naar huis gaat is William Fichtner. Ik vond hem al in Prison Break uitblinken, maar hier zet hij met overtuiging een gluiperige sadist neer. Jammer dat hij later in de film wat meer naar de achtergrond verdwijnt. De film gaat ook verrassend goed om met het vrij lang speelduur. Dat was nog wel iets waar ik tegenop zag, maar de film heeft genoeg afwisseling te bieden. Het enige dat van mij niet gehoeven had, waren die momenten met de oude Tonto op de kermis. Had dan gekozen voor één scène op het einde of had het helemaal eruit gelaten, want nu deed dat de boel wel een beetje onnodig rekken.

Ik vond The Lone Ranger een prima zit. De film bevat humor, maar komt met tijd en wijle ook bruut uit de hoek en Verbinski weet ook wanneer het tijd is om visueel uit te pakken. De vertolkingen zijn leuk, waardoor ik het ook gemakkelijk vond om met de personages mee te leven. Dat de film zoveel negatieve kritieken heeft gekregen verbaast me eerlijk gezegd een beetje. Het is wellicht niet allemaal bijster origineel, maar het gemak waarmee de film mijn aandacht wist vast te houden mag beloond worden.

3,5*

Tja, Seth Rogen. Voorwaarde voor het kijken van deze film is dat je alles met een korreltje zout moet nemen en niet te veel vragen moet stellen, want erg logisch is het allemaal niet. Daarnaast moet je overweg kunnen met de platte humor; niet geheel onbekend terrein voor Rogen. Ik vind hem wel een sympathieke acteur, die uitermate goed met dit soort lompe rollen uit de voeten kan. Het samenspel tussen hem en Charlize Theron, tevens iets dat mijn interesse had voordat ik aan de film begon, werkt verrassend goed en ook de bijrollen weten af en toe voor een glimlach te zorgen.

Hilarisch of baanbrekend is het allemaal niet, maar op zijn tijd vind ik een film als deze zeker leuk. De film wist aan de verwachtingen te voldoen. Het kijkt lekker weg, is bij vlagen geinig en, ja, zowaar vrij charmant. Ergens is een dansscène onder begeleiding van It Must Have Been Love is natuurlijk een geniale zet om duidelijk te maken dat het menens is tussen dit onwaarschijnlijke koppel.

3*

Een film waar ongeveer evenveel positieve als negatieve zaken op aan te merken vallen. De locaties zijn prachtig, het acteerwerk is prima en ik vond de twee liefdesverhalen naast elkaar wel werken. Dat laatste komt wellicht wat minder uit de verf, doordat slechts één van de twee verhaal breed uitgemeten op de posters staat afgebeeld. Ik vond het in ieder geval zeker niet misplaatst. Daar staat wel tegenover dat het typisch Sparks is en dat er dus weer de nodige clichés uit de kast getrokken worden. Het doet de geloofwaardigheid niet zo'n goed en de personages zijn allemaal té perfect. Het speelduur is ook aan de lange kant, waardoor ik tussendoor af en toe afdwaalde. Het blijft wel vermakelijk genoeg om uit te zitten. Uiteindelijk is het een vrij standaard, maar toch overwegend degelijk, uitgevoerd romantisch drama. De liefhebber van dergelijke films zal hier vast mee aan zijn trekken komen.

3*

Bij mij was ook aangegeven dat er een andere film zou komen, maar toen ik keek bleek dat The Longest Yard werd uitgezonden. Dus toch maar deze weer eens gezien. Het blijft een goede film, vind ik. Heb de originele versie uit '74 (nog) nooit gezien, en de versie uit 2001 al lang geleden. Dus vergelijken doe ik ze niet. Adam Sandler doet het prima als Paul Crewe. En ook leuk om in de overige rollen Burt Reynolds en Chris Rock te zien. De overige gevangenen en cipiers doen het ook goed. Het hoogtepunt uit de film is natuurlijk de wedstrijd zelf, en daar besteed de film gelukkig ook genoeg tijd aan. Alles wordt goed in beeld gebracht, en de humor kon ik best waarderen. Daarnaast verveelt de film ook geen moment. Leuk om weer eens gezien te hebben, en mijn huidige stem blijft staan.

