Opinions

Rhapsody in August is een film die ik waarschijnlijk zelf nooit gezien zou hebben. Doordat een van mijn ouders hem een tijd terug ergens heel goedkoop van heeft meegenomen, heb ik hem gisteravond toch bekeken. Het was waarschijnlijk mijn eerste ervaring met de Japanse film.

Dat dit een bijzondere film is lijkt me duidelijk, maar of ik het ook een goede film vond, is een ander verhaal. De film begint met een zeer lange intro (het voorlezen van de brieven). Daarna was het me een beetje onduidelijk waar het verhaal nu precies heen wilde. Ik begreep dat Kane voor de (moeilijke) keuze stond om naar Hawaii te gaan, maar de film maakt gebruik van een aantal langdradige stiltes en dialogen. Hierdoor lag het tempo aan de lage kant. Daarnaast kwam het af en toe een beetje houterig over. Het acteerwerk van de kinderen was bij vlagen ook niet al te best naar mijn mening. De rol van Kane vond ik ook een beetje beperkt. Wellicht dat die een beetje meer uitgewerkt kon worden. Het einde is erg apart en ik snap dan ook dat sommigen dit sterk vinden, maar wat mij betreft was het een beetje te 'plots'.

Toch zie ik zeker wel positieve punten aan de film. De settings maken het namelijk - ook voor de kijker die niet van dit soort films houdt - een stuk vermakelijker. Het levert een paar mooie plaatjes op. Daarnaast is het natuurlijk ook mooi dat de film zo uitgebreid stilstaat bij de slachtoffers van de atoombom in Nagasaki. De mooiste scene uit de film vond ik dan ook als de familie het monument bezoekt, opgevolgd door de oude klasgenoten. Daarnaast doet de volwassen cast het naar behoren. Ook het opvallende bijrolletje van Richard Gere als Suzujiro's zoon was een pluspunt.

Ik kan goed begrijpen dat mensen dit als een meesterwerk zien. Voor mij gaat dat helaas niet op. Ik vond het interessant om eens gezien te hebben, maar de film wist meerdere malen mijn aandacht niet vast te houden en ik vond het, ondanks het vrij korte speelduur, ook bij vlagen aan de lange kant. Desondanks dit weerhouden bovengenoemde pluspunten mij ervan de film te haten. Ik denk wel dat dit inderdaad een geval is van 'kwestie van smaak'.

2,5*

Hachiko: A Dog's Story

Toen ik hem kocht had ik het gemiddelde op Moviemeter nog niet gezien. Ik had hem gewoon voor (volgens mij) 6 euro gekocht met de gedachte dat hij me wel leuk leek.

Maar dat hij zo goed zou gaan worden als hij uiteindelijk werd had ik nooit verwacht. Wat een super mooie film. Ook sterk acteerwerk en een mooie muziekscore. Uiteraard zijn de mooiste, en aangrijpende scenes waarin Hachi zo sneu als maar kan op zijn baasje zit te wachten (10 jaar lang). Twee tranen rolden over mijn wangen bij het zien van deze fragmenten. Het einde is ook erg goed in beeld gebracht (nu lijkt het erop dat Richard eindelijk de poortdeur openslaat en Hachi kan hem in zijn armen vliegen, maar dat gebeurt waarschijnlijk in de hemel want Hachi is gestorven). Prachtig is gewoon de gedachte waarbij eindelijk zijn wachten beloond wordt. Het is dan wel niet zo, maar die gedachte lijkt toch gewekt te worden.

Van de vondst op het treinstation tot het zielige einde is Hachi by far een van de beste films die ik in tijden gezien heb. Deze film is een prachtige mix van allerlei genres die ik nog vaak zal herbekijken. In één woord? Klasse!

4,5*

Echt zo'n film waarbij ik op de plotomschrijving afging en hoopte dat het net zo spannend zou gaan worden als het klonk. Dat is aardig gelukt moet ik zeggen. Half Light voldeed immers precies aan de verwachtingen. Zo'n afgelegen dorpje in Schotland waar iemand in haar uppie heen gaat heeft al van zichzelf iets grimmigs, maar het is mooi dat het ook goed uitgewerkt wordt. De beelden zien er bij vlagen ontzettend sfeervol uit.

Verwacht geen vergaande horror overigens. De 'enge' momenten zijn vooral terug te vinden in de mystieke sfeer en een bloederige climax. De film kent een mooie opbouw en weet ook op den duur wel echt spannend te worden. Met name enkele plotwendingen die ervoor zorgen dat je zelf begint te twijfelen maken het leuk. Ik lees wat gemengde reacties over Demi Moore in de hoofdrol, maar ik vond dat ze het prima deed. Haar samenspel met Hans Matheson vond ik overtuigend en ook overige bijrolletjes van Kate Isitt en James Cosmo waren goed. Leuk ook om daarnaast Henry Ian Cusick weer te zien; fijne acteur die in zowel Lost als The 100 (als hier) voor een meerwaarde zorgde.

Als ik al iets moet aanmerken op de film is dat het wellicht niet altijd even geloofwaardig is. Het blijft echter nog binnen de perken, dus als je je ervan bewust bent dat je naar een fictief verhaal gaat zitten kijken, dan ga ik ervan uit dat het de kijkervaring niet zal belemmeren. Verder is het ook wat te simpel allemaal om echt te spreken van een meesterwerk, maar dit is zondermeer een erg prettige thriller die me alle emoties liet voelen die volgens mij de bedoeling waren. Alleen daardoor al zou ik dit zeker een aanrader noemen.

3,5*

Als je een film van de broertjes Farrelly opzet, dan weet je wat je te wachten staat: anderhalf uur lang onderbroekenlol. Naar mijn mening leverden ze met Dumb and Dumber en There's Something about Mary twee van de leukste bijdragen binnen dat genre. Ze staan er ook om bekend dat ze het niveau van dergelijke films na Me, Myself & Irene nooit meer hebben weten te evenaren. Daar ben ik het op zich mee eens, hoewel ik het zeker niet dramatisch vind. Shallow Hal en The Heartbreak Kid waren imo namelijk leuke tussendoortjes. Deze Hall Pass mag zich daar ook toe rekenen.

Nee, het niveau van hun werk uit de jaren 90 halen de broertjes hier niet. De film moet op gang komen, de humor is wat braver en er zit ook een stukje (onnodig) drama in, waardoor het een vrij standaard komedie is. Toch bevat de film de nodige leuke misverstanden en ik heb diverse malen kunnen lachen, wat eigenlijk nog maar vrij zeldzaam is. Ook tijdens de climax zit de vaart er nog verrassend goed in. Owen Wilson is wel geschikt voor een film als deze en Jason Sudeikis wist niet of nauwelijks op mijn zenuwen te werken. Dat is al heel wat. Ik had misschien wat meer verwacht van de bijrol van Christina Applegate, maar Wilson's lompe vrienden en Richard Jenkins maken dat wel weer goed.

Je moet platte humor kunnen waarderen wil je ervan kunnen genieten, maar als je daarvoor in de stemming bent, zal je je aan Hall Pass niet gauw een buil vallen.

3*

Niet al te lang geleden pas voor de eerste keer gezien en dat terwijl ik de film al in mijn begindagen op deze site wel eens ben tegengekomen. Ik heb me nooit erg geïnteresseerd voor horror en het zal waarschijnlijk nooit mijn favoriete genre worden, maar tegenwoordig vind ik het toch wel leuk om er zo nu en dan eens eentje uit te pikken. Toevallig van de week nog de serie Scream gekeken en ik moest onherroepelijk denken aan deze film.

Halloween is eigenlijk het schoolvoorbeeld van 'hoe het moet'. De film is fantastisch gemaakt; heel simplistisch, maar eigenlijk daardoor juist enger dan alle vernuftige CGI-effecten die tegenwoordig in veel van dit soort films gestopt worden. De film is niet veel meer dan Michael Myers die willekeurige mensen om zeep probeert te helpen, maar het is met name de manier waarop met dit gegeven een spannende sfeer gerealiseerd wordt waardoor het een gedenkwaardige filmervaring wordt. Jamie Lee Curtis zet een sympathieke hoofdrol neer en je gunt haar personage van harte dat ze het einde van de film haalt. Het einde vond ik overigens het enige zwakke punt dat ik kan bedenken. Ik snap dat hiermee de weg open ligt voor de sequel die dit najaar uitkomt, maar ik vond het desondanks wat onbevredigend.

