Opinions

Leuk om deze weer eens gezien te hebben: The Jungle Book is een Disney-film die ik nooit zelf in mijn bezit had en daardoor niet heel vaak gezien heb. Het is natuurlijk wel een echte klassieker met een aantal van de meest herkenbare personages uit de Disney stal.

De film is mooi geanimeerd en kent enkele leuke, aanstekelijke liedjes. Nadelen zijn er ook: de groep marcherende olifanten neemt behoorlijk wat tijd in beslag, slechterik Shere Khan kent een hele opbouw, maar komt er mijns inziens wat bekaaid vanaf, en ten slotte kon ik me niet aan de indruk onttrekken dat er niet geweldig veel verhaal was; je kijkt eerder naar een paar karakters die van de ene naar de andere situatie wandelen. Het zijn uiteindelijk kleine smetjes, die er weliswaar voor zorgen dat ik dit niet tot mijn favoriete films van de studio zou rekenen. Tegelijkertijd gaat er zo veel enthousiasme en plezier uit van deze film dat je er moeilijk een hekel aan kan hebben.

3*

Aardig filmpje. Het is allemaal niet erg bijzonder naar mijn opinie maar het is een film die niet verveelt. De cast heeft er zichtbaar plezier in en is ook goed op dreef. Het verhaal is toch wel actueel de laatste tijd, en dit is een van de betere films die de situatie goed weergeeft. Verder niks briljants ofzo, soms toch een beetje typisch-Amerikaans maar wel vermakelijk om gezien te hebben.

3*

In december 2012 liep ik gefascineerd de bioscoop uit. Ik had zojuist Cloud Atlas gezien; een film die flinke impact op me achterliet. Ik zou dezelfde film in februari weer in de bioscoop gaan bekijken (de eerste keer sinds de eerste Harry Potter dat ik meer dan één keer dezelfde film in de bioscoop gezien heb). Uiteindelijk, na lang wachten, volgde de Blu-Ray release en ik heb de film sindsdien minstens drie keer gezien. Telkens ben ik ontzettend onder de indruk van het prachtige verhaal en de wijze waarop men dit naar het scherm heeft weten te vertalen. Het blijft keer op keer een unieke ervaring en de film prijkt inmiddels dan ook op de eerste positie in mijn top 10.

Van de week dan eindelijk het nieuwste project van de Wachowski's gezien en ik moet helaas melden dat ik niet onder de indruk ben. Sterker nog: Jupiter Ascending is het slechtste wat ik tot nu toe van de zusjes gezien heb. Het grootste probleem is dat de film erg rommelig aanvoelt. Ik kreeg de indruk dat de makers barstten van de ideeën, en vervolgens op korte termijn het eindproduct moesten presenteren. Met name het doordachte verhaal heeft te lijden onder het relatief korte speelduur. Ik denk persoonlijk ook dat de Wachowski's deze film beter hadden kunnen uitsmeren over meerdere delen. Dit betekent tegelijkertijd wel dat ze een aantal zaken interessanter hadden moeten uitwerken (en dan doel ik met name op de manier waarop de filosofie in de film gepresenteerd wordt).

Wat me al vrij snel stoorde, was dat Jupiter er redelijk snel 'oké' mee is dat er sprake is van buitenaards leven en dat ze een belangrijke erfgename in het heelal is. In de eerste The Matrix film vond ik het juist fijn dat Neo zo verrast was door wat hem allemaal overkwam. Hij ondervond iets dat zijn hele leven op zijn kop zette, net als Jupiter in deze film. Het enige verschil zit 'm in de manier waarop beide personages ermee omgaan. Ik vind het moeilijk te beoordelen of de acteurs het nou wel of niet goed deden. Mila Kunis is hier allesbehalve goed te noemen, maar ik geloof ook dat het script dit bij vlagen onmogelijk maakte. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Channing Tatum en Sean Bean. Eddie Redmayne, waar iedereen hier zo’n bloedhekel aan lijkt te hebben, vond ik juist het beste uit de verf komen. Niet Oscar-waardig goed o.i.d., maar ik vond zijn egoïstische, schreeuwerige personage, inclusief foute stem, een verademing binnen dit circus.

