Opinions

Weer een wat mindere Ferrell... Ik kan zijn films over het algemeen goed hebben en vind een aantal ook wel oprecht leuk, maar ik kom er de laatste tijd wel achter dat niet alles een gouden greep blijkt. Ook deze Daddy's Home is wel érg gemakkelijk. Het kijkt wel weg, maar het voelt constant alsof Ferrell en Wahlberg zich moeten inhouden. Alsof het per se een familiefilm moet zijn. Persoonlijk had ik daar niet voor gekozen, want deze twee hebben volgens mij wel de capaciteiten om een wat meer overdreven strijd met elkaar aan te knopen. Nu zitten er wel een paar leuke vondsten in, maar als geheel vond ik het te braaf. Ik zat niet op een vulgaire film te wachten, maar hoopte wel wat meer op het vuur dat Ferrell met John C. Reilly toonde in Step Brothers.

Jammer dat dit laatste uitbleef, want hierdoor blijft het een beetje in de middelmaat hangen. Niet slecht, maar er had gewoon meer in gezeten. Ik ben eerlijk gezegd nog wel benieuwd naar het vervolg, met name omdat dat een kerstfilm is. Dit eerste deel is een aardige film, maar verwacht niet al te veel hoogtepunten.

2,5*

Afgelopen zomer nog deel 1 voor het eerst gezien. Ik heb altijd wel een beetje een zwak voor Ferrell, hoewel ik zijn films lang niet altijd hoogstaand vind. De eerste Daddy's Home had potentie, maar er had wat mij betreft veel meer in gezeten. Deel 2 had mijn interesse omdat dit een kerstfilm betreft, maar eigenlijk kom ik hier tot dezelfde conclusie.

Jawel, de film heeft zeker enkele leuke momenten. Die Band Aid referenties zijn daar een voorbeeld van evenals de uit de hand gelopen kerstversieringen. De film speelt af en toe leentjebuur bij Christmas Vacation en Meet the Fockers, maar ironisch genoeg is de film dan wel vaak op zijn best. Verder blijft de kritiek namelijk dezelfde die voor deel 1 ook geldt: ik krijg de indruk dat Ferrell en Wahlberg worden afgeremd. Het is allemaal wat braaf soms. John Lithgow vond ik perfect gecast; overduidelijk Ferrell's pa in deze film. Met Mel Gibson kon ik daarentegen vrij weinig. Hij loopt de hele tijd wat te grommen en sarcastisch te doen, maar is eigenlijk nooit leuk. Had ook wat meer verwacht van de interactie tussen hem en Lithgow.

Ach, het kijkt prima weg. Er zijn te veel goede kerstfilms om Daddy's Home 2 te bewaren tot de feestdagen zelf, maar het is een alleraardigste film om rond deze tijd van het jaar eens de revue te laten passeren. De kerstsfeer zit er namelijk wel in. Het onmiskenbaar mierzoete Amerikaanse sausje dat eroverheen gegoten wordt is wel iets dat je op de koop toe zal moeten nemen.

2,5*

Mooie film. Opzicht zitten er soms wat overbodige stukjes in, maar dat maakt verder niet zoveel uit voor deze film. Het verhaal kent een goede opbouw, en er zitten natuurlijk ook weer interessante stukjes tussen. Acteerwerk was ook in orde. Het geheel geeft een goede en realistische kijk op van de tijd van burgers en stoommachine's.

3,5*

Aardig leuke actiekomedie. Jackie Chan vind ik altijd wel leuk om te zien, en hij zat hier goed in zijn rol. Het verhaal is niet zo speciaal, maar de actie-scenes waren wel sterk. Humor was ook wel redelijk. Prima vermaak!

3,0*

Weer een geslaagde komedie van Steve Carell. Ik vond hem altijd al aardig in komedies als Bruce- en Evan Almighty, Date Night en hij had een erg sterke rol zelfs in Little Miss Sunshine. Deze film is niet een overdreven komedie met over-de-top hypere typetjes, waar de meeste van tegenwoordig het van moeten hebben. Grappig is de film wel maar er zitten ook wat minder leuke stukjes tussen. Zo vond ik dat gedoe met de oudere dochter en haar vriendje erg vervelend. Ik vond het niet een heel speciale film ofzo maar ik vond het wel zeker leuk om gezien te hebben.

3*

Dances with Wolves is een filmtitel die ik vaak ben tegengekomen, maar het lange speelduur heeft mij er lang van weerhouden om de film daadwerkelijk aan te schaffen. Aangezien er inmiddels reeds enkele jaren een drie uur durende film op de eerste plek van mijn top 10 staat, is het wel een stuk gemakkelijker voor mij geworden om daar doorheen te prikken. Twee jaar geleden schafte ik de film dan ook aan en zag ik hem voor de eerste keer. Ik kwam er destijds niet meer aan toe om een fatsoenlijke mening te schrijven en besloot daarom te wachten tot een herziening.

Deze heeft gisteravond plaatsgevonden en het bevestigt mijn mening die ik twee jaar geleden ook al had: Dances with Wolves is gewoonweg een prachtfilm. De eerste scènes, waar vrijwel meteen de fenomenale score van John Barry opvalt, maken duidelijk dat we te maken hebben met een verhaal ten tijde van de Amerikaanse Burgeroorlog. Vervolgens volgen we Lt. John Dunbar, die een afgelegen post krijgt toegewezen en na verloop van tijd kennismaakt met en integreert in de cultuur van een groep Native Americans. Wanneer zijn collega's van het leger terugkeren en de indianen dreigen te verdrijven, moet hij beslissen aan welke kant hij staat. Het klinkt als een enigszins uitgekauwd plot, maar toch weet Costner ervoor te zorgen dat je drie uur lang op het puntje van je stoel zit.

