Opinions

Ik was helemaal vergeten dat ik deze ooit gezien had, maar ik kwam hem toevallig tegen op de bonus disc van Harry Potter and the Half-Blood Prince. Het is mooi om eens kennis te maken met het brein achter de complete franchise. We krijgen te zien hoe ze Rowling is opgegroeid, en vele linkjes van haar eigen leven naar de boekenserie. De documentaire gaat in een rap tempo aan je voorbij en de vragen worden erg snel achter elkaar gesteld. Daarnaast voelt het ook niet echt aan als een 'Year in the Life', maar dat is iets wat je achteraf bedenkt. Verder kun je hier denk ik niet echt veel minpunten bij gaan bedenken. In het korte speelduur, slaagt de docu er namelijk prima in om een rustig beeld te geven van de persoon, die uiteraard erg indrukwekkend is. Niet alleen door wat ze bereikt heeft, maar ook door haar fijne persoonlijkheid.

3*

Uiteraard zijn dit soort (Nederandse) romcoms inmiddels volledig uitgekauwd. Ik had hier dan ook niet erg veel zin in, maar ik vond de film zowaar best aardig. Ik heb me hier beter mee vermaakt dan met bijvoorbeeld Hartenstraat of Mannenharten. Dat is met name te danken aan de zeer sympathieke rol van Elise Schaap, die af en toe ook echt op mijn lachspieren werkte. Haar chemie met Martijn Lakemeier mag ook zeker benoemd worden, want die was zeker aanwezig. Thijs Römer vond ik daarentegen niet erg bijzonder. Hij speelt een redelijk standaard fout type. Jeroen Spitzenberger vind ik een goede acteur, maar ook hij voegt niet echt veel toe hier. Wat mij betreft had de film zich ook in het middenstuk volledig mogen focussen op de relatie tussen Roos en Daan. De ontwikkelingen omtrent het onderzoek van Roos zijn een leuke toevoeging en ik kon ook wel genieten van de vele referenties naar Friends.

3*

Opzicht een leuk filmpje! Richard E. Grant (die me erg veel deed denken aan Hugh Grant) speelde zijn rol goed, eigenlijk net zoals de rest van de cast. De grappen zijn zeker geslaagd, al is de baby hier wel erg verantwoordelijk voor. Het einde sloeg voor mij de plank een beetje mis.. Hadden ze wat beter kunnen doen. Maar ach.. ik heb me prima vermaakt en ook vrij vaak gelachen.

3,5*

Jack and Jill moest Adam Sandler's slechtste film ooit zijn, en van wat ik van de trailer had gezien kon me best goed verplaatsen in de eerste reviews die ik las bij de film. Maar aangezien ik al lang een groot fan van de melige komedies (ook het serieuze werk, maar dat is hier niet aan de orde) van Sandler, kon deze niet uitblijven.. Ik vreesde voor een vreselijke mislukking, maar ik bleek verkeerd gedacht te hebben.

Deze film vond ik dus wél leuk. Het is in het begin even wennen aan het feit dat Sandler zowel Jack als Jill is. Vooral Jill zelf natuurlijk. Het stemmetje en het gezicht zijn in het begin maar een vreemde zaak om naar te kijken. Echter, naarmate de film vorderde stond ik er niet zozeer meer bij stil. Sterker nog, ik vond dat Adam Sandler het best goed deed als vrouw. Hij weet niet alleen het personage een stijl te geven die je al eerder terug zag in sommige van zijn mannelijke personages in voorgaande films maar hij kreeg het zelfs voor elkaar dat ik op een begeven moment een beetje medelijden kreeg met haar. Was dat even eng

Maar natuurlijk is de lompigheid van het personage Jill vooral grappig bedoeld. Ik kan me goed voorstellen dat mensen dat niet vinden, maar ik heb er toch meerdere malen hardop om moeten lachen. Het zweten, de date met die gast, het vergeten van de filmtitels, en de scenes bij die familie - met die chagrijnige oma zijn enkele voorbeelden van dingen die ik echt leuk vond.

Niet alleen de dubbelrol van Sandler maakt deze film apart, ook de verschijning van Al Pacino is een opvallend punt. Na zijn optredens in diverse gansterfilms maakt hij een erg leuke parody op zichzelf in deze film. Met als absoluut hoogtepunt de commercial natuurlijk. Ik heb gelezen dat mensen het belachelijk vonden dat hij zich leende voor een film als deze, maar ik kon er persoonlijk wel om lachen. Verder komen natuurlijk weer heel veel van de typetjes langs die we al eerder zagen in de hele rits van komedies op de naam van Happy Madison. Dit keer eens geen Rob Schneider (hoewel.. ), maar ik zag wel Norm MacDonald en Allen Covert in leuke (weliswaar bekende) bijrolletjes.

Zoals al eerder hierboven gezegd is: dit is een film die je met een korreltje zout moet nemen. De film barst van de clichés en is ook erg voorspelbaar. Maar dat had ik ook niet anders verwacht. Ik kan me ook niet voorstellen dat een film als deze anders zou eindigen. Ondanks de vele negatieve commentaren vond ik deze film dus wel meevallen. Ik vond hem dan ook veel leuker dan Norbit, een film die een beetje hetzelfde idee heeft. Ik heb me er gewoon prima mee vermaakt, verstand op nul en lachen. Niets meer maar ook zeker niets minder.