3,5*

Het is voor mij alweer een tijdje geleden dat ik ook maar iets zag van deze trilogie. De laatste keer dat ik dit deel volledig zag was in 2007, als ik het goed heb nagekeken. Toen laatst weer deel 3 op televisie kwam en ik een deel er van opving, ben ik toch weer even benieuwd geraakt. Dus ik keek ook bij mijn stemmen en het bleek dat alle drie de delen door mij op het hoogste cijfer waren beoordeeld. Een film die op dat cijfer staat, wil ik natuurlijk wel ook een beetje goed kennen. Vandaar dat ik uit nieuwsgierigheid de complete DVD-box heb aangeschaft. Deze vakantie zal ik proberen alle drie de delen opnieuw te bekijken. Dit zal wegens enkele omstandigheden wel wat geleidelijk gaan, maar ik heb er toch wel zin in! Gisteren dus begonnen met The Fellowship of the Ring. Wat stond me nog bij? Niet veel. Van de scenes in de mijnen kwamen me de meeste dingen bekend voor. Dus verder was het voor mij een complete verrassing.

Mijn conclusie is dat dit inderdaad een prachtige film is. De film lijkt gewoon te stralen. Het ziet er allemaal ontzettend mooi uit, de decors en de kostuums. Daarnaast heeft deze Fantasyfilm iets, wat ik maar zelden meemaak bij het kijken van zo'n film: het leek levensecht. Nergens viel wat mij betreft echt uit te halen dat het allemaal 'maar' met de computer was gedaan. De personages zijn ook leuk. Ieder personage heeft iets aparts, iets angstaanjagends of iets grappigs. Maar deze werden dan ook allemaal goed geacteerd. Elijah Wood en Sean Astin doen het prima als de (meest belangrijke) hobbits. Maar ook Christopher Lee, Orlando Bloom, John Rhys-Davies en Viggo Mortensen leveren stuk voor stuk goede prestatie. Ian McKellen sprong er wel nog enigszins bovenuit als Gandalf Hij deed me overigens sterk denken aan Dumbledore in Harry Potter.

Het verhaal is natuurlijk helemaal geweldig. Hoe verzin je het? Er zit zoveel achter en de film haalt er heel veel uit. Ik heb de boeken nooit gelezen, dus ik kan geen vergelijking trekken. Maar het lijkt me, aan het speelduur gezien dat de film toch aardig het boek volgt. Ik kan het natuurlijk mis hebben. De film weet in ieder geval wel de kijker prima in het verhaal te 'leiden' zonder dat hij zich ooit verder in het verhaal heeft verdiept. Het eerste gedeelte van de film is een beetje een rustige introductie van het verhaal, en daar neemt de film uitgebreid de tijd voor. Ondanks dat hier nog niet echt te spreken is van actie weet de film prima de interesse te behouden. Dit komt mede door de prachtige locaties! Het ziet er echt verzorgd uit. En dan die tweede helft in de mijnen en daarna in de bossen: Ontzettend mooie actiescenes en zoals ik al eerder zei, wat mij betreft ziet het er levensecht uit. De spanning zit er goed in en de plotwendingen komen onverwacht aan.

Het is, zoals al voor mij ergens werd gezegd, moeilijk om iets over deze films te zeggen wat nog niet gezegd is. Dit eerste deel van de trilogie is gewoon een erg sterke film! Van begin tot eind heeft het me weten te boeien, en het heeft me alleen nog maar nieuwsgieriger gemaakt naar de overige delen. Uiteraard is dit een film die ik vaker zal zien. Ik vind het een beetje moeilijk om een cijfer te geven. Ik twijfel tussen 4* en 4,5*. Ik geef 'm nog net het halfje meer dan dat eerste, maar het cijfer kan natuurlijk nog altijd worden aangepast na verloop van meerdere kijkbeurten. Ik ben zeer benieuwd naar deel 2 en al helemaal naar deel 3!

