Opinions

Niet mijn ding. Ik was eigenlijk altijd toch wel nieuwsgierig naar The Devil Wears Prada, want dit is toch een film die op meerdere plekken vrij hoog staat aangeschreven. Onderwerp sprak me niet per se aan, maar dat wil niet altijd wat zeggen. Misschien een beetje oneerlijke vergelijking, maar ook weer niet helemaal: Black Swan bleek goed voor een top 10-notering, terwijl ik evenveel met ballet heb als met de modewereld. Weinig dus.

Ik kan er moeilijk de vinger op leggen waar het precies aan ligt, maar ik kwam hier gewoon heel moeilijk doorheen. Ik heb er meerdere keren over moeten doen om dit uit te zitten. De personages zijn óf afschuwelijk theatraal óf te suf voor woorden. Ik had verwacht dat namen als Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt en Stanley Tucci wel (opnieuw) indruk zouden maken, maar dat bleef uit. Ze spelen gewoon personages waar ik op den duur bij afhaak. Hathaway's personage zou dan nog het enige zijn waar je enige sympathie voor zou moeten voelen, maar ik kon haar nooit echt begrijpen. Er zit ook weinig progressie in: alles kabbelt maar een beetje voort en de voorspelbaarheidsfactor is tamelijk groot. Ook het relatiedrama dat zich op de achtergrond afspeelt komt niet uit de verf.

Een enkele leuke scène en een passende soundtrack daargelaten, kon ik hier heel weinig me. Alles wordt ontzettend uitvergroot, maar een komisch effect bleef wat mij betreft uit. Oh, well... Soms moet je accepteren dat het gewoon geen match is. De film brengt bij velen overduidelijk wel wat teweeg, dus dan lijkt het erop dat het doel bereikt is. Ik moest me er in ieder geval doorheen worstelen.

2*

Een interessant plot, een uitnodigende poster en een sterke cast.. The Devil's Advocate was een film die mij op meerdere vlakken erg aansprak.

Wat begint als je standaard Amerikaanse 'rechtbankfilm', ontpopt zich tot een meeslepende thriller. Keanu Reeves, een acteur die mij op zich altijd wel kan bekoren, deed het prima en hetzelfde gold voor Charlize Theron. Die laatste wist wel een aantal indrukwekkende scenes op haar naam te zetten (o.a. die in de kerk en ook haar zelfmoord). Al Pacino krijgt de kans om helemaal los te gaan als de duivel zelve en die neemt hij dan ook met beide handen aan. Een zeer overuigend staaltje acteerwerk.

Ondanks dat de film de tijd neemt qua opbouw, heb je als kijker wel al de hele tijd het gevoel dat er iets niet klopt. Wat dit is blijft lang onduidelijk, waardoor de film van begin tot eind interessant is. De rustige opbouw is erg goed gedaan, om vervolgens het tempo omhoog te schroeven. De film kent een aantal plotwendingen die ik niet zag aankomen, evenals een aantal scenes die ik niet snel zal vergeten. Uiteraard is de hele confrontatie tussen Reeves en Pacino op het einde helemaal geweldig, maar ook het (onverwachte) einde is vindingrijk. De film dreigde op een aantal momenten een beetje te over-the-top te worden, maar weet zich gelukkig staande te houden; mede door het betreffende einde. Daarnaast is er ook genoeg aandacht besteed aan de details. De effecten en het kleurgebruik zijn erg goed gedaan, evenals de passende muziek van James Newton Howard.

De film is boeiend, bij vlagen eng, maar bovenal behoorlijk spannend. Het verhaal wordt op een goede wijze verteld en het lange speelduur is totaal niet merkbaar. De sfeer die tijdens de film aanwezig is, is fantastisch. The Devil's Advocate is absoluut één van de spannendere films die ik de afgelopen tijd ben tegengekomen.

4*

Ik heb hem herzien, en achteraf vond ik het best een aardige Bond-film. Sean Connery weer in een prima rol, met een paar leuke scenes. De scene met die twee meiden vond ik nu juist heel vervelend eigenlijk.. Maar wat me nog het meest tegenviel waren die twee Bond-schurken: Mr Kidd en Mr Wint ik zat me gewoon af te vragen wat ze hier te zoeken hadden, echt zulke sukkels . Nou goed, gelukkig waren er ook nog positieve punten waardoor mijn cijfer opnieuw op de Voldoende valt: De title-song vond ik niet echt vervelend en nogmaals het acteerwerk (van de meeste acteurs) vond ik wel goed, er zaten ook hier en daar wat spannende scenes in en ook wel wat leuke. Uiteindelijk heb ik me toch wel vermaakt.

3,0*

Ik heb hier 2 versie's van The Diary of Anne Frank liggen (die uit '59 en deze uit '87). Eerst maar eens deze bekeken. Opzicht niet echt een slechte film, ben vorig jaar heel geboeid geweest in de gebeurtenissen uit de tweede wereldoorlog. Het zag er inderdaad best wel goedkoop uit, en de film werd af en toe een beetje saai.. Gelukkig zitten er ook een paar sterkere scenes tussen. Het acteerwerk viel me mee, het is best vervelend om Anne Frank de hele tijd Engels zien praten. Het had misschien nog wat boeiender gemogen (misschien en hopelijk is de versie uit '59 dat wel) maar dit was toch desondanks zeker geen slechte film. Ik zat eerst te denken aan een 2,5* maar de film haalt een beetje krap nog net de 3,0*.

Dickie Roberts was een leuke film. De film leek me bij voorbaat ook al leuk, maar iets gaf het gevoel dat het uiteindelijk toch zou gaan tegenvallen. Maar gelukkig.. Het viel reuze mee, sterker nog: het was leuk. De grappen waren inderdaad toch iets minder flauw dan ik verwacht had, uiteraard was het een beetje overdreven allemaal maar gelukkig kon ik me daar overheen zetten. Leuk acteerwerk, leuke grappen en leuk om gezien te hebben.