Wat ik gelukkig wél oprecht goed vond, waren de visuele effecten. Of je nu kijkt naar de achtervolging in Chicago of naar hoe de ruimteschepen en planeten zijn vormgegeven: het ziet er allemaal prachtig uit. De beelden spreken tot de verbeelding en het kleurgebruik is indrukwekkend. Dit terwijl de daadwerkelijk plaatsvindende actie nauwelijks imponeert. Je ziet bar weinig van wie er precies geraakt wordt, wie met wie vecht of wat er überhaupt gebeurt. En ondanks dat het tempo tijdens de gevechten hoog ligt, worden de scènes erg lang gerekt.

Er is genoeg aan te merken op Jupiter Ascending. Ik kan nog veel meer dingen opnoemen die me niet bevielen (de langdradige en oersaaie parodie op de bureaucratie en de bijna lachwekkende reddingsactie om Jupiter van het trouwen met Titus te weerhouden zijn slechts enkele voorbeelden), maar ik moet eerlijk bekennen dat ik me nou ook weer niet heb zitten vervelen. Vermaken doet het totaalplaatje wel, maar het is alleen jammer dat er zo veel mis mee is. Daarnaast kan ik de ambities die de Wachowski's in hun films tonen erg waarderen. Ik heb het ze alleen nog nooit eerder zo futloos zien uitwerken. Wat overblijft is een sci-fi flick die louter dienst doet als (eenmalig) popcornvermaak. En ik dacht toch zo dat dit duo inmiddels wel bewezen heeft beter te kunnen dan dat...

2,5*

Ik ben geloof ik een van de weinigen op deze pagina bij wie Jurassic Park geen jeugdsentiment is. Ik zag de film pas voor het eerst een paar jaar geleden. Daarnaast vraag ik me af of ik hem wel echt van begin tot eind heb gezien, want er waren slechts enkele stukken die ik me nog echt goed herinnerde.

Het is natuurlijk iets waar je als klein jongetje door gefascineerd zou raken: een pretpark vol dino's. Des te interessanter wordt het als je een paar hopeloze mensen tussen hen in gooit die moeten zien te overleven. Steven Spielberg heeft een duidelijk beeld gehad van hoe hij zijn publiek wilde vermaken en dat heeft hij op de juiste wijze naar voren gebracht.

Indrukwekkend zijn de effecten waarmee de dino's tot leven worden geroepen. Nee, het ziet er niet altijd even levensecht uit, maar wel heel goed. Uiteraard is die T-Rex(?) - ik ben geen expert in de namen van de soorten - die met die twee auto's staan te klooien helemaal geweldig. Vooral als een van de kinderen wild met licht gaan liggen zwaaien is zo'n momentje waarbij je hardop commentaar gaat geven. Ook dat mormel dat Wayne Knight om het leven helpt is eentje waarbij je nekharen overeind gaan staan. Grappig ook dat de beesten opeens overal opduiken. Ik trok op een gegeven moment een vergelijking met de Alien films.

Het is vooral genieten van de creativiteit die Spielberg met zijn werk laat zien. De wereld is prachtig vormgegeven en ook het acteerwerk van o.a. Sam Neill en Jeff Goldblum is prima in orde. Is er ook een storende factor? Jawel, de kinderen. Van kinderen in films ben ik sowieso geen fan, maar Amerikanen maken er vaak van die vreselijk arrogante typetjes van die 'raad' geven aan hun volwassen ouders. Nu valt dat hier gelukkig nog wel mee, maar een aantal typische 'trekjes' konden niet worden voorkomen. De film nam ook even de tijd om op gang te komen. Opzich een goede zaak natuurlijk, maar bij dit soort films ben je geneigd direct een hoop bombarie te verwachten. Gelukkig neemt de film naderhand daar nog voldoende de tijd voor.

