Opinions

Ik vond dit zeker een leuke film. Goed geacteerd met name door Keaton. Ook vaker gelachen om de humor die er in de film zat, gemengd met een flinke dosis spanning, (al kun je toch wel raden hoe het zal eindigen) heb ik me toch prima vermaakt.

3,0*

Een jaar of vijf geleden was ik een fan van de Adam Sandler films. Komedies waar ik veel goede herinneringen aan heb overgehouden.. Dat wil zeggen aan alles voor 2008. Het gros van de films dat daarna is gekomen kon ik nog wel waarderen, maar ik heb toch wel gemerkt dat het in kwaliteit niet meer van hetzelfde is. Na het tegenvallende That's My Boy had ik het dan ook wel even gehad met Happy Madison.

Toch vind ik me nog altijd, weliswaar meestal enige tijd na de release, bereid om de films te gaan kijken. Here Comes the Boom was eigenlijk een film waar ik al vrij gauw interesse in had, maar die ik door een afgelaste bioscooprelease uit het oog verloren ben. Nu dan toch maar gezien en daar ben ik best blij om. Here Comes the Boom is namelijk eindelijk weer eens een oprecht leuke film. Qua niveau doet het me haast denken aan de films die ik vroeger zo graag zag.

Belangrijkste wat hier de aanleiding voor is zijn effectieve grappen. Vrij lang geleden alweer dat ik zo veel tijdens een film heb moeten lachen. Het is natuurlijk wel zo dat het je humor een beetje moet zijn. De poep-en-pieshumor wordt enigszins binnen de perken gehouden, maar de kans is groot dat als je andere films die van dezelfde studio of regisseur afkomstig zijn niets vindt, dat dit ook niet helemaal je ding is. Het script vond ik voor een dergelijke productie bij vlagen best sterk. Bepaalde dialogen kwamen dan ook best scherp uit de hoek. Kevin James speelt zijn rol duidelijk met plezier en doet het verder ook prima. De overige cast waaronder Henry Winkler, Salma Hayek, maar vooral Bas Rutten zorgt ook voor een leuke inbreng. Wat overigens ook opviel waren de sterke, goed in beeld gebrachte actiescènes (met name de wedstrijd op het einde).

Uiteraard is er weer een lekker droog happy end aan verbonden en, jawel, er komen weer de nodige clichés voorbij (de slimme leerling die nog even gaat zingen in Las Vegas had van mij niet zozeer gehoeven, maar oké..), maar dat nemen we er maar bij. Persoonlijk deed de film precies wat ik had willen zien. Frank Coraci levert een bovengemiddeld leuke film af, iets wat ik van tevoren eerlijk gezegd niet verwacht had.

3,5*

Puur uit nieuwsgierigheid, en geannuleerde plannen voor een betreffende avond, deze film in de bioscoop gaan zien. Ik had er het een en ander over gelezen en de trailer gezien. Buiten het feit dat het natuurlijk opmerkelijk is dat Hugh Grant in een horrorfilm te zien is, vond ik ook het gegeven interessant klinken. Reden genoeg om de film eens een kans te geven.

Aanvankelijk werd de film heel goed ontvangen, maar inmiddels lees ik ook veel teleurgestelde reacties. Zelf ben ik niet teleurgesteld. Er wordt veel gepraat in de film en ik kan me zo voorstellen dat sommige horrorliefhebbers mogelijk op iets anders hoopten. Ik vind het veel meer een psychologische thriller met hier en daar wat horrorelementen dan een 'volbloed' horrorfilm. Laat ik het zo zeggen: ik verwacht niet dat veel mensen bij Heretic de drang zullen voelen hun handen voor hun ogen te slaan. Als je daarop uit bent, dan is het waarschijnlijk verstandiger om verder te zoeken.