3,0*

De verwachtingen van Did You Hear about the Morgans? werden bij mij omlaag gehaald door de score op IMDB, totdat ik van velen hoorde dat hij helemaal niet zo slecht is. Toen wou ik deze film toch eens graag zien, en hij is me dus echt 100% meegevallen. Het acteerwerk van Hugh Grant is heel leuk en ook aan Sarah Jessica Parker kon ik me niet storen. De humor was ook wel leuk, vooral bij de scene met die beer heb ik moeten lachen . De film wist me prima te vermaken, en heeft bovendien ook best een leuk einde. Prima film.

3,5*

Super actiefilm! Wat een spektakel en dan zeker voor '88. Ik had deze film al eens eerder gezien, maar het was toch al weer een tijdje geleden. Hij bleek beter dan ik me herinnerde. Bruce Willis zet een gaaf personage neer en ook Alan Rickman was een erg goede bad-guy. De film blijft spannend, het hele speelduur lang. Erg mooie actie-scenes en ontploffingen. De sfeer in de film is ook goed aanwezig. Jammer dat ik deel 2 nog nooit heb gezien. Deel 3 wel geloof ik, maar ook die is aan een herziening toe. Dit was in ieder geval al een erg sterk deel. Aanrader, en zeker voor de fans van het genre.

4*

The Dilemma leek me een leuke film. Wel zo eentje waar je vaker hardop bij kunt lachen.

Ik kwam wat dat laatste betreft van een koude kermis thuis. Grappig is de film namelijk slechts bij vlagen. Slechts twee keren een serieus lachmoment gehad. Verder bleef het een beetje bij glimlachjes, maar vooral gewoon stug serieus naar het scherm kijken. Ik moet dan wel zeggen dat de film gedeeltelijk drama was, maar ik kan nou niet zeggen dat dit van een interessant kaliber was. Eerder het 'zever drama' dan het soort dat bij je binnenkomt of je raakt.

Op de cast heb ik op zich niks aan te merken, behalve dat ik er van sta te kijken dat een film met zulke namen tegenviel. Kevin James vind ik een erg sympathieke gast, en hij zette dan ook met gemak het leukste personage uit de film op zijn naam. Vince Vaughn is een van de meest wisselvallige acteurs die ik ken (dan weer eens leuk, dan weer eens vervelend), maar ook hij deed het nog vrij redelijk. Winona Ryder en Jennifer Connelly deden wat ze moesten doen, maar kregen wat mij betreft niet de mogelijkheid om volledig op hun kunnen te spelen. Channing Tatum is geen verkeerd acteur, maar hier vond ik hem gewoon ronduit irritant. Queen Latifah daarentegen zorgde bij vlagen nog voor een leuk momentje. Leuke cast dus, maar het script werkt hen flink tegen. Soms viel het gewoon op dat ik de dialogen en monologen niet werkten. Dat is iets wat ik maar zelden las van heb tijdens het kijken van een film. Zelfs al gaat het om een film uit dit genre.

Op zich geen vreselijke film, maar gewoon een teleurstelling. De film heeft zo nu en dan zijn momentjes en de cast doet zijn best maar het werkte gewoon op de een of andere manier niet helemaal. Een matig script en de vele clichés en voorspelbaarheden halen de vaart er flink uit, waardoor The Dilemma toch niet helemaal kan uitbloeien. En dat terwijl de potentie zeker aanwezig was.

2,5*

Met het boek ben ik niet bekend, maar ik vond het een verschrikkelijk saaie film. Het is alweer een tijdje geleden dat ik 'm gezien heb, maar er staat me dan ook bijna niets meer van bij. Waar ik me met name aan stoorde was dat het er nogal dik bovenop lag dat het een boekverfilming is. Dat weet men te bewerkstelligen door het toevoegen van een onnodige en saaie voice-over. Het acteren was dan volgens mij nog wel oké, maar er gebeurt gewoon niet bijster veel interessants. Het einde liet me overigens met gefronste wenkbrauwen achter.

1,5*

Niet al te lang geleden nog gezien. Mijn vader kan ik wel een echte Eastwood fan noemen. Ook ik apprecieer eigenlijk al het werk van hem dat ik tot nu toe gezien heb en dat geldt zowel voor films waar hij een rol in speelt als voor films waar hij de regie op zich neemt.

Deze Dirty Harry reeks heb ik nooit in originele volgorde gezien. De eerste film (niet alleen uit de Dirty Harry serie, maar ook met Eastwood als acteur) die ik zag was The Dead Pool; puur en alleen vanwege het feit dat Jim Carrey een rolletje had en dat was in de periode dat ik groot fan van hem was en langzaam andere films en acteurs begon te ontdekken. Enkele jaren later schafte mijn vader ook Sudden Impact aan en daarmee had ik deel 4 en 5 gezien.

Nu werd het origineel aangeschaft en klopt er dus helemaal niets meer van de volgorde, maar op zich is het ook niet echt een probleem. De films zijn gemakkelijk los van elkaar te zien. Ze zijn gemakkelijk te volgen en hebben eigenlijk allemaal dezelfde stijl. De constant aanwezige jaren '70 sfeer in deze film is belangrijk. Bij vlagen misschien een beetje fout, maar het heeft zeker wat. Clint ís gewoon het titelpersonage. Het maakt eigenlijk niet eens uit hoe de rest van de cast presteert, want die is verder niet zo interessant. Je kijkt deze film vooral om de 'coolness' en de prachtige oneliners van Eastwood.