Dat komt met name doordat het verhaal gewoon op bijzonder interessante wijze verteld wordt. Ten eerste voelt de film authentiek aan: alles lijkt te kloppen en je lijkt gewoon naar een letterlijke registratie van gebeurtenissen uit de negentiende eeuw te zitten kijken. Daarnaast is het camerawerk behoorlijk strak en de film zit barstensvol mooie shots, die alle bijdragen aan de sfeer. Ook het acteerwerk is dik in orde. Kevin Costner weet het titelpersonage erg sympathiek neer te zetten en zijn relatie met Mary McDonnell wordt mooi uitgewerkt. Ook de indianenstammen ogen erg overtuigend en het is interessant om te zien hoe de personages binnen de Sioux groep omgaan met de komst van de luitenant en vice versa.

Dat de film aan de lange kant is, is in feite geen enkel probleem, want de drie uur worden uitstekend benut. Of de film zich nu focust op de eerste kennismaking tussen Dunbar en de stammen, op een (schitterend in beeld gebrachte) bizonjacht, op de uiterst gewelddadige strijd tussen Sioux en Pawnee indianen of simpelweg op een wolf die wel of niet uit Dunbar's hand gaat eten: alles is interessant en lijkt van belang te zijn voor het totaalplaatje. De film imponeert zowel tijdens de stille als de spectaculaire momenten. Overigens vond ik het hele gedeelte waar Dunbar terugkeert naar het inmiddels bezette fort erg aangrijpend. Door onder meer het doodschieten van zijn paard en de wolf, zie je zijn wereld even helemaal in elkaar storten en krijg je een gruwelijke hekel aan het leger. De film wordt mooi afgerond en voelt 'compleet', maar ik baal er wel van dat ik nu zie dat er een Director's Cut is. Daar ben ik toch wel erg benieuwd naar.

Dances with Wolves benadert in mijn ogen perfectie. Ik kan niks noemen dat me stoorde of dat ik niet goed vond; de film is op elk gebied geslaagd. Een uitmuntend presterende cast, schitterende filmbeelden, een prachtige score en een verhaal dat het gewoon verdient om verteld te worden. En dat alles natuurlijk tegen de achtergrond van een stuk geschiedenis dat nooit vergeten mag worden. Eén van de meest indrukwekkende films die ik de afgelopen jaren gezien heb.

5*

Film die al heel lang in mijn kast stond. Waarschijnlijk ooit meegenomen als beste optie in een actie in de tijd dat ik nog volop dvd's verzamelde en daarin vaker gokte. Dans la Maison heeft een interessant uitgangspunt en weet dit in eerste instantie goed te benutten. De introductie van de personages en de eerste opzet zijn degelijk. Lange tijd bleef ik benieuwd naar de opstapelende verwikkelingen en ik vond het spel van met name Fabrice Luchini en Ernst Umhauer boeiend. Toch neemt de onderhuidse spanning wat af naarmate de film vordert. Het begint wat te slepen en richting het einde gaat de film iets te veel 'all the way'. Het resultaat voelt een beetje half geslaagd: zeker geen slechte film, maar een volledig voldaan gevoel hield ik er ook niet over.

3*

In mijn ogen een vrij sterke film. Pierce Brosnan levert een goede prestatie af, en ook de rest van de cast was wel in orde. De scenes boeide me eigenlijk ook altijd wel, zelden eentje tegen gekomen wat een beetje overbodig was (al was er 1 : van mijn had die oma niet dood hoeven gaan, al was het erg voorspelbaar geweest als iedereen er levend uit was gekomen). De Special-Effects stoorden ook niet en waren vaker best mooi, hier en daar zag de lava er wel wat slap uit, maar het stoorde niet echt..

3,5*

Erg matige superheldenfilm. Ben Affleck heeft me tot nu toe niet echt veel goede films afgelevert en ik had gehoopt dat Daredevil daar verandering in zou brengen, jammer genoeg alleen het tegendeel. Soms hele irritante cameo's, het verhaal is opzicht wel aardig maar de uitvoering gaat helemaal de mist in, de special-effects moeten heel cool uitzien maar helaas zaten er meer domme, lompe acties bij dan dat ik met een open mond zat te kijken. Michael Clarke Duncan was in The Green Mile erg goed maar ook hij levert in deze film niet die prestatie af, soms nog wat aardige momenten en wat goede deuntjes op het goede moment maar de film wist me echt niet te overtuigen, misschien dat ie ooit na herziening nog hoger op kan komen maar helaas zie ik daar alleen maar een tegendeel voor in. De zinnen die Clarke Duncan uitspreekt op het laatste tegen Affleck komen er eigenlijk hetzelfde uit als : er komt nog een deel 2, ik hoop dat het bij deel 1 blijft.

1,5* (kans op verhoging naar 2,0*)

The Dark Knight Rises.. is een film waar ik al lang naar uitkeek. Batman heb ik sowieso altijd al een leuke superheld gevonden, en was vroeger zelfs mijn favoriet. Dat begon vooral met de originele trilogie stammend uit de jaren '80- en 90. Deze 'nieuwe' reeks viel in eerste in stantie niet bij mij in de smaak, maar dat komt denk ik ook doordat ik het nog niet goed snapte. Maar later vond ik het wel een leuke trilogie. The Dark Knight vond ik zelfs een van de betere actiefilms toen ik hem voor het eerst zag. Daarom ook dat ik hier erg naar uitkeek.

