The Longest Ride (2015)

Best geslaagd. Begin mezelf erop te betrappen dat ook dit genre steeds iets meer naar me toe groeit, maar dan met de hulp van een paar actrices en acteurs waar ik nieuwsgierig naar ben. In dit geval is Britt Robertson de actrice waar ik hem voor had opgezet. Daarom kreeg ik al van te voren "zin" in de film, waarop ik iets makkelijker in de film kwam. Het helpt er dan ook goed bij dat de film de juiste snaar weet te pakken en je, op een aantal momenten, echt laat voelen. En hierdoor kreeg ik richting het einde, maar ook op andere momenten, af en toe een brok in mijn keel. Dat ik, een MovieMeter zeurpiet, een brok in mijn keel kreeg is trouwens ook vrij zeldzaam, en dat weet je dat je het als film goed hebt gedaan. Robertson is zeer enthousiast en ondanks dat ze soms wat Amerikaans en basic is, is ze met volle overtuiging aan het acteren. Eastwood kan daar niet tegenop, en weet de emotie vaak niet helemaal volledig over te brengen. Maar voor een vrouwenfilm is hij wel een ideaal ingrediënt natuurlijk. Enkele spectaculaire stieren scenes, waarop de camera's op de stieren bij helpen om het effect wat te vergroten. De 139 minuten lijken van te voren lang te zijn, maar in het tempo gaat deze zo voorbij. De film had me na minuut 10 eigenlijk al beet. Verhaaltjes die die man verteld zijn ook altijd wel meeslepend. Jammer dat de film hier en daar wel wat basic is, en zoals verwacht, erg zoet en voorspelbaar. Met als je daar niet al te vaak aan denkt, heb je echt wel een leuk genrefilmpje. Tot huilen kwam ik niet toe, maar ik was wel helemaal stil geworden ondertussen. Als dat gebeurd in een film, dan is het cijfer bij mij vaak automatisch al hoger. Dan weet ik namelijk dat de film geslaagd is in zijn concept. Leuke film en een sterke prestatie van Robertson. Maar eens in de gaten houden.

Een film waar ongeveer evenveel positieve als negatieve zaken op aan te merken vallen. De locaties zijn prachtig, het acteerwerk is prima en ik vond de twee liefdesverhalen naast elkaar wel werken. Dat laatste komt wellicht wat minder uit de verf, doordat slechts één van de twee verhaal breed uitgemeten op de posters staat afgebeeld. Ik vond het in ieder geval zeker niet misplaatst. Daar staat wel tegenover dat het typisch Sparks is en dat er dus weer de nodige clichés uit de kast getrokken worden. Het doet de geloofwaardigheid niet zo'n goed en de personages zijn allemaal té perfect. Het speelduur is ook aan de lange kant, waardoor ik tussendoor af en toe afdwaalde. Het blijft wel vermakelijk genoeg om uit te zitten. Uiteindelijk is het een vrij standaard, maar toch overwegend degelijk, uitgevoerd romantisch drama. De liefhebber van dergelijke films zal hier vast mee aan zijn trekken komen. 3*