Vooral de laatste scènes, alles vanaf dat de schoolbus in beeld komt, zijn interessant. Een van de vlottere gedeeltes uit de film. In het begin, nadat Harry voor de eerste keer in actie komt en een aantal beroemde oneliners eruit gooit, lijkt de film eerst een beetje trager en oninteressanter te worden, maar weet zich, zoals verwacht, makkelijk te herpakken. Deze cultfilm is anno 2015 wel wat 'gedateerd', maar desondanks is het misschien juist daardoor wel zo dat deze film nog verdomd leuk is om te kijken. Het is in ieder geval duidelijk te zien waarom dit een behoorlijke hit is geworden en zelf heb ik me hier ook prima mee vermaakt.

3,5*

Disaster Movie.

Ik ben met 2 vrienden naar de bioscoop gegaan, we zouden eerst naar Superhero Movie gaan maar aangezien die niet meer draaide werd het deze. En ik moet zeggen dat een nr. 1 in de flop 100 is hij niet waardig dan zou ik daar nog liever Epic Movie op zetten. Ik vond Epic Movie en Date Movie ook een beetje toch erger als deze. Ik dacht al wat een keuze : gemiddelde op moviemeter 1,18 en op IMDB nummer 1 in de Bottom 100 en ik krijg toch wel een aardige parody te zien hoewel sommige dingen grappig bedoeld zijn maar die absoluut niet grappig zijn en zelfs sommige dieptepunten en de film slaat echt helemaal nergens op en gaat nergens over. Maar met een paar vrienden en verstand op 0 kun je hier misschien nog soms mee lachen wat ik heb gedaan, maar ik geef toe technisch gezien is het niet echt wat.

2,0*

Deze was een cadeautje van m'n pa voor kerstmis. Ik had echter totaal geen idee wat dit voor iets was. De regisseur kende ik van zijn acteerwerk, maar verder was het allemaal een beetje een onbekende zaak. Gisteravond dan toch maar eens opgezet..

Laat ik vooraf maar direct stellen dat ik deze film 50% slecht en 50% goed vind. Daarmee is mijn cijfer misschien wel duidelijk, maar ik zal het toch maar even toelichten. Deze film begint erg druk. In het begin had ik een idee dat dit een groot zootje ging worden en die verwachtingen bleken deels waar te zijn. Als men uiteindelijk weet wat de bedoeling van het verhaal is, en waar men nu precies naar zit te kijken wordt de film iets aangenamer. Desondanks moet ik zeggen dat ik de eerste helft van de film saai vond. De driehoeksverhouding die er ontstaat, boeide me totaal niet en het voelde bij vlagen aan als een lange GTST-aflevering.

Dan, als zoonlief ter wereld komt, slaat de film (gelukkig) een heel andere richting in. Dit is eigenlijk pas het moment dat de film voor mij echt interessant werd en.. tsja, dat duurde nou eenmaal een dik uur. Ondanks dat het acteerwerk van deze jongeman nou niet bepaald denderend was, was zijn personage toch vrij indrukwekkend. Ik heb het boek niet gelezen, maar het is zelfs in de film duidelijk zichtbaar dat er goed is nagedacht over de details betreffende het mysterie en de zoektocht. De settings en decors zijn punten waar de film ook erg goed op scoort; met als hoogtepunt de hemel zelf. De uiteindelijke conclusie is absoluut de moeite waard en wordt op een waardige manier over gebracht.

Voor mij voelde het dus aan als een film bestaande uit twee gedeeltes, waarvan het ene mij helemaal niks deed en ik het andere heel erg interessant vond. Het niveau van het acteerwerk schommelt van matig tot goed, de keuze voor de muziek is prima en visueel viel het me ook niet tegen. Erg gemengde gevoelens dus. Uiteindelijk zorgt een sterke tweede helft ervoor dat ik op The Discovery of Heaven toch als een gematigd goede film terugkijk.

3*

De poster is mij om de één of andere reden altijd bijgebleven. Ik kan me nog herinneren dat die destijds in de bioscoop hing, al ging ik toen - gezien mijn leeftijd - naar heel andere films. Verwachtingen van de film waren verder niet bijster hoog, maar het plot sprak me wel aan.

Ik werd positief verrast. Ergens is dit een ideale film voor in de zomervakantie, omdat de hele setting (jongen die gedwongen thuis zit terwijl zijn knappe buurmeisje het zwembad gebruikt en feestjes organiseert) wel een wat zomerse sfeer uitademt. Bij vlagen doet het echt denken aan een typische coming-of-age film, ware het niet dat het uiteindelijk hier toch echt om een thriller gaat. In dat opzicht vond ik het ook een effectieve film. Lange tijd twijfelde ik aan hoe de vork in de steel zat. Dat David Morse's personage niet helemaal koosjer was had ik wel door (al helemaal nadat hij bij Ashley in de auto kruipt), maar hoe fout hij precies was was me onduidelijk. Er wordt ook nog wat met de gedachte gespeeld dat Kale zelf aan het doordraaien is. Dat de film uiteindelijk voor de meest logische oplossing kiest en niet voor een of andere gewaagde twist vond ik niet zo'n probleem. Het gaat erom dat ik het niet op voorhand kon zeggen en dat het me tijdens het kijken bezighield.

Het mondt allemaal uit in een spannende, sinistere climax die me op het puntje van mijn stoel deed belanden. Uiteraard gaat men bij vlagen nogal over de top, maar niet op een storende manier. Ik vond ook dat de cast het goed deed. LaBeouf doet het fijn in de hoofdrol en Roemer vormt een leuke en mooie tegenspeelster voor hem. Moss krijgt wat minder te doen, maar weet wel te overtuigen en Morse... wat een creep. Geweldig! Enkel die lollige vriend van Kale voelde soms wat overbodig, maar uiteindelijk is dat maar een klein smetje.

