Opinions

In feite is Hotel Rwanda alleen al een interessante film omdat het toch voelt als een stukje weggemoffelde geschiedenis. Noem het een gebrek aan kennis, maar ik wist eigenlijk bar weinig over de genocide in Rwanda. Wat de film in ieder geval goed doet is een beeld schetsen van de gruwelen die tijdens het conflict hebben plaatsgevonden. Althans, tot op zekere hoogte. Waarschijnlijk geldt hier immers hetzelfde wat je wel eens hoort over films als Schindler's List: het komt nog niet eens in de buurt van de daadwerkelijke ernst. Maar het maakt in ieder geval indruk en zet je aan het denken.

Het duurde eventjes voordat ik er helemaal in zat, maar de film wist daarna moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Don Cheadle zie ik sowieso altijd graag aan het werk en ook hier speelt hij de hoofdrol met veel overtuiging. Ook Sophie Okonedo vond ik een fijne bijdrage leveren. Bijrollen van Nick Nolte en Joaquin Phoenix worden goed neergezet, maar hun aandeel is begrijpelijkerwijs klein. Het einde, de last-minute hereniging met de kinderen, lijkt wel wat geromantiseerd, maar uiteindelijk doet het weinig afbreuk. Op de momenten die indruk moeten maken voelt het namelijk bijna alsof je er bij bent en vergeet je dat je een film zit te kijken. Daarmee heeft regisseur Terry George eigenlijk al een van zijn belangrijkste doelen bereikt.

3,5*

Hotel Transylvania heb ik destijds, ondanks de goede kritieken, aan me voorbij laten gaan. Het leek me toch allemaal net wat te kinderlijk om er zelf voldoende plezier aan te beleven. Mijn nieuwsgierigheid won het echter uiteindelijk van mijn koppigheid, waardoor ik de film nu alsnog een kans gegeven heb.

Het grootste pluspunt is eigenlijk dat de film lekker vlot wegkijkt. Er zit best veel vaart in het niet bijster originele, maar wel leuke verhaaltje. Zelf was ik vooral benieuwd naar hoe Adam Sandler en zijn Happy Madison vrienden het er vanaf zouden brengen in een animatiefilm. Een aantal van hen had ik dit weliswaar al eens eerder zien doen in het excentrieke Eight Crazy Nights, maar die animatiefilm was duidelijk op een andere doelgroep gericht en daardoor niet vergelijkbaar. Adam Sandler en stemmetjes blijkt niet altijd een geslaagde combinatie (*kuch* Sandy Wexler), maar hier past hij het uitstekend toe. Hij weet op leuke wijze gestalte te geven aan vader Dracula. Ook de rollen van Andy Samberg, Selena Gomez en Kevin James komen prima uit de verf. Het is echter met name Steve Buscemi die de show weet te stelen. Zijn personage was verantwoordelijk voor de momenten waar ik om heb moeten lachen.

De animatiestijl is niet helemaal mijn ding, maar het zag er desondanks zeker niet verkeerd uit. De film slaagt er ook in gedurende het hele speelduur vermakelijk te blijven, ondanks dat ik het hier en daar wel wat te 'druk' vond. Het bombastische einde had van mij bijvoorbeeld niet gehoeven. Het is in ieder geval zondermeer duidelijk dat Hotel Transylvania het hart op de juiste plek heeft en ik denk dat kinderen zich hier behoorlijk mee zullen vermaken.

3*

De Sherlock Holmes serie met Jeremy Brett zal ik me voor altijd herinneren als één van de favoriete series van mijn vader. Na een flink aantal afleveringen, kwam ik erachter dat de aflevering waar ik op zat te wachten, The Hound of the Baskervilles, in de vorm van een televisiefilm is gegoten.

Dit is tot nu toe het enige Holmes verhaal waar ik ook het boek van gelezen heb, dus vandaar dat ik er zo benieuwd naar was. Deze film is behoorlijk trouw aan dat boek en dat komt het resultaat absoluut ten goede. Ik lees op internet diverse mensen die het wat dat betreft oneens met me zijn. Oké, de film verwerkt niet elk klein detail. So what? Het gaat dan wel om onopvallende details, want ik had na afloop niet zoiets van: ''ik mis het een en ander''. De rode draad wordt nauwkeurig gevolgd en er waren veel momenten die ik me tijdens het lezen bijna letterlijk zo voorstelde als hier getoond werd. De film voelt heerlijk ouderwets aan; precies wat nodig is om de sfeer van het verhaal uit te drukken.