Deze effectieve horrorfilm behoort tot de betere die ik gezien heb. Ik ben fan van de algehele aankleding en de sfeer die de film uitademt. Het steekt simpel in elkaar, maar is desondanks de perfecte keuze om te kijken op de gelijknamige feestdag.

4*

Halloween (1978) heb ik pas twee jaar geleden voor het eerst gezien. Ook nog maar even herbekeken voordat ik me aan dit nieuwe deel waagde en dat blijft een toffe horrorklassieker. Die film heeft eigenlijk maar weinig middelen nodig om je een onbehaaglijk gevoel te geven. Aan alle vervolgdelen heb ik me niet meer gewaagd. Ik voel me daar altijd, en zeker de laatste tijd, nauwelijks nog toe aangetrokken. Je weet dat je telkens ongeveer hetzelfde op je bordje gaat krijgen. Bij deze sequel vind ik dat dan nog een ander verhaal. Die speelt zich immers geruime tijd, 40 jaar maar liefst, na het origineel af.

Een aantal zaken voelen verkeerd. De film belooft een direct vervolg te zijn op de eerste Halloween en de sequels te negeren, maar door het feit dat Michael Myers (die aan het einde van het origineel in rook is opgegaan) kennelijk toch gearresteerd is, voelde het alsnog even alsof je een tussenfilm gemist hebt. Afijn, niet een al te beste start. Ik was ook niet blij met de keuze om Michaels gezicht enkele malen deels in beeld te brengen. Dat neemt wel wat van het mystieke weg, zeker aangezien de films proberen aan te tonen dat het hier niet zomaar om een alledaags mens gaat. Na een twijfelachtige ontsnapping waant Michael zich (toevallig weer tijdens Halloween) opnieuw in hetzelfde stadje waar hij 40 jaar geleden ook enkele mensen om het leven heeft gebracht, maar ditmaal is hij absoluut niet selectief in zijn slachtoffers. Hij loopt diverse huizen binnen en begint willekeurig mensen te vermoorden. Dat is niet geheel in overeenstemming met de manier waarop hij zich in de eerste film gedraagt, waar hij meer doet denken aan een roofdier dat zijn prooi eerst nauwlettend observeert. Ook enkele vreemde pogingen tot humor (''peanutbutter on my penis'' en die agenten die over hun lunch blijven doorzagen) zijn niet helemaal succesvol.

Ondanks dat de film in zekere zin een ode is aan het origineel, sluit het dus zeker niet naadloos op elkaar aan. Bovendien had ik voor een veel rustigere film gekozen; dan was het wat mij betreft een ultiem eerbetoon geweest. Daar waar het origineel zich hoofdzakelijk met de personages in twee huizen bezighoudt, is de focus hier wat zoek. De podcasters, de nieuwe psychiater (met zijn eigen geheime motief), de random slachtoffers die een introductie krijgen, Laurie's dochter, Laurie's kleindochter en haar vriendjes... Er worden onnodig veel subplotjes bij betrokken, waardoor het soms wat overvol voelt. Het zorgt er tevens voor dat, ondanks dat Laurie de hoofdrol heeft, haar aandeel nog tamelijk beperkt blijft naar mijn mening.

Toch heeft deze film wel wat te bieden. Het voornaamste pluspunt is de terugkeer van Jamie Lee Curtis. Riskant om het personage op deze manier te laten terugkeren, maar de schrijvers komen ermee weg, al helpt het dus dat Curtis opnieuw gestalte aan haar geeft. De climax in haar huis is daarnaast de moeite waard. De spanning was daar goed voelbaar. Een ander pluspunt is Michael Myers zelf. Wat een onvoorspelbaar figuur blijft dat toch. Zijn slachtpartijen worden ook zonder meer goed in beeld gebracht. Je twijfelt er als kijker niet aan dat je met een gevaarlijk persoon te maken hebt.

Vermakelijke film, maar wel eentje die toch op een aantal vlakken de plank misslaat. Uit het feit dat er nog twee vervolgen in de maak zijn, kunnen we uiteraard concluderen dat Michael de brand overleefd heeft. Ik vind het eerder onnodig dan dat ik er warm voor loop. Waarschijnlijk dat ik de komende delen wel een kans geef, want ik ben ergens nog wel benieuwd wat ze verder van plan zijn met Laurie en Michael. Maar ergens denk ik ook dat het niet ongezond is om gewoon eens te zeggen dat het goed geweest is met deze franchise.

2,5*

Film die ik toch wel een tijdje gemeden heb, ondanks dat ik de klassieker van John Carpenter uit 1978 echt helemaal geweldig vind. Die film is toch wel bijna ieder jaar vaste prik geworden zo eind oktober. Misschien is dat ook juist wel de reden: beter dan die film kan het toch niet worden. Dát en het feit dat dit volgens mij de meest slordige franchise is die er bestaat. Het vervolg uit 2018, dat ik wel gezien heb, zou dit tweede deel en andere vervolgen namelijk weer links laten liggen.

Dat laatste blijkt inderdaad het geval. Men kiest hier voor de twist om Michael Myers uit de bus te laten komen als broer van Laurie, hetgeen in het late vervolg genegeerd, zelfs bespot, wordt. Ergens kan ik het begrijpen, want ik vind die twist ook niet heel erg goed uit de verf komen. Het lijkt er een beetje bij gesleept en voelt ook niet geloofwaardig. Het is veel aannemelijker als je het origineel bekijkt dat Michael willekeurig te werk gaat en niet bewust achter Laurie aan zit.

Halloween II weet nog best te vermaken als 80s horror flick. Zeker de momenten in het ziekenhuis leveren toch wel enkele brute momenten op, waaronder natuurlijk de beruchte scène met de badkuip: toch wel zo'n scène waar je nekharen van rechtovereind gaan staan. Ook daarna, wanneer Michael weer achter Laurie aan gaat, is de spanning bij vlagen goed voelbaar, waardoor het tot het einde best een onbehaaglijke zit blijft.

Maar het moge duidelijk zijn dat dit vervolg nog niet de schoenveters van het origineel mag strikken. Het vervolg is een stuk luidruchtiger (minder subtiel; zie bijvoorbeeld die belachelijke aanrijding), Loomis is de hele film dusdanig overstuur dat hij bijna onherkenbaar is geworden, het is allemaal nog veel meer over de top (Myers die de ene na de andere kogel vangt en gewoon weer opstaat), Laurie blijft veel te lang liggen pitten en zelfs de muziek, hoewel nog steeds afkomstig van Carpenter, weet gewoon niet dezelfde sfeer te creëren. De film komt dus eigenlijk nog het beste uit de verf wanneer je hem los probeert te zien van de iconische voorganger, wat natuurlijk bijna onmogelijk is.

Ondanks mijn nieuwsgierigheid had ik wel erger verwacht, dus ik kan uiteindelijk zeggen dat deze film me wel is meegevallen. Als tussendoortje is het zeker leuk, maar het is wel duidelijk dat het een film vol tekortkomingen is. Mochten andere delen nog op mijn pad komen, dan wil ik ze zeker een kans geven, maar de nieuwsgierigheid stopt hier wel voor mij gezien de weinige samenhang die hierna volgt. Eigenlijk onbegrijpelijk dat Jamie Lee Curtis en Donald Pleasence er nog zo vaak in zijn meegegaan.

3*

Een aardige film. Will Smith draagt de film en levert een leuke rol af. De film is gelukkig niet aan de lange kant. Al moet ik zeggen dat als uitkomt dat Charlize Theron zijn 'voorbestemde echtgenote' is de film een beetje minder wordt. Maar niet vervelend. De film is het hele speelduur door vermakelijk maar ik vond het nou ook weer niet echt een hoogvlieger. Soms vond ik de film zelfs een beetje vaag. Maar nogmaals verder is dit een prima tussendoortje.

3*

Mja.. Hier was ik al bang voor.

De reden dat ik lang gewacht heb met het kijken van The Hangover Part II is dat ik een herhalingsoefening verwachtte. En dat bleek dus ook simpelweg het geval te zijn.