Eigenlijk zowel een luchtig als intens filmpje: een combinatie die ik niet gauw tegenkom. Het uitgangspunt van de film leuk bedacht. Die enkelband beperkt het hoofdpersonage in zijn doen en laten, hetgeen de spanning ook weer ten goede komt. Verder is het allemaal vrij rechttoe rechtaan, maar de film pretendeert ook niet meer te zijn eigenlijk. Ik vind dat de makers geslaagd zijn in hun missie. Ik heb me uitstekend vermaakt!

4*

Ik lees van veel mensen dat ze met hoge verwachtingen gingen kijken naar deze film, maar daar ben ik dan een uitzondering op. Quentin Tarantino vind ik een prima regisseur, die een aantal goede films op zijn naam heeft staan. Toch wist ik niet wat ik van Django Unchained moest verwachten. Of dit nou een ode aan de western ging worden.. of een moderne western.. of een parodie.. Ook de trailer, die ik in de bioscoop zag, maakte mij niet veel duidelijker. Maar na alle lovende commentaren die ik hoorde, heb ik besloten om hem toch maar eens te huren.

Na het zien van Django Unchained, zijn al die negatieve gedachtes in één klap weg. Dit vond ik namelijk toch een behoorlijk goede film. De film zet meteen de juiste toon met het oude Columbia Pictures logo. Dit wordt opgevolgd door de credits die qua stijl erg doen denken aan de oude westernfilms. Ik moet eerlijk zeggen dat het alweer lang gelden is dat ik Pulp Fiction, Reservoir Dogs of Kill Bill heb gezien, dus ik vind het een beetje lastig om te zeggen of dit een typische Tarantino film is of niet, maar de film kende een zeer sterke opening (met name de introductie van Schultz). De sfeer die hier ontstaat blijft vrijwel de hele film aanwezig en ik vond 'm erg gaaf.

Wat natuurlijk opviel bij deze film waren de uitzonderlijke personages. Jamie Foxx zet een prima prestatie neer als het titelpersonage, Christoph Waltz is geweldig als Schultz en Leonardo DiCaprio kreeg mijn volledige aandacht als de schurk. Die scène waar hij er achter komt dat de twee tegen hem liegen: Daarnaast ook leuke bijrollen van Samuel L. Jackson en Kerry Washington. Ik stond er van te kijken toen opeens Jonah Hill in beeld verscheen. Ik ben geen fan van hem, maar ik moet zeggen dat ik hem hier oprecht grappig vond. Sowieso was die scene met al die 'Bag Heads' erg leuk. Op dit soort momenten gaat Tarantino helemaal los met visueel geweld, gemixt met de nodige dosis humor. Zo zaten er meerdere scenes in. De massale schietpartij in het huis van Candy bijvoorbeeld. Heerlijk overdreven, maar het maakte de film er alleen maar bijzonderer op.

Verder lijkt ook alles in orde. De settings zijn goed verzorgd, en doen zorgen voor de typische 'western sfeer'. Anderzijds zorgt Tarantino er met maar weinig stille momenten en tussentijds hedendaagse muziek ervoor dat de film ook erg modern aanvoelt. Hij weet precies wanneer zijn film inhoudelijk uitgewerkt moet worden en wanneer hij moet losgaan. Ondanks alle lol en ruige momenten die de film kent, slaagt men er ook nog in een vrij heftig beeld van slavenarbeid te weergeven. Het lange speelduur was wat mij betreft dan ook niet echt merkbaar. De tijd vloog voorbij door alles wat er te zien was. Mijn complimenten ook voor de climax. De film sluit met vuurwerk af.

Wat mij betreft is dit een steengoede film. Ik snap dat mensen dit als een tegenvaller kunnen beschouwen, maar ik moet zeggen dat ik dat absoluut niet doe. De film is van vele markten thuis en is goed uitgewerkt. Ik twijfel momenteel wel tussen 4* en 4,5*. Voor nu geef ik hem even het laagste van de twee, omdat ik wil zien of deze film bij een tweede kijkbeurt nog steeds zo stevig staat als dat hij nu deed.

4*

Blijkt toch nog wel wat leuks te zitten tussen de films die Adam Sandler voor Netflix gemaakt heeft. Een tijdje terug heb ik me goed kunnen vermaken met Murder Mystery 2 en The Ridiculous Six, die ik overigens wel allebei wat beter vond dan The Do-Over, maar ook deze is me goed meegevallen. Het is beter dan troep als That's My Boy, Sandy Wexler en Hubie Halloween. Tegelijkertijd wil het maar niet het niveau aantikken van zijn werk uit de jaren 90 en de periode tussen 2000 en 2010. Het zit er een beetje tussenin.

Het verschil zit 'm er met name in dat het allemaal wat inwisselbaar geworden is. The Do-Over is eigenlijk verre van een vervelende zit, maar het is bizar hoe gauw je de film alweer vergeten bent en hoe weinig grappen er blijven hangen. Gelukkig hebben Sandler en David Spade genoeg chemie om de boel overeind te houden. Het verhaal is wat standaard en niet bijster origineel, hoewel nog wel gepoogd wordt er een serieuze ondertoon in te verwerken, maar het voordeel is wel dat er een verhaal ís, waardoor ook Sandler iets meer houvast heeft dan wanneer je, zoals bij bijvoorbeeld Grown Ups 2, naar een serie sketches zit te kijken. Het overnemen van de identiteiten en de problemen die daarbij komen kijken leveren in ieder geval genoeg vermakelijke scènes op, waardoor dit een makkelijk te verteren tussendoortje is. De kleurrijke bijrolletjes die Happy Madison normaal rijk is, worden hier wel een beetje gemist en hadden de boel mogelijk nog wat kunnen opleuken.

2,5*

Mwah.. Het grootste minpunt aan de film is meteen al een belangrijke. Ik heb eigenlijk maar heel zelden moeten lachen. Michael J. Fox en Woody Harrelson zaten wel goed in hun rol, en het varkentje was zeker wel leuk . Ik heb me er wel mee vermaakt, dus ik vond het zeker aardig voor een keertje gezien te hebben.

