Opinions

Lost in Translation.. Geen idee wat ik ervan moest verwachten. Het verhaal sprak me opzicht wel aan en Bill Murray heb ik altijd best wel een leuke acteur gevonden dus dat waren eigenlijk de voornaamste redenen om deze te bekijken.

Ik moet wel meteen zeggen dat ik me de film anders had voorgesteld dan dat hij uiteindelijk bleek te zijn. Ik dacht, gezien de inhoud die ik op de DVD las, dat de film zich zou afspelen in één nacht (dus dat de twee elkaar zouden ontmoeten en dat ze vervolgens samen het nachtleven van Tokio zouden induiken), maar dat bleek toch even anders te gaan (ze ontmoeten elkaar meerdere keren en gaan ook meerdere keren uit). Opzicht moet ik zeggen dat Sofia Coppola dit niet slecht heeft aangepakt. Ze slaagt erin een zeer bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonen weer te geven, en dit komt dan ook mede door het sterke acteerwerk van Scarlett Johansson en Bill Murray. Tokio 'at night' is natuurlijk ook de perfecte locatie hiervoor. De film slaagt er meerdere malen in mij hardop te laten lachen, het verhaal wordt op een mooie, sterke wijze verteld en de film verveelt vrijwel nooit.

Toch ben ik niet op elk vlak enthousiast over de film. De cameo van Anna Faris vond ik vervelend en vrij overbodig, dus wat dat betreft ben ik dan ook blij dat het bij die cameo bleef. Ook zei ik net dat Tokio de ideale locatie is voor de uitwerking van het verhaal, maar toch had ik het idee dat er iets meer gedaan kon worden met deze grote stad. Ik miste een soort 'kenmerk' dat typisch is voor de stad. Het einde was opzicht niet slecht, maar wel iets te snel in beeld gebracht vond ik. Ook vond ik dat sommige stukjes een beetje lang 'gerekt' werden waardoor bij vlagen een beetje langdradig dreigde te worden (bijv. de karaoke scene). Desondanks dat werd het gelukkig niet saai.

Al met al is dit zeker een mooie film naar mijn mening. De film bevat leuke en interessante dialogen en enkele onverwachte plotwendingen. De uitwerking van het verhaal had makkelijk kunnen mislukken, maar ik ben tevreden met het eindresultaat. Dit is een unieke en aparte film geworden die ik nog wel vaker zal zien.

3,5*

Nu recent geleden Jurassic World in première is gegaan, en ik die binnenkort graag wil bekijken, werd het tijd om de oude Jurassic Park films nog eens te herzien. Deel 1 kwam qua stem en recensie eigenlijk nog precies overeen met hoe ik hem een paar dagen geleden ook ervaarde, dus ik begin bij The Lost World.

Eigenlijk kan ik mijn mening hierover heel kort samenvatten: het is een leuke sequel, maar eigenlijk gewoon op elk vlak minder dan het origineel. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg, maar de glans lijkt er een beetje vanaf. De film heeft niet helemaal de sfeer van de eerste film verloren, wat mede te danken is aan de wederom geweldige score van John Williams. Desondanks had de eerste film gewoon wat meer. Deze The Lost World voelde ook een stuk langer aan.

Het eerste gedeelte (op het eiland) is nog prima te pruimen. Zodra de T-Rex naar de bewoonde wereld vervoerd wordt, gaat het allemaal net iets te ver en begint het speelduur voelbaar te worden. Wel moet weer gezegd worden dat de special effects geweldig zijn. Laat grote blockbusters als deze wat dat betreft gerust aan Spielberg over. De dinosaurussen zien er weer erg goed uit; ze voelen realistisch aan. Hoe groots en episch de T-Rex er ook mag uitzien, in zowel de voorganger als deze film steelt de velociraptor de show. Memorabele actiescène op het einde van het eiland-gedeelte wat dat betreft. Qua acteerwerk is het allemaal wel voldoende. Jeff Goldblum blinkt nog steeds uit in de hoofdrol, maar ook Julianne Moore en Vince Vaughn waren op hun plaats in de bijrollen.

Verder wil ik er ook niet al te zwaar aan tillen. The Lost World: Jurassic Park is een film die je gewoon kijkt als popcornvermaak en wat dat betreft stelt het ook echt niet teleur. Ik ben benieuwd wat Joe Johnston ervan bakt in deel 3.

3*

Van alle romcoms is dit waarschijnlijk degene die ik het vaakst heb gezien. Daarnaast is het ook de kerstfilm die ik, waarschijnlijk gelijk met Home Alone, het vaakst gezien heb. Met de uitspraak dat dit 'een van de beste feel-good films' is ben ik het dan ook eens.

Als eerste bevat de film een prachtige cast. Hugh Grant, Alan Rickman, Keira Knightley, Emma Thompson, Laura Linney, Liam Neeson, Bill Nighy, Rowan Atkinson... ik kan nog wel even doorgaan. Allemaal zijn ze prima in vorm. Ze weten het script op een leuke manier over te brengen. De film barst ook van de leuke grappen en dialogen. Leuke scenes zijn bijvoorbeeld de dansende premier, de vloekende Natalie, Atkinson die een cadeau inpakt en de rockster die de kinderen 'les geeft' over drugs. Maar de film is niet alleen maar komedie, er zitten ook drama stukken in. De film weet zonder moeite hier een perfecte balans van te maken. Ook mooi dat niet alle verhaaltjes een happy-end hebben, waardoor het de film niet al té voorspelbaar maakt op sommige momenten.