Jeremy Brett ís gewoon Sherlock Holmes. Als ik een boek lees en Holmes is aan het woord zie ik Brett voor me; niet Downey Jr. Edward Hardwicke is een prima Watson. Niet onbelangrijk, gezien hij hier minstens zo'n grote rol als Holmes heeft. De overige cast is niet memorabel, maar speelt de personages degelijk. Ook zaken als kostuums en settings zijn prima verzorgd. Dartmoor ziet er prachtig, maar gelijktijdig mysterieus uit en Baskerville Hall draagt dezelfde sfeer uit.

Ik vind The Hound of the Baskervilles absoluut een sterke verfilming van de gelijknamige roman. Het verhaal is spannend en intrigerend, en de film weet dat prima over te brengen. Niets laat te wensen over wat mij betreft. Geschikt voor zowel de fan van het boek als degene hier niet nog nooit van gehoord heeft.

4*

Ik had verwacht dat deze film niet hoger boven de 2* zou uitkomen maar de film heeft er toch net een halfje bij weten te spelen. Inderdaad niet echt een speciale film, maar ja.. dat had ik al verwacht eigenlijk. Gewoon leuk om eens gezien te hebben maar het barst van de cliché's en het einde kon ik al indenken. Maar toch.. het pakte niet heel slecht uit. Ik ben eigenlijk Adam Sandler fan en omdat hij de film geproduceert heeft is de reden dat ik hem heb gekeken, dit soort films moet je vind ik ook niet echt heel streng gaan beoordelen tot in de details. Gewoon verstand op nul en wie weet kun je nog lachen .

2,5*

Ik had hier wel interesse in. Jack Black ligt me doorgaans wel, maar ook namen als Cate Blanchett en Kyle MacLachlan zie ik graag aan het werk. De vergelijking met Harry Potter die veelal gemaakt wordt, maakte me nog wel wat nieuwsgieriger.

Uiteindelijk is het een leuk avontuurtje geworden. Niet al te origineel, maar ach... Black mag zich aardig uitleven en het samenspel tussen hem en Blanchett levert wel leuke situaties op, met name wanneer ze elkaar verbaal te lijf gaan. Ook de jonge cast, aangevoerd door Owen Vaccaro, doet het naar behoren. Niet altijd even overtuigend, maar toch zeker niet slecht. Even lijkt er inderdaad een ''Harry, Ron en Hermione groepje' te ontstaan, maar de film kiest uiteindelijk een andere wending, waar ik ook prima mee kon leven. Waar ik misschien iets meer van verwacht had was Kyle MacLachlan. En dan heb ik het niet over zijn presteren, want ik vind het altijd een fijne acteur, maar mijns inziens had er iets meer uit zijn vileine personage gehaald kunnen worden. Met name zijn ondergang is uiteindelijk zo gepiept, waardoor hij weinig indruk achterlaat.

Met het fantasy-gehalte zit het ook wel goed. De sfeer is fijn, de effecten passen er prima bij en het verhaaltje hield me bij de les. Het is allemaal niet van uitzonderlijke klasse, maar vervelen doet het niet. Het is ook toch vooral een familiefilm en ik kan mij zomaar voorstellen dat ik dit als 10-jarige heel leuk gevonden had. Tegen het einde gaat het compleet over de top (misschien bij vlagen wel iets té - baby Jack), maar tegelijkertijd waardeer ik het ook wel dat de film het aandurft. Zeker geen perfecte film, maar absoluut erg vermakelijk.

3*

Een film waarvan je eigenlijk van tevoren goed kunt inschatten wat het gaat worden. HouseSitter is een typische verstand-op-nul film die de ogenschijnlijke eenvoudigheid van de jaren 80 en 90 uitademt en daardoor heerlijk wegkijkt. Als je daar een zwak voor hebt, zoals ik, dan kan dit haast bijna niet teleurstellen. De film leunt vrijwel volledig op het spel van Goldie Hawn en Steve Martin en gelukkig blijkt die combinatie prima te werken. Met name Hawn weet een aantal keren op de lachspieren te werken en speelt een vrij aandoenlijk personage, maar ook Martin heeft een aantal schitterende scènes (met het geïmproviseerd zingen als hoogtepunt). Helaas is Becky een heel suf personage en ook mij viel het op dat het einde wat afgeraffeld werd. Buiten die twee minpunten vond ik dit een zeer aangename komedie.