2,5*

Stanley Kubrick's adaptatie van The Shining is één van de eerste horrorfilms die ik ooit zag. Ik weet nog dat ik er eigenlijk veel te jong voor was. Trauma's heb ik er gelukkig niet aan overgehouden (vader die meekeek en de hele tijd zei dat het ''maar film'' is heeft ongetwijfeld geholpen). Later nog meermaals teruggezien en ik zou 'm binnen dit genre wel als een van de betere films bestempelen. Ook het boek van Stephen King heb ik uiteindelijk gelezen. Alleraardigst boek, maar de film wist meer indruk te maken.

Van Doctor Sleep wist ik echter niks, behalve dan dat het om een vervolg op The Shining zou gaan. Mijn interesse was gewekt, al was ik wel zo naïef om puur op de poster af te gaan en dus te denken dat het eigenlijk vooral om Danny zou draaien die met zijn herinneringen worstelt. Dat is zeker een onderdeel van het verhaal, maar het hele plot omtrent Abra en The True Knot kwam als een verrassing. Het duurde vrij lang eer de film voor mijn gevoel op gang kwam. Rebecca Fergusson doet het goed, maar ik had toch vrij lang het idee eerder naar een vervolg op The Witches te zitten kijken dan een vervolg op The Shining. Die True Knot groep deed het voor mij niet helemaal. Niet echt angstaanjagend en vooral heel vergezocht, alsof je naar een volbloed fantasyfilm zit te kijken.

Gelukkig wordt de film aanzienlijk beter zodra Abra samen met Danny optrekt. Danny wordt uitstekend neergezet door Ewan McGregor. Moeilijk om zo'n personage opnieuw tot leven te wekken, maar hij slaagde erin om een gekwelde volwassen versie van hem te creëren. De chemie tussen hem en Kyliegh Curran is er ook zondermeer. Ik had geen idee of een reisje naar het Overlook er nog in zou zitten, maar het was heel bevredigend dat de climax zich daar afspeelt, waardoor het ook uiteindelijk toch wel als een volwaardig vervolg voelt. Alles van de barscène tot de (korte) terugkeer van de personages van toen vond ik geslaagd. Ik lees dat er ook veel kritiek is op dat stuk, omdat er nogal veel op nostalgie teruggevallen zou worden. Persoonlijk vind ik dat geen probleem. Ik vind het juist prima dat Flanagan zijn eigen weg kiest, maar zich er ook van bewust lijkt van de cultstatus van het origineel. Het boek van King zal daar ook ongetwijfeld bij geholpen hebben.

Met name door het eerste (anderhalf) uur houd ik wat gemengde gevoelens over aan de film, want tijdens de tweede helft ervoer ik wel spanning en betrokkenheid. Het hotel zag er fantastisch uit, maar de gehele film is wel sfeervol. Niet alle punten wisten me te raken, maar er staat genoeg tegenover om dit de moeite waard te laten zijn.

3,5*

Na herziening verhoog ik mijn stem toch even met een half punt.

Ondanks dat ik een onvoorstelbaar grote hekel heb aan trefbal, slaagt deze film erin een aantal keren flink op mijn lachspieren te werken. Daarnaast mag ook gezegd worden dat de wedstrijden op een vrij goede wijze gefilmd worden. Aan actie is iig totaal geen gebrek hier.

De beoordeling van het acteerwerk zal voor een ieder anders zijn. Een gedeelte zal Vince Vaughn een duf figuur vinden, terwijl ik vond dat die zijn personage met een redelijke dosis sympathie wist te brengen. Stiller gaat compleet los als 'de slechterik', maar zijn prestatie irriteerde me bij vlagen mateloos. Ik zal niet zeggen dat 'ie het slecht deed, want hij zorgde wel voor een aantal leuke momenten. Maar zij ego had bij vlagen wat minder gemogen. De bijrollen van Christine Taylor en Vaughn's team waren ook wel leuk. Geen acteerwerk van hoogstaand niveau, maar wel zorgden vrijwel allen voor een grappig moment.

Voornaamste wat me te binnen schiet bij deze film zijn de vlot, maar goed in beeld gebrachte actiescenes en de leuke personages. Verder stelt het allemaal niet bepaald veel voor, maar al met al is dit toch een prima komedie, die van begin tot eind weet te vermaken.

3*

Een aardige film. De hond voegt veel toe aan deze film. Anders was het waarschijnlijk een slap aftreksel geweest van Home Alone. Ook logisch, want French Stewart is de leider van de drie boeven (hij speelde Marv in Home Alone 4.) Het boeven drietal vond ik erg slecht acteren. Erg overdreven en erg ''gemaakt''. Hierdoor werkten ze soms best op mijn zenuwen. De hoofdrolspeler (Luke Benward) viel me nog wel mee. Ik vond hem niet irritant en ook niet slecht spelen. Het einde vond ik een beetje voorspelbaar, aangezien Lilly's allergie. Maar het stoorde opzicht niet. Wat ik wel een beetje vreemd vond is dat de 'Madman of the Mountain', Owen wel redt maar geen woord tegen hem zegt. Daaardoor wekt het personage weinig sympathie op, wat eigenlijk wel belangrijk zou moeten zijn voor het einde van de film. Zijn verhaal maakt wel een hoop goed. Dat zijn eigenlijk de dingen die het meest opvielen. Verder ga ik niet te zwaar tillen aan deze film. Het vermaakt, is heel af en toe toch nog wel grappig en de hond is best leuk. Leuk om eens gezien te hebben, maar het is inderdaad niet meer dan dat.

2,5*

De enige reden waarom ik interesse had in dit televisiedrama was Jim Carrey. Doing Time on Maple Drive kwam twee jaar voor zijn grote doorbraak in 1994 uit. Ik wist verder niet waar deze film over ging, maar ik weet wel nog dat ik hier als tienjarige knul al op zoek naar was (in de periode dat ik al zijn films aan het bekijken was). Ik ben dan ook blij dat ik de film nu eindelijk gezien heb.