Montage, acteerwerk, verhaal, effecten: het lijkt opzich allemaal wel te kloppen. Ook wederom een compliment voor de ronduit fantastische muziek van John Williams; de man is echt geboren voor zijn vak. Jurassic Park is een hele fijne blockbuster die gewoon garant staat voor een leuke avond. Popcornvermaak op het hoogste niveau.

4*

Met het oog op Jurassic World, die nu in de bioscopen draait, nog maar eens besloten de drie andere Jurassic Park films te bekijken. Deel 1 blijft gewoon een originele, toffe cultfilm met waanzinnige special effects. The Lost World is een stuk minder, maar nog steeds goed door te komen. En dan heb je Jurassic Park III nog..

Dit voelde voor mij vooral aan als een herhaling van The Lost World. De sfeer van de eerste Jurassic Park is compleet verdwenen. Met films als Jumanji en The Wolfman op zijn cv, had ik eerlijk gezegd wel vertrouwen in Joe Johnston, maar hij levert met gemak de minste Jurassic Park uit de reeks af. Het gevoel dat mij tijdens het kijken van de film bekroop werd hier al ergens eerder vermeld en het klopt precies: buiten de special-effects en de acteurs lijkt het net een goedkope B-film over dino's.

De special-effects zijn nog steeds op niveau, al moet gezegd worden dat ik het in de vorige twee films allemaal wat overtuigender vond uitzien. Het verrassingselement is er ook halverwege de film wel vanaf: ''ohja daar heb je er weer eentje, whatever..''. Op één vlak vind ik deze beter dan The Lost World; namelijk dat deze film meerdere nieuwe dino's introduceert. Zo vond ik die vliegende varianten (ik ben geen expert, dus de soortnaam weet ik niet) wel een goede zet. Het gedeelte in die vogelkooi vond ik dan ook het hoogtepunt van de film. De muziek van Don Davis is trouwens vrij onopvallend, terwijl het theme van John Williams, dat ook meermaals gebruikt werd, direct tot je doordringt.

Qua verhaal stelt het eigenlijk niks voor. Nu is een diepgaand verhaal ook niet iets wat ik verwacht van een dergelijke film, maar een beetje originaliteit kan geen kwaad. Zodra de groep op het eiland belandt, lijkt het meermaals op zo'n standaard horrorfilm met schreeuwerige tieners. Alleen duid ik met die schreeuwerige tieners niet op Eric, maar op zijn bloedirritante ouders. Téa Leoni en William H. Macy zijn een vreselijk duo. Vooral Leoni lijkt met haar vele geschreeuw gewoon met opzet vervelend over te willen komen. Sam Neill speelt overduidelijk het beste, maar hij lijkt ergens ook wel op de automatische piloot te spelen; alsof hij er niet zo veel zin in had. Jammer van de vele onwaarschijnlijkheden in het verhaal ook. Dat die Eric, die nog niet zelfstandig kan zijn, acht weken weet te overleven op een eiland vol dino's slaat natuurlijk nergens op.

Al met al toch wel een teleurstellende film. Ik hoop dat Jurassic World me wat dat betreft wat meer weet te verrassen en misschien ook wel weer meer de sfeer van het origineel kan evenaren. Jurassic Park III heeft zo zijn momentjes en het wordt vrijwel nergens echt tergend slecht, maar ik kan ook niet zeggen dat het een vermakelijk geheel is. Dat komt vooral door het matige verhaaltje, maar nog meer door het meest afschuwelijke koppel dat ik in tijden op film gezien heb.

2*

In 2015 heb ik de originele trilogie nog eens bekeken met het oog op deze film, die toen net uitkwam. Om de één of andere reden heb ik destijds niet besloten Jurassic World in de bioscoop te bekijken. Vermoedelijk komt dat doordat ik ook geen grote fan ben van de franchise. De eerste film is goed, de sequel is oké en het derde deel stelde teleur. De verwachtingen voor Jurassic World waren dus niet bepaald hooggespannen, maar wat blijkt? Dit is de beste Jurassic-film sinds het origineel uit 1993.