3*

Aardig vermakelijk actiefilmpje. De film bevat een leuk verhaal en opzicht ook best leuke actiescenes. Het acteerwerk van Willis en Gere is ook goed, maar ik had dat ook niet anders verwacht. Enkel vond ik de film een beetje ongeloofwaardig. Vooral het einde eerlijk gezegd (Declan had die Jackal echt wel op een paar momenten kunnen hebben.. En dan op het einde, beetje overbodig dat eerst de vrouw hem neerschiet en dat hij daarna nog leeft. Net alsof de makers op het laatste nog erachter kwamen dat het eigenlijk wel de bedoeling was dat Declan hem zou vermoorden). Ik zag ook een kleine rol van Jack Black. Normaal vind ik het wel een leuke acteur, maar hier had hij niet zo'n leuke rol vond ik. Het is geen slechte film, en hij is toch best vermakelijk. Maar hij had naar mijn ogen enkele missers.

2,5*

Tsja... nu voel ik me toch wel oud. En dat heeft niks te maken met het jaar waarin deze film verscheen o.i.d. Ik duid erop dat ik deze humor toch kennelijk wat ontgroeid ben. Ik moet daar overigens wel als kanttekening bij plaatsen dat ik er nooit écht fan van ben geweest. De eerste film zag ik voor het eerst in 2009 en zo te zien heb ik die film een score van 3 sterren gegeven. Ik kan me niet herinneren dat ik die daarna nog vaak opnieuw gekeken heb.

Maar toch staat me wel bij dat ik daar nog regelmatig om gelachen heb. Dat was bij dit tweede deel niet of nauwelijks meer het geval. Er zit een enkele aardige scène tussen (met name waar het echt om fysieke stunts gaat), maar het merendeel vond ik óf gewoon niet leuk óf te smerig voor woorden. Bij dat laatste denk ik vooral aan het inademen van een scheet, de drol of het dragen van een plakbaard bestaande uit schaamhaar. Onderbroekenlol kan ik op zijn tijd best hebben, maar Jackass Number Two is mijn humor dan toch weer net niet. Misschien dat het ook niet helpt dat Johnny en zijn kameraden zelf ieder klein dingetje behandelen als de meest hilarische grap aller tijden. Als je me nu vraagt welke grap ik dan wél leuk vond, moet ik eerlijk bekennen dat ik er geen kan bedenken. Frappant hoe snel ik deze film alweer aan het vergeten ben.

Dat gezegd hebbende, kon ik de film wel vrij gemakkelijk uitkijken. Ergens werkt dit nog wel zo dat je benieuwd bent naar wat het volgende fragment teweeg gaat brengen, dus alleen al uit nieuwsgierigheid is dit goed uit te zitten.

2*

Jackass..

Een film waar ik zo veel over gehoord heb, dat ik maar besloten heb hem een te gaan bekijken. Vermakelijk was het opzicht wel..

Ik heb me soms kapot gelachen om bepaalde scene's.. terwijl ik andere zeer overbodig en stom vond (Die scenes waarin ze waren aan het kotsen vond ik gewoon niet grappig.).. Verder kreeg ik soms niet echt het 'idee' dat ik naar een film zat te kijken, niet dat het wat uitmaakt ik heb er in ieder geval een avond mee gevuld .

Zoals ik al eerder melde vond ik niet alles leuk uit de film maar voor een keer eens gezien te hebben was hij zeker wel aardig.

3,0*

Zeker weer een goede film van Tarantino. Het acteerwerk was erg goed, Samuel L. Jackson, maar met name Robert Foster vond ik super in hun rol zitten. Het einde is een beetje onverwacht, maar wel goed.. Hier en daar een paar voorspelbaardere scenes en er werd vaak met 'motherfucker' gescholden, maar vervelend of saai werd het nooit. Dus ik heb me zeker het speelduur prima vermaakt.

3,5*

Dan toch van de week nog maar eens dé alom bekende klassieker herzien. Het was lang geleden dat ik Jaws voor het laatst gezien had. Vreemd genoeg stond me meer bij van de vervolgen, waarvan het ongeveer even lang geleden is dat ik ze gezien heb; al zullen die me eerder zijn bijgebleven doordat ze niet erg goed waren.

Jaws is met name leuk door de hoge cultstatus. Die opening is gewoonweg briljant. John Williams' muziek is volgens mij het grootste pluspunt van de film, want zonder zou Jaws, Jaws niet zijn. Ook hier is de film weer op te delen in twee helften. De eerste helft is vooral het laten zien wie zoal slachtoffer wordt van de haai en de tweede helft is niets meer dan 'de jacht op'. Het eerste gedeelte is zonder twijfel het leukst. Er is dan nog niet veel bekend over hoe de haai eruitziet en als je dan de shots te zien krijgt van de zwemmende mensen (vanuit de ogen van de haai) onder begeleiding van het gruwelijke deuntje, krijg je het toch wel benauwd. De eerste moord (op het meisje) was het beste qua sfeer, maar de tweede was de meest gruwelijke. Bij dit soort films ga je er toch wel (ik althans) automatisch van uit dat jonge kinderen gespaard blijven.. Niet dus.