De trailer en poster zagen er veelbelovend uit, en dus kreeg ik erg hoge verwachtingen. En opzicht zijn die verwachtingen ook wel waargemaakt. Het verhaal is erg interessant. Batman is verleden tijd zoals we zagen aan het einde van TDK en acht jaar na de dood van de erg sterke villain The Joker, verschijnt Bane ten tonele. Ook deze is erg sterk neergezet door Tom Hardy. Het personage ziet er bruut uit! Vooral het masker wat hij voor zich heeft ziet er erg goed uit. In het begin lijkt de film even op gang te moeten komen als het gaat om Bruce Wayne. Maar zodra hij besluit weer Batman op te pakken, wordt de film direct een stuk sterker met een erg boeiende achtervolgingscene in de stijl van de vorige film. Echter zodra Batman ten onder gaat bij het gevecht tegen Bane en naar de put wordt gebracht wordt de show gestolen door Bane en ik kreeg eigenlijk soms een beetje het idee dat ik naar een politiefilm zat te kijken in plaats van een Batman film. Gelukkig zijn ook de scenes in de put interessant, en je blijft benieuwd wat er gaat gebeuren.

Ondertussen is Gotham een grote chaos geworden. Er volgen flink wat ontploffingen, die er allemaal goed uitzien. Maar op een begeven moment worden het er zó veel, dat het eigenlijk een beetje een normale zaak lijkt te worden. Dat vond ik wel jammer. Maar, begrijp me niet verkeerd; het zag er wel goed uit. Uiteindelijk krijg je een mooie climax, waar de spanning echt heel erg goed in beeld wordt gebracht. Deze keer had ik totaal geen idee hoe het zou gaan aflopen, omdat ik van velen had gehoord dat het een 'apart' einde zou zijn. En ik kan me daar alleen maar bij aansluiten. Er gebeurt dan ook heel veel: Blake wordt Robin, best grappig bedacht eigenlijk. Leuk om te zien hoe hij de Batcave ontdekt. En dan Batman natuurlijk... Eerst lijkt hij dood te gaan, iets wat ik aan de ene kant slecht vond: de held gaat dood. Aan de andere kant vond ik het wel een mooi gegeven dat hij zich letterlijk had opgeofferd voor Gotham. Maar dan na een begrafenis, een monument en herdenkingen blijkt meneer op een terras te zitten Toen ik het zag zat ik met een open mond, want ik snapte er even helemaal niks van. Maar toen werd ik er door degene die bij me was gewezen op de automatische piloot en achteraf gezien is het einde best wel goed. Nog steeds vind ik het wel een beetje ver gaan, maar opzicht is het een mooie afsluiting.

Dan vergeet ik bijna Catwoman te noemen, best een leuk personage hier. En ook de andere personages worden allemaal prima vertolkt. Een erg sterke cast waaronder Gary Oldman, Joseph Gordon-Levitt, Michael Caine en natuurlijk Morgan Freeman. Ook de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard was een pluspunt, deze paste goed bij de situaties die zich voordeden. Wel moet ik nog zeggen dat Gotham City er gewoon uitzag als New York, iets wat me ook al opviel bij het vorige deel. Het had er wat mysterieuzer uit mogen zien zoals in Batman Begins.

Al met al kan ik zeggen dat het een goede film is geworden. De film verveelt geen moment, en het lange speelduur lijkt geen enkel probleem. Hier en daar zitten wat mindere stukken, maar de film heeft ook heel veel sterke momenten en deze zijn dan ook in de meerderheid. Maar is dit het beste deel? Nee. Naar mijn mening is The Dark Knight zonder enige twijfel het sterkste deel uit de reeks. Deze vind ik ongeveer gelijk aan het niveau van Batman Begins. Ik kan wel gerust zeggen dat ik dit een mooie afsluiter vind van een sterke trilogie. Ik heb me zeker goed vermaakt en ik ben ook nog best onder de indruk van wat ik gezien heb. Misschien hier en daar enkele dingen die tegenvielen, maar over het algemeen ben ik zeer tevreden.

4*

Ook ik heb vandaag voor de tweede maal The Dark Knight gezien, nog steeds omdat ik TDKR nog in de bioscoop wil zien, maar pas nadat ik de eerste twee delen herzien had.

En ik moet zeggen dat het nog steeds een erg goede superheldenfilm is. Het verhaal is mooi, en vooral erg uitgebreid. Er gebeurt ontzettend veel, en je moet je hoofd erbij houden anders kan je een hoop missen. De film bevat een hoop goede acteurs. The Joker is prachtig neergezet door Heath Ledger en zet hiermee denk ik de beste villain in de reeks neer, al mag ik dat eigenlijk nog niet zeggen omdat ik het laatste deel nog moet zien. Maar het lijkt me erg moeilijk om hier nog overheen te komen. Vaak word je voor de gek gehouden, en dat maakt de film totaal niet voorspelbaar. Ook Christian Bale is wederom goed in vorm als zowel Batman als Bruce Wayne. Zijn stemmetje blijf ik wat overdreven vinden, maar de reden daarachter is natuurlijk wel duidelijk. Ook de verdere rollen worden prima neergezet. Aaron Eckhart is overtuigend als Harvey Dent, en zet Two-Face wel op een heel andere manier neer dan in de originele trilogie. Ook Morgan Freeman, Michael Caine en Gary Oldman vervulden hun rollen erg goed.