4,5*

Gisteravond ten einde gekomen van mijn herziening van de complete Lord of the Rings-trilogie. Uiteraard zette ik vooral mijn hoop op deze film. Dit was immers volgens velen de beste film uit de serie, zelfs een van de beste films ooit. Ik heb vaak genoeg stukken gezien maar ik heb hem slechts één keer compleet gezien, alweer een behoorlijke poos geleden. Maar na gisteren ben ik het wel volledig met de goede commentaren eens.

The Return of the King is absoluut de beste film uit de reeks, de twee andere delen liggen erg kort bij elkaar vind ik waarvan ik de tweede nog nét iets beter vindt. Deze film heeft gewoon alles. Het acteerwerk is een genot om naar te kijken. Elijah Wood en Sean Astin zetten een erg sterke prestatie neer, en komen beiden overtuigend over. Ook de rest van de cast heeft hier geen problemen mee. Ian McKellen als Gandalf, John-Rhys Davies als Gimli, Orlando Bloom als Legolas, Viggo Mortensen als Aragorn, Hugo Weaving als Elrond en vele anderen nog. Gewoon allemaal erg sterk. Ook Andy Serkis is heel bijzonder als Gollem. Een vreselijk irritant figuur, maar goed bedacht en uitstekend neergezet.

De film bevat naast goed acteerwerk uiteraard ook een prachtig verhaal en mooie locaties, zoals ik gewend ben van de voorgaande delen. De scenes tussen Frodo, Sam en Gollem zijn echt spannend in beeld gebracht. De ruzie die ontstaat tussen Frodo en Sam, de scens in de grot met de spin, de hereniging tussen de hobbits en dan de eindscenes in Mordor Allemaal geweldig om te volgen. Maar de special-effects zijn dan ook gewoon zowat het beste wat je kan krijgen. Alles ziet er levensecht uit! Iets wat ik geweldig vind aan deze serie, ik geloof gewoon elke scene van een van de grootste Fantasyfilms die je maar kan voorstellen. En dan het plot van het overige deel van The Fellowship en de veldslagen; ze spatten gewoon van het scherm af! Niks wat fake lijkt of waaraan duidelijk te zien is dat er met computers gewerkt wordt, het ziet er gewoon écht heel vet uit. De hele sfeer die in de film hangt is fantastisch! De spanning is gewoon de hele tijd aanwezig. Niet alleen de spannende momenten en actiescenes zijn de moeite waard, maar ook het laatste stuk waarbij alles goed is, ziet er prima en voldaan uit. Dit wordt daarbij ondersteund door de prachtige muziek van Howard Shore, dit sluit precies aan bij wat je ziet.

Dit is gewoon een pracht van een film die staat als een huis! Alles klopt; acteerwerk, originaliteit, verhaal, special-effects, muziek.. Ik vraag me af hoe ze dit nog beter hadden kunnen doen. De film weet me ondanks het extreem lange speelduur van begin tot eind te boeien, en de tijd ging voor mijn gevoel echt snel voorbij. Ik beschouw de serie als een spectaculair avontuur, en eentje die je niet snel vergeet. Met deze afsluiter als absoluut hoogtepunt!

5*

Ik heb gisteravond en de avond ervoor de film gezien, in twee stukken dus. Ik had hem graag in één keer afgekeken, maar het kon helaas even niet anders. Dit doet de film echter geen schade aan, want dit tweede deel uit de trilogie was voor mij een aangename verrassing. Ik herinnerde mij The Two Towers als een beetje een saai 'tussenhangsel' tussen The Fellowship of the Ring en The Return of the King. Maar ik vond 'm nét een beetje beter als het eerste deel.