Zodra het drietal op de boot stapt en op jacht gaat naar de haai, kakt het allemaal wel wat meer in. De film wordt niet uitgesproken saai, zeker niet omdat ze meermaals met de haai geconfronteerd worden, maar het is toch ineens een heel andere film geworden als daarvoor. Het dieptepunt werd bereikt als ze dronken zijn en twee van de drie met hun wonden gaan pronken. Het ergste moet dan nog komen: de kapitein die een verhaal vertelt over WOII. Ik heb daar gewoon niets van meegekregen. Hoe interessant ik de gebeurtenissen uit die periode ook vind, het sloot totaal niet aan bij wat ik op dat moment wilde zien. Uiteindelijk denk ik toch wel dat hier wat tijd bespaard had kunnen worden, want dit soort scènes hoefde wat mij betreft niet. Gelukkig komt de film wel terug op niveau met een geweldige finale, beginnend bij het lugubere moment met Quint in de kooi. De haai zelf ziet er nog behoorlijk echt uit als ik kijk naar het jaartal waar de film uit stamt. Het hele laatste kwartier (of iets langer) is absoluut de moeite waard. Fantastisch gefilmd!

Toch wel een terechte klassieker. De film kent een goede cast. Roy Scheider is goed als hoofdpersoon, maar ook Robert Shaw was goed op dreef. Richard Dreyfuss' personage kon ik niet uitstaan, dus die deed het ook goed. Deze thriller is er niet eentje die me van begin tot eind heeft weten vast te houden, met name door enkele fragmenten op de boot. Desondanks is het nog altijd een aangename film en op de momenten waar Spielberg in actie moet komen, doet hij dat ook goed.

3,5*

Redelijk goede film. Tom Cruise vind ik meestal wel een goede acteur, en ook hier levert hij een goede prestatie af. Renée Zelleweger ook nog, Cuba Gooding Jr. vond ik soms wat minder uit de verf komen, maar ik kan zeker niet zeggen dat hij het slecht gedaan heeft. Verhaal was wel goed, einde was ook mooi, af en toe eens gelachen. Alleen hier en daar wat scenes die ik niet zo boeiend vond. Maar het algemeen is goed.

3,0*

In mijn ogen een leuke, mooie film. Ben Affleck doet het wel leuk, al kan ik zijn personage soms niet zo waarderen (op momenten dat hij zijn kind uitscheld enzo.). Liv Tyler had ook een leuke rol hier. Ook het verhaal is mooi, er zitten een aantal feel-good moments in en dat geeft de film wel een pluspunt. Ik heb verder geen film van Kevin Smith gezien, maar aangezien velen dit een mindere film van hem vinden moet ik dat misschien zeker maar eens gaan doen.. Daarbij vond ik deze film alvast heel prettig.

3,0*

Ik had geen idee waar deze film heen zou gaan. Redelijk spontaan besloten 'm een kans te geven omdat de omschrijving wel interessant klonk, maar ik was in de veronderstelling dat het een beetje een voortzetting zou blijven van het zomerdeel: Isabelle die een aantal eerste liefdes meemaakt. Dat het uiteindelijk een vrij pittig drama wordt omtrent een minderjarig meisje dat de prostitutie ingaat zag ik niet gelijk aankomen.

Maar goed, aan mijn foute aannames kan de film natuurlijk vrij weinig doen. Jeune & Jolie is echt wel een degelijke film, met een uitstekende cast; natuurlijk de hoofdrolspeelster voorop. Echt alle lof voor Marine Vacth, die een moeilijke rol op zich neemt. Ze had het wat mij betreft niet beter kunnen doen. François Ozon heeft zijn film ook best mooi geschoten: somber, maar wel gedetailleerd en bij vlagen lange shots. Tijdens die shots vallen ook het sterke schrijf- en acteerwerk op. Te denken valt aan de scène waar moeder Isabelle confronteert of de eerste therapiesessie. Het blijft soms wat onduidelijk waar de film heen wil, zeker richting het einde, maar over het algemeen kon me dit zeker bekoren. Het hield mijn aandacht gemakkelijker vast dan Dans la Maison, van dezelfde regisseur.

3,5*

Deze opvolger van Romancing the Stone is zeker geen slecht vervolg. Wederom leuk acteerwerk van het drietal (Douglas, Turner en DeVito). Ik stond al lange tijd op het punt hem eens te bekijken maar ik heb toen hij gisteravond op TV kwam maar de kans gegrepen. Jammer dat ik vorige week deel 1 niet ook heb meegepakt want die wilde ik best nog eens herzien. Ik kan me wel herinneren dat ik die toch wel wat leuker vond als deze. Maar deze bevat ook genoeg leuke momenten. Naar het einde toe wordt het allemaal een beetje braaf en voorspelbaar maar het mocht de pret toch niet drukken. Geen hoogstaande film maar wel gewoon een leuke.