Het mooie aan deze film vind ik toch voornamelijk de actiescenes. Ze zien er erg goed uit, de ontploffingen, de vecht-scenes, de scenes met de auto's en bussen: wow! Natuurlijk spelen de personages hier ook een belangrijke rol bij, maar ik heb al eerder vermeld dat ik die erg sterk vond. En de film blijft me boeien, al vanaf het begin door de actie waarmee de film begint. Een beetje het nadeel aan Begins vond ik de hoeveelheid introductie (die weliswaar wel goed overkwam), maar dat was hier (logisch) niet meer het geval. De film kon zich direct bezig houden met de activiteiten van The Joker en het introduceren van Harvey Dent. Uiteindelijk krijg je een spannende climax met een hoop mooie special-effects. Ook de muziek van Hans Zimmer en James Newton Howard past wederom perfect bij de film.

Al met al heb ik dus weer erg genoten van de film. Ik blijf het een interessant geheel vinden, en vind hem dan ook nét wat beter als zijn voorganger. Ik haal er wel een halve ster vanaf, omdat ik me de film toch nog net wat beter herinnerde en ik ook hier en daar toch wat nadelen zag (bijv. naast de vele goede scenes zaten er ook een paar langdradige bij imo). Maar deze film heeft me erg nieuwsgierig gemaakt naar het laatste deel, en ik hoop deze dan snel te kunnen zien. Als hij dit niveau haalt, zal hij sowieso de moeite waard zijn!

4,5*

Wederom een bijzonder sprookje van Tim Burton. Zijn films vind ik altijd wel vermakelijk, met als persoonlijke favoriet Edward Scissorhands. Ik heb ze niet allemaal gezien, maar toch al een aantal. Uiteraard waarvan het merendeel in samenwerking is met acteur Johnny Depp. Ook deze film is weer een vermakelijk resultaat, maar wel een van de mindere die ik tot nu toe heb gezien. Dat komt vooral doordat de film vanaf de tweede helft minder leuk is als de eerste. Op een gegeven moment wordt het beetje 'too much' allemaal. In het begin is de overdrevenheid van de film heerlijk en een leuke factor, maar na verloop van tijd mocht er imo een beetje op de rem worden getrapt (dan duid ik vooral op al die onthullingen op het einde). Dit neemt niet weg dat de film nergens vervelend werd. De cast is ook een pluspunt. Michelle Pfeiffer, Helena Bonham Carter, Chloë Grace Moretz en natuurlijk vooral Johnny Depp leverden allemaal goede rollen af. Ook vond ik zowel de score van Danny Elfman als de soundtrack leuk. Al met al dus zeer vermakelijk, nergens geniaal, maar ook nergens saai.

3*

Dark Skies heeft op een aantal momenten wel de juiste sfeer te pakken, maar is als geheel toch wat teleurstellend naar mijn mening. Dat personages in horrorfilms niet al te snuggere dingen doen is natuurlijk niks nieuws onder de zon, maar hier is het wel dusdanig extreem dat het irriteert. Zo komt er werkelijk niemand op het idee om eens het licht aan te doen - deze personages kiezen er liever voor om volledig in het donker rond te struinen - en wanneer ze eindelijk iets meer te weten komen en het advies krijgen dicht bij elkaar te blijven... gaan ze uit elkaar zodra de eerste de beste alien komt aankloppen. Ik snap dat het allemaal in dienst van het horrorelement gebeurt, maar het tart alle logica en werkt afleidend.

Eigenlijk is de film op zijn sterkst wanneer er zo weinig mogelijk bekend is. Het onbekende en het onverwachte, zoals de scène met de vogels of die met Lacy en het raam, zorgt wel voor een wat onbehaaglijk gevoel. Zodra de marsmannetjes eenmaal in beeld zijn geweest (en blijkt dat ze qua design ook nog niet al te veel afwijken van de stereotype alien die wij altijd voor ogen hebben), is het sfeervolle er wel vanaf. Het mondt allemaal uit in een ietwat flauwe climax, die ervoor zorgt dat je op je honger blijft zitten. Acteerwerk is dan nog best aardig - ook van de jongere cast - maar het maakt weinig goed. Keri Russell vind ik altijd een prettige verschijning, maar ook zij kan dit zaakje niet redden.

2,5*

Ik ben absoluut niet zo'n horror-freak maar een weekje terug zag ik hem op RTL8, was alleen vergeten te stemmen. Het is soms best een vermakelijke film, maar zoals ik al eerder zei : het genre doet me gewoon erg weinig. Toch kwam de film soms best creepy over. Het acteerwerk was ook wel aardig. Maar de film heeft helaas ook zo zijn wat saaiere kanten.. Nou, ik houdt het maar op een 2,5*.

Een film over (naar mijn mening) de meest interessante Britse premier en één van de meest interessante figuren uit de geschiedenis. Winston Churchill is en was omstreden, maar als deze film iets goed laat zien, dan is het wel dat hij voor ongelofelijk moeilijke keuzes is komen te staan. Keuzes waarbij geen goed alternatief lijkt te bestaan. Darkest Hour schroomt zich niet om zowel de mooie als minder mooie kanten van Churchill's karakter te belichten, maar lijkt niet uit het oog te verliezen hoe dapper en betekenisvol hij uiteindelijk geweest is.