Heretic moet het vooral hebben van de drie hoofdrolspelers, juist omdat er dus tamelijk veel gepraat wordt. Gelukkig weet de film uit dat acteerwerk ook wel echt kracht te halen. Hugh Grant vind ik een uitstekende keuze voor deze rol, omdat hij juist zijn 'old school charm', die hij veelvuldig gebruikte in zijn romcoms, goed kan benutten tijdens de eerste minuten waarop zijn personage op het scherm verschijnt. Het lukt om in eerste instantie over te komen als een wat oudere goedzak, maar ook zodra voor de dames duidelijk wordt dat hij eigenlijk een creep is, blijft zijn spel sterk. Ook de interactie tussen hem en de twee dames, Chloe East en Sophie Thatcher, was goed. Met name East vond ik erg overtuigend in haar rol. Het drietal zorgt ervoor dat de vele dialogen die de film rijk is uit de verf komen en dat mijn aandacht eigenlijk niet afzwakte.

Ondanks dat ik de uitkomst helemaal niet zo verkeerd vond, gaat de film wel steeds meer over de top richting het einde en het komt, ondanks de lange aanloop, toch redelijk gauw ten einde allemaal. Geen slecht einde dus, maar toch hield ik er een beetje een gebrekkig gevoel aan over. De film laat je ook achter met enkele vragen, maar dat vind ik dan weer niet zo erg. De rode draad is kraakhelder en het zorgt er ook voor dat je nog even blijft nadenken over wat je gezien hebt.

Een spectaculaire of vernieuwende film vond ik het absoluut niet, maar ik vind het knap hoe de film me met weinig middelen eigenlijk nooit losgelaten heeft. Het boeide mij met gemak en ik bleef telkens benieuwd naar de volgende zet. Hoewel de film me niet helemaal de stuipen op het lijf wist te jagen, vond ik het qua sfeer pakkend genoeg.

3,5*

Leuke avonturenfilm, waar ik prima van heb genoten! Leuk acteerwerk en een goed verhaal. Ook de uitwerking ziet er netjes uit. Viel me ook op dat het camerawerk erg mooi was, terwijl ik daar normaal niet zo op let. Zeker leuk om eens gezien te hebben.

3,5*

Mooie horrorfilm. Robert DeNiro en Dakota Fanning acteren beiden erg goed, en het verhaal wist me zeker te boeien. Niet echt zo'n goede horrorfilm als bijv. The Ring maar toch zeker vermakelijk genoeg.

3,0*

Clint Eastwoods onemanshow. Ik heb wel wat met Clint, al is het alleen al omdat mijn vader groot fan is. Hij hoeft weinig moeite te doen om cool te zijn en ook in High Plains Drifter lukt hem dat uitstekend. Zijn personage is hier vele malen minder sympathiek dan zijn karakter in de Leone-films, maar je zit toch ademloos naar hem te kijken. Het tegenvallende aan deze film vind ik dat de film louter daar op gestoeld lijkt. Daar waar het werk van Leone, maar ook het latere werk van Eastwood zelf (zoals Unforgiven), ook uitblinkt in de andere personages, settings, score en het verhaal, heeft High Plains Drifter mijns inziens gewoon minder te bieden op dat vlak. Er zit nog een bovennatuurlijk element in, maar dat voelt vooral als een leuk knipoog-momentje. Zeker geen vervelende film, ik heb me vermaakt, maar vrijwel puur en alleen door de uitstraling van de hoofdrolspeler.

3*

Een beetje een matige film, ik heb een stuk van de Engelse versie gezien (redelijk goede stemmen maar nog steeds niet echt goed) en zowat de hele NL versie gezien (verschrikkelijk!) ik denk dat voor kinderen die verzot zijn op dansen en zingen nog wel te doen is maar ik vind deze film niet leuk, ook de acteerprestaties vond ik niet geweldig. Hopelijk is deel 2 beter (ik zal hem morgen eens proberen).

2,0*

Ik ging de film kijken zonder te weten dat dit over klopjacht op Bonnie en Clyde ging, dus ik had in ieder geval niet de verwachting meer van hen te zien te krijgen, hetgeen zo te lezen wel bij veel medegebruikers het geval is geweest. Desondanks is de film mij wel toch wat tegengevallen.