3*

(Ps: Ik zag bepaalde vergelijkenissen tussen deze film en Ace Ventura: When Nature Calls (1995) die tien jaar later verscheen. Bijvoorbeeld de scenes bij die stam)

Een film die ik door omstandigheden (klein tv-scherm en daardoor relatief slechte beeldkwaliteit) echt nog wel eens opnieuw wil zien. Toch beviel JFK mij nu al vrij goed; in tegenstelling tot een eerdere poging toen ik waarschijnlijk nog wat te jong was hiervoor. Het is dan ook een lange zit en men gaat diep op de materie in, maar ik waardeer wel dat het zo'n grootse film is geworden. De cast is er natuurlijk eentje om je vingers bij af te likken. Kevin Costner, Gary Oldman, Kevin Bacon, Joe Pesci, Tommy Lee Jones, Sissy Spacek, John Candy... Het lijstje is lang. Degene die overigens écht indruk wist te maken was Donald Sutherland. Hij brengt een monoloog dat me geen moment losliet. Ook het eindpleidooi maakt diepe indruk. De film is ontzettend scherp geschreven en de montage is zodanig dat het bijna niet verveelt. Er zit geen moment rust in en dat bedoel ik zowel complimenteus als als een punt van kritiek: er mocht van mij ook best hier en daar wat meer ruimte zijn geweest om adem te halen. Het is duidelijk dat Stone een hoop te vertellen heeft.

Voorlopig 3,5*. Bij een herziening onder betere omstandigheden zou dit zomaar nog hoger kunnen eindigen.

Laatst toevallig nog Man on the Moon gezien. Al sinds mijn (late) kindertijd ben ik groot fan van de komedies van Jim Carrey, maar voor zijn serieuzere werk kreeg ik op latere leeftijd pas meer waardering. Niet dat in Man on the Moon niks te lachen valt, maar de film heeft natuurlijk toch een heel andere toon dan bijvoorbeeld Ace Ventura of The Mask. De biopic over het veelbewogen leven van de opmerkelijke komiek Andy Kaufman vind ik een meeslepende ervaring, dus deze Netflix-documentaire had meteen mijn aandacht.

Het is een interessant kijkje achter de schermen. Jim onderging als het ware een metamorfose en nam non-stop de persoonlijkheden aan van Andy Kaufman en diens alter-ego Tony Clifton. De getoonde behind-the-scenes beelden zijn op zijn minst bizar te noemen. Het is meer dan logisch dat Carrey de rest van de cast en crew tot wanhoop wist te drijven. Zijn aanpak heeft er waarschijnlijk toe geleid dat hij alles gegeven heeft dat in zijn mars zat om een waardige vertolking van Kaufman neer te zetten, maar je vraagt je, net als Carrey zelf, soms wel af of het dat nou waard was. Het werd me overigens niet geheel duidelijk waarom hij zich zo extreem lullig bleef gedragen tegenover Jerry Lawler, omdat in Man on the Moon duidelijk wordt dat Lawler en Kaufman eigenlijk samenspanden. Misschien dat daar iets over gezegd werd dat ik net gemist heb.

In ieder geval best vermakelijke materie. Tegen het einde van de documentaire was het punt duidelijk en had ik er ook wel genoeg van, dus het is prima dat het speelduur niet langer is dan wat het is. Jim hoeft sowieso weinig moeite te doen om mij te boeien, maar het is in ieder geval wel een heel andere Jim dan die wat ik in het verleden wel eens bij Jonathan Ross, Graham Norton en Conan O'Brien heb zien zitten. Wellicht is het juist daardoor ook interessant voor mensen die normaal niet zo veel met deze acteur hebben; al is het natuurlijk wel handig als je Man on the Moon van tevoren gezien hebt.

3*

Ik zocht hem al lang; maar dan heb ik gisteravond en vannochtend dan toch Joe Dirt kunnen bekijken (de ene helft gisteravond gekeken en de andere vannochtend).

Ik vond het eerste gedeelte van de film erg zwak. Bijna niet grappig, alleen maar overdreven domme grappen die niet aanslagen. Ook ergerde ik me een beetje aan Spade. Normaal heb ik niet zoveel problemen met hem. De tweede helft is gelukkig wél een stukje beter. Eindelijk lijkt de film een beetje op gang te komen. Uiteraard zijn de situaties allemaal erg dom. Maar dat hoorde er dan ook gewoon bij. Voorspelbaar, dat wel (opna dan of hij zijn ouder zou gaan vinden). Ook vond ik Spade wat aangenamer dan in de eerste helft. Christopher Walken's rol was een pluspunt.

Al met al is het een aardige comedy die toch wat nadelen aan zich laat plakken (bijv. bijna niet, of in ieder geval niet veel gelachen) maar dat maakt het nog geen slechte film. Aardige productie uit de Sandler-studio's maar ook niet meer dan dat. Ook vond ik toch wel David Spade wat leuker in bijv. Grown Ups, The Benchwarmers of Dickie Roberts. Over het algemeen dan toch nog een redelijke film, die in eerste instantie een beetje de mist in leek te gaan.

2,5*

Ik had hem voor een zeer lage prijs voor mijn vader's verjaardag gekocht. Ik moet zeggen dat ik er zelf niet zoveel van verwachtte. Maar dat bleek dus erg mee te vallen. Denzel Washington zet een goede rol neer. Zijn personage komt erg overtuigend in beeld, en ik kon ook echt met hem meeleven. Het verhaal is opzicht al aaangrijpend maar het moet natuurlijk ook goed overkomen, en dat was in dit geval zo. Ook de mensen die door John gegijzeld worden zijn leuke personages, en ook allemaal goed geacteerd. Het einde is ook prima en zorgde bijna voor een traantje.