Gary Oldman is weergaloos als Churchill. Ik denk dat John Lithgow stiekem nog wel mijn favoriete vertolking op zijn naam heeft staan, maar Oldman zit er niet ver vanaf. Ook Kristin Scott Thomas en Lily James doen het prima in de bijrollen. Ondanks het relatief korte speelduur sleept de film af en toe wel wat en ik vond het ook jammer dat de film op een interessant punt stopt. Normaal pleit ik niet gauw voor vervolgfilms, maar in dit geval zou ik dat niet erg vinden. Die laatste speech is overigens wel schitterend in beeld gebracht; absoluut een hoogtepunt en het levert een sterke finale op.

3,5*

Ik vond Rise of the Planet of the Apes een prima film. Naar het vervolg was ik dan ook gauw benieuwd, al vond ik het een domper dat James Franco niet meer meedeed. Namen als Gary Oldman, Keri Russell en onze vertrouwde Andy Serkis brachten de hoop echter gauw weer terug.

Ik ben er helaas niet meer aan toegekomen om Rise nog te herzien voor deze film, maar dat was gelukkig ook niet nodig. Het verhaal weet ik in grote lijnen namelijk nog wel (ook het einde) en daar borduurt deze film vrij gemakkelijk op voort. De twee van elkaar gescheiden groepen zijn interessant weergegeven door de personages en de sfeer in de twee omgevingen. Met name de groep apen is indrukwekkend; motion capture op zijn best. Andy Serkis heeft de techniek inmiddels gewoon op zijn naam weten te zetten met zijn vele indrukwekkende prestaties. Niet alleen Serkis doet het goed, ook de overige cast is op dreef. Dan duid ik met name op de andere apen. Russell en Oldman krijgen relatief weinig tijd om te laten zien wat ze kunnen, terwijl Jason Clarke een zeer degelijke prestatie neerzet. Malcolm en Caesar zijn dan ook erg fijne personages om te volgen. Toby Kebbell is ook indrukwekkend. Koba is een luguber personage dat met veel overtuiging wordt uitgewerkt. Wat ik overigens ook fijn vond, was dat de apen alleen maar echt praten tegen mensen, maar niet of nauwelijks tegen elkaar. Met name in de beginscènes (bij bijvoorbeed zo'n 'gesprek' tussen Caesar en Maurice) had het de sfeer niet ten goede gekomen.

Inhoudelijk hebben we te maken met een vrij simpel verhaal, dus de film moet het veelal hebben van een goed spel van de acteurs en een hoop imposante actiescènes. Ook op dat laatste vlak slaat de film niet tekort. De oorlog wordt goed weergegeven; ondersteund door een effectief spannende soundtrack. Visueel is de film dan ook zondermeer een plaatje. Ondanks dit alles vond ik het allemaal ook niet extreem indrukwekkend of iets dergelijks. Het geheel is leuk om te volgen, maar voelt nergens écht hoogstaand aan. Ook stond ik er vanaf de 'moord' op Caesar van te kijken, hoe veel de film in bepaalde opzichten op The Lion King lijkt. Niet alleen qua gebeurtenissen (die climax was haast een letterlijke kopie), maar ook de personages kun je zo met elkaar vergelijken. Opmerkelijk was dat.

Dawn of the Planet of the Apes is een leuke, vermakelijke blockbuster. Alles wat het doet, doet het goed, maar het mist net dat ene (waarvan ik zelf ook niet eens precies doorheb wat het is) om het tot een ultieme film te maken. Absoluut geschikt als bioscoopfilm en daarnaast ook zeer geslaagd als sequel. In principe is het vrij simpel: als de eerste film in de smaak valt, is de kans groot dat je dit ook een leuke film vindt. Zo niet; is het wellicht verstandiger om deze links te laten liggen. Qua niveau vind ik namelijk beide films wel op dezelfde lijn zitten.

3,5*

Had hier wel wat meer van verwacht. Ben nou niet bepaald een groot fan van rampenfilms, maar heb er ook niet meteen iets tegen. Deze staat toch wel bekend als een van de betere en met deze cast leek het niet fout te kunnen gaan. Ik vond de eerste helft, de aanloop en het uiteindelijke uitbreken van de catastrofe, nog best leuk, maar zodra de jongeren vast komen te zitten in de bibliotheek en paps wel eventjes een reddingsactie op touw zet, wordt de film vrij saai en dermate ongeloofwaardig dat het gewoon lachwekkend wordt. Je kunt er natuurlijk over twisten of dat de bedoeling van de regisseur is geweest, maar als dat inderdaad het geval is geweest, strookt het naar mijn mening qua toon niet met de eerste helft.

De cast is wel oké en visueel weet de film zich ook nog steeds staande te houden. Met name door deze twee pluspunten, in combinatie met een interessantere eerste helft, valt The Day after Tomorrow nog wel uit te kijken, maar indruk maken doet het niet. Enkele verhaallijnen worden niet netjes afgewerkt (bijvoorbeeld die met de jonge kankerpatiënt) en andere lijken compleet uit de lucht gegrepen (bijvoorbeeld de wolven op het schip; of het schip an sich). De aandacht verslapt naarmate de rit op gang komt en dat is toch wel een teken dat een film als deze, waarbij enige spanning en betrokkenheid wel wenselijk is, ergens niet in slaagt.

2,5*

Ik heb de orginele versie uit 1951, niet gezien dus daar kan ik niet mee vergelijken. Over deze film.. Het was wel mooi gedaan opzicht (vooral de Special-Effects had ik minder verwacht). Ook het acteerwerk was niet slecht, met name Kathy Bates en Keanu Reeves vond ik erg sterk in hun rol. Af en toe een mindere scene, en het was nou niet echt speciaal. Maar toch vond ik het zeker een vermakelijk tussendoortje.