Ondanks dat ik vooraf rekening hield met een ietwat taaie film, bleek ik het een aangenaam vermakelijke zit te vinden. Dit komt met name doordat het verhaal op een interessante en overtuigende wijze in beeld wordt gebracht. Het is een relatief eenvoudige film over een ogenschijnlijk perfect gezin waar eigenlijk niemand perfect blijkt te zijn (de scène op het einde waar Tom vader Carter hiermee confronteert vond ik erg sterk).

Het acteerwerk is absoluut een plus. James Sikking en Bibi Besch zijn goed als de ouders, maar ook William McNamara, Jayne Brook en Lori Loughlin vond ik prima op dreef. Carrey speelt zijn met een alcoholverslaving worstelende personage eveneens op sterke wijze. Hij bewijst hier nog voordat hij één grootse komedie op zijn naam had staan al serieuze rollen aan te kunnen. Tevens vond ik de onderlinge relaties tussen de kinderen en hun vader goed uit de verf komen. Voornamelijk het contrast tussen Matt en Tim, wat de acceptatie van paps betreft, wordt de kijker zeer helder voorgeschoteld.

Doing Time on Maple Drive is een leuke wegkijker. De moraal ligt er echter behoorlijk dik bovenop en de film is soms wat aan de langdradige kant. Men neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen, ondanks dat het inhoudelijk niet erg diepgaand is. Desalniettemin heeft dit tot gevolg dat je de personages goed leert kennen en dat je het gevoel hebt dat de regisseur er niet meer uit had kunnen halen.

3*

Het werd tijd dat ik deze film eens zou zien. Ik was als kind groot fan van het boek van Paul van Loon en ook de eerste vervolgdelen vond ik erg leuk. Destijds veel plezier beleefd met deze personages. Het is lang geleden dat ik zo'n boek voor het laatst in mijn handen heb gehad, maar ik herkende bepaalde zaken wel gelijk terug. Die karakteristieke vader is daar een voorbeeld van. Grappig personage.

Boek is wel wat beter in mijn herinnering, maar dat kan ook jeugdsentiment zijn. Het is in ieder geval zichtbaar dat de film met veel liefde gemaakt is. De kids doen het leuk en ook Kim van Kooten en Remko Vrijdag spelen prima. De aankleding maakt er een echte winterfilm van; ideaal voor tijdens de kerstperiode. De vergelijking met de eerste Harry Potter-film die hier regelmatig gemaakt wordt is dan ook begrijpelijk. Het design van Dolfje zelf (en diens opa) is een gevalletje boter noch vis. Enerzijds snap ik de kindvriendelijke insteek, maar het ziet er desondanks een beetje houterig en ongemakkelijk uit.

Uiteindelijk is dit een prima kinderfilm, waarvan ik verwacht dat het de doelgroep met gemak weet te blijven boeien. Het kijkt gemakkelijk weg, het speelduur is niet te lang en de film laat relatief weinig steekjes vallen. Heel bijzonder is het uiteindelijk allemaal niet, maar het is een charmante, waardige verfilming van het sterke bronmateriaal geworden.

3*

Ik had hem al wel eens gezien, deze De Dominee. Het was echter lang geleden en er stond me, op het einde (of beter gezegd: het begin) na, vrijwel niks meer van bij.

Ik kan na herziening niet zeggen dat het een hoogstaande film is, maar het kijkt met gemak lekker weg. Er bekroop me meermaals een Baantjer-gevoel wat dat betreft. Het acteerwerk vond ik van de een wat beter dan van de ander. Ik ben sowieso al niet zo'n fan van Peter Paul Muller, dus ik vond hem eerlijk gezegd ook niet zo interessant als waarschijnlijk wel de bedoeling zou moeten zijn geweest. Frank Lammers vind ik daarentegen een prima acteur en hij kwam ook het meest overtuigend over. De bijrolletjes waren soms wat beperkt om een bepaalde indruk van te krijgen, maar onder meer Chantal Janzen, Cas Jansen, Huub Stapel en Jeroen Spitzenberger kwamen goed uit de verf. Ik had trouwens wel, maar dat kan ook aan de opname liggen, zeker in het begin, erg veel moeite om de acteurs te verstaan.

Het verhaal vond ik niet bijster interessant, maar een aantal verrassende plotwendingen houden de boel wel boeiend. Het komt allemaal ook wat langzaam op gang; je zit in het begin eigenlijk vooral te kijken naar de hasjhandel en het toenemende succes van Klaas, maar zodra de karakters wat meer ontwikkeld worden, en er dus problemen in de handel ontstaan, komt er wat meer vaart in de film. De sombere jaren zeventig sfeer kwam ook goed over. De film is namelijk behoorlijk duister en bij vlagen best hard.

Het is geen film die verder op bepaalde punten uitblinkt. Nergens wordt de film echt spannend, maar gelijktijdig kwam het nergens in me op om de film af te zetten. Het is natuurlijk jammer dat de hoofdpersoon zelf niet echt imponeert, maar gelukkig maakt Frank Lammers dat meer dan goed. De film is zeker niet op elk moment even sterk, maar al met al is dit een goed in beeld gebrachte Nederlandse misdaadfilm.