Weer reizen we af naar een stad waar de vriendengroep flink los kan gaan. Weer worden ze wakker op een onbekende plaats en weer hebben ze geen idee wat er aan de hand is. Daarnaast ontbreekt er weer iemand en volgt er een zoektocht naar deze persoon. Als men dan denkt dat die persoon gevonden is, blijkt het om iemand anders te gaan dan de bedoeling. Gelukkig vinden ze de persoon toch nog op het laatste moment en is iedereen nog op tijd voor de bruiloft. Precies dezelfde opzet dus.

Dan is een film als deze dus afhankelijk van het humoristische gehalte en dat zit hier gelukkig nog wel goed. Het blijft leuk om stukje bij beetje te ontdekken wat er zich 's nachts heeft afgespeeld en wat er met wie gebeurt is. Ed Helms en Bradley Cooper doen het prima, maar het is wederom Zach Galifianakis die behoorlijk op de lachspieren werkt. Hetzelfde geldt overigens voor de foto's bij de aftiteling. Geweldige toevoeging

Als film zelf zou ik dit 2,5* moeten geven. Het is namelijk wel bijna een exacte kopie en ook nog van mindere kwaliteit. Las Vegas vond ik een veel leukere locatie dan Bangkok. Toch moet ik een hoger cijfer verlenen door het aantal keren dat ik hardop heb moeten lachen. Ik heb me verder dan ook prima vermaakt. Persoonlijk denk ik dat het gunstig werkt als je de twee films niet te kort achter elkaar bekijkt (over de derde film kan ik nog niet oordelen). Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat ik het origineel gezien heb, maar ik herinner het me nog goed. Als ik die opnieuw had gekeken voor deze film (wat ik toch wel bij veel reeksen doe) had ik het denk ik wel wat minder leuk gevonden. Ergens is dit ook weer een geval van een film die ik niet al te streng ga beoordelen, omdat de film zich verder ook niet al te serieus neemt. Bovendien kijkt het gewoon lekker weg. Dus toch maar 3* dan.

Overigens heeft me dit wel benieuwd gemaakt naar het derde deel. Het lijkt me immers toch dat ze dit concept niet voor de derde keer letterlijk kunnen herhalen..

Deel 2 van The Hangover wees wel uit dat het niet verstandig was om dezelfde formule als het origineel te hanteren. Wat volgde was immers gewoon een exacte kopie, maar dan op een andere plaats. Toch viel er nog het een en ander te lachen in Part II, waardoor ik ook nog wel benieuwd raakte naar de afsluiter van de reeks.

Todd Phillips' nieuwe aanpak kan ik wel waarderen. Het gaat ten koste van een stuk humor en ook van een soort sfeer die in de twee voorgangers aanwezig was. Desondanks had ik het ook afgekeurd als het derde deel precies dezelfde formule volgde; ook al had ik er meermaals om moeten lachen. Eigenlijk is het ook alleen de daadwerkelijke hangover die ontbreekt. De film is per slot van rekening toch een zoektocht, hetgeen ook het geval was bij de vorige films. Daarnaast is er een beetje een thriller van gemaakt. Dat is misschien iets dat wel in wat mindere mate had gekund, maar echt storen deed het me ook niet.

Jammer is dan wel de eerdergenoemde tekortkoming aan geslaagde grappen. In de gehele eerste helft is er maar één moment waarop ik hardop moest lachen, namelijk wanneer Alan huilt. Pas wanneer The Wolfpack terugkeert naar Vegas, komen er meerdere leuke scènes en komt ook weer de sfeer uit de eerste film wat meer terug. Het hele gedeelte in Ceasars Palace vond ik ronduit hilarisch. Hetzelfde geldt overigens voor het onverwachte moment in de credits.

The Hangover Part III is niet zo leuk of goed als het origineel. De vergelijking met het tweede deel vind ik wat lastiger. Deze film was minder grappig, maar als film zijnde wel wat beter. Ik heb er uiteindelijk dan ook toch wel van kunnen genieten. Het ontbreken van de hangover was een goede zet, maar tegelijkertijd het zwakste punt uit de hele film. Ik ben iig al lang blij dat ze weer teruggingen naar Vegas, in plaats van Bangkok. Die locatie leende zich wat mij betreft immers echt een stuk minder voor de fratsen van het drietal.

Geen lachsalvo per minuut, maar imo zeker een aangename afsluiter van de reeks.

3*

Zeker een leuke film. Ik had van te voren verwacht dat het een soort Dumb & Dumber 3 zou gaan worden, en heel af en toe had het er misschien iets van weg, maar gelukkig werd de film toch wel anders.. Het acteerwerk is best wel leuk, en de gebeurtenissen in de film ook. Leuke humor waar ik me toch wel mee heb kunnen vermaken. Zelfs en vooral de credits zijn de moeite waard

3,5*

Tegenvallend vervolg op The Silence of the Lambs. Die laatste heb ik recent nog herzien en mijn mening daar blijft nog altijd overeind: voor mij niet gelijk één van de beste films ooit, maar wel een zeer degelijke thriller waar eigenlijk maar weinig op aan te merken valt. Hoewel ik Jodie Foster ook geweldig vind, steelt Anthony Hopkins natuurlijk de show daar met zijn markante vertolking, dus het was een logische zet om hem de aandacht te laten opeisen in het vervolg.

Hannibal weet echter qua spanning nooit ook maar enigszins in de buurt te komen van zijn voorganger. De cast viel me ook wat tegen. Julianne Moore vind ik een goede actrice, maar het personage van Clarice Starling wordt wel heel anders neergezet dan wat Foster ermee deed in het origineel. Had wat mij betreft net zo goed een compleet nieuwe personage kunnen zijn. Hopkins is natuurlijk nog steeds goed, maar Hannibal Lecter is wel veel meer een standaard bad-guy geworden. Er ging in ieder geval naar mijn mening minder dreiging van hem uit. Zelfs Gary Oldman viel me wat tegen in een toch vrij opvallende bijrol. Ik vond zijn personage er iets te dik bovenop liggen.

Hier en daar bevat de film wel enkele boeiende scènes en, toegegeven, de behoorlijk gore climax mag er best wezen. Het is echter naar mijn mening wat te weinig om de film écht de moeite waard te maken: de film duurt over het geheel genomen iets te lang en is slechts gematigd spannend. Nota bene van regisseur Ridley Scott had ik wel verwacht dat hij hier een smaakvol (pun not intended) vervolg van had kunnen maken, maar helaas. Red Dragon heb ik kennelijk 12 jaar geleden al eens gezien, maar daar kan ik me niks meer van herinneren. Wellicht toch nog maar eens opnieuw proberen om te kijken hoe die zich verhoudt tot deze Hannibal.

2,5*

Gisteravond wederom voor de zoveelste keer 'Happy Gilmore' bekeken. En ik zie dat ik hier nog geen eens een goede mening heb geplaatst..

Ten eerste vind ik het een groot pluspunt dat deze komedie gewoon leuk blijft. Ik heb hem nu al zo vaak bekeken en hij blijft gewoon telkens grappig. Natuurlijk weet ik wat er allemaal gaat komen maar het blijft leuk in beeld gebracht. Van de komedie's die Sandler in de jaren '90 heeft gemaakt, vind ik dit toch een van zijn betere. Toegegeven dat de andere ook leuk waren, maar dat even terzijde. Ook de bijrollen zijn leuk van bijv. Carl Weathers. Christopher McDonald blijft ook goed in zijn rol als vreselijk irritant figuur. Richard Kiel's rol was wel grappig om te zien maar verder ook niet echt speciaal. Jammer vond ik het wel dat ik het stuk met Joe Flaherty niet zo leuk vond. Ik snap wel dat zijn personage irritant moest overkomen maar het was gewoon niet leuk of grappig. Allen Covert, die ik normaal altijd vrij overbodig vindt in de Sandler-films had hier ook denk ik wel zijn leukste bijrol.