3,0*

Vrij gemiddelde actiefilm, de acteerprestaties zijn goed en de rollen goed verdeeld, maar sommige scenes waren erg overbodig, ook het verhaal wist mij niet altijd te boeien helaas. Een paar aardige momenten inclussief wel geslaagde acteerprestaties maken deze film nog enigsinds vermakelijk.

2,5*

Peter Weir maakte voor mij een van de beste films die ik ooit heb gezien (The Truman Show). En ik vond Dead Poets Society ook een erg sterke film. Ik had hoge verwachtingen en die zijn waargemaakt. Subliem acteerwerk van Robin Williams en de rest van de cast. De film weet bijna constant te boeien bij mij, desondanks vond ik wel dat het speelduur wat korter had gemogen. Erg indrukwekkende scenes een een apart thema. Het einde is echt geweldig in beeld gebracht, en is toch een van de betere eindes die ik ken. Erg goede film naar mijn mening. Zeker het kijken waard.

4*

Aardige film. Ik had er zelf niet zoveel van verwacht, maar het viel me toch wel mee. Het acteerwek van de twee hoofdrolspelers is best goed en de chemie tussen hen is ook wel aardig. Maar niet, zoals ergens beweerd werd, zo goed als in The Notebook. De film blijft verrassend en je krijgt de indruk dat dit niet de 'standaard' romantische film is, die volgens de vaste 'regeltjes' verloopt. Het laatste half uur van de film is dan ook jammer, want dan wordt het een stuk minder. Uiteindelijk krijg je een beetje een afgeraffeld, vlot verteld einde. Een groot pluspunt is de rol van Henry Thomas, hij had het meest interessante personage uit de film en vertolkte deze dan ook op een goede manier. De muziek in de film was ook best aardig. Opzicht is het best een mooie film, maar wel toch nog met enkele clichés. Het is vooral het einde, dat de film een beetje omlaag haalt bij mij. Het had iets uitgebreider gemogen, of desnoods iets anders mogen eindigen. Al met al is het toch nog wel een vermakelijke film.

3*

Ik was in 2007 nog iets te jong voor deze film, maar ik kan me nog herinneren dat ik wel de poster heel mooi vond toen deze hier op de voorpagina pronkte hier. Ik was toen net twee maanden lid. Om die reden ben ik de film wel altijd blijven onthouden.

Nu dan eindelijk toch eens gezien en ik moet zeggen dat de film me een beetje tegengevallen is. Regisseur James Wan staat, hoewel ik de film die bekend staat als zijn magnum opus - Saw - nog niet gezien heb, bij mij sowieso garant voor wisselvallig werk en Death Sentence is daar eigenlijk geen uitzondering op. Binnen afzienbare tijd wordt al duidelijk dat je hier niet op een realistische film hoeft te rekenen, maar deze film is geregeld dusdanig over-the-top dat het nogal stupide wordt. En dat zit 'm vooral in de kleinere momenten. Ik heb het dan over afleidende onwaarschijnlijkheden zoals hoe snel de bende John weet aan te wijzen als dader en hoe John er genoegen mee neemt dat hij en zijn gezin thuis blijven met één politieagent als bewaking. Daarnaast vond ik zowel de bad guys als die detective en haar team erg flauw.

Een onemanshow voor Kevin Bacon dus. Het probleem is alleen dat ik ook hem niet erg op zijn plaats vind hier. Ik heb hem meermaals op overtuigende wijze een slechterik zien neerzetten en ook een film als Footloose deed hij best leuk, maar ik kan niet zeggen dat ik hem heel overtuigend vond als wraakzuchtige vader. Het heeft er ook mee te maken dat John een weinig consistent personage is. Zijn transformatie tot moordmachine op het einde kwam bij mij in ieder geval niet helemaal uit de verf. Overigens kan ook John Goodman, die andere grote naam in deze film, weinig rechttrekken. De scène waar hij Bacon ermee confronteert dat hij weet dat hij achter zijn zoon aanzit voegt helemaal niks toe en had er beter uitgelaten kunnen worden.

Wat Death Sentence dan nog overeind houdt, is dat de spanning op enkele momenten wel voelbaar is. De film kent een donkere filter, iets waar ik vaak niet zo blij mee ben, maar dat komt de sfeer hier op zich wel ten goede. Daarnaast wordt die donkere filter hier niet als een excuus gebruikt om de actie dan ook maar buiten beeld te houden. Je krijgt er wat dat betreft genoeg van mee. Het grootste probleem was voor mij dat ik de film niet geloofde en dat ik daardoor ook nooit echt ging meeleven met het gezin. Ik vind het niet erg om het een en ander met een korreltje zout te nemen, maar hier moest ik mijzelf er iets te vaak aan herinneren dat het 'maar een film is'.

2,5*

Dit is een kerstfilm waarvan ik me nog goed herinner dat ik er al interesse in had toen ik net op MovieMeter kwam. In die dagen (rond de leeftijd van 10 jaar) keek ik met name veel komedies. Om de een of andere reden heeft het tot kerst 2014 geduurd eer ik de film daadwerkelijk gezien heb.

En dan valt 'ie ook nog tegen. Al snel werd me duidelijk dat we hier met een Amerikaanse film met hoofdletter 'a' te maken hebben. Ik zal maar even beginnen met het meest positieve aan de film en dat is ook hetgeen waar mijn score nog aan te danken is: de aanwezige kerstsfeer. Kitsch, jawel, maar al die lampjes en uitbundige versieringen in combinatie met sneeuw leveren een aantal gezellige plaatjes op die het goed doen tijdens de dagen. Maar wat heb ik aan mooie beelden als de film op elk ander vlak, en met name op komisch vlak, teleurstelt?