3,5*

Als ik hem een volgende keer zie, komt er misschien nog een halve ster bij. Nu heb ik hem verspreid over twee avonden gezien (en daar heeft een week tussen gezeten), maar ik wil hem graag ook nog eens in één keer zien.

Lang deze hype aan me voorbij laten gaan, maar nu toch maar met een inhaalslag begonnen om de John Wick films te zien. Enerzijds snap ik heel goed dat dit zo gauw cult geworden is, maar anderzijds ben ik ook zeker geen fan. Ik vind de eerste drie films dan ook dicht bij elkaar liggen qua niveau en zie het bijna eerder als een serie dan losse films die zich heel erg van elkaar onderscheiden.

De vergelijking met The Equalizer wordt al wel vaker gemaakt en dat is niet geheel onterecht, al vond ik die toch nét nog wat beter. John Wick is een keiharde actiefilm, maar vliegt wel af en toe uit de bocht doordat de actie dusdanig overdreven is dat het net lijkt alsof je naar een cartoon zit te kijken. Soms is dat heel gaaf, maar soms haalde het me ook uit de film. Keanu Reeves kan ik in de regel goed hebben en, net als bij Constantine, hoeft hij hier relatief weinig moeite te doen om sympathiek over te komen, hetgeen het wellicht allemaal wat draaglijker maakt voor het publiek dat niet gecharmeerd is van zijn acteerkunsten. Het uitgangspunt, dat John terugkeert om zijn hond en auto te wreken, heeft natuurlijk al iets bijzonders en ik moet zeggen dat ik de uitwerking van de hele onderwereld, hoe overdreven het ook moge zijn, wel kan waarderen. Zeker niet overal even sterk wat mij betreft, maar John Wick staat garant voor hersenloos popcornvermaak. De liefhebbers van wraakfilms en harde actie hebben met deze film iets om hun vingers bij af te likken.

3*

Als je gecharmeerd was van de eerste John Wick film, lijkt me de kans dat je je met dit tweede deel ook gaat vermaken vrij groot. Zoals ik bij het eerste deel al vermeldde: voor mij voelen deze films bijna als een serie aan. Chapter 2 pakt dan ook braaf de draad op waar de voorganger ons achterliet. Het is meer van hetzelfde, alleen is in dit deel de actie is zo mogelijk nog meer 'over the top'. Het ziet er allemaal gelikt uit en er zitten scènes in die visueel zo aantrekkelijk zijn dat ze een glimlach op mijn gezicht toverden, maar daar staat tegenover dat het ook allemaal 'hap, slik, weg' is. Ik ben ook niet zo onder de indruk van hoe het hele verhaal aan elkaar gelijmd wordt. Het is er allemaal overduidelijk op gericht om er nog een volgend deel uit te kunnen persen, maar met mijn verstand op nul kom ik een heel eind met deze John Wick films. Keanu Reeves speelt een personage dat hem heel goed ligt en ook het merendeel van de supporting cast doet het naar behoren. Natuurlijk is die Matrix-reünie met Laurence Fishburne ook leuk, maar ik vind het wel moeilijk om de personages in die scènes los te zien van hun eerdere rollen in de betreffende sciencefictionklassieker.

3*

Ook dit derde deel van de John Wick reeks vermaakt uitstekend. Qua niveau vind ik de drie films behoorlijk in het verlengde van elkaar liggen, al geef ik misschien lichtjes de voorkeur aan dit derde deel. Tot op zekere hoogte snap ik de hype, want dit kijkt inderdaad erg lekker weg, maar tegelijkertijd vind ik ook weer niet zo heel veel voorstellen. Het is allemaal zó schromelijk overdreven dat ik de films ook bewust kijk om even af te schakelen van de realiteit. Keanu ''man of steel'' Reeves waant zich nog steeds als een soort ongrijpbare superheld van weinig woorden rond en iedereen is zijn vijand. Dat leidt tot een hoop mooie actiescènes, waarbij de overdaad soms ook echt wel een zwakte is mijns inziens. Ik merkte ook dat ik het gevecht tijdens de climax gewoon te langdradig vond en echt wel klaar was met de film. Dat neemt niet weg dat ik verder wel met plezier gekeken heb en ook deel 4 gegarandeerd de revue laat passeren, mocht deze ergens beschikbaar komen. Hoogtepunt van de film vond ik trouwens de momenten met Halle Berry: mooie rol voor haar en ongetwijfeld de gaafste actiescène tot dusver.

3*

Na drie eerdere John Wick films wist ik vrij goed wat ik kon verwachten. Ik vind het allemaal vermakelijke wegkijkers, die qua niveau erg dicht bij elkaar liggen. Wat mij betreft hebben ze allemaal, in positieve zin, enkele opmerkelijke scènes en blijft het interessant genoeg om te blijven kijken, maar vrijwel allemaal hebben ze ook dezelfde minpunten gemeen: het verhaal blijft tamelijk rechttoe rechtaan, terwijl sommige actiesequenties en dialogen ontzettend langgerekt worden. Deel 4 onderscheidt zich wat dat betreft niet van de voorgangers, behalve dat er misschien nog wel hier en daar een schepje bovenop gedaan wordt.

