Opinions

Ik heb gisteravond en de avond ervoor de film gezien, in twee stukken dus. Ik had hem graag in één keer afgekeken, maar het kon helaas even niet anders. Dit doet de film echter geen schade aan, want dit tweede deel uit de trilogie was voor mij een aangename verrassing. Ik herinnerde mij The Two Towers als een beetje een saai 'tussenhangsel' tussen The Fellowship of the Ring en The Return of the King. Maar ik vond 'm nét een beetje beter als het eerste deel.

De film duurt lang, maar het is geen enkel probleem om deze uit te zitten. Er gebeurt zo veel, er is zo veel om naar te kijken. Het verhaal is gewoon geweldig. Ik heb het al bij de vorige film vermeld, maar ik snap niet hoe je iets als dit kan verzinnen. Prachtig werk van Tolkien lijkt me, gezien de films (aan de boeken heb ik me nooit gewaagd). Het acteerwerk is opnieuw goed. Een van dé toevoegingen aan deze film is natuurlijk Gollum (al te zien in de eerste film, maar kwam daar niet helemaal goed tot zijn recht). Een erg interessant personage, goed vertolkt door Andy Serkis. Verder zijn Ian McKellen, Viggo Mortensen, Orlando Bloom, Christopher Lee, John Rhys-Davies, Hugo Weaving en Elijah Wood slechts enkele van de vele namen die stuk voor stuk een overtuigende prestatie leveren en die de film er dus alleen maar beter op maken.

Verder kan ik ook weer zeggen dat het er echt levensecht uitzag. Alles lijkt gewoon echt, nergens kun je een foutje ontdekken. Het leger van Saruman ziet er echt vet uit. En de grote slag in de film wordt fantastisch in beeld gebracht. De sfeer en de prachtige muziek sluiten hier dan ook perfect bij aan. De verschillende sub-plotjes zijn allemaal boeiend, en het einde maakt je ontzettend benieuwd naar het laatste deel.

Al met al kan ik zeggen dat dit weer een erg sterke film is van Peter Jackson. Visueel is het helemaal in orde, en alles komt sterk naar voren. De film verveelt geen moment en alles lijkt te kloppen. Ik geef 'm nét geen 5 sterren omdat ik hem vaker wil zien. Deze film heeft me in ieder geval me vreselijk nieuwsgierig gemaakt naar The Return of the King. Ik heb hem wel eens gezien, maar alweer lang geleden. Benieuwd of hij nog beter is als deze prachtfilm.

4,5*

Dit was een tegenvaller van jewelste en dat kwam als een flinke verrassing. Ik weet niet precies meer wat mijn verwachtingen waren, maar ik had wel op zijn minst verwacht dat The Lost City of Z mijn aandacht beter zou weten vast te houden dan uiteindelijk het geval blijkt.

Ik vond het vooral een slepende film. Er gebeurt niet bijster veel en eigenlijk zit je telkens te kijken naar iemand die op zoek gaat naar iets, faalt, de zoektocht staakt en het later weer opnieuw probeert. Dit terugkerende patroon begon me op den duur tegen te staan en het kostte me moeite om de film uit te zitten. De cast doet wat er van hen verwacht wordt, maar ik vond niemand uitblinken en dat vind ik - gezien het materiaal - ook niet zo gek.

Wat resteert zijn een aantal fraai geschoten plaatjes en een enkele scène die overeind blijft, maar ik vind het te ver gaan om te zeggen dat de film om die redenen de moeite waard zou zijn. Wellicht interessant als het bronmateriaal omtrent Fawcett je écht aanspreekt, maar verder zou ik deze links laten liggen. Jammer, want ik had wel goede hoop.

2*

Een ietwat onevenwichtige avonturenfilm. Het concept is leuk en de film kijkt ook bovenal aardig weg, waarmee eigenlijk het belangrijkste misschien wel gezegd is: een vervelende avond zal je er niet gauw aan overhouden. Toch is er best wel een hoop mis met The Lost City.