De film duurt lang, maar het is geen enkel probleem om deze uit te zitten. Er gebeurt zo veel, er is zo veel om naar te kijken. Het verhaal is gewoon geweldig. Ik heb het al bij de vorige film vermeld, maar ik snap niet hoe je iets als dit kan verzinnen. Prachtig werk van Tolkien lijkt me, gezien de films (aan de boeken heb ik me nooit gewaagd). Het acteerwerk is opnieuw goed. Een van dé toevoegingen aan deze film is natuurlijk Gollum (al te zien in de eerste film, maar kwam daar niet helemaal goed tot zijn recht). Een erg interessant personage, goed vertolkt door Andy Serkis. Verder zijn Ian McKellen, Viggo Mortensen, Orlando Bloom, Christopher Lee, John Rhys-Davies, Hugo Weaving en Elijah Wood slechts enkele van de vele namen die stuk voor stuk een overtuigende prestatie leveren en die de film er dus alleen maar beter op maken.

Verder kan ik ook weer zeggen dat het er echt levensecht uitzag. Alles lijkt gewoon echt, nergens kun je een foutje ontdekken. Het leger van Saruman ziet er echt vet uit. En de grote slag in de film wordt fantastisch in beeld gebracht. De sfeer en de prachtige muziek sluiten hier dan ook perfect bij aan. De verschillende sub-plotjes zijn allemaal boeiend, en het einde maakt je ontzettend benieuwd naar het laatste deel.

Al met al kan ik zeggen dat dit weer een erg sterke film is van Peter Jackson. Visueel is het helemaal in orde, en alles komt sterk naar voren. De film verveelt geen moment en alles lijkt te kloppen. Ik geef 'm nét geen 5 sterren omdat ik hem vaker wil zien. Deze film heeft me in ieder geval me vreselijk nieuwsgierig gemaakt naar The Return of the King. Ik heb hem wel eens gezien, maar alweer lang geleden. Benieuwd of hij nog beter is als deze prachtfilm.

4,5*

Dit was een tegenvaller van jewelste en dat kwam als een flinke verrassing. Ik weet niet precies meer wat mijn verwachtingen waren, maar ik had wel op zijn minst verwacht dat The Lost City of Z mijn aandacht beter zou weten vast te houden dan uiteindelijk het geval blijkt.

Ik vond het vooral een slepende film. Er gebeurt niet bijster veel en eigenlijk zit je telkens te kijken naar iemand die op zoek gaat naar iets, faalt, de zoektocht staakt en het later weer opnieuw probeert. Dit terugkerende patroon begon me op den duur tegen te staan en het kostte me moeite om de film uit te zitten. De cast doet wat er van hen verwacht wordt, maar ik vond niemand uitblinken en dat vind ik - gezien het materiaal - ook niet zo gek.

Wat resteert zijn een aantal fraai geschoten plaatjes en een enkele scène die overeind blijft, maar ik vind het te ver gaan om te zeggen dat de film om die redenen de moeite waard zou zijn. Wellicht interessant als het bronmateriaal omtrent Fawcett je écht aanspreekt, maar verder zou ik deze links laten liggen. Jammer, want ik had wel goede hoop.

2*

Een ietwat onevenwichtige avonturenfilm. Het concept is leuk en de film kijkt ook bovenal aardig weg, waarmee eigenlijk het belangrijkste misschien wel gezegd is: een vervelende avond zal je er niet gauw aan overhouden. Toch is er best wel een hoop mis met The Lost City.

Het belangrijkste is de cast. Sandra Bullock heeft genoeg komisch talent in haar mars om zich ook in deze film overeind te houden, maar chemie met Channing Tatum zie ik niet. Sowieso lijkt die laatste niet heel goed te weten wat hij met zijn rol aan moet. Hij leek een beetje te worstelen met zijn rol als kluns. Dit leken de makers zich ook te realiseren, want het personage ontpopt zich - zonder duidelijke aanleiding - toch steeds meer tot een soort actieheld naarmate de film vordert. Brad Pitt heeft daarentegen wél een leuke rol met veel potentie, maar daar wordt geen gebruik van gemaakt. Een flauwe grap maken lijkt belangrijker. Ik kan normaal Daniel Radcliffe vrij goed hebben - ook buiten zijn werk in Harry Potter om - maar ik ben er nog niet uit of ik hem nou wel of niet goed vond hier. Ik denk dat de rol van schmierende slechterik hem gewoon niet zo goed ligt. Het is echter Da'Vine Joy Randolph die écht op mijn zenuwen wist te werken. Wat een vervelend personage vertolkt ze.