Ik vond het een zeer vermakelijke blockbuster. Het eiland ziet er prachtig uit en het is geloofwaardig dat Jurassic Park er tegenwoordig op deze manier zou uitzien. Ook de dino's zelf zien er, voor zover we dat kunnen nagaan natuurlijk, goed uit. In visueel opzicht dus erg sterk, maar ook het acteerwerk van de voornaamste spelers is prima. Chris Pratt en Bryce Dallas Howard weten kleur te geven aan hun personages en doen het erg leuk. Het personage van Vincent D'Onofrio is natuurlijk een lopend stereotype, maar hij doet wat er van hem verlangd wordt. Misschien wel het meest belangrijke pluspunt voor deze film: er zitten een aantal gedenkwaardige (actie)scènes in. De Indominus rex blijkt wat dat betreft een schot in de roos, want of ik nou denk aan zijn ontsnapping, het moment waarop blijkt dat hij zich kan camoufleren of de zinderende climax, waar ook de velociraptors, de T-Rex en de Mosasaurus hun aandeel in hebben: het zijn stuk voor stuk spectaculaire momenten die ervoor zorgen dat de film me bijblijft.

Helaas gaat Jurassic World ook op een aantal momenten de mist in. Zo vond ik de kinderen vrij irritant en ze voegen ook weinig toe. Het subplot, als we het dat al mogen noemen, omtrent de mogelijke scheiding van hun ouders komt totaal niet uit de verf en dient louter als opvulling. Ook worden er soms vreemde keuzes gemaakt die je als kijker uit de film halen. Zo'n moment waarop Owen en Claire besluiten te gaan zoenen terwijl om hen heen één en al chaos plaatsvindt, is ongeloofwaardig en storend. Zo zitten er nog meer van dat soort 'wankele' momentjes in, hoewel dit overduidelijk de opvallendste was. Het feit dat de oppas van de twee kinderen op brute wijze om zeep geholpen wordt, vond ik overigens niet tot die momenten horen. Niet dat ik een grote hekel had aan dit personage, maar een dergelijk verrassingselement kan hier geen kwaad vind ik.

Kortom: ik heb me hier zeer goed mee vermaakt. De film barst van de verwijzingen naar de originele film, waarvan het herhaaldelijk gebruiken van John Williams' prachtige thema nog wel de beste is, en het is duidelijk met liefde en respect voor die film gemaakt. Ondanks enkele kleine missers, doet deze film eigenlijk vrij weinig fout. Sterker nog: ik vind dit een waardiger vervolg dan The Lost World of JP III.

3,5*

Verwachtingen waren toch wel heel erg laag voor dit deel. De afgelopen twee weken heb ik alle Jurassic Park-films herzien en daar hoorde wat mij betreft toch zeker deze 'afsluiter' (inmiddels is er weer een nieuw deel op komst, zucht...) bij. Ik was ervan op de hoogte dat de film door velen is neergesabeld, ondanks de terugkeer van alle prominente personages uit de eerste film.

Misschien door die extreem lage verwachtingen dat de film mij juist best wel meeviel. Ik blijf vooral zitten met het gevoel dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Het (overigens lichtelijk komische) einde van Fallen Kingdom doet een heel andere film dan Dominion vermoeden: een wereld waar dino's gewoon weer in grote getale over de planeet zwerven, zou er eigenlijk voor moeten zorgen dat je als mens geen seconde meer veilig bent. Dat blijkt echter helemaal niet zo'n probleem. Een meevallertje voor de personages in deze film! Er lijkt niet zo heel veel aan de hand. De beesten worden van stal gehaald wanneer het script dat nodig acht, maar een gevoel van constante dreiging is er eigenlijk niet. Dat is misschien het grootste minpunt van de film. Als je al voor de zombie apocalypse-achtige insteek kiest, dan ga er ook voor en laat ze om de haverklap overal opduiken. Jammer dat dit een beetje uitbleef.