Het belangrijkste is de cast. Sandra Bullock heeft genoeg komisch talent in haar mars om zich ook in deze film overeind te houden, maar chemie met Channing Tatum zie ik niet. Sowieso lijkt die laatste niet heel goed te weten wat hij met zijn rol aan moet. Hij leek een beetje te worstelen met zijn rol als kluns. Dit leken de makers zich ook te realiseren, want het personage ontpopt zich - zonder duidelijke aanleiding - toch steeds meer tot een soort actieheld naarmate de film vordert. Brad Pitt heeft daarentegen wél een leuke rol met veel potentie, maar daar wordt geen gebruik van gemaakt. Een flauwe grap maken lijkt belangrijker. Ik kan normaal Daniel Radcliffe vrij goed hebben - ook buiten zijn werk in Harry Potter om - maar ik ben er nog niet uit of ik hem nou wel of niet goed vond hier. Ik denk dat de rol van schmierende slechterik hem gewoon niet zo goed ligt. Het is echter Da'Vine Joy Randolph die écht op mijn zenuwen wist te werken. Wat een vervelend personage vertolkt ze.

In visueel opzicht zit het verder wel goed. Het verhaal laat dan wel weer de nodige steekjes vallen, met name tijdens de climax, en men is niet vies van clichés, maar soit. Dat is allemaal nog wel te overzien. Ik vond het bij deze film eerder jammer dat er genoeg talent aan boord is, maar dat niemand echt lekker erin lijkt te zitten. Het gevolg is dat ik er als kijker ook nooit helemaal lekker inzat. Verder wel leuk dat men nog eens een dergelijke avonturenkomedie, die inderdaad wat doet denken aan films als Romancing the Stone, poogt te maken. Jammer alleen dat het eindresultaat toch wel op meerdere vlakken te wensen overlaat.

2,5*

Heeft best wel een tijdje in mijn kast gestaan. David Lynch films zijn niet voor iedereen, dus ik kijk ze zelden met iemand samen en zelf moet ik er ook een beetje voor in de stemming zijn. Ik waardeer de man ten zeerste, maar ik zal niet gauw Mulholland Drive of Eraserhead uitkiezen na een lange werkdag, en ik had al opgevangen dat ik Lost Highway eerder in die categorie moest plaatsen dan die van The Elephant Man of The Straight Story.

Vorige week dan toch maar opgezet en er maar neutraal ingegaan. Waar Lynch telkens wonderbaarlijk goed in slaagt is om me te fascineren. Hij neemt zich, zoals gebruikelijk, de tijd met deze film: scènes duren soms best lang en er gebeurt niet altijd ontzettend veel, maar dat geeft het juist een natuurlijke flair. De film gaat voor het eerst 'los' op dat feestje: ik heb wel vaker lugubere scènes voorbij zien komen in het werk van Lynch, maar die Mystery Man, gespeeld door Robert Blake, is misschien wel zijn engste creatie. Ik kreeg er een heel onbehaaglijk gevoel bij wanneer hij in de film opdook. Die eerste kennismaking is een geweldige scène.

Eerste helft is prettig met fijn acteerwerk van Bill Pullman en Patricia Arquette, en een ogenschijnlijk duidelijke richting waar het verhaal heen gaat, maar dan is daar de transformatie in de gevangeniscel, waarna alles volledig op zijn kop wordt gezet. De film blijft boeiend, maar niet meer op dezelfde manier, en gaat ook steeds meer als een droom voelen. Er komen bij vlagen prachtige shots voorbij en ondanks dat het steeds meer gissen wordt naar wat er precies gaande is, kost het geen moeite om met de personages te blijven meeleven. Er zijn tig gedachtes door me heen gegaan als het gaat om mogelijke verklaringen, maar uiteindelijk blijven ze me niet lang bij. Ik heb wel eens anderen horen zeggen dat je zijn films ''het beste gewoon kan ervaren'' en daar sluit ik me ook bij aan. De werelden en de personages die hij creëert zorgen ervoor dat ik er iets mee kan, dat het iets met me doet. Lost Highway is daar geen uitzondering op.