Het verhaal is natuurlijk super eenvoudig, en het komt toch een beetje eenvoudig en low-budget over. Maar de inhoud is meer dan dat. Ik heb me namelijk voor de zoveelste keer doodgelachen. Vooral bij scenes waarin Happy besluit te gaan mini-golfen op die kermis-achtige golfbaan. Maar goed dat Sandler deze rol op zich nam want om nu 90 minuten naar soft-golf te gaan kijken... Gelukkig is dat dus niet gebeurd en is dit een heel aangename komedie geworden (en gebleven dus). Telkens als ik nu mini-golf speel moet ik minstens 1 keer denken aan deze film

4*

Mijn 2000e stem gaat naar een heel toepasselijke titel. Adam Sandler heeft immers een belangrijk aandeel in mijn huidige filmliefde. Hij was een van mijn favoriete acteurs in mijn (late) kindertijd en de eerste Happy Gilmore behoort tot de top van zijn oeuvre. Billy Madison was een leuk opstapje en films als The Wedding Singer en Punch-Drunk Love zouden zijn status later verzegelen, maar ik zie Happy Gilmore toch wel als dé film die zijn doorbraak betekende. De schoonheid van die film zit in de eenvoud, en de grapdichtheid is door de vele leuke typetjes en oneliners vrij hoog.

Hoe zit het met dit vervolg? Ontstijgt het de verwachtingen en is het gewoon een leuke opvolger of is het een tegenvaller van jewelste? Beide eigenlijk. Ik heb best wel een 'op en neer gevoel' ervaren tijdens Happy Gilmore 2 en daarmee is eigenlijk gelijk de vraag beantwoord of dit aan het origineel kan tippen: nee, absoluut niet. Daar waar die film consequent leuk is, is dit veel wisselvalliger. De film begint al met een valse start. Ik begrijp dat de dood van Virginia nodig is om Happy in de shit te doen belanden en zijn golfclubs aan de wilgen te doen hangen, maar moet dit nou per se doordat Happy haar per ongeluk vermoordt? Het is mijns inzien een smakeloze grap, waardoor de film gelijk met een achterstand begint.

Toch weet de film zich daarna redelijk goed te herpakken. De lachsalvo's blijven helaas achterwege en de film moet het doen met enkele leuke vondsten (bijvoorbeeld de nieuwe Happy Place en de grapjes over de verstopte drank), maar het is fijn om te zien hoe Happy zichzelf langzaam weer weet terug te vinden en weer meedoet aan de klassieke golfwedstrijden. Adam Sandler speelt leuk: soms wat vermoeid, maar dit past ook wel bij de huidige staat van zijn personage. Christopher McDonald is ook een hole in one, want die weet zijn personage moeiteloos nieuw leven in te blazen. Slim ook dat er niet gekozen wordt voor een simpele herhalingsoefening, waarin Gilmore en McGavin weer een tweestrijd met elkaar aangaan. Leuk dat er wat betreft die twee personages voor een andere insteek gekozen wordt. Het is genieten van de goed vertegenwoordigde oude castleden en Sandlers vriendengroep van weleer, maar tegelijkertijd jammer dat de meeste nieuwe personages naar mijn mening niet werken. Zo zijn de zoons van Gilmore compleet overbodig en is de rol van Benny Safdie vervelend en pijnlijk niet-grappig.

Naar mijn mening is het Maxi Golf toernooi waar de film toch echt regelmatig uit de bocht vliegt. De klassieke valkuil voor een vervolg als dit is natuurlijk dat alles groter en epischer moet en dat is wat men hier probeert: het is bijna een soort videogame-achtige omgeving waar de personages zich bevinden. Natuurlijk was het origineel ook niet heel realistisch, maar dit slaat alles: door de hoeveelheid hysterie en cameo's sneeuwt het titelpersonage op den duur zelfs een beetje onder. Prima om een groot toernooi met misschien enkele zeer moeilijke banen te creëren, maar het is onnodig om er een computerspel van te maken. Opvallend daarbij is dat men moeite lijkt te hebben om het golfen in beeld te brengen. Het kan aan mij liggen, maar ik vond de shots waarbij het balletje in de hole belandt soms erg stroef uitzien. Daarnaast vond ik de uitgebreide flashbacks na ieder ''ik ben de zoon van...''-moment overbodig en zelfs wat goedkoop ogen.

Happy Gilmore 2 is, ondanks mijn laatst genoemde kritiekpunt, overduidelijk bedoeld voor de fans van de eerste film en is eigenlijk simpelweg een hommage. Het origineel wordt namelijk op alle mogelijke manieren verheerlijkt. Van subtiliteit is daarbij nauwelijks sprake (zie bijvoorbeeld dat heerlijke gevecht op het kerkhof) en dat is natuurlijk ook wat de kijkers willen en wanneer de film op haar best is, want pogingen om nieuwe personages en concepten te introduceren vallen tegen. Als losstaande film zou ik dit dan ook zeker niet aanbevelen en ook niet als je niks met Sandler hebt. Het is vrij eenvoudig: vond je de eerste Happy Gilmore al matig, dan is deze opvolger waarschijnlijk een film waar je meer irritatie dan plezier uit zal halen. Ik reken mezelf wel tot de fans van het origineel en kon hier, ondanks de overduidelijke tekortkomingen, best van genieten.

3*

Tja.. Een film van het kaliber waar we al de nodige van gezien hebben. En tegelijkertijd ook weer iets heel anders.

Iets heel anders is de film met name door het toegevoegde sciencefictiongehalte. Daardoor wijkt het wel een beetje af van thrillers als The Fugitive en dergelijke. Ronduit origineel kan ik de film echter toch niet noemen. Het verhaal is dat misschien wel, de uitvoering daarentegen niet. Ondanks dat ik het 'cyber' gedeelte niet in al te veel films tegenkom, kreeg ik toch de indruk dat er voor een groot gedeelte gekeken was naar andere films met eenzelfde idee alleen dan net iets anders. De vergelijking met The Matrix is vrij snel gelegd wat dat betreft. Het acteerwerk was niet al te bijzonder. De twee 'gekleurden', Hal en zijn zoon waren leuke toevoegingen, maar enigszins memorabele prestaties zijn het niet. Cuba Gooding Jr. speelde wat op de automatische piloot en Val Kilmer viel een beetje door de mand met zijn pruik. Beiden hebben zich bewezen in het verleden, maar komen hier niet geheel uit de verf.

Verder is het wel grappig allemaal. De merken boven de gebouwen zijn te lachwekkend voor woorden, maar het heeft ook wel iets sympathieks. Visueel is het bij vlagen mooi, maar andere momenten weer wat minder. Hardwired kijkt prima weg en is een geschikte thriller voor een avond simpel vermaak, maar is nergens hoogstaand. Bij de opmerking die hier al vaker vermeldt staat, dat het concept aardig is, maar de uitwerking matig, sluit ik me volledig aan. Het is mede dat concept dat er voor zorgt dat de film interessant blijft.

2,5*

Gisteren nog eens Harry Potter and the Chamber of Secrets opgezet, en wat blijft hij toch geweldig! De eerste keer dat ik hem in de bioscoop zag (net als deel 1) was ik al meteen verkocht aan de Potter-serie. Maar scenes als met die spinnen bezorgden mij destijds toch aardig wat kippenvel. Maar vooral de scene in de Geheime Kamer vind ik erg mooi in beeld gebracht (Tom Riddle onthult zich, de Basilisk die een paar keer aardig dicht bij Harry komt, spannend gewoon!) Natuurlijk zit er ook nog een flinke dosis humor in, loopt de film vlot, bleef mij het hele speelduur boeien en het einde is echt het prachtigste einde van de Harry Potter films tot nu toe.

Stem verhoogd naar een 4,5*.

Nog vergeten te zeggen dat ik deze film dus gisteren nog heb herbekeken wegens dat ik morgen eindelijk de finale ga bekijken in de bioscoop. Ik heb er echt waanzinig veel zin in!

Part 1 was in ieder geval gewoon weer goed. Het begint al meteen erg sterk en de scenes maken flinke indruk. Vooral de overplaatsing van de Ligusterlaan naar Het Nest. Erg zielig voor Hedwig, dat wel. Als Harry, Ron en Hermelien (ik gebruik gewoon even de Nederlandse namen van de personages, en niet de acteurs) gaan zoeken naar de gruzielementen komen er enkele mooie locaties langs. En natuurlijk veel spannende scenes. Wat ik erg sterke scenes vond was bijv. het bezoek aan Goderic's Eind (Harry vindt het graf van zijn ouders en ziet het huis waarin de dood van zijn ouders plaats vond), de scene met het zwaard van Griffoendor en het vernietigen van het medaillon, en de 'animatie' waarin de Relieken van de Dood worden uitgelegd. De scenes waarin het drietal op de vlucht gaat voor de bloedhonden ziet er goed uit. Er kleeft vind ik wel een nadeel aan vast. Er had wat mij betreft wat muziek op de achtergrond gemogen op dat moment. Uiteindelijk volgen ook na het 'oppakken' spannende scenes met sterk acteerwerk van Jason Isaacs en Helena Bonham Carter. De scene met Dobby is dan weer erg sneu, maar het was wel een leuk personage vond ik opzicht.

Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 blijft erg leuk. Ik heb hem nu 3x gezien en hij blijft nog altijd op een mooie, dikke 4* staan. Het acteerwerk is erg sterk en het is een goed begin van het uiteindelijke einde van een filmreeks die mij al mijn hele leven bezig houdt.

Morgen eindelijk naar het einde, het échte einde. Ik kan alvast niet meer wachten!

Eindelijk. Na zo'n lange tijd was het dan eindelijk tijd voor de grote finale van de filmreeks die mij al werkelijk 10 jaar geboeid heeft. Harry Potter. Ik weet het nog heel goed. Die eerste keer 'The Sorcerer's Stone'. Destijds gewoon echt 4-5 keer naar de bioscoop geweest en toen ik hem op VHS kreeg, keek ik hem 2-3 keer per dag. Dit was een van mijn eerste real-life speelfilms die ik bewonderde. Ik geef hem ook om die reden, en hoe vaak ik hem nu ook nog kijk hij blijft gewoon leuk, 5 sterren. Het was een echte rage voor mij. Al gauw volgden natuurlijk de andere delen die ik ook allemaal erg interessant vond. Ik ben, voor mijn gevoel, gewoon opgegroeid met Harry Potter.

Vandaag was had dan, nogmaals, tijd voor de grote finale. Wat opviel was dat we met nog 5 andere gezinnen de enigste in de zaal waren. Wij waren een half uur voor aanvang aanwezig omdat we dachten dat we geen plaats zouden krijgen. Blijkbaar zijn veel mensen op het moment op vakantie of hadden gedacht: 'Het zal wel heel druk zijn, dus we gaan later'. Het was in ieder geval fijn. Zo'n lege zaal. Niet de hele tijd van dat domme commentaar ertussen. Nou goed.. Terug naar de film. Ik wist natuurlijk hoe, vrijwel, alles ging verlopen omdat ik het boek heb gelezen. Maar het is natuurlijk altijd de vraag hoe het zal overkomen op het grote doek. Nou... Even kort in een woord samengevat: geweldig!

De film begint natuurlijk met een kleine flash-back naar het einde van Part 1. Dan begint de échte film. En er zit al meteen spanning in. De overhoring aan Mr. Olivander en de kobolt. Als men zich vervolgens in Goudgrijp bevindt wordt het allemaal leuk. Het ziet er allemaal goed uit. Ook de draak, die ontsnapt uit de tovenaars-bank. Het was trouwens leuk deze oude setting weer terug te zien (Harry kwam hier in deel 1 met Hagrid). Ook wat er zich allemaal afspeelt in de kluis is erg interessant..

Natuurlijk wordt de film nog veel spannender als Harry, Ron en Hermelien eindelijk besluiten terug te keren naar Zweinstein. Ik blijf het een prachtig, maar vooral machtig overkomend gebouw vinden. Afijn, na een ontmoeting met Desiderius betreden zij dan eindelijk het kasteel. Een grote verrassing was om Marcel Lubbermans te zien. Wat is die veranderd joh. Het was in de eerste 3-4 films echt een sukkel en hier is hij van de dapperste leerlingen op Zweinstein. Prachtig neergezet door Matthew Lewis. Een grote verandering heeft deze doorgemaakt, zowel in gedrag, als in uiterlijk, als in acteerwerk. Goed, even terug naar waar ik gebleven was..

Zweinstein is niet meer de Zweinstein die ik ken. Sinds Sneep de school runt is het heel anders geworden. Daar waar het kasteel in de eerste films gewoon gezellig en mooi en kleurig uitzag, zo duister was het hier. Begrijp me niet verkeerd, dit was geen nadeel voor de film ofzo maar het is natuurlijk een beetje opvallend. Wat leuk was, was dat op het moment dat Harry zich bekend maakt aan Sneep, Anderling zich in de strijd wierp. Zij had hier weer een grotere rol dan in de eerdere delen, ik vond dat ze namelijk vanaf deel 3 een beetje minder in beeld was dan normaal. Als de strijd dan eenmaal losbarst zit je (ik zag de film in 3D) als kijker middenin een groot special-effecten spektakel dat er erg goed uitziet. De scene in de 'Kamer van Hoge Nood' is ook erg spannend. Ook sterk dat Harry, Draco besluit te redden uit het vuur. Tom Felton is ook een steeds beter acteur geworden door de jaren heen. Ook vond ik het overigens leuk dat allerlei oude settings terugkwamen zoals de Geheime Kamer. Wel een beetje raar dat Ron 'opeens' even naar binnen kan gaan, en dat we niet zien hoe ze de kamer her-openen. Maar wel leuk om te zien weer.

Als Potter erachter komt waar Voldemort is, en hij het fragment ziet waarin Voldemort, Sneep om het leven laat brengen gebeurt er toch iets wonderlijks lijkt het. Ik wist dat het moment ging komen, maar toch vond ik er erg goed uitzien op het witte doek. De scene tussen Harry en Sneep vond ik erg overtuigend. Zeer goed acteerwerk van zowel Daniel Radcliffe als, natuurlijk, Alan Rickman. En dan komt natuurlijk die flash-back waarin Harry een hoop duidelijk wordt. Vooral over de personages Sneep en zijn moeder Lilly. Ook wordt de scene waarin de ouders van Harry sterven nog eens mooi her-uitgebeeld. Het moment waarop de moeder geraakt wordt, is exact hetzelfde als die in de eerste film. Mooi. Ook goed om de scene te zien waarin Sneep, Lilly vasthoudt na het sterven, huilend. Ook zien we flash-backs van de eerdere delen. Ook erg leuk om te zien weer.

Natuurlijk werd er gedacht, dat op het moment dat Harry zich 'opoffert' hij dood is. De scene waarin hij met Perkamentus praat was erg sterk. Ik moet zeggen dat Richard Harris gewoon een betere Perkamentus was dan Michael Gambon. Toch vond ik, dat de laatste het ook weer niet slecht deed. Toch wel een beetje een goed gevoel dat hij ook in het laatste deel van de Potter-reeks mocht opduiken. Dan, als Harry eigenlijk weer tot leven komt en dit later uitblijkt, volgt er de beste vecht-scene in de hele Potter-reeks. Wat een spektakel! Het zag er ongeloofelijk mooi uit. Ralph Fiennes zet Voldemort echt meesterlijk neer Ik moest eigenlijk een beetje lachen in de toren, toen Voldemort gewoon trapte tegen Harry, zonder magie en ze vechtend naar buiten vielen. Niet dat het opzichzelf zo grappig was, maar het zag er gewoon een beetje raar uit. Maar wel gaaf! En dan eindelijk na nog een paar toestanden is het over voor Voldemort. De dood van Voldemort voelde aan als 'eindelijk.. het is gebeurd.. het is gelukt'. Het 'negentien jaar later-stuk' vond ik ook erg leuk om te zien. Al leek het wel alsof het drietal nou niet heel veel ouder was geworden, maar toch wel degelijk een stuk. De jonge Pottertjes vond ik ook best lijken op de jonge Radcliffe in 2001-2002. Een leuk stuk was dat. En hoe eindigt het dan? Met de muziek van.. John Williams! Dat was echt heel mooi. 'Leaving Hogwarts'.. zo mooi! En natuurlijk in de aftiteling 'Hedwig's Theme'. Dat geeft echt een heel goed gevoel.

Zo. Nu is het over met de Potter-films. Een reeks waarmee ik echt ben opgegroeid en die ik altijd al heb bewonderd. Het acteerwerk is hier echt het beste van alle Potter-films, zowel van de jongeren als van de volwassen cast. Iedereen zet geweldig zijn rol neer en ook de muziek was erg mooi. Het totaalplaatje/eindresultaat is formidabel. Dit is, in mijn ogen, de beste Harry Potter film. Ik begon met 5 sterren en zo eindig ik ook. Want dit was toch echt wel, met al zijn effecten erbij een héél sterke film. Alles is naar wens verlopen. Moeilijk te beseffen is toch dat dit de laatste keer was dat ik Harry Potter in de bioscoop bezocht. Maar als er nog meer zou komen, zou het ook gewoon te langdradig worden. En ze zijn al over het aantal boeken gegaan. Maar het is wel echt een prachtige film. Het is gedaan, en het werd tijd, maar ik zal het toch missen..