De film wist mij eigenlijk nauwelijks écht te pakken. Wat mij ontzettend tegenstond was het vele oninteressante gezwets. Dia- en monologen duren vaak vrij lang en hebben lang niet altijd veel meerwaarde (ik denk bijvoorbeeld aan die scène waar Frank de vader van Clyde ontmoet). Ik hoef absoluut geen bombastisch actiespektakel, maar dit was soms wel heel erg traag. Er is, ondanks dat de film natuurlijk modern oogt, zichtbaar veel zorg uitgegaan aan het schetsen van het correcte tijdsbeeld en dat zie ik dan ook als een van de sterkere aspecten van The Highwaymen. Dat en de climax, waar de film toch nog even een beetje spannend lijkt te worden.

Ik had namelijk ook wat meer verwacht van het duo Kevin Costner en Woody Harrelson; de reden dat ik de film ben gaan kijken. Beiden heb ik vrij hoog zitten, en ze doen het zeker niet slecht, maar ik vond de chemie tussen beiden persoonlijk een beetje tegenvallen. Ik vond met name Costner bij vlagen wat kleurloos. Ik snap best dat men wil benadrukken dat hij op leeftijd is (er wordt nog terloops iets over nierstenen gezegd), maar hij wordt hier wel zó stijf gepresenteerd dat je je afvraagt waarom zijn personage nog voor deze opdracht benaderd werd. Harrelson's bijdrage bestaat vooral uit enkele komisch bedoelde oneliners, maar dat kan niet voorkomen dat ze als duo soms best saai zijn. Afijn, het was geen slecht acteerwerk, maar ik heb beiden wel eens beter gezien. De bijrollencast, waaronder Kathy Bates, vond ik aangenaam.

De film straalt degelijkheid uit, maar gaat gebukt onder een te lang uitgesmeerd speelduur en heeft daardoor moeite om de aandacht vast te houden. Uiteindelijk komt het erop neer dat ik gehoopt had op wat meer spanning of een gevoel van betrokkenheid. Wellicht hangt het ook samen met het bronmateriaal waar de film op gebaseerd is. Je kijkt in feite naar een lange, moeizame zoektocht die (op de uitkomst na) niet heel interessant was.

2,5*

Hij lag al een tijd lang hier (gekocht door mijn ouders), dus toch maar eens bekeken. Ik had hem ooit al eens op TV gezien, maar kan me er bijna niks van herinneren. Over het algemeen vond ik het een mooie dramafilm. Ik had nog nooit van de verhalen van Hilary en Jaqueline gehoord. Maar ik moet zeggen dat het toch wel een boeiend verhaal was. En dat was de film ook. Geen moment verveeld. Er waren wel enkele dingen wat minder, zoals al voor mij verteld, het wat 'drukke' camerawerk. Gelukkig maken ook de acteerprestaties veel goed. Emily Watson kende ik nog van het prachtige Punch-Drunk Love. Ook hier zette zij weer een mooie rol neer. Maar ook Rachel Griffiths was goed bezig. En natuurlijk de muziek.. Het genre is nou niet bepaald mijn ding maar desondanks vond ik het toch erg mooi. Al met al een geslaagde, waargebeurde dramafilm.

3,5*

Alweer een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb. Het is ook typisch een film die ik 'even tussendoor' gekeken heb. Lasse Hallström zou enkele jaren na deze film met Gere het aangrijpende Hachi: A Dog's Tale maken, dus ik was op zich nog wel benieuwd naar deze eerdere samenwerking.

The Hoax is een rechttoe rechtaan speelfilm. Je kunt op basis van het plot goed van tevoren bepalen om wat voor een soort film het gaat en of je dit interessant gaat vinden. Klaarblijkelijk is het gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Met dit in mijn achterhoofd, waren er wel enkele scènes waar ik van stond te kijken ('kan dit echt op deze manier gebeurd zijn?'). Ik weet niet in hoeverre men uiteindelijk dicht bij de werkelijkheid is gebleven, maar het voornaamste probleem waar ik tegenaan liep, was dat de film er niet in slaagde om constant mijn aandacht vast te houden.