Want het is duidelijk dat het iets met me doet: doorheen de afgelopen week heb ik geregeld teruggedacht aan de film. Niet zozeer aan bepaalde vraagstukken, maar bepaalde scènes zijn me bijgebleven. De film is overigens niet alleen maar eng of indringend, maar soms ook ronduit grappig. Ik denk dan bijvoorbeeld aan die scène met dat bumperkleven en de daaropvolgende confrontatie. Het surrealistische zal niet voor iedereen zijn weggelegd en ik moet eerlijk bekennen dat het niet mijn favoriete Lynch-film is. De werelden van Mulholland Drive, Blue Velvet en (natuurlijk) Twin Peaks wisten me nog net wat meer te intrigeren, maar Lost Highway mag er absoluut wezen. De stempel van de regisseur is duidelijk voelbaar, dus fans kunnen hun hart ophalen. Ik ga een halve ster hoger uitdelen dan ik in eerste instantie dacht, omdat de film me niet loslaat. Ook een week na het kijken nog niet.

4*

Lost in Translation.. Geen idee wat ik ervan moest verwachten. Het verhaal sprak me opzicht wel aan en Bill Murray heb ik altijd best wel een leuke acteur gevonden dus dat waren eigenlijk de voornaamste redenen om deze te bekijken.

Ik moet wel meteen zeggen dat ik me de film anders had voorgesteld dan dat hij uiteindelijk bleek te zijn. Ik dacht, gezien de inhoud die ik op de DVD las, dat de film zich zou afspelen in één nacht (dus dat de twee elkaar zouden ontmoeten en dat ze vervolgens samen het nachtleven van Tokio zouden induiken), maar dat bleek toch even anders te gaan (ze ontmoeten elkaar meerdere keren en gaan ook meerdere keren uit). Opzicht moet ik zeggen dat Sofia Coppola dit niet slecht heeft aangepakt. Ze slaagt erin een zeer bijzondere vriendschap tussen de twee hoofdpersonen weer te geven, en dit komt dan ook mede door het sterke acteerwerk van Scarlett Johansson en Bill Murray. Tokio 'at night' is natuurlijk ook de perfecte locatie hiervoor. De film slaagt er meerdere malen in mij hardop te laten lachen, het verhaal wordt op een mooie, sterke wijze verteld en de film verveelt vrijwel nooit.

Toch ben ik niet op elk vlak enthousiast over de film. De cameo van Anna Faris vond ik vervelend en vrij overbodig, dus wat dat betreft ben ik dan ook blij dat het bij die cameo bleef. Ook zei ik net dat Tokio de ideale locatie is voor de uitwerking van het verhaal, maar toch had ik het idee dat er iets meer gedaan kon worden met deze grote stad. Ik miste een soort 'kenmerk' dat typisch is voor de stad. Het einde was opzicht niet slecht, maar wel iets te snel in beeld gebracht vond ik. Ook vond ik dat sommige stukjes een beetje lang 'gerekt' werden waardoor bij vlagen een beetje langdradig dreigde te worden (bijv. de karaoke scene). Desondanks dat werd het gelukkig niet saai.

Al met al is dit zeker een mooie film naar mijn mening. De film bevat leuke en interessante dialogen en enkele onverwachte plotwendingen. De uitwerking van het verhaal had makkelijk kunnen mislukken, maar ik ben tevreden met het eindresultaat. Dit is een unieke en aparte film geworden die ik nog wel vaker zal zien.

3,5*

Nu recent geleden Jurassic World in première is gegaan, en ik die binnenkort graag wil bekijken, werd het tijd om de oude Jurassic Park films nog eens te herzien. Deel 1 kwam qua stem en recensie eigenlijk nog precies overeen met hoe ik hem een paar dagen geleden ook ervaarde, dus ik begin bij The Lost World.