5*

Ik weet nog dat ik toen ik hem de aller eerste keer zag, dat ik het een hele rare film toen gaf ik hem een 2,5*. Toen ik op een feestje kwam hadden ze deze opstaan en ik moest toegeven dat ik hem ook toen een stuk aardiger vond dus verhoogde ik hem naar een 3,0*. Laatst wouden we een HP film opzetten. Dee 1, 2 & 3 hadden we te vaak gezien en deel 5 vonden we te saai dus bleef dit deel over en ik was aangenaamd verast : was dit die film wat ik vroeger altijd zo slecht had gevonden, was dit dat HP deel wat ik altijd helemaal nergens op vond slaan ? ik vind dit werkelijk een heel mooi deel met perfecte acteerprestaties, Avontuur, Fantasy, Actie en zelfs Romantiek (van wat je in de eerste delen niet zo snel tegen kwam) ik had dat nooit verwacht, ik ben nog steeds stomverbaasd dat ik dit vroeger zo saai heb gevonden, vooral de scene op het kerhof is erg goed gemaakt met prachtige special-effects. Ook geweldig acteerd door Maggie Smith, Robbie Coltrane, Alan Rickman en Ralph Fiennes. Er is wel nog één nadeel : ik vind dat Dumbealdore niet goed uit pakte. Richard Harris vind ik echt veel beter, die was ook een stuk rustiger dan deze, deze wordt nogal veel te snel kwaad op Harry vind ik. Dat had echt veel beter gekund hoewel de rest van de film eigenlijk toch wel klopte. Ik denk dat deze nooit zal komen aan een 5,0* dat is eigenlijk wel duidelijk maar ik vind absoluut dat dit een heel goed deel is. Ook het einde is verrasend, ik dacht me te herinneren dat dit zo'n heel raar niets uitkomend einde had maar het heeft toch nog een aardig einde. Ik ben nog een kleine paar dingen vergeten te zeggen : ik vind dat de Draak vreselijk goed gemaakt is en de scenes in het meer zijn ook bloedspannend je blijft geboeid bij deze film. Ik tenminste wel (over de scene op het kerkhof heb ik al verteld) jammer dat het vervolg hierop zo de diepte in gaat. Ik hoop een geweldige come back met HP 6 : The Half-Blood Prince. Ik verhoog dit deel naar een 4,0* dat vind ik toch echt wel dik verdiend.

Harry Potter and the Half-Blood Prince

Over de inmiddels zesde Harry Potter - film had ik erg hoge verwachtingen. David Yates wist me wel niet te bekoren met deel 5, maar dat vond ik dan ook het slechtste deel. Dit is in ieder geval een grote verbetering.

Ik heb het boek niet helemaal goed gelezen, en volgens mij zelfs niet helemaal uit.. Wat ik dus ook miste was dat er geen ontmoeting in zat tussen Voldemort en Harry. Dat Albus dood gaat voelde een beetje raar, maar het viel te verwachten. Sneep is voor mij altijd al een 'geheimzinnig' personage geweest, maar wordt wel meesterlijk neergezet door Alan Rickman. En nu ik het toch over een acteur heb, ik vond dat de hele cast het prima heeft gedaan. Radcliffe, Grint en Watson deden het prima en hebben me eigenlijk zelden of nooit gestoord.

Er was veel Romantiek in de film, en dan vooral voor Ron dit keer. Het was wel lachwekkend eigenlijk, dus er zat ook wat humor in. Wat ik wel jammer blijf vinden is de muziek, John Williams maakte echt een veel betere score.

Niet de aller beste Potter-film, dat blijft voor mij toch nog Deel 1 & 2. Maar ik vond het desondanks toch een erg goede film die zeker een dikke 4,0* verdiend.

Na afgelopen Dinsdag The Chamber of Secrets te hebben bekeken heb ik me gisteren nog eens aan The Prisoner of Azkaban gewaagd. Net als deel 2 was deze film erg mooi. Ondanks dat ik opzicht de hele Potter-reeks wel kan waarderen, blijf ik er bij dat de eerste 3 delen de beste zijn. Pluspunt is dat hier een enorm sterke cast in zit en dat het acteerwerk dan ook een stuk vooruit is gegaan. Het viel me wel op dat als Harry, Hermione en Ron naar Hagrid's huis gaan dat ze een hele berg afliepen, volgens mij was dat in deel 1 en 2 niet ? Nou goed, verder zien de special-effects er keurig uit en wist het verhaal me het hele speelduur te boeien.

Stem was : 4,0* = 4,5* geworden.

Afgelopen week heb ik voor het eerste alle Harry Potter films achter elkaar (per dag) gezien. Ik heb ze wel na hun uitkomst allemaal gezien, en af en toe nog eens een deel van een willekeurige film, maar nooit achter elkaar. Het was voor mij wel noodzakelijk, omdat ik nu ook alle films met elkaar heb kunnen vergelijken. Ik ga niet bij elke film opnieuw een review schrijven, maar deze eerste film heeft iets speciaals.

The Sorcerer's Stone was de eerste 'real life' film waar ik gehecht aan raakte. Drie keer heb ik deze in de bioscoop gezien en direct na de release op VHS was ik verslaafd. Ik keek de film twee tot drie keer per dag en het ging nooit vervelen. Voor een jochie van 5 was deze film werelds. Nu, na alle Potters herzien te hebben, blijven de eerste drie films voor mij met gemak het beste. Toch is het met name dít deel dat iets bijzonders heeft en dat volgens mij ook altijd zal blijven behouden.

Dat is met name te danken aan de fantastische sfeer die de film kent. Alles is nog onbekend en nieuw. In de volgende films lijken bepaalde zaken toch vanzelfsprekend te zijn, maar hier wordt alles nog heerlijk voorgekauwd. De jonge cast presteert niet optimaal, maar zijn dat voor leeftijdsgenoten absoluut wel getuige mezelf. In combinatie met de volwassen cast is hier overigens makkelijk overheen te kijken. Richard Harris blijft een geweldige Dumbledore. Bij Michael Gambon heb ik er twee tot drie films over moeten doen om enigszins sympathie te voelen voor de man. Bij Harris is dat eigenlijk gelijk het geval geweest. Verdere rollen door Maggie Smith, Robbie Coltrane en Ian Hart worden ook goed ingevuld, maar het is voornamelijk Alan Rickman die uitblinkt met Snape.

Wat ik ook heel mooi vind is de vormgeving. Toegegeven, de special effets beteren zich in de volgende delen. De trol is een goed voorbeeld van iets dat nu niet meer goed werkt. Desondanks is het kasteel prachtig weergegeven (zowel van de buiten- als binnenkant) en ook zaken als de Wegisweg, Goudgrijp en het Verboden Bos zijn ontzettend sfeervol. Daarnaast heeft deze film de leukste Zwerkbalwedstrijd en een zeer goede climax. John Williams is mede verantwoordelijk voor de magie door zijn fantasierijke, prachtige score. Het boek had volgens mij verder ook niet beter verfilmd kunnen worden.

De Harry Potter serie blijft een onderdeel van mijn jeugd. Het is dan ook een stukje jeugdsentiment dat bijdraagt aan het hoge cijfer, dat geef ik graag toe. Desondanks is dit toch wel de Potter-film waar ik stiekem het meeste mee heb. De vijf sterren zijn wellicht iets te hoog, maar lager dan een half sterretje wil ik ook niet gaan. Dit is wat mij betreft het schoolvoorbeeld van een familiefilm. Humoristisch, spannend en bijzonder. Voor mij is dit een film om nooit te vergeten.. nooit.

4,5*

Nederland heeft de smaak te pakken gekregen met de romantische komedies. Hartenstraat is inmiddels de zoveelste film waar geprobeerd wordt een 'feelgood' sfeertje te creëren middels het opentrekken van een blik BN'ers en het vertellen van een onwaarschijnlijk, maar toch aandoenlijk liefdesverhaaltje. Liefst worden er stiekem meerdere liefdesverhaaltjes in één film gestopt.