3*

Vreemd. Ik had met deze cast en James L. Brooks aan het roer wel wat meer verwacht. How Do You Know is vlees noch vis: hier en daar zit een moment dat voor een glimlach zorgt en de dialogen zijn soms opvallend goed geschreven, maar tegelijkertijd zitten er ook een hele hoop taaie momenten in. Daarmee bedoel ik dat er scènes in zitten die puur tijdvulling lijken en die ook geen enkel beoogd effect lijken te kunnen waarmaken. Zelfs het bijrolletje van Jack Nicholson, die hier tevens de laatste rol van zijn carrière vertolkt, is wat bleekjes. Owen Wilson vond ik ronduit vervelend. De film wordt gered door de chemie tussen Reese Witherspoon en de ongemakkelijke Paul Rudd. De twee hadden samen wat meer screentime verdiend, maar op de momenten dat ze het scherm delen, leek er wel sprake van een kleine vonk. Al met al is het prima om deze film eens de revue te laten passeren, maar zowel de regisseur als de cast hebben beter werk op hun naam staan.

2,5*

Na de herzien-beurt van gisteren kan ik niet anders dan deze film toch nog een 1/2 sterretje omhoog te gooien. Het dorp van Whoville ziet er misschien mierzoet uit, maar wel gezellig. En de burgemeester vond ik in sommige gevallen erg irritant, maar Jim Carrey slaagt erin niet alleen de cadeau's maar ook de film te dragen. Bovendien vind ik het verleden van The Grinch best zielig in beeld gebracht. Vroeger was dit een van mijn favoriete kerst-films. Wel keek ik nog liever naaar echte toppers zoals Home Alone, maar ook deze heeft vaak genoeg in de DVD speler gedraait, en gisteravond kwam ik er weer achter waarom. 3,5* verdient hij niet alleen wegens het jeugdsentiment maar ook omdat ik de herkijk-beurt weer erg vermakelijk vond.

Het probleem is vooral dat Adam Sandlers formule 'op' lijkt. Zijn humorstijl is natuurlijk altijd al van het flauwe soort geweest, maar alles tot en met Grown Ups vond ik goed te pruimen. Daarna wordt het minder omdat hij steeds meer in herhaling valt en het allemaal nóg extremer moet. Met name zijn Netflix-films hebben daaronder te lijden en dan heb ik nog niet eens alles hiervan gezien. Het ruikt er sterk naar dat er nog veel minder kritisch naar de films gekeken wordt dan toen ze nog allemaal een bioscooprelease moesten krijgen. Dieptepunt vond ik Sandy Wexler, maar ook Hubie Halloween is niet veel soeps.

Sandlers rol doet erg denken aan die in The Waterboy: mama's kindje die niet serieus genomen wordt door zijn omgeving, hetgeen deels te wijten valt aan een ridicuul stemmetje. Daar waar dit eerder nog een trekje van een enkel personage leek, vindt Sandler het tegenwoordig nodig om deze troef om de paar films in te schakelen. Heel vervelend, want ik was er niet op berekend en vond het ook volstrekt onnodig. Dat Sandlers vriendengroep bijna altijd opgetrommeld moet worden in zijn films is nog altijd een leuke gimmick, maar geef ze dan wel ook wat leuks te doen. Op deze manier weten Kevin James, Rob Schneider en Steve Buscemi namelijk ook maar weinig recht te trekken. Deze film is gek genoeg op zijn best wanneer er geen poging tot komedie gedaan wordt. Het hele Halloweengebeuren vond ik namelijk nog vrij sfeervol uitde verf komen. De aankleding en productie is prima. Daarnaast valt het ook wel uit te zitten hoor. Het is alleen doodzonde dat gewoon bijna geen enkele grap (meer) werkt.

Overigens wel leuk om Julie Bowen nog eens met Sandler herenigd te zien. Hun chemie vond ik in Happy Gilmore al erg fijn. Mag wat mij betreft nog eens herhaald worden voor een (liefst betere) film.

2*

Vanmiddag in de bioscoop gezien..

Ik had best wel wat verwachtingen van de film en die werden waargemaakt. Enkel had ik de film me toch anders voorgesteld.. Iets kinderachtiger. Maar dat was niet het geval. De trailer van de film vind ik dan ook niet geschikt om een goed beeld te geven van de daadwerkelijke film. Dat maakt verder niet zo veel uit want ik vond het wel een erg goede film.