Eigenlijk kan ik mijn mening hierover heel kort samenvatten: het is een leuke sequel, maar eigenlijk gewoon op elk vlak minder dan het origineel. Het kijkt allemaal gemakkelijk weg, maar de glans lijkt er een beetje vanaf. De film heeft niet helemaal de sfeer van de eerste film verloren, wat mede te danken is aan de wederom geweldige score van John Williams. Desondanks had de eerste film gewoon wat meer. Deze The Lost World voelde ook een stuk langer aan.

Het eerste gedeelte (op het eiland) is nog prima te pruimen. Zodra de T-Rex naar de bewoonde wereld vervoerd wordt, gaat het allemaal net iets te ver en begint het speelduur voelbaar te worden. Wel moet weer gezegd worden dat de special effects geweldig zijn. Laat grote blockbusters als deze wat dat betreft gerust aan Spielberg over. De dinosaurussen zien er weer erg goed uit; ze voelen realistisch aan. Hoe groots en episch de T-Rex er ook mag uitzien, in zowel de voorganger als deze film steelt de velociraptor de show. Memorabele actiescène op het einde van het eiland-gedeelte wat dat betreft. Qua acteerwerk is het allemaal wel voldoende. Jeff Goldblum blinkt nog steeds uit in de hoofdrol, maar ook Julianne Moore en Vince Vaughn waren op hun plaats in de bijrollen.

Verder wil ik er ook niet al te zwaar aan tillen. The Lost World: Jurassic Park is een film die je gewoon kijkt als popcornvermaak en wat dat betreft stelt het ook echt niet teleur. Ik ben benieuwd wat Joe Johnston ervan bakt in deel 3.

3*

Van alle romcoms is dit waarschijnlijk degene die ik het vaakst heb gezien. Daarnaast is het ook de kerstfilm die ik, waarschijnlijk gelijk met Home Alone, het vaakst gezien heb. Met de uitspraak dat dit 'een van de beste feel-good films' is ben ik het dan ook eens.

Als eerste bevat de film een prachtige cast. Hugh Grant, Alan Rickman, Keira Knightley, Emma Thompson, Laura Linney, Liam Neeson, Bill Nighy, Rowan Atkinson... ik kan nog wel even doorgaan. Allemaal zijn ze prima in vorm. Ze weten het script op een leuke manier over te brengen. De film barst ook van de leuke grappen en dialogen. Leuke scenes zijn bijvoorbeeld de dansende premier, de vloekende Natalie, Atkinson die een cadeau inpakt en de rockster die de kinderen 'les geeft' over drugs. Maar de film is niet alleen maar komedie, er zitten ook drama stukken in. De film weet zonder moeite hier een perfecte balans van te maken. Ook mooi dat niet alle verhaaltjes een happy-end hebben, waardoor het de film niet al té voorspelbaar maakt op sommige momenten.

De film maakt ook gebruik van een soundtrack die perfect past bij de film en de verschillende verhaaltjes. Het gebruik van verschillende verhaallijnen is goed gelukt, natuurlijk is het zo dat ik wel het ene verhaal toch interessanter vond dan het andere, maar dat heb ik tot nu toe altijd gehad bij een mozaïekfilm. De film weet wat mij betreft ook geen moment te vervelen en is nergens te druk. Ik moet zeggen dat de verhaallijnen zó van elkaar verschillen dat het ook origineel te noemen valt.

Als ik kijk naar sommige films in dit genre vind ik ze verschrikkelijk. Veel te voorspelbaar en vaak overdreven acteerwerk. Gelukkig zijn er echter ook enkele leuke bij, en Love Actually mag zich daarbij voegen. Jammer dat het idee dan weer wordt uitgemolken als je kijkt naar New Year's Eve en Valentine's Day. Al mag ik niet zeggen dat dat slechte films zijn, simpelweg omdat ik ze (nog) niet gezien heb. Wel de Nederlandse variant Alles is Liefde, die ik al meteen stukken minder vond. Normaal gesproken zou ik een film als deze geen 5 sterren geven, maar bij deze maak ik een uitzondering. Het is wat mij betreft echt de beste romcom. Eigenlijk nog nooit een gezien die aan dit niveau kon tippen.