Danny DeVito zag ik toevallig van de maand nog in Matilda. Het blijft een goede acteur, maar hier kon ik niets met zijn rol. Ik werd er niet warm of koud van. Matthew Broderick vind ik dan al sowieso niet de meest geweldige acteur en die was hier bij vlagen dan ook aan de irritante kant. Hetgeen de twee acteurs nog eens extra in hun prestaties beperkt is het matige script. Een soortgelijk verhaal, waarbij buren strijd voeren, is natuurlijk al tig maal eerder uitgewerkt. Deze bood wat dat concept betreft weinig nieuws.

Deck the Halls is als kerstfilm redelijk, maar als komedie absoluut onvoldoende. Met name doordat er zo weinig te lachen viel, zit de vaart er niet bepaald in. Eén (langdurige) leuke scène aan het begin en de eerder genoemde sfeerbeelden halen de boel een beetje omhoog. Desondanks slaat de humor meestal niet aan doordat het té kinderachtig of té goedkoop is. Hierdoor is het tevens geen kerstfilm geworden die ieder jaar door mij gedraaid zal worden. Een film waar eenzelfde soort sfeer heerst, maar waar de humor wel effectief is, is Christmas Vacation. Ondanks dat het verhaal iets anders in elkaar zit, moest ik hier meermaals aan denken tijdens deze film.

2*

Mijn 1500e stem gaat uit naar The Deer Hunter. Het is een film waarvan ik de poster kende, maar verder inhoudelijk geen benul van had wat voor iets het zou zijn. Ik kreeg de film dan ook voor mijn verjaardag als zijnde een verrassing en ik was wel benieuwd wat dit zou gaan worden.

Ik had er zin in, maar mijn enthousiasme werd wel wat getemperd nadat ik hier al reacties las over een saaie en lange bruiloftscène en een veel te overgewaardeerde film in zijn geheel. Uiteindelijk maar het beste gehoopt, en ik ben blij dat ik 'm gezien heb. Ik vond het namelijk een tamelijk interessante film. De personages worden op een uitgebreide, maar wel doeltreffende, wijze geïntroduceerd. De eerder genoemde, gevreesde, bruiloft, vond ik eerlijk gezegd een leuk stuk. Het beroemde momentje 'met de wijn op de jurk' is mooi gevonden, maar sowieso vond ik het geen storend tafereel. Het droeg er wel aan bij dat je met de personages gaat meeleven doordat je ziet wie ze zijn. De filmlocaties in Pennsylvania zijn overigens ronduit prachtig. Vooral die shots van de bergen waren bij vlagen verbluffend.

Vervolgens schakelt de film over op eeen aantal gruwelijke beelden in Vietnam. Zenuwslopend. Ik heb er geen ander woord voor. Echt scènes waarbij ik het soms moeilijk vond om te kijken. Het valt wel op dat we weer vrij snel terug in de VS zijn. Mooi hoe wordt overgebracht dat de sfeer veranderd is in de tussentijd. Het voelt allemaal wat grimmiger, ondanks dat de mannen zijn teruggekeerd. Daar zit 'm natuurlijk ook voor een groot deel het grimmige, want deze thuiskomst geldt niet voor iedereen.. De laatste scènes in Vietnam zijn gruwelijk, maar het was me wel al vrij gauw duidelijk dat toen Nick eenmaal weer in beeld was, hij niet zomaar weer terug naar huis zou kunnen keren.

Waar zit 'm dan nog een mankement? Als ik al iets moet noemen is dat het dan toch op bepaalde puntjes wat aan de langdradige kant is. Dan doel ik vooral op die scènes in en rond de auto met de vriendengroep, vlak na de bruiloft en vlak voor het vertrek naar Vietnam. Daar zat voor het eerst een momentje dat het wat 'gerekt' aanvoelde. Een zelfde soort moment komt weer terug ergens in het hele 'thuiskomst' gedeelte, maar beide gedeeltes zijn maar van korte duur. Het is in ieder geval niet zo storend dat ik me er bij ben gaan vervelen. Het viel me hoogstens even op dat enkele momenten wat beknopter hadden gekund.

En verder.. heb ik niets aan te merken op The Deer Hunter. Het is duidelijk een film die met veel zorg gebracht is. Het verhaal wordt op een aangename, rustige manier vertelt, maar daar ga je als kijker gewoon in mee. De cast is overtuigend: Robert De Niro, een erg jonge Meryl Streep en opvallende Christopher Walken zijn stuk voor stuk in topvorm. De film is erg mooi geschoten en heeft genoeg te bieden qua inhoud. Het verhaal en de personages zijn goed uitgewerkt, waardoor het geheel een verzorgde indruk maakt. Dit is er eentje om vaker te bekijken. De film wist mij aangenaam te verrassen en ik kan 'm een ieder van harte aanbevelen.

4*

Een van die films waar ik de poster heel vaak ben tegengekomen, maar waar ik me verder eigenlijk nooit echt in verdiept heb. Ik moet zeggen dat Defiance een mooie film is. Het verhaal is interessant, zeker gezien het gebaseerd is op waargebeurde feiten. De film maakt ook gebruik van een sterke cast waaronder Daniel Craig, Jamie Bell en Mia Wasikowska. De personages worden vrijwel allemaal erg overtuigend neergezet. De film is de hele tijd boeiend en er zitten een aantal spannende momenten in (voornamelijk als ze worden achtervolgd). Ook hangt er zo'n beetje gedurende de hele film een spannende sfeer, omdat je niet weet of ze opnieuw moeten vluchten, en wie het er dan levend vanaf zal brengen. Wat dan ook een pluspunt is aan de film is dat de personages allemaal goed worden uitgewerkt. Zo krijg je dat ieder personage in de groep een soort rol vervult. Ook met de actie zit het wel goed in deze film, want alles ziet er behoorlijk reëel uit. Al met al is dit gewoon een boeiende film, die realistisch in beeld gebracht word en die je vaker dan één keer zal bekijken.