De film is interessant, zakt dan weer in en wordt vervolgens weer iets spannender (met name wanneer Irving tegenslagen te verwerken krijgt). Op deze manier gaat het eigenlijk continu door. In ieder geval vind ik dat de film iets had mogen worden ingekort, want het voelde uiteindelijk een beetje langdradig aan. Daartegenover staat wel een sterk spel van de cast. Richard Gere speelt zijn hoofdrol met gemak, maar ook de bijrolacteurs zijn overtuigend. Daarnaast is de aankleding van de film prima verzorgd. Het is geloofwaardig dat de acteurs zich in de jaren 70 wanen.

Benieuwd naar de uitkomst, heb ik de film zonder al te veel moeite uitgekeken. Het gaat hier zeker niet om een hoogvlieger, en er wordt keurig binnen de lijntjes gekleurd. Dit neemt niet weg dat The Hoax prima dienst doet als zondagavond 'vuller'.

3*

The Hobbit: An Unexpect Journey is een van die 2012 films waar ik wel benieuwd naar was. Het is me helaas niet meer gelukt om hem ook nog in dat jaar te zien, maar gelukkig een weekje terug wel. Was het de moeite waard? Absoluut.

The Lord of the Rings-trilogie is prachtig. Ontzettend creatief en mooi gemaakt. Gewoon heel sterk. Ik had al aan beelden gezien en ook gehoord dat deze film een stuk 'rustiger' was dan LOTR. Achteraf blijkt dat ook wel zo te zijn, maar toch weet Peter Jackson ervoor te zorgen dat je het gevoel krijgt dat deze erbij aansluit. Al moet ik zeggen dat ik in het begin nog een beetje twijfels had. Uiteraard wilde ik de film zien, maar ik keek er nou ook weer niet echt héél erg naar uit (wegens enkele beelden die ik gezien had). Maar toen de film eenmaal begonnen was en ik wederom werd overdonderd met een prachtig verhaal en uitstekende effecten zat ik er meteen helemaal in.

Met de personages zit het goed in deze film. Heel veel bekende gezichten maar ook nieuwe personages waaronder de dwergen. Het was in het begin wel even wennen aan hen, maar gelukkig worden ze niet vervelend, als dit wel het geval was geweest had de film een flink minpunt gekend. Martin Freeman vertolkt Bilbo op een goede manier en Ian McKellen is ook weer geweldig als Gandalf. Daarnaast ook Andy Serkis, Hugo Weaving, Christopher Lee en Cate Blanchett allemaal prima in vorm. Overigens van enkelen gehoord dat ze Radagast een vervelend persnage vonden, maar dat vond ik niet. Ik vond hem wel vet met zijn 'rabbit sled' .

De film verveelt geen moment, en bevat een groot aantal sterke scenes. Het spelletje tussen Gollum en Bilbo is erg spannend in beeld gebracht. Dat was echt een heel indrukwekkende scene. Maar ook de gevechten zien er gewoon prachtig uit. Waar ik ook even een pluspunt voor wil maken is de make-up. Die vind ik ook zeer goed. Uiteraard ook de computertechnieken (hoe ze Gollum uit Andy Serkis maken vind ik echt heel bijzonder) en de indrukwekkende settings. Ondanks dat de film niet echt verveelt, is het soms wel wat aan de lange kant. Maar opzicht maakt het ook niet uit, want interessant is het zeker.

Met dit compleet nieuwe verhaal heeft Peter Jackson wederom een interessante film afgelevert. Dit maakt je alleen maar benieuwd naar The Desolation of Smaug, waarvan ik hoop dat hij net zo goed is als deze. Dit was iig een interessant begin van wat waarschijnlijk weer een boeiende trilogie gaat worden.