De film maakt ook gebruik van een soundtrack die perfect past bij de film en de verschillende verhaaltjes. Het gebruik van verschillende verhaallijnen is goed gelukt, natuurlijk is het zo dat ik wel het ene verhaal toch interessanter vond dan het andere, maar dat heb ik tot nu toe altijd gehad bij een mozaïekfilm. De film weet wat mij betreft ook geen moment te vervelen en is nergens te druk. Ik moet zeggen dat de verhaallijnen zó van elkaar verschillen dat het ook origineel te noemen valt.

Als ik kijk naar sommige films in dit genre vind ik ze verschrikkelijk. Veel te voorspelbaar en vaak overdreven acteerwerk. Gelukkig zijn er echter ook enkele leuke bij, en Love Actually mag zich daarbij voegen. Jammer dat het idee dan weer wordt uitgemolken als je kijkt naar New Year's Eve en Valentine's Day. Al mag ik niet zeggen dat dat slechte films zijn, simpelweg omdat ik ze (nog) niet gezien heb. Wel de Nederlandse variant Alles is Liefde, die ik al meteen stukken minder vond. Normaal gesproken zou ik een film als deze geen 5 sterren geven, maar bij deze maak ik een uitzondering. Het is wat mij betreft echt de beste romcom. Eigenlijk nog nooit een gezien die aan dit niveau kon tippen.

Eigenlijk weer een typisch Amerikaanse film die loopt volgens de standaard 'romcom-formule'. Het valt eigenlijk op dat de twee broertjes in de film het leukste zijn, de grappigste momenten waren dan ook afkomstig van hen. Er zaten wel meer leuke vondsten in de film, maar het geheel vind ik toch niet echt leuk. Er zitten tussendoor een hoop 'zever' momenten in de film die het geheel eigenlijk een beetje vervelend maken. Dit wordt nog eens benadrukt als je naar het einde kijkt, dit zie je namelijk al binnen de eerste 5 minuten van de film aankomen. Daarnaast hier en daar wat 'overacting' van sommige figuren die de film er niet beter op maakten. Al met al vind ik het toch maar een matige film. Het heeft zeker wel wat vermakelijke stukjes en ik heb ook wel eens (weliswaar zelden, maar goed) moeten lachen. Eigenlijk een van de leukere dingen aan de film is de opening (dus de begin credits; leuk bedacht vond ik). Maar helaas zaten er iets te veel clichés in die het voor mij een beetje verpesten.

2*

Eigenlijk weer een doorsnee Romantische film. Het jammere was inderdaad dat Aaron Eckhart niet echt leuk speelde waardoor de film een beetje afzwakt.. Jennifer Aniston daarintegen is weer gewoon leuk bezig. Het geheel komt een beetje langdradig over en had best wat korter gemogen. Het is natuurlijk wel allemaal cliché en voorspelbaar maar toch wel vermakelijk. Het gedoe met die papegaai vond ik ook vreemd.. al was het einde dan wel weer leuk. Al met al een film die de hele tijd balanceert in het midden. Voor de vermakelijke scenes en een leuk einde:

2,5*

Best een aardige, maar wel standaard romcom. Ondanks dat ik niet echt gelachen heb, zaten er wel gewoon leuke momenten in de film en het acteerwerk was ook in orde. Het jammere is dat je het einde al van ver ziet aankomen en de film was hier en daar inderdaad een beetje klef. Het kon me desondanks niet echt storen. Gewoon een vermakelijke film. Niet meer en niet minder.

3*

'Lover of Loser' gisteravond bekeken en het is zeker een mooi Nederlands dramafilm. Een beetje het niveau van 'Radeloos' al moet ik zeggend at ik die toch nog net even wat beter vond. En sowieso de beste van alle verfilmingen van Carry Slee. Afijn, terug naar deze film. Het acteerwerk is best wel aardig. Ik vond vooral Ruud Feltkamp goed in zijn rol eigenlijk. Zoals al voor mij werd gezegd, hij heeft inderdaad de kop voor een rol als deze. Ook Martijn Lakemeier en Gaite Jansen vond ik niet verkeerd. Uiteraard is niet alles even geweldig en het gaat dan vooral om de spannende scenes zoals op het tankstation en op de autosnelweg. Ik zat toch wel met spanning te kijken bij die scenes. Het geheel ziet er in ieder geval goed uit.

3*

Nora Ephorn heeft een aantal leuke films op haar naam staat. De combinatie van haar en de sterrencast leidt er toe dat je al gauw denkt dat hier niet veel mis kan gaan. Helaas is Lucky Numbers een flauwe, soms zelfs vermoeiende misdaadkomedie. John Travolta is met zijn hyperactieve typetje eigenlijk eerder vervelend dan leuk, maar ook het komisch talent van Lisa Kudrow en Ed O'Neill - beiden heb ik normaliter vrij hoog zitten - wordt nauwelijks benut. Bill Pullman weet gelukkig nog wat van zijn rol te maken, maar hij wordt pas laat geïntroduceerd. Richting de climax wordt het er in vrijwel alle opzichten iets beter op. Er komt wat meer 'schwung' in en de film weet zowaar nog eens op de lachspieren te werken, bijvoorbeeld wanneer de aanhanger omkiept. Helaas is het tegen die tijd al te laat om de film nog te redden. Slecht wil ik het niet gelijk noemen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hier veel meer in gezeten had.

2*