Verder zou je natuurlijk kunnen zeggen dat de film behoorlijk op nostalgie inspeelt door de oude cast te herintroduceren, maar ik ben daar eigenlijk best wel gevoelig voor. Zeker wanneer het een laatste film uit een reeks betreft. Leuk om de interactie tussen die personages te zien en het mag gezegd worden dat Jeff Goldblum, Sam Neill en Laura Dern hun rollen eigenlijk ook moeiteloos weer weten op te pakken. Ik twijfelde er niet aan dat ik naar dezelfde personages zat te kijken die ze dertig jaar geleden speelden. Ook Chris Pratt en Bryce Dallas Howard kan ik goed hebben: soms liggen hun heroïsche karakters er misschien wat dik bovenop, maar zowel in de twee voorgangers als deze film vind ik dat ze het best aangenaam doen. Het duurt natuurlijk lang eer de hele groep eindelijk bij elkaar is, maar het staat wel garant voor een zeer onderhoudende climax.

Dominion kent zeker nog wel enkele andere mankementen: de film kent een trage aanloop, er gaat veel aandacht uit naar het onderzoek naar de gemuteerde insecten en van de vele knipogen naar de originele film (buiten het terugbrengen van de cast) kun je je afvragen of die knipogen allemaal even leuk zijn of ook gewoon ordinair teren op oud succes. Toch kan ik, net als bij vrijwel alle sequels in deze reeks, voor een groot deel door dat soort zaken heen kijken en genieten van het avontuur dat de film te bieden heeft. Wat dat betreft zit het naar mijn mening wel snor hier: ik heb me nauwelijks verveeld, de dino's zien er nog altijd magistraal uit en de actiescènes weten te overtuigen. Uiteindelijk is dat toch vooral wat ik van een Jurassic Park-film verwacht, want het vernieuwende is er eigenlijk sinds 1993 al vanaf. Aan mijn verwachtingen werd in ieder geval voldaan.

De komst van een zevende film vind ik dan wel weer onnodig. Wat mij betreft was het voorlopig wel goed geweest zo en ik krijg ook sterk de indruk dat de meeste filmliefhebbers klaar zijn met deze reeks. Jammer dat Jurassic Park eenzelfde reputatie lijkt te gaan opbouwen als Star Wars en al die superheldenfilms: er wordt zo veel van op de markt gebracht dat er nog maar weinig bijzonders aan is.

3*

Jurassic World had ik gemist in de bioscoop, maar nadat ik toch wel tamelijk enthousiast was over die film, wilde ik me de sequel niet laten ontgaan. Ik wist niet goed wat ik ervan moest verwachten. De eerste twee vervolgfilms op Jurassic Park vond ik niet al te best, zeker JP III niet, maar Jurassic World bleek dan weer een fijne blockbuster. Zou Fallen Kingdom ook in de smaak vallen?

Dit vijfde deel uit de Jurassic-franchise lijkt in eerste instantie een regelrechte remake van The Lost World te gaan worden, maar uiteindelijk wordt gelukkig toch voor een iets andere insteek gekozen. Toegegeven, bijster origineel is het allemaal niet meer. Daarbij mag meteen gezegd worden dat ik niet weet hoe origineel je nog uit de hoek kunt komen met deze films en de uitwerking vond ik wederom best goed. In het eerste gedeelte keren we terug naar Isla Nublar, waar Owen en Claire proberen zo veel mogelijk dinosaurussen te redden van een vulkaanuitbarsting. Het is een wilde achtbaanrit, vol gave actie en spectaculair ogende special effects. Vervolgens neemt de film wat gas terug en kiest men ervoor om het resterende op één locatie te laten afspelen. Een gewaagde keuze, maar Bayona komt er goed mee weg. Ik kreeg immers niet het gevoel dat de film inzakte tijdens het tweede gedeelte. Zeker het moment waar je op zit te wachten, de uitbraak van de dino's, levert de nodige leuke scènes op.