De film duurt dan ook behoorlijk lang, maar gek genoeg vind ik dat nog niet zo storend. Ik heb volgens mij bij een eerder deel al eens gezegd dat deze reeks voor mij voelt als één hele lange film en dat is nog steeds zo. Is het soms te langdradig? Zeker weten, maar dat is een euvel dat ik bij de vorige films ook ervoer. Je kijkt constant naar Keanu Reeves die zich in een kat-en-muisspel waant, of beter gezegd: Keanu Reeves vs. de wereld. Soms is het grappig, soms is de actie gaaf, soms is het ronduit stupide. Het is een ietwat vreemd mengelmoesje, maar toch kan ik er over het algemeen best mee uit de voeten. Het wordt alleen geen moment briljant wat mij betreft. John Wick zelf is natuurlijk al een tamelijk vaag figuur, maar over die bordkartonnen randpersonages (sommigen daarvan doen al zowat de hele reeks mee) zullen we maar zwijgen.

Wat mij betreft is het ook wel klaar zo. Er zit echt een houdbaarheidsdatum op dit concept en voor velen is deze zo te lezen al verstreken bij dit deel. Ik ben zelf ook totaal niet geïnteresseerd in spin-offs en laat er alsjeblieft niet weer een vervolg komen waar blijkt dat John gewoon nog leeft. Ondanks dat John Wick 4 wat mij betreft geen hoogvlieger is, denk ik niet dat je dit slot nog gaat kunnen overtreffen.

3*

Deze maar weer eens uit de kast getrokken na allang niet meer te hebben gezien, ik had samen met een paar vrienden een beetje behoefte aan wat Bean-Humor .

De eerste scenes van de film zijn al leuk en de grappen gaan de hele film door maar tegelijkertijd zit er ook veel actie in deze film, wat eigenlijk best goed uitpakt met een soort van Bond-Parody, en zo'n rol kun je heel goed aan Rowan Atkinson overlaten. Zelfs eigenlijk vind ik het beste, de problemen waarin de agent zich begeeft zijn echt geweldig grappig en wisten ons velen malen aan het bulderlachen maken. Ook de muziek was best goed voor een komedie, Ook de rollen van Malkovich en Imbruglia zijn goed gecast.

Normaal gesproken vind ik sommige Bond-Parody's wat aan de slappe kant (ik heb er tot nu toe 2 gezien, English en nog ene maar die kan ik me niet meer herinneren) maar deze wist me erg goed aan het lachen te maken.

3,5*

Gisteravond in de bioscoop gezien.

Super leuke actie-comedy. Rowan Atkinson is erg in vorm als Johnny English. Na acht jaar is het typetje nog steeds niet verloren gegaan. Enkele 'oude-trekjes' maar ook heel nieuwe dingen. Aan de effecten en actie-scenes is veel meer aandacht besteed dan in deel 1. Maar écht beter is hij niet vind ik zelf. Uiteindelijk komen ze op ongeveer hetzelfde niveau. Jammer dat Bough er niet bij was in dit deel maar die werd vervangen door Tucker. Een aardig personage, maar natuurlijk stal English de show. De film bevat enkele hilarische scenes waaronder de rolstoel, de bureaustoel en de fragment waarin hij andere vrouwen aanziet voor die Chinees .

Een erg vermakelijke komediefilm dus, waarvan de actiescenes er dus ook zeker mogen zijn. Deze ga ik zeker nog eens zien. Een geslaagd vervolg dus, die ongeveer even goed is als deel 1, misschien zelfs soms wat beter.

Dikke 3,5*.

Ik vind Rowan Atkinson een fantastische komiek. Of ik nou naar Mr. Bean, Blackadder, The Thin Blue Line of fragmenten van zijn stand-up tournees kijk: ik vind hem ontzettend veelzijdig en getalenteerd. Ook om zijn Johnny English films heb ik vaak hartelijk kunnen lachen. Dat er een derde film van gemaakt werd, kwam wel enigszins als een verrassing. Ik was niet in de veronderstelling dat het succes van de vorige films daar groot genoeg voor was, maar mij hoor je niet klagen. Ik had er zin in!

Atkinson weet zijn personage moeiteloos weer tot leven te brengen. Johnny English blijft gewoon Johnny English. Ik vond het leuk om Ben Miller als Bough weer aan zijn zijde te zien na diens afwezigheid in het tweede deel. De nieuwe cast is op zich mooi meegenomen, maar het is natuurlijk vooral Atkinson waar je voor kijkt. Of English zich nou voordoet als ober, een lesauto kaapt of gaat experimenteren met virtual reality (die scène was echt geweldig!): het is allemaal erg vermakelijk. Het was alweer even geleden dat ik nog eens echt om een film heb kunnen lachen, maar deze film wist dat in de eerste helft een paar keer voor elkaar te krijgen.

De tweede helft vond ik wat minder. Daar werd het te zeer een herhalingsoefening van deel 1. Jake Lacy's personage lijkt belachelijk veel op dat van John Malkovich, maar is dan natuurlijk qua uitvoering een stuk minder. De climax in dat kasteel vond ik bij vlagen nog wel komisch, maar ook wat flauw. De film is dan duidelijk over z'n hoogtepunt heen. Vervelend wil het gelukkig niet worden, daarvoor heeft Atkinson zijn personage te goed onder controle, maar ik merkte wel dat de film als een nachtkaars uitging; iets waar de voorgaande films geen last van hadden.