Wat begon deze Hartenstraat overigens vre-se-lijk. Ik kan begrijpen dat mensen na een half uur afhaken, want ik stond op het punt om hetzelfde te doen. Met name Georgina Verbaan, die ik een jaar geleden nog prees vanwege haar performance in De Surprise, wist behoorlijk op mijn zenuwen te werken. God mag weten waarom ik het heb laten opstaan, maar dat heb ik dus wel gedaan. En, warempel, het wordt zowaar beter naarmate de film vordert. Qua humor blijft het allemaal pover, maar vermakelijk wordt het gelukkig nog wel. Bracha van Doesburgh en Marwan Kazari weten kleur te geven aan hun personages en er is ook sprake van enige chemie. De bijrolletjes waren dan wel weer flauw en voelden grotendeels overbodig aan.

Er wordt schaamteloos gejat van You've Got Mail en Notting Hill, maar, toegegeven, de film komt er redelijk mee weg. De chatconversaties tussen Daan en Katje zijn het leukst aan de hele film en ook tegen het einde aan wordt er genoeg uit de kast gehaald om er wat van te maken. De bijkomende clichés worden daarbij niet gemeden, maar dat kun je van tevoren zien aankomen. Geen al te sterke film verder, maar het kijkt wel lekker weg. Ik vraag me trouwens wel af waarom deze films altijd in Amsterdam moeten plaatsvinden...

2,5*

Ik zou Quentin Tarantino's filmografie eigenlijk best eens opnieuw mogen analyseren en een hoop titels van hem mogen (her)zien. Hij is immers toch wel een regisseur met een behoorlijke naam. Pulp Fiction, Reservoir Dogs en (voornamelijk) Django Unchained staan me nog wel bij en dat vind ik stuk voor stuk goede films. Desondanks zou ik mezelf niet als een regelrechte Tarantino fan beschouwen. Daarvoor heb ik te weinig van zijn films gezien en houd ik hem niet goed genoeg in de gaten.

Toch had ik zin in The Hateful Eight. Zeker omdat ik Django ook erg goed vond, had ik wel vertrouwen in nog een western van Tarantino. Het begint ook nog alleszins aardig: de ontmoetingen zijn interessant en ik heb nog geen moeite met het lage tempo. Het duurt echter niet al te lang eer in dat laatste verandering komt. Het ellenlange dialoog dat voorafgaat aan de aankomst bij de verblijfplaats kon mijn aandacht in ieder geval niet vasthouden. Eenmaal bij de hut aangekomen, klimt de film weer een beetje uit het dal om er vervolgens even later weer opnieuw in te tuimelen.

Wat op mij iig totaal niet overkwam was de onderhuidse spanning. Of dat eraan ligt dat we inmiddels wel gewend zijn van Tarantino dat de gezellige onderonsjes binnen de kortste keren uitlopen op een bloedbad of dat het puur aan deze film lag weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik nergens op het puntje van mijn stoel zat en dat ik de 'uitbarstingen' meestal wel ruim van tevoren zag aankomen. Op zich geen ramp, maar ik kreeg wel het idee dat hiermee een belangrijk doel van de film verloren ging. Ik kan best een compliment kwijt aan de cast. Grote namen als Samuel L. Jackson en Kurt Russell doen het naar behoren, maar ook de bijrollen kwamen goed uit de verf. De personages an sich zijn interessant.

Het tweede punt waar ik over viel was de langdradigheid. Ik vond de eerste helft al niet bepaald super boeiend, maar hier worden tenminste nog nieuwe personages geïntroduceerd en werd ik nieuwsgierig gemaakt naar wat er nog komen ging. Nadat de flashback wordt ingelast, zwakt mijn interesse steeds verder af en komt deze ook niet meer terug. De climax duurt veel te lang om nog impact te maken en de volledig verdwaalde voice-over was een overbodige toevoeging.

Ik vind The Hateful Eight geen slechte film, maar ook absoluut geen goede. Daarvoor wist het me allemaal gewoon niet genoeg te boeien. Zaken als acteerwerk, camerawerk en aankleding zijn allemaal prima in orde, maar dat weegt uiteindelijk toch niet op tegen de redelijk saaie inhoud. De hoge verwachtingen werden dan ook bij lange na niet waargemaakt.

2,5*

Zelden heb ik te maken met zulke tegenstrijdige gevoelens tijdens het kijken van een film. Eigenlijk verbazen de extreem lage IMDb-score en de hoge score op MovieMeter me ook niet zozeer. In beide kan ik me ergens wel vinden...

Laat ik positief beginnen: een glansrol voor Nick Nolte. Hij speelt de dementerende (dikwijls ronduit wereldvreemde) opa met verve. Ook Matt Dillon, Emily Mortimer en de jonge Sophie Lane stelden allen niet teleur. Met name de interactie tussen Nolte en Lane werkt wel en vooral het roadmovie-gedeelte kon op mijn goedkeuring rekenen. Ook de kleine rol van Eric Roberts, die op een simpele manier het proces van Alzheimer moet uitleggen vond ik treffend.

Of alle aspecten van Alzheimer even realistisch naar voren komen weet ik niet precies. Wat mij wel opviel is dat de toon soms iets té humoristisch lijkt, waardoor de impact wat beperkt blijft. Hetgeen mij echter vooral stoorde: de enorme drukte waarmee deze film gepresenteerd wordt. Het script wordt soms letterlijk afgeraffeld. Personages krijgen niet de kans om even rustig antwoord te geven op een ander personage. Het ligt niet aan de acteurs, maar wel aan de soms ronduit belabberde montage en ook het camerawerk valt soms tegen. Dan heeft men nog geluk dat de tweede helft van de film vooral bestaat uit mooie filmlocaties en dat de focus hoofdzakelijk wordt teruggebracht naar opa en kleindochter, want de eerste helft vond ik soms bijna niet te harden. Jammer, want dit deed oprecht (onnodig) afbreuk aan de film.

Head Full of Honey heeft wel wat te bieden, maar in het begin had ik er een hard hoofd in. Vanaf het moment dat opa en kleindochter samen op pad gaan vond ik de film aanzienlijk beter worden. Het speelduur is aan de lange kant, maar uiteindelijk kan ik niet zeggen dat ik me verveeld heb, enkel een beetje gestoord aan de ietwat chaotische presentatie. Geen hoogvlieger, maar als het verhaal je aanspreekt wel absoluut de moeite van het proberen waard.

3*

De hoogste top 250 plaats die ik in tijden ben tegengekomen en een cast waar je u tegen zegt: Heat stond uiteraard nog op mijn lijstje. Twee dingen die me er van weerhielden om 'm te kijken: het lange speelduur en het genre 'misdaadfilm'. Ik moet absoluut eens wat meer films uit dit genre gaan bekijken, maar ik heb in het verleden meer dan eens meegemaakt dat ik halverwege deze films in slaap ben gevallen. Een film als The Godfather heb ik bijvoorbeeld nog nooit van voor tot achter gezien zonder halverwege even in te dutten. Nu wist ik wel dat Heat niet dezelfde film is, maar ik was toch een beetje huiverig.

De film begint al meteen interessant. De overval is bruut en zet meteen de toon dat je niet met de minste criminelen te maken hebt. Even wennen om Al Pacino eens in de rol van good guy te zien. Hij doet het echter prima en je voelt sympathie voor hem. Niet geheel onbelangrijk, want als de 'goeierik' niet goed uit de verf zou zijn gekomen, zou het me geen bal geïnteresseerd hebben of hij het er levend vanaf zou brengen. Ook Robert De Niro was behoorlijk sterk, misschien bij vlagen nog wel een stukje indrukwekkender. De tweestrijd tussen hen is by far hetgeen wat het meest interessant was als het aan mij ligt. Geweldig hoe de een de ander op de hielen zit. En ondanks dat je wel denkt te weten hoe het zal aflopen, blijft dit gedeelte van de film tot en met de laatste minuut spannend; resulterend in de beste climax die ik in tijden gezien heb. Echt mijn complimenten voor hoe dit hele gebeuren is opgezet en uitgewerkt.