In visueel opzicht zit het verder wel goed. Het verhaal laat dan wel weer de nodige steekjes vallen, met name tijdens de climax, en men is niet vies van clichés, maar soit. Dat is allemaal nog wel te overzien. Ik vond het bij deze film eerder jammer dat er genoeg talent aan boord is, maar dat niemand echt lekker erin lijkt te zitten. Het gevolg is dat ik er als kijker ook nooit helemaal lekker inzat. Verder wel leuk dat men nog eens een dergelijke avonturenkomedie, die inderdaad wat doet denken aan films als Romancing the Stone, poogt te maken. Jammer alleen dat het eindresultaat toch wel op meerdere vlakken te wensen overlaat.

2,5*

Heeft best wel een tijdje in mijn kast gestaan. David Lynch films zijn niet voor iedereen, dus ik kijk ze zelden met iemand samen en zelf moet ik er ook een beetje voor in de stemming zijn. Ik waardeer de man ten zeerste, maar ik zal niet gauw Mulholland Drive of Eraserhead uitkiezen na een lange werkdag, en ik had al opgevangen dat ik Lost Highway eerder in die categorie moest plaatsen dan die van The Elephant Man of The Straight Story.

Vorige week dan toch maar opgezet en er maar neutraal ingegaan. Waar Lynch telkens wonderbaarlijk goed in slaagt is om me te fascineren. Hij neemt zich, zoals gebruikelijk, de tijd met deze film: scènes duren soms best lang en er gebeurt niet altijd ontzettend veel, maar dat geeft het juist een natuurlijke flair. De film gaat voor het eerst 'los' op dat feestje: ik heb wel vaker lugubere scènes voorbij zien komen in het werk van Lynch, maar die Mystery Man, gespeeld door Robert Blake, is misschien wel zijn engste creatie. Ik kreeg er een heel onbehaaglijk gevoel bij wanneer hij in de film opdook. Die eerste kennismaking is een geweldige scène.

Eerste helft is prettig met fijn acteerwerk van Bill Pullman en Patricia Arquette, en een ogenschijnlijk duidelijke richting waar het verhaal heen gaat, maar dan is daar de transformatie in de gevangeniscel, waarna alles volledig op zijn kop wordt gezet. De film blijft boeiend, maar niet meer op dezelfde manier, en gaat ook steeds meer als een droom voelen. Er komen bij vlagen prachtige shots voorbij en ondanks dat het steeds meer gissen wordt naar wat er precies gaande is, kost het geen moeite om met de personages te blijven meeleven. Er zijn tig gedachtes door me heen gegaan als het gaat om mogelijke verklaringen, maar uiteindelijk blijven ze me niet lang bij. Ik heb wel eens anderen horen zeggen dat je zijn films ''het beste gewoon kan ervaren'' en daar sluit ik me ook bij aan. De werelden en de personages die hij creëert zorgen ervoor dat ik er iets mee kan, dat het iets met me doet. Lost Highway is daar geen uitzondering op.

Want het is duidelijk dat het iets met me doet: doorheen de afgelopen week heb ik geregeld teruggedacht aan de film. Niet zozeer aan bepaalde vraagstukken, maar bepaalde scènes zijn me bijgebleven. De film is overigens niet alleen maar eng of indringend, maar soms ook ronduit grappig. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die scène met dat bumperkleven en de daaropvolgende confrontatie. Het surrealistische zal niet voor iedereen zijn weggelegd en ik moet eerlijk bekennen dat het niet mijn favoriete Lynch-film is. De werelden van Mulholland Drive, Blue Velvet en (natuurlijk) Twin Peaks wisten me nog net wat meer te intrigeren, maar Lost Highway mag er absoluut wezen. De stempel van de regisseur is duidelijk voelbaar, dus fans kunnen hun hart ophalen. Ik ga een halve ster hoger uitdelen dan ik in eerste instantie dacht, omdat de film me niet loslaat. Ook een week na het kijken nog niet.

4*