4*

The Hobbit: The Battle of the Five Armies

Wat vliegt de tijd. Zo kijk je nog uit naar de eerste film van een nieuwe trilogie die zich in Middle-Earth afspeelt en zo is de finale hiervan alweer achter de rug. An Unexpected Journey vond ik vooral een erg leuke film. Het was een soort van weerzien met veelal bekende personages, maar ook vooral met de prachtige fantasiewereld. Direct hierna heb ik het boek(je) van Tolkien zelf gelezen. Ik zette er mijn vraagtekens bij hoe daar nog twee films uit geperst gingen worden. The Desolation of Smaug voelde dan ook naar mijn beleving al iets gerekter aan. De abrupte cliffhanger viel ook niet bij mij in de smaak.

En na het zien van The Battle of the Five Armies blijf ik het ook nog steeds een vreemde zet vinden om de film nou juist daar te laten eindigen. Uiteindelijk denk ik dan ook dat men beter wat selectiever had kunnen zijn en dit boek in twee films had kunnen vertellen in plaats van drie. Nu is er namelijk heel veel materiaal ter beschikking, maar loopt het verhaal niet helemaal lekker. Smaug, die The Lonely Mountain had ingenomen, was namelijk al vanaf het begin van An Unexpected Journey hoofdonderwerp. Dit zet zich voort in The Desolation of Smaug, maar het voelde heel vreemd aan dat het personage al dood is voordat de titel in beeld komt en de film pas lijkt te willen gaan beginnen. Hiermee is het moment waar de eerste twee films naar opbouwden, binnen een kwartiertje afgerond.

Vervolgens kabbelt het verhaal traag voort. Wat ik veel te lang vond duren was Thorin die zich als arrogante koning blijft gedragen. Wat een heerlijk moment was dat waar de dwergen de poort uit komen om aan de strijd deel te nemen. Het gevecht wordt vanaf dan ook direct een stuk interessanter. Sowieso vind ik het jammer dat de dwergen toch niet de kans krijgen om echt goed uit de verf te komen. En ik weet niet of dat aan de films zelf ligt, of dat het gewoon een onmogelijke opgave was. Na drie films weet ik immers eigenlijk maar een stuk of vier namen te noemen. Het aantal dwergen vergeet ik ook steeds. Van een aantal dwergen vroeg ik me af, tijdens deze film, wat voor een rol zij vervuld hadden in de eerste twee films, bijvoorbeeld die dwerg die Thorin opzoekt en hem vertelt dat hij zichzelf niet meer is. Ik had het idee dat ik 'm pas voor het eerst zag. Het punt is eigenlijk dat het nogal een groep is met weinig individuele verschillen. Meestal reageren ze allen op dezelfde wijze op iets. Alleen de leider, de broertjes (of was het nou tweeling?) en de 'oudere' dwerg springen eruit, omdat ze enigszins eigen trekjes vertonen. De rest is één geheel. En hiermee krijg ik dus nooit een band.

Tja.. En dan volgt de slag. Er vallen een hoop klappen, maar ik denk dat het niet zo veel doet met een groot deel van de kijkers, inclusief mezelf. Het voelde ook wel een beetje geforceerd. Ik weet wel dat de slag in het boek voorkomt, maar er wordt ook duidelijk geprobeerd een gevecht neer te zetten van het kaliber LOTR. Wel toegegeven; visueel maakt Jackson er weer een lust voor het oog van. Enkele goede camerashots vielen me ook op. Over het algemeen genomen zag alles er goed uit. Ik zeg expres 'over het algemeen', want er waren ook een aantal keren dat het leek alsof je het greenscreen kon zien. Uiteraard niet letterlijk, maar dat het echt niet normaal goed opvalt dat de acteurs voor een scherm staan te spelen. Dit viel me vooral op bij de vechtscènes met Legolas. Overigens speelde Jackson ook een aantal keren met de geloofwaardigheid van de kijker. Het is een fantasyfilm, maar op het moment dat de zwaartekracht geen rol meer lijkt te spelen, word ik gewoon uit de film gehaald. Weer kom ik dan terug bij Legolas. Bij het gevecht met die ork lijken zowel de ork als Legolas meermaals over de afgrond te 'vliegen'. Over het stenen trapje in de lucht zullen we maar helemaal zwijgen..