Ik hoor en lees Atkinson overal verkondigen dat zijn Mr. Bean typetje 'op' is, maar ik zou op basis hiervan eerder zeggen dat dat statement van toepassing is op Johnny English. Veel grappen en situaties worden in een iets andere vorm gerecycled. Soms is dat leuk, omdat ze typerend zijn geworden voor deze franchise, maar soms komt het ook nogal ongeïnspireerd over. Ik heb me vermaakt met deze derde film in de reeks, maar als het aan mij ligt blijft het hier wel bij.

3*

Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Dat lijkt me niet zo vreemd, want - toch enigszins onverwacht voor mij - kwam dit naar voren als één van de meest bejubelde films uit 2019. Ik heb het 'superheldengedoe' een beetje achter me gelaten de afgelopen jaren. Marvel en DC droppen tegenwoordig zo veel films die onderling met elkaar samenhangen dat ik het overzicht ben kwijtgeraakt. Ik vind het ook niet interessant genoeg om ze allemaal te zien eerlijk gezegd. Gelukkig bleek dit alles geen enkel probleem, want Joker zou toch vooral een op zichzelf staande film zijn.

En Batman is dan ook nog één van de weinige superhelden waar ik nog steeds een beetje affiniteit mee heb. Ik vond de eerste drie films uit de jaren 80 en 90 erg leuk en ook de Nolan-films konden destijds op mijn goedkeuring rekenen, hoewel alles inmiddels eigenlijk wel aan een herziening toe is, want het is flink weggezakt. De vertolkingen van Nicholson en Ledger hebben in ieder geval wel indruk gemaakt, want die staan me eigenlijk nog beter bij dan de held zelf.

De kaarten lagen dus gunstig, maar eerlijk gezegd viel deze Joker mij wat tegen. Zoals beloofd is dit inderdaad tamelijk losstaand... maar toch niet helemaal. Zo speelt het verhaal zich wel gewoon af in Gotham City, krijgen we Arkahm te zien én is er een bijrolletje weggelegd voor een jonge Batman. Ook Alfred komt langs en natuurlijk krijgen we te zien hoe Bruces ouders worden omgelegd. Dat gebeurt ditmaal niet door de Joker zelf, maar door iemand die zich enkel bij zijn visie aansluit. Daarmee valt een bepaalde connectie tussen Bruce Wayne en zijn latere aartsvijand eigenlijk compleet weg. Het zorgt er tevens voor dat het hele bezoek van Andrew aan de Wayne-familie uiteindelijk wat onnozel voelt. Sterker nog, het Batman-verhaal voelt er geforceerd bij gehaald en leidt uiteindelijk meer af, want het klopt niet met wat we kennen. Ik snap dat Philips mocht doen met het personage en de origins waar hij zin in had, maar als hij daar zo ver in gaat dat deze Joker waarschijnlijk niet eens de uiteindelijke Joker moet voorstellen die het tegen Batman gaat opnemen... then what's the point?

Door de Batman-link probeerde ik dus maar zo veel mogelijk heen te kijken, want daar zag ik niks in. Wat resteert is het portret van een man die onder invloed van zijn omgeving eigenlijk stukje bij beetje doordraait, al is hij al een heel eind op weg als je hem voor het eerst ziet. Joaquin Phoenix speelt hem goed hoor. Termen als 'legendarisch' gaan me persoonlijk wat ver, maar hij krijgt de taak de film vrijwel in zijn uppie te dragen en hij doet dat over het algemeen verdienstelijk. Hij wordt wel prima bijgestaan door Robert De Niro en Zazie Beetz met hun kleine bijdragen. Daarnaast zitten er enkele mooie shots tussen, waardoor de film ook in visueel opzicht niet tegenvalt. Enkel van die slowmotion beelden ben ik dan weer niet zo'n fan.

En toch, ondanks best wel wat positieve punten (ik kan namelijk ook niet zeggen dat ik me verveeld heb), deed het me allemaal maar bar weinig. Het is een beetje wachten tot Arthur eindelijk besluit zijn haren groen te verven en zijn pak aan te trekken, maar volgens mij had hij dat al vrij snel in het begin kunnen doen. Het pakte me om de een of andere reden niet. Ook vanaf het moment dat hij dan eenmaal Joker is geworden blijft het een beetje gemiddeld. De aanslag op Murray zag ik aankomen en na afloop blijft het ook vrij tam. Het einde, waarbij nog de suggestie gewekt wordt dat niks van dit alles waargebeurd is, vind ik persoonlijk te stompzinnig voor woorden, maar goed... Kwestie van smaak misschien.

Ik kon er weinig mee, ondanks dat ik wel kan begrijpen waarom iemand dit goed vindt. In principe heb ik er inhoudelijk weinig op aan te merken, maar de film wist me niet te verrassen of indruk te maken. Ik had goede hoop, maar moet uiteindelijk concluderen dat ik toch liever de Joker zie als iemand waar Batman het tegen opneemt dan dat ik kijk naar een film waarin hij zelf centraal staat. Misschien toch maar eens de serie Gotham proberen dan.

2,5*

Een film waar je honger van krijgt..