3,5*

Door te roepen dat dit van de makers is van Notting Hill, Love Actually en Bridget Jones's Diary, waren mijn verwachtingen vrij hoog. Deze drie films, en dan met name de eerste twee, behoren namelijk toch wel tot mijn favoriete romcoms. Definitely, Maybe viel me echter tegen.

Nergens straalt de film de warmte en sympathie uit, waar bovenstaande titels dat wel doen. Het merendeel van dit soort films loopt uiteindelijk hetzelfde (goed) af, waardoor het altijd bij een romcom belangrijk is hoe de film het middenstuk aanpakt. Hier vond ik dat dus aan de matige kant. De film komt gelukkig vrij snel op gang, waardoor ik een vlotte film verwachtte. Maar zodra Will begint te vertellen aan zijn dochter, kakt de film behoorlijk in. De film slaagt er maar zelden in mij aan het lachen te maken (eigenlijk gewoon te weinig), waardoor het bij vlagen saai en langdradig wordt. Daarnaast zien we trucs die we ook al zo vaak hebben gezien in dit soort films (Will komt het boek aan April geven, ziet een foto en Kevin en loopt weer weg). Ook een beetje vreemd dat Maya zogenaamd adviezen geeft aan haar vader en praat als een volwassene. Schattig, ja. Maar tegelijkertijd kan het niet ongeloofwaardiger dat een kind van die leeftijd zo praat.

Gelukkig is de film niet een complete ramp. De film heeft, ondanks dat ik er dan misschien niet veel hardop bij moest lachen, zeker wel zijn leuke momenten. Het acteerwerk is ook wel in orde. Vooral de drie vrouwen doen het prima en Abigail Breslin doet ook goed wat ze moet doen. Ryan Reynolds vond ik niet altijd even sterk en soms wat vlak. En desondanks ik het soms wat aan de saaie kant vond, is het geheel gelukkig wel gewoon vermakelijk. Voorspelbaar? enerzijds wel, anderzijds niet. Ik had niet zien aankomen dat Emily de moeder zou zijn, maar uiteraard wel dat hij op het einde iets met April zou krijgen.

Een beetje een film met twee gezichten. Het is wel vermakelijk en je blijft daardoor ook kijken, maar ik kan het echt geen sterke romcom noemen. Dit is zo'n film die ik niet zou afzetten, maar ook een die ik niet per se nog eens hoef te zien. Binnen het genre aardig, maar niets speciaals.

2,5*

Heerlijke flauwe film, misschien soms wel iets té flauw, maar wel leuk. John Candy levert wederom een erg leuke prestatie af, evenals de rest van de cast. Beetje voorspelbaar is het wel soms, maar dat mocht de pret opzicht niet drukken. Vooral die scene dat Candy nog maar half op zijn paard hangt is erg leuk. Prima vermaak-film dus.

3,0*

Ik vond het niet echt bepaald een erg goede film. Soms was hij wel leuk. Maar helaas heb ik me soms ook een beetje verveeld, acteerwerk was een beetje middelmatig en de humor vond ik ook niet geweldig. Doordat de film niet echt slécht was, en er toch een aantal vermakelijke scenes in zaten krijgt hij van mij:

2,5*

Vermakelijke misdaadfilm. Al had ik er een stuk meer van verwacht, de acteurs doen het prima (Matt Damon, Leonardo DiCaprio, Mark Wahlberg en Jack Nicholson), het verhaal opzicht is wel goed en ik vond het ook opzicht wel mooi gemaakt. Maar het woord fuck en fucking werkte op een begeven moment echt op mijn zenuwen, de film kon geen kwartier halen zonder dat woord, en daardoor kon de film me soms echt niks meer boeien. Verder is de film wel oké maar ik blijf er bij dat ik het niet echt een topfilm vindt. Voor mij is deze film één keer kijken genoeg.

3,0*

Ik moet mijn stem van bijna 15 jaar geleden toch even bijstellen. De film kwam laatst toevallig weer op mijn pad en ik snap wel waarom ik er destijds zo voor viel. De tijgers zijn natuurlijk schitterend en gelijk het hoogtepunt van de film. Geweldig om die prachtbeesten in hun natuurlijke omgeving te zien vertoeven. Ook kost het geen enkele moeite om met hen mee te leven, want ze krijgen het zwaar te verduren in de mensenwereld. En laat daar nou net het probleem zitten: bij de mensen.

Het acteerwerk kan echt niet op mijn goedkeuring rekenen. Bijna alle personages zijn wandelende karikaturen en daardoor bloedirritant. Dat geldt overigens wat minder voor Guy Pearce, maar die vond ik dan weer enorm nietszeggend en suf. Ook lijkt de toon wat zoek. Enerzijds is de film bij vlagen vrij bruut, terwijl het op andere momenten overduidelijk op kinderen gericht lijkt. Moeilijk te zeggen en daardoor is het eindresultaat een beetje vlees noch vis.

Nee, de bloemen aangaande deze film gaan overduidelijk naar Kumal en Sangha!

3*