De eindstrijd tussen Thorin en Azog is een essentieel onderdeel van de film en wordt netjes in beeld gebracht. Wat ik dan echter weer vreemd vind is hoe de film daarna verder gaat en hoe de serie wordt afgerond. Dat moment waar Gandalf met die pijp zit te klooien naast Bilbo duurde ongemakkelijk lang, terwijl het afscheid van Bilbo met de dwergen weer wat meer aandacht had kunnen krijgen. Op zich was de duur van dit afscheid wel oké, maar het voelde toch een beetje karig aan. Hij heeft immers ontzettend veel tijd met die lui doorgebracht, maar schijnt er in eerste instantie geen erg in te hebben alleen maar Balin gedag te kunnen zeggen. Ook had ik graag wat meer gezien van de terugreis. Deze besloeg ook enkele pagina's in het boek. The Shire is dan wel weer de juiste plek om te eindigen natuurlijk.

Waar ik wel echt behoorlijk enthousiast over ben is Martin Freeman. Hij heeft de rol van het titelpersonage op bijzonder sterke wijze weten te vertolken. Ik denk dat ik wel durf te stellen dat ik hem nog wat sterker vind dan Elijah Wood als Frodo destijds. Hij is gewoon Bilbo zoals je hem voorstelt tijdens het lezen van het boek. Bilbo is als personage interessanter dan alle dwergen bij elkaar. Ook Ian McKellen heeft puik werk afgeleverd als Gandalf. Richard Armitage is een twijfelgeval. Ik zal niet zeggen dat hij onaardig was, maar hij haalt niet het niveau van een Viggo Mortensen. Om de een of andere reden koppelde ik Thorin constant aan Aragorn. Benedict Cumberbatch, Evangeline Lilly en Luke Evans verdienen ook nog wel een compliment. Alle drie waren immers goed op dreef. Er waren ook lui bij die ik gewoon minder vond. Ik ben niet erg bekend met Stephen Fry, maar ik ben blij dat zijn rol in deze film niet meer aan bod kwam dan in deel 2. Ryan Gage als Alfrid spande echter de kroon. Een behoorlijk irritant en daardoor ongepast personage. Ook hij hield de boel bij vlagen behoorlijk op.

Uiteraard is het leuk dat de reeks aansluit op Lord of the Rings, maar het niveau wordt nergens gehaald. Het moment bij Dol Guldur vond ik het leukste deel van de film, maar daaruit blijkt wel hoe zeer de film leunt op LOTR. Al helemaal omdat Cate Blanchett, Hugo Weaving en Christopher Lee enkel voor deze korte scène moeten komen opdraven. Uiteindelijk laat de laatste Hobbit film me met gemengde gevoelens achter. Enerzijds is het een te langdradige film, die op sommige momenten weer juist te snel gaat. Anderzijds is het gemakkelijk popcornvermaak. Je ontkomt niet aan enkele geweldige beelden. Bovendien vind ik het evengoed jammer dat The Hobbit alweer ten einde is. Die grote, fantastische, door Tolkien gecreëerde wereld wil je immers blijven ervaren en verder ontdekken. Ik ben dan ook blij dat Peter Jackson ons opnieuw op het nodige nieuwe beeldmateriaal getrakteerd heeft. Alleen was het door de omvang van het boek meer dan logisch geweest als hij de boel een flink stuk ingekort had. Dan was deze afsluiter waarschijnlijk net wat beter in de smaak gevallen dan nu het geval is.