3*

Wellicht dat het er iets mee te maken heeft dat de maffiafilm niet gelijk bovenaan mijn lijstje van favoriete genres staat, maar Donnie Brasco viel mij wat tegen. Ik was op de hoogte van hoge notering en verwachtte iets dat me toch wat meer in vervoering zou brengen. Niet dat ik gelijk op een keiharde actiefilm hoopte overigens, maar ik vond het wel een beetje droge materie. Ik heb me gelukkig niet stierlijk verveeld; daarvoor zijn te veel mensen aan het werk die weten waar ze mee bezig zijn. Zowel Johnny Depp als Al Pacino doen het goed en er is ook sprake van chemie tussen beide heren. Ook de bijrollen worden prima gespeeld. De dialogen zijn goed geschreven en ik bleef lange tijd benieuwd naar wat er nog zou volgen, maar op een gegeven moment begon ik toch een beetje af te haken. Er zijn, ondanks een voortdurend bestaand risico, niet of nauwelijks momenten dat Pistone's identiteit écht in gevaar lijkt te komen en de relatieproblematiek vond ik vooral slepend. Het kijkt weg, maar daar is ook alles mee gezegd.

2,5*

De laatste week van de afgelopen zomervakantie... Ondanks het mooie weer kon ik door een blessure niet veel meer doen dan films kijken. Ik besloot te gaan voor Donnie Darko; een film die al ruim een jaar in mijn kast heb staan, maar waar ik om de een of andere reden nooit echt zin in had. Uiteindelijk toch maar de knoop doorgehakt en zonder enige verwachtingen ben ik de film gaan bekijken.

De eerste kijkbeurt was een verrassende ervaring. Ik wist niet precies waar ik naar gekeken had en begreep er eigenlijk bar weinig van, maar ik had een goed gevoel over Donnie Darko en had in eerste instantie het idee dat ik hier op vier sterren zou uitkomen. Wat ik gezien had, bleef echter de rest van de middag en avond maar door mijn hoofd spoken. Het is lang geleden dat ik zo geïntigreerd bleef na afloop van een film. De volgende dag wilde ik weer iets anders opzetten, maar mijn oog bleef maar op die film vallen die ik een dag eerder ook gezien had. Uiteindelijk werd Donnie Darko de eerste film sinds jaren die ik twee dagen achter elkaar bekeek.

Wat ik behoorlijk knap vind is dat de film enerzijds heel simpel en luchtig oogt, maar tegelijkertijd complexe thema's als tijdreizen en hallucinaties aansnijdt. Cinematografisch heb ik erg kunnen genieten van dit imposante werkje. Er zijn ontzettend veel beelden die je zou willen inlijsten en die je om die reden dan ook bijblijven. Dit wordt ondersteund door een fantastische soundtrack die tevens daadwerkelijk meerwaarde heeft voor de film. Er zijn zeker vier nummers die gewoon kloppen met de beelden die je ziet, namelijk: ’The Killing Moon’ /’Never Tear Us Apart’, ‘Head over Heels’, ‘Notorious’ en ‘Mad World’. Met name de scène waar de school geïntroduceerd wordt, is om door een ringetje te halen. Ook het geweldige acteerwerk van onder meer Jake Gyllenhaal en Jena Melone mag niet onopgemerkt blijven.

De film roept, zeker de eerste keer toen ik hem zag, behoorlijk wat vragen op. Ik ervoer dit echter niet als storend. Het nodigde zelfs alleen maar uit om deze boeiende 'reis' nog een keer te maken. Na een tweede keer kijken en uiteindelijk ook de Director's Cut te hebben gezien, zijn de meeste vragen wel beantwoord. Toch zijn er nog bepaalde aspecten waarover ik tot op heden in het duister tast. Zo ben ik er nog steeds niet achter wat nou precies de functie was van het Aziatische ('chut up') meisje of de dikke man die Donnie en Gretchen staat te bekijken in het park.

Donnie Darko is zo'n film die je kan blijven kijken en waarbij je telkens nieuwe zaken, al zijn het nog zulke kleine details, ontdekt. Om die reden vind ik dat het totaalplaatje ontzettend slim in elkaar steekt (je zal immers maar met dit ambitieuze idee op de proppen komen). Het is naar mijn mening ook fijn dat je er, ondanks dat de regisseur in de Director’s Cut een groot deel van het 'mysterie' uit de doeken doet, een eigen interpretatie aan kan geven. Deze unieke en meeslepende film, die in het afgelopen jaar is uitgegroeid tot één van mijn favorieten, mag zich wat mij betreft nu al een klassieker noemen.

5*

Wel grappig: absoluut geen groot kenner van The Doors hier, maar deze teaser van de film stond op een videoband uit mijn kindertijd; ik meen die van Teenage Mutant Ninja Turtles. Dit is me altijd bijgebleven en maakte me destijds al benieuwd naar wat dit voor iets was.

Inmiddels ben ik wel bekend met een paar hits van de band en ik weet ook dat Jim Morrison nogal tragisch aan zijn einde kwam, maar verder zei het me nog steeds niet zo veel. Toen ik echter de cast bekeek en zag dat dit van de hand van Oliver Stone was, wist ik zeker dat ik dit een kans moest geven. Het wordt al een paar keer hierboven gezegd: dit is vooral een film over het leven van Jim Morrison. De band was een prominent onderdeel van zijn leven en komt dus zeker aan bod, maar verwacht niet dat je tot in detail te zien krijgt hoe bepaalde nummers tot stand kwamen.

Dat ik de 140 minuten allemaal even boeiend vond kan ik niet zeggen, maar als de film eenmaal op gang gekomen is (zodra de band enige faam begint te verwerven) zit het over het algemeen wel goed. Morrisons leven was veelbewogen en het is tragisch om te zien hoe hij zich laat meeslepen door alle verleidingen. Oliver Stone weet dit overigens wel kundig in beeld te brengen, want ik kreeg er regelmatig zelf een onbehagen gevoel bij. Het is ergens het typische 'rise and fall' verhaal dat je wel bij meerdere zangers (en bands) gezien hebt, maar hier gebeurt het met dusdanig veel tumult dat een biopic wel op zijn plaats is. Ik heb begrepen dat delen van de film met een korreltje zout genomen dienen te worden. Dat is bij het merendeel van dit soort films het geval, dus daar had ik al rekening mee gehouden.