Het blijft leuk om Chris Pratt en Bryce Dallas Howard te zien samenspelen. Ondanks dat hun romance niet altijd even geloofwaardig is, slagen ze er wel weer in twee kleurrijke personages neer te zetten waar ik mee kon meeleven. Nieuwkomers Justice Smith en Daniella Pineda vond ik niet storend, maar hun personages zijn wel twee lopende stereotypes. Ook Rafe Spall en James Cromwel zijn leuke toevoegingen. Jeff Goldblum vond ik daarentegen tamelijk overbodig. Hij zet natuurlijk een leuk personage neer in de originele film, maar zijn vermeende knipoog naar die film komt niet helemaal tot zijn recht. Buiten Goldblum's preek zijn er nog enkele 'shaky' momenten, vergelijkbaar met die uit de voorganger. De plottwist omtrent Maisie is zo'n moment. Ik vond het niet tergend slecht, maar het raakt eigenlijk kant noch wal.

Ondanks enkele kleine misstappen is Fallen Kingdom wederom een erg onderhoudende film. Dit had gemakkelijk een tegenvallende opvolger kunnen worden, maar ik vind deze nieuwe films oprecht amusanter dan de originele sequels van Jurassic Park. Fallen Kingdom weet het niveau van diens voorganger vast te houden en staat garant voor een avondje bovengemiddeld popcornvermaak. Hopelijk sluit het vervolg de reeks in 2021 op gepaste wijze af.

3,5*

Leuke, frisse zomerkomedie. Adam Sandler is een acteur die ik altijd wel kan waarderen. Desondanks verwachtte ik niet veel goeds van deze film. Maar het viel me compleet mee. Erg mooie locatie natuurlijk, dat Hawaii. Het duo Sandler-Aniston is leuk. De chemie was, in mijn ogen, duidelijk te zien en beiden zetten een leuke rol neer. De film kent grappige scenes, maar ook weer niet erg veel. Het is toch meer een Romantische film dan een 'richtige' Komedie vond ik. Maakt verder ook niks uit want Sandler deed dit al eerder (The Wedding Singer, 50 First Dates) met positief resultaat. Wel jammer was de rol van Nicole Kidman die eigenlijk niks toevoegde aan de film en daarnaast ook nog een redelijk irritant personage speelde. De kinderen hadden ook zo hun grappige scenes maar het meisje met haar Britse accent was dan weer niet zo leuk. Verder is dit een prima film voor een vermakelijk filmavondje. Uiteraard is het einde vreselijk voorspelbaar en ik zag het al na enkele minuten aankomen maar het is toch wel terecht. En tussen het begin en einde in zijn er ook nog genoeg andere ingrediëten die deze film erg vermakelijk maken.

3,5*

Eén van de leukere films die ik de afgelopen tijd gezien heb. Ik verwachtte eigenlijk niet veel bijzonders hiervan, maar ik werd aangenaam verrast. Reese Witherspoon is een aangename verschijning en is eigenlijk ideaal gecast voor dit typetje. Ze doet het goed, maar ook Mark Ruffalo vond ik heel prettig. Genoeg chemie tussen beiden. Heel fijn dat David de verschijning van Elizabeth niet te gauw voor vanzelfsprekend gaat aannemen en dit levert ook wel de nodige komische momenten op. Tegelijkertijd weet de film ook bij de serieuzere momenten te overtuigen, waardoor je een prettige balans krijgt tussen een humor en drama. Uiteindelijk blijft het een romcom, maar de film heeft toch enkele leuke verrassingen voor de kijker in petto. Het tempo ligt niet te laag en de film weet dan ook nergens te vervelen. Echt een hele fijne film zonder al te veel poespas. Gemakkelijk om aan te bevelen.

4*