3*

The Hobbit: The Desolation of Smaug

Ik heb veel respect voor de LOTR-trilogie. Nog altijd behoort die reeks tot favoriet binnen het genre. Als je de drie films achter elkaar kijkt is dat een fantastische ervaring. Je wordt als het ware meegezogen in de wonderlijke wereld en vergeet dat je naar een film zit te kijken. Bij het eerste deel van The Hobbit werd al duidelijk dat dit niet zo memorabel ging worden als de eerdergenoemde films van Jackson, naar de boeken van Tolkien. Desalniettemin bleek dat toch een zeer aangename en eigenlijk gewoon goede film.

En de reis gaat verder... Ik was benieuwd of deze net zo goed zou zijn als het eerste deel. Ergens ging ik er wel automatisch vanuit dat dit een goede film zou worden, gezien Jacksons reputatie en An Unexpected Journey. Misschien dat het deels daardoor komt dat deze mij een beetje tegenviel. Daar waar we in het eerste deel nog een prachtige introductie krijgen en in LOTR het tweede deel op een punt begint, waar het verhaal eigenlijk een compleet nieuwe wending krijgt (de opsplitsing van het reisgenootschap), maakt The Desolation of Smaug een iets minder indrukwekkend begin. Het is wel leuk en aardig allemaal, maar het voelt niet echt speciaal. Vanaf het Demsterwold wordt het iets interessanter. Al blijkt de langdurige afwezigheid van Gandalf de film niet ten goede te komen. Al vond ik zijn 'solo' gedeelte dan wel weer interessant. Jackson laat wederom zien erg goed met special effects en vormgeving overweg te kunnen. Het zag er weer allemaal netjes uit. Daar kan ik de film ook absoluut niet op afrekenen.

Martin Freeman brengt op zeer sympathieke wijze gestalte aan Bilbo. Door deze vertolking is hij wat mij betreft wel uitgegroeid tot een van de leukere figuren uit de hele franchise. Ian McKellen is ook wederom weer goed als Gandalf en ook leuk om Orlando Bloom zijn rol als Legolas weer te zien oppakken. Evangeline Lilly vormde daarnaast een aangename toevoeging. De dwergen waren ook wel weer leuk, maar opmerkelijk genoeg zorgt geen van allen voor een erg indrukwekkende prestatie. Misschien komt het door de dikke laag (uitstekende) make-up of door het feit dat ze met zoveel zijn, maar ik vergeet telkens wie nou precies wie is.

Het grote mankement aan The Desolation of Smaug vind ik toch wel het speelduur. Ik heb er totaal geen moeite mee dat LOTR zo lang duurt, omdat dat verhaal gewoon heel 'vol' is. Hoe goed ik Jackson ook vind, ook ik merkte toch wel dat er hier meerdere malen gerekt werd. Het valt nu dan ook goed te merken dat we met een relatief dun boekje te maken hebben. Ik ben er blij om dat hij er nog een reeks van maakt (omdat je gewoon in Middle-Earth wil blijven ronddwalen), maar wat mij betreft mogen de films toch wat korter. Zelfs het aantal mooie plaatjes, die ik altijd gewend was van voorgaande films, zijn opvallend afwezig. Het is wel mooi allemaal, maar memorabel voelde het niet zozeer aan. Vooral het stukje in Lake-town is behoorlijk aan de lange kant. Dat er uitgebreid stil wordt gestaan bij het gedeelte met Smaug vind ik meer dan logisch en dat is dan ook geweldig verfilmd vanuit het boek. De spanning en dreiging zijn daar gewoon voelbaar, ondanks dat ik wist wat er ging gebeuren. Uitstekende visuals; ronduit prachtig.

Nog twee punten waar ik een beetje van stond te kijken: een vrij abrupt einde. Prima om te eindigen met een cliffhanger, maar dit was wel erg 'plots'. Had iets meer mogen vervagen wat mij betreft. Daarnaast gooit men een nogal ongepast nummer over de aftiteling. Deze twee punten zorgden een beetje voor een vreemd, onbevredigend