Naast het kundige camerawerk (de registraties van de optredens zijn schitterend) en de montage viel ook zeker het acteerwerk op. Val Kilmer leeft zich helemaal uit en doet het uitstekend, maar ook Meg Ryan vond ik overtuigend. De rest van de cast, waaronder de altijd amusante Kyle MacLachlan, is ook solide. Kortom: in vrijwel elk opzicht is de film sterk. Mogelijk dat je een echte fan moet zijn of er iets meer affiniteit mee moet hebben om het van de eerste tot en met de laatste minuut constant even indrukwekkend te vinden, want ik vond het tempo soms wat wisselvallig. Desondanks was het absoluut de moeite waard om dit eens gezien te hebben.

3,5*

Laat ik vooraf even stellen dat ik niks van de verhalen van het personage Dorian Gray afwist voordat ik deze film ging kijken. Ik heb dat dan ook niet gedaan omdat ik daadwerkelijk interesse had hierin. Deze film zat samen met Perfume: The Story of a Murderer in een box, een film waar ik wél erg benieuwd naar was en die me gelukkig ook goed is bevallen. Desondanks vond ik het niet erg dat deze film, waar ik dus nooit van gehoord had, erbij zat. Een aangename verrassing is immers nooit verkeerd.

Of het nou een aangename verrassing was betwijfel ik een beetje. De film is niet slecht, maar kent zeker zo zijn minpunten. Het verhaal begint vrij druk waardoor het even opletten is wat er nou allemaal precies gaande is. De film bevat een aantal mooi geschoten 'plaatjes', ondersteund door (voor het merendeel) zeer degelijke decors en passende muziek. Ook het acteerwerk behoort tot de plupsunten. Ben Barnes vond ik in het begin wat houterig, maar herstelt zich in de loop van de film prima. Colin Firth deed het zelfs erg sterk. De rest van de cast doet het over het algemeen ook naar behoren, maar is wel vrij onopvallend. Daarnaast is de sfeer die in de film aanwezig is bij vlagen zeer overtuigend, dit zorgt ervoor dat je benieuwd bent naar het verdere verloop van de film.

Maar aan de andere kant kleven er toch ook enkele minpunten aan de film. Wat me vooral opviel was dat de film erg laks omgaat met tijd. Personages kunnen van de ene op de andere minuut een complete twist krijgen in hun gedrag en het is ook erg verrassend dat men 'opeens' even 25 jaar later het verhaal hervat. Ik snap wel dat de film daarmee naar voren wil brengen dat Dorian totaal niet veranderd is, maar toch vond ik dit eerlijk gezegd niet de juiste oplossing. Beter had men inderdaad toch even in beeld kunnen brengen dat Dorian van plaats naar plaats reist, en dat we zodoende uiteindelijk enkele jaren verder zijn. Door dit soort momenten had ik wel vaker het gevoel dat de film van de hak op de tak sprong. Misschien interesseert het verhaal me daarnaast ook niet zoveel. De veranderingen die Dorian doormaakte vond ik vrij matig: hij duikt met Jan en alleman (letterlijk) het bed in, maar echt indrukwekkend wordt zijn 'transformatie' eigenlijk niet. Ook vond ik het vrij opmerkelijk dat ik de personages niet goed uit de verf vond komen, ondanks dat ik het idee kreeg dat de acteurs deden wat ze konden.

Dorian Gray is een film die op enkele vlakken geslaagd is, maar ook op meerde punten de mist in gaat. Qua uiterlijk valt er meerde malen te genieten, maar inhoudelijk vind ik de uitwerking soms aan de matige kant. Al met al moet ik zeggen dat dit in vergelijk met mijn (lage) verwachtingen nog is meegevallen, maar of dit eentje is die ik lange tijd zal onthouden betwijfel ik ten zeerste.

2,5*

Aparte versie van het sprookje Doornroosje. De film blijft niet volledig trouw aan het originele sprookje maar dat is ook weer wat de film net wat leuker maakt. De kleding zag er mooi uit evenals de settings. De film kent ook een leuk sfeertje. Al leek de film na de eerste 20-25 minuten even in te storten, het wordt toch weer opgepakt. Aardig vermakelijke familiefilm.

3*

Aardig vermakelijk actiefilmpje waar ik toch nog wel van genoten heb. Het stelt allemaal niet zo heel veel voor, maar de eind-scenes werden toch best goed in beeld gebracht en het acteerwerk was zeker voldoende. Misschien was het speelduur nét iets te lang maar opzicht is dat nog niet zo heel erg. Ook mooie vecht-scenes.

3,0*

Opzicht best een goede film. Sterk acteerwerk, en best wel spannende scenes. Hier en daar zakt de film misschien een beetje in, maar over het algemeen was het wel erg vermakelijk.

3*

Eens met bovenstaande. Het is ontzettend jammer dat de film niet of nauwelijks spanning weet op te wekken. Dat komt natuurlijk met name door het feit dat we al ontzettend vroeg te weten komen dat Gere's personage Cassius is. Ik denk dat het juist interessant was geweest als ze de hele film zo opgebouwd hadden dat dit pas tegen het einde aan de oppervlakte kwam. De tweede grote onthulling is namelijk niet zo indrukwekkend.

Topher Grace weet zijn personage weinig kleur te geven. Sterker nog, ik kan me hem inmiddels helemaal niet meer voor de geest halen. Ook Richard Gere weet, ondanks dat hij er qua acteerwerk wel nog uitspringt, geen blijvende indruk achter te laten met deze rol. Wat overblijft zijn eigenlijk louter een aantal gave actiescènes (met name de autoachtervolging vond ik de moeite waard). Verder is het helaas een film die ter plekke nog best uit te zitten valt, maar die je ook heel gauw weer vergeten bent.

2*