Ik zeg met opzet: 'dit gedeelte (van de film blijft tot en met de laatste minuut spannend)'. Na een uur betrapte ik me zelf er namelijk op dat ik op de klok keek. Geen goed teken. Na de sterke opening, moet ik dan ook zeggen dat het allemaal wat minder interessant werd. Het hele verhaaltje rondom De Niro die de vrouw ontmoet ging dan nog wel en ook de vorderingen van Pacino waren nog te doen, maar er was een zeker moment waar het me allemaal toch wat te langdradig werd en ik benieuwd was of de film op dat niveau ging voortkabbelen. Gelukkig bleek dat niet het geval. Vanaf het moment dat de overval uitmondt in een actiespektakel heeft de film in één klap mijn volle interesse weer terug. Wat volgt is een hoop paniek en chaos; iets dat de regisseur bijzonder goed weet over te brengen op te kijker. Je voelt je betrokken; alsof je daar aanwezig bent. Erg goed camerawerk dus! Hierna kakt de film nergens meer in en merkte ik niets meer van het speelduur.

Heat is al met al een sterke film. Filmtechnisch is alles prima in orde. Het acteerwerk is van het hoogste niveau en actie en spanning zijn overtuigend. Ik baal alleen van dat ene stuk dat me wat minder beviel. Hierdoor twijfel ik nog een beetje of mijn gegeven cijfer helemaal terecht is, maar als ik dan denk aan wat ik allemaal wél goed vond aan de film is het obvious. Heat voelt aan als een schoolvoorbeeld van vakmanschap binnen de filmwereld.

4*

Dit begint zowaar als een zeer onderhoudende thriller. De aanloop naar de ontvoering, de ontvoering zelf en het gevangenschap weten namelijk best te boeien en zijn (grotendeels) geloofwaardig in beeld gebracht. Jammer dus dat die geloofwaardigheid in de tweede helft compleet verdwenen lijkt. Het belachelijke stuk op Sint Maarten spant de kroon en doet niet alleen door de locatie bij vlagen denken aan Bassie en Adriaan. Daar werd ik volledig uit de film gehaald en begon ik de klok in de gaten te houden. Ook de geforceerde confrontatie op het einde kwam, mede doordat de geloofwaardigheid dan al naar de knoppen is, niet helemaal binnen. Uiteindelijk moet de film het vooral hebben van het acteerwerk. Rutger Hauer speelt zijn rol overtuigend, maar ook Reinout Scholten van Aschat, Gijs Naber en Teun Kuilboer doen het prima. Ook een compliment voor de aankleding, want het tijdsbeeld van de jaren 80 komt wel tot zijn recht. Deze factoren en de goede start kunnen echter niet voorkomen dat ik op het einde met een ietwat onbevredigend gevoel achterbleef en dat ik de film na enkele weken voor het grootste deel alweer vergeten ben.

2,5*

Onderhoudende western, maar wel eentje die ik in een geweldig hoog tempo weer ga vergeten. Het lome tempo stoort niet en is natuurlijk ook wel passend. Tegelijkertijd kabbelt het daardoor ook een beetje voort. Ook ik trok overigens af en toe de vergelijking met No Country for Old Men tijdens het kijken. De film heeft als grote voordeel dat Jeff Bridges de kar trekt in een rol die hem zit als gegoten, waardoor er eigenlijk nog maar weinig mis kan gaan. Overige acteerwerk van onder meer Chris Pine, Ben Foster en Gil Birmingham is daarnaast ook degelijk. Richting de climax veerde ik wel op en de film en ook de eindscène is absoluut de moeite waard. In filmisch opzicht is het ook wel allemaal netjes verzorgd. Zeker geen vervelende zit dus, maar het weet alleen nooit écht indruk te maken.

3*

Hellraiser zal ik mij altijd herinneren als de film die ik niet mocht zien van mijn vader op jongere leeftijd. Ik vroeg hem wat hij een enge film vond, en deze Hellraiser was daar zijn antwoord op. Gisteren kwam ik de film opnieuw tegen, en mijn nieuwsgierigheid werd toch wel gewekt.

Ik was totaal niet bekend met het verhaal van deze film. Ik moet zeggen dat het begin dan ook allemaal erg druk oogde. De eerste vijf minuten had ik totaal geen idee wat dit voor iets moest voorstellen. Geduld is echter een schone zaak, want het duurde niet lang of het werd allemaal een stuk duidelijker. Ik ben overigens absoluut geen fan van horrorfilms. Niet omdat ik ze zozeer eng vind, maar eerder omdat ik een hekel heb aan films die makkelijk proberen te scoren met goedkope schrikmomentjes en schreeuwerige tieners. Uiteraard zijn er uitzonderingen, want van o.a. The Shining en The Ring heb ik wél kunnen genieten. Hellraiser mag zich ook bij dat rijtje aansluiten. De film kwam, misschien opna de kapsels en kleding, nergens gedateerd over. Mening film uit dit genre wat vandaag de dag uitkomt mag hier nog een voorbeeld aan nemen.

Hellraiser heeft een prachtige sfeer. Het verhaal mag zich dan wel grotendeels op één locatie afspelen, de spanning is absoluut niet weg te denken. Het moment dat Frank uit de vloer kruipt, zal ik niet snel meer vergeten. Een enorm gore scene, maar wel erg indrukwekkend. Sowieso was de make-up een opvallend pluspunt. In het bijzonder Frank natuurlijk, maar ook icoon Pinhead en de andere Cenobites zien er zeer lelijk uit (in positieve zin). Het acteerwerk kan ik niet van iedereen echt van hoogstaand niveau noemen, maar de cast deed het toch vrij redelijk. Op de een of andere manier zijn de personages van nature al interessant, dus je staat er tijdens het kijken dan ook niet zo bij stil. De effecten zijn simpel, maar dragen wel bij aan die geweldige sfeer. Is de film écht eng? Nee. Maar op de en of andere manier zou ik de spannende, misschien broeierige, sfeer wel als 'eng' beschrijven.

Hellraiser is een zeer unieke horrorfilm. De film bevat een aantal heerlijke en memorabele scenes, waaronder de eerder genoemde 'wedergeboorte' van Frank, Kirsty's ontmoeting in het ziekenhuis en de grote finale waarbij de film alles uit de kast haalt. Boeiend van begin tot eind en daarnaast zeer sfeervol.

4*

Ook hier meldt zich een Limburger, die wel nieuwsgierig was of ''wij'' er ook iets van kunnen. Films maken bedoel ik. Pieter Kuijpers' Van God Los wist mij niet in zijn geheel te overtuigen. Al lag dat eerder aan een smaakkwestie, dan aan een slechte regie. Ik had vrij neutrale verwachtingen van Hemel op Aarde. De trailer maakte me niet direct al te enthousiast, ondanks de mooie plaatjes, maar ik verwachte ook geen ramp.

Desalniettemin bleek de film toch wel een stuk beter te zijn dan die zachte verwachtingen. Het was even wennen om een film te zien (te horen) die geheel binnen het dialect gesproken is, maar het was eigenlijk best aangenaam. Ondanks dat de dialecten per regio wel verschillen, was dit toch representatief gesproken lijkt me. Qua casting zit het goed met deze film. Huub Stapel, Jeroen van Koningsbrugge en Lies Visschedijk spelen natuurlijk en zijn overtuigend. Ze brengen hun rol met enthousiasme. Debutant Bram van Schie is geschikt voor zijn hoofdrol evenals tegenspeelster Ella-June Henrard. Beiden ondersteunen elkaar in hun spel en de chemie is zichtbaar; iets wat bij veel volwassen acteurs nog wel eens vies wil tegenvallen.

Het verhaal is mooi en sympathiek, maar ook redelijk simpel. Complimenten voor Pieter Kuijpers voor de wijze waarop hij dit dan toch op film heeft overgezet, want het werkt wel. Dat geldt ook voor de verschillende thema's die de film naar voren haalt. Daarnaast, om het geheel wat lichter te maken, zitten er ook enkele humoristische fragmenten in verwerkt. Je krijgt dus van alles wat. Al mag gezegd worden dat met name het laatste gedeelte flinke indruk weet te maken.

Hemel op Aarde is een zeer degelijke film geworden. De sfeer is erg leuk. Zoals Eline al aangeeft, valt voor de Limburgers zelf het nodige te herkennen. Het dorpje ziet eruit alsof het hier in de buurt kan liggen. Het is een beetje moeilijk in te schatten hoe de film overkomt op het publiek in de andere provincies, maar dit op en top Limburgs product heeft mij iig zonder meer weten te overtuigen.

4*