Eigenlijk weer een typisch Amerikaanse film die loopt volgens de standaard 'romcom-formule'. Het valt eigenlijk op dat de twee broertjes in de film het leukste zijn, de grappigste momenten waren dan ook afkomstig van hen. Er zaten wel meer leuke vondsten in de film, maar het geheel vind ik toch niet echt leuk. Er zitten tussendoor een hoop 'zever' momenten in de film die het geheel eigenlijk een beetje vervelend maken. Dit wordt nog eens benadrukt als je naar het einde kijkt, dit zie je namelijk al binnen de eerste 5 minuten van de film aankomen. Daarnaast hier en daar wat 'overacting' van sommige figuren die de film er niet beter op maakten. Al met al vind ik het toch maar een matige film. Het heeft zeker wel wat vermakelijke stukjes en ik heb ook wel eens (weliswaar zelden, maar goed) moeten lachen. Eigenlijk een van de leukere dingen aan de film is de opening (dus de begin credits; leuk bedacht vond ik). Maar helaas zaten er iets te veel clichés in die het voor mij een beetje verpesten.

2*

Eigenlijk weer een doorsnee Romantische film. Het jammere was inderdaad dat Aaron Eckhart niet echt leuk speelde waardoor de film een beetje afzwakt.. Jennifer Aniston daarintegen is weer gewoon leuk bezig. Het geheel komt een beetje langdradig over en had best wat korter gemogen. Het is natuurlijk wel allemaal cliché en voorspelbaar maar toch wel vermakelijk. Het gedoe met die papegaai vond ik ook vreemd.. al was het einde dan wel weer leuk. Al met al een film die de hele tijd balanceert in het midden. Voor de vermakelijke scenes en een leuk einde:

2,5*

Best een aardige, maar wel standaard romcom. Ondanks dat ik niet echt gelachen heb, zaten er wel gewoon leuke momenten in de film en het acteerwerk was ook in orde. Het jammere is dat je het einde al van ver ziet aankomen en de film was hier en daar inderdaad een beetje klef. Het kon me desondanks niet echt storen. Gewoon een vermakelijke film. Niet meer en niet minder.

3*

'Lover of Loser' gisteravond bekeken en het is zeker een mooi Nederlands dramafilm. Een beetje het niveau van 'Radeloos' al moet ik zeggend at ik die toch nog net even wat beter vond. En sowieso de beste van alle verfilmingen van Carry Slee. Afijn, terug naar deze film. Het acteerwerk is best wel aardig. Ik vond vooral Ruud Feltkamp goed in zijn rol eigenlijk. Zoals al voor mij werd gezegd, hij heeft inderdaad de kop voor een rol als deze. Ook Martijn Lakemeier en Gaite Jansen vond ik niet verkeerd. Uiteraard is niet alles even geweldig en het gaat dan vooral om de spannende scenes zoals op het tankstation en op de autosnelweg. Ik zat toch wel met spanning te kijken bij die scenes. Het geheel ziet er in ieder geval goed uit.

3*

Nora Ephorn heeft een aantal leuke films op haar naam staat. De combinatie van haar en de sterrencast leidt er toe dat je al gauw denkt dat hier niet veel mis kan gaan. Helaas is Lucky Numbers een flauwe, soms zelfs vermoeiende misdaadkomedie. John Travolta is met zijn hyperactieve typetje eigenlijk eerder vervelend dan leuk, maar ook het komisch talent van Lisa Kudrow en Ed O'Neill - beiden heb ik normaliter vrij hoog zitten - wordt nauwelijks benut. Bill Pullman weet gelukkig nog wat van zijn rol te maken, maar hij wordt pas laat geïntroduceerd. Richting de climax wordt het er in vrijwel alle opzichten iets beter op. Er komt wat meer 'schwung' in en de film weet zowaar nog eens op de lachspieren te werken, bijvoorbeeld wanneer de aanhanger omkiept. Helaas is het tegen die tijd al te laat om de film nog te redden. Slecht wil ik het niet gelijk noemen, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hier veel meer in gezeten had.

2*