Een van de eerste dingen die me binnen schiet zijn de prachtige settings. Parijs is erg mooi weergegeven, en het station is ook een leuke setting. Het acteerwerk is ook prima van eigenlijk iedereen (al had ik dat niet van Cohen verwacht, maar hij viel me echt mee). Het mysterie zelf is interessant en hoe zich dat in de film ontwikkelt en de uiteindelijke conclusie zijn erg goed. Het hele verhaal rond Kingsley's rol en zijn robot waren ook heel boeiend. En ik vond het erg leuk dat ik eens een aantal 'stomme film' fragmenten in de bioscoop heb gezien. Wel waren er enkele dingen niet zo goed uitgewerkt vond ik zelf (bijv. de dood van Hugo's vader die nogal vlot in beeld werd gebracht). Ook wordt de film op het einde een beetje langdradig. Maar gelukkig wordt alles wel mooi in beeld gebracht en verveelt het allemaal geen moment. Al denk ik dat de film toch iets minder is op gewone DVD (dus zonder het 3D effect)..

Al met al is dit een erg mooi sprookje met mooie beelden en sterke acteerprestaties. De film verveelt dan ook geen moment. Een bioscoopbezoekje is hij dan ook zeker waard!

3,5* (kans dat er nog eens een halfje bij komt).

Daar waar ik nog redelijk lovend was over het vorige deel van de Anubis-reeks, is dit deel weer een stuk minder. De film duurt slechts een uurtje, maar leek toch lang te duren. Het acteerwerk is voor het merendeel gewoon achteruitgegaan lijkt het wel t.o.v. 'de Wraak van Arghus'. Ook bevat de film niet echt een bijzonder verhaal. En daarbij verloopt het standaard. Ook de personages zijn minder leuk. Fabian was wel erg bet-weterig. Ook zie je al vanaf het begin dat de rol die Nicolette van Dam speelt niet deugt. Daarbij wordt het einde van het verhaal in de laatste minuut snel afgerond. Echt slecht is het dan ook weer niet.. voor de die-hard fans van de serie en vorige films zal er waarschijnlijk nog wel wat te genieten te vallen. Maar ik vond hem eigenlijk wel de minste uit de reeks. Beetje jammer..

2*

Niet de vervelenste Chan die ik gezien heb maar ook niet de beste (Ik heb nog niet héél veel van hem gezien) maar deze was wel aardig. Jackie zelf heeft inderdaad zoals de meeste hier zeggen geweldige stuns neer gezet, de humor was ook wel leuk. Soms hier en daar een scene die ik een beetje overbodig vond maar opzicht een leuke wegkijker, prima vermaak.

3,0*

The Hunger Games is volgens mij de nieuwe franchise van eenzelfde kaliber als Harry Potter en Twilight. Getuige de vele reclame en aandacht, is er volgens mij een groot aantal aan fans (aan het) ontstaan. Het aantal sequels is inmiddels al opgelopen naar drie. Ik had er nog nooit iets van gezien of gelezen, dus ik was benieuwd.

Het begon nog vrij goed. De setting van District 12 zag er veelbelovend uit. Zodra Elizabeth Banks het beeld binnenwandelt verandert dat gevoel. Niet omdat ik haar een slechte actrice vind, maar de kitsch spatte er vanaf. Diezelfde 'kitsch' blijft aanwezig tijdens de introductie van de Hunger Games, die een aardig groot gedeelte van de film in beslag weet te nemen. Ondanks dat ik wel begreep wat er nou bij die spelen ging gebeuren, snapte ik niet zo goed waarom. Wat is nou het doel van die games? Het kan aan mij liggen, maar ik vond het een behoorlijk sadistisch idee (dan duid ik vooral op die kleine kinderen waarvan het natuurlijk duidelijk is dat ze de strijd met hun leven moeten bekopen). Ook het hele idee van de opzet van die tv-show vind ik smakeloos.

De special effects waren afwisselend. Soms bloedmooi (de stad was prachtig vormgegeven), maar andere momenten was het spuuglelijk, zoals met die honden. Dat was ook vooral het geval zodra er met vuur effecten gewerkt werd. Het acteerwerk van de hoofdrolspelers was dan wel een pluspunt. Woody Harrelson had een leuke rol en ook Jennifer Lawrence haalt het niveau omhoog. Zij kan de hoofdrol makkelijk dragen. Elizabeth Banks en Josh Hutcherson deden verder wat ze konden, maar werden meermaals gehinderd door het script. Met name Hutcherson laat hierdoor meer dan eens een steekje vallen. De romance tussen Katniss en Peeta liep met name om die reden dan ook niet erg lekker.