Julie & Julia stelde in zijn algemeen niet eens zo heel veel voor vond ik. Maar de film bevat erg sterk acteerwerk van o.a. Meryl Streep. De film is lekker kleurrijk en dat geeft een feel-good gevoel (ik kan me daar niet aan storen, vindt het zelfs fijn). Enkel vond ik het jammer dat Meryl en Amy elkaar niet tegen komen in de film. Dit was wel een verrassing geweest, maar omdat ik helaas de recencie van Veronica Magazine leesde in de eerste reclame gaven zij daarin deze flinke spoiler prijs. Dus ik wist dit al zowat de hele film, wat ik vrij vervelend vond. Maar gelukkig blijft de film best overeind zonder deze ontmoeting. Aangenaam leuke film.

Bon Appétit

3*


PS:

Welcome to the Jungle had wat mij betreft geen sequel nodig. Toch maar meegepakt en ik vond deze The Next Level - niet geheel onverwacht - een stuk minder dan de aardige voorganger. Wat opvalt: de groep tieners is best overtuigend als vriendenclubje. Leuk, want dat betekent dat de vorige film iets goed gedaan heeft. Ook mooi dat de acteurs telkens het wiel opnieuw moeten uitvinden wanneer ze van persoon moeten veranderen. Dwayne Johnson, Kevin Hart, Jack Black... eigenlijk lukt het ze alle drie uitstekend. Ergens is het fris, maar ergens is het ook jammer dat het zo lang duurt eer de oude, bekende groep weer herenigd is en de juiste avatar te pakken heeft.

Verder speelt weer opnieuw mee dat het plot flinterdun is en dat de bad-guy weinig indruk maakt (en mogelijk alleen iets beter bijblijft dan de voorganger doordat hij gespeeld wordt door een acteur uit Game of Thrones). Bijkomende nieuwe mankementen zijn dat de film een stuk chaotischer is dan de voorganger en dat de humor dit keer eigenlijk nog minder aanslaat. Zelfs het actie- en avonturengedeelte leidt soms tot wat zucht-momenten, zoals bij het gedoe met de mandrils. Je krijgt er als kijker nog een wat uit de lucht gegrepen kerstsfeer bij en kleine rolletjes van Danny DeVito en Danny Glover, maar het weet niet te verhullen dat dit de minste Jumanji film is die ik tot nu toe gezien heb.

2,5*

Vermoedelijk met iets te hoge verwachtingen gaan kijken. Ik weet dat dit vervolg op Jumanji goed ontvangen werd en was ook oprecht benieuwd naar wat de film zou brengen. Het origineel is geen overdreven jeugdsentiment voor me, maar ik vond het wel gewoon een leuke film die ik inderdaad in mijn kindertijd voor het eerst gezien heb.

Ik had me expres niet ingelezen, maar ik vind de opzet verrassend leuk. Ergens is het natuurlijk een logische zet om voor een vervolg het spel zelf te verkennen en het feit dat ze er een videogame van hebben gemaakt, brengt ook wel enkele leuke gimmicks met zich mee (de levens die ze kunnen verliezen, hun sterkten en zwakten, etc.). Ook het samenspel tussen Dwayne Johnson, Karen Gillan, Jack Black en Kevin Hart werkt. Hart heeft mij als komiek nooit zo kunnen bekoren, maar de chemie tussen deze vier acteurs is er zeker en dat werkt aanstekelijk. Met name Black leeft zich uit in de rol van het verwende, populaire tienermeisje.

Daar tegenover staat wel dat de film zo nu en dan 'oké, nu weten we het wel' momentjes bevat. Grappen beginnen zich op den duur te herhalen en zijn daardoor ook een stuk minder leuk. Daarnaast is de queeste zelf wat standaard en flauw. De bad-guy maakt dusdanig weinig indruk dat ik me hem enkele dagen na het zien van de film niet meer voor de geest kan halen. Desondanks weet de film de aandacht aardig vast te houden. Ook een bescheiden eerbetoon aan de vorige film en Robin Williams siert de makers natuurlijk.

Heel bijzonder is het allemaal niet, maar ik heb me prima vermaakt. Het kijkt allemaal lekker weg en maakt gewoon een vrij sympathieke indruk, waardoor de schoonheidsfoutjes gemakkelijk vergeven zijn. Een ideale, luchtige avonturenkomedie, waar volgens mij wel nóg meer in had gezeten.

3*

Na lang wachten, toch maar eens gekeken. Hayden Christensen had ik tot nu toe alleen maar in ''Star Wars'' gezien, ik moet zeggen dat hij opzicht nog wel mee viel in zijn rol, maar ik vond hem nou niet echt verbluffend. Ook Samuel L. Jackson heb ik velen malen beter gezien. Het gedoe dat David altijd helemaal niks wilde zeggen tegen Millie over wat er gaande was begon eigenlijk wel irritant te worden. Wel waren de Special-Effects opzicht oké en had ik het ''Jumpen'' zelf slechter verwacht. De film is dus opzicht wel vermakelijk, maar is geen hoogvlieger.

2,5*

Ik vind het een beetje vreemd dat ik hier nog niet op gestemd had. Ik dacht al toen ik de beschrijving in de TV-gids las dat ik hem had gezien en nu ik de trailer terug zag weet ik het helemaal zeker. Dit is opzicht een aardige famlie-komedie die enkele leuke scenes kent (bijv. als het personage van Allen en die andere vent door het raam vallen) maar ook een beetje aan de flauwe kant is. Tim Allen doet het wel leuk iig. Verder is dit niks speciaals maar wel gewoon een vermakelijk tussendoortje.

2,5*