Inhoudelijk viel het me eigenlijk ook wel tegen. De jungle is een interessante setting, maar er de film kent een aantal bizarre plotwendingen en toevalligheden. Dan duid ik vooral op het warrige einde. ''Dé regel die er geldt: er kan maar één winnaar zijn.. Vanaf nu af aan mogen twee kandidaten uit hetzelfde district winnen.. Nu is die nieuwe regel weer ingetrokken.. Nee grapje, hij geldt toch nog steeds..'' Geen idee of dat het in het boek ook zo vreemd naar voren komt, maar in de film vond ik het een behoorlijk wispelturige actie. En ten slotte kon ik het niet helpen maar die bevolking van de stad niet serieus te nemen. Wat een carnavalsvertoning was dat.

Is er dan niets goeds aan de film? Wat mij betreft toch wel. Ondanks bovengenoemde minpunten, is het ergens toch wel gewoon een popcornfilm. Vermaken doet het totaalplaatje dan ook wel. Ik had er gewoon veel meer van verwacht. Lawrence en Harrelson, enkele mooie plaatjes en effecten zorgen ervoor dat het toch vrij makkelijk wegkijkt. Ook blijf je gewoon braaf kijken tot het einde, omdat je wil weten hoe het eindigt.

Tja.. Battle Royale heb ik nooit gezien, maar zelf legde ik al gauw de link naar The Goblet of Fire. Uiteindelijk, halverwege de film, zelfs naar The Truman Show. Van spanning is nauwelijks sprake, maar het zijn toch voornamelijk enkele bizarre plotwendingen die mijn enthousiasme omlaag haalden. Het is denk ik een beetje een stijl waar je van moet houden. Doordat die stijl mij niet helemaal beviel, zal ik ook niet echt zitten wachten op de vervolgen. Mijn eerste kennismaking The Hunger Games was al met al matig.

2,5*

Zeker geen vervelende zit, maar uiteindelijk wel een tegenvaller. Hush heeft een interessant uitgangspunt en ik vermoedde dat me een duistere en spannende film te wachten stond, zeker vanaf het moment dat Helen bedreigd en beroofd wordt. Helaas valt dat allemaal wel mee. Dat er uiteindelijk echt dreiging uitgaat van Martha kan ik niet zeggen, al ligt dat niet aan Jessica Lange. Zij en Gwyneth Paltrow doen het eigenlijk prima, maar het scenario zorgt ervoor dat het een beetje bij onderhuidse spanning blijft die maar niet tot uitbarsting wil komen.

Wel leuk om te volgen op zich (ook de climax), maar aan het einde van de rit is de conclusie dat het een vrij brave film is gebleken. Er had ook wat meer gedaan mogen worden met betrekking tot het verhaal van Jackson's vader, bijvoorbeeld door met flashbacks te werken of door de rol van Nina Foch uit te breiden. Overigens vond ik dat Johnathon Schaech, in tegenstelling tot de dames, volledig op de automatische piloot leek te draaien. Wat een duf personage zette hij neer.

2,5*

Ik heb het volgens mij wel vaker bij zijn films geschreven: Adam Sandler zal ik nooit uit het oog verliezen. Naast het feit dat ik zijn komedies altijd leuk vond, wist hij me in mijn (vroege) jeugd eveneens te overtuigen met zijn serieuze(re) rollen in onder meer Spanglish, Reign over Me en Punch-Drunk Love. Mooi om te zien dat hij de laatste jaren die kant van zijn spelen weer wat meer begint te verkennen, al moet ik het schijnbaar glorieuze Uncut Gems nog altijd zien.

In Hustle speelt Sandler zijn rol als basketbalscout wederom met verve. Dat de film verder barst van de echte basketbalspelers is een leuke gimmick, al zal het degene die basketbal niet volgt (zoals ik) verder vrij weinig doen. Wel mag gezegd worden dat de wedstrijden overtuigend ogen en wellicht dat de castingkeuze daar aan bijgedragen heeft. Cameravoering en montage vond ik daarbij ook erg sterk. De film voelde wat aan de lange kant, maar weet de aandacht over het algemeen goed vast te houden.

Hustle is zo nu en dan voorspelbaar, maar weet de energie en spanning die de wedstrijden met zich meebrengen evengoed over te brengen. De chemie tussen Sandler en Juancho Hernangomez werkt uitstekend en drama en humor worden op de juiste manier met elkaar in balans gebracht. Mijns inziens hoef je niet per se een basketbalfanaat te zijn om dit een prettige film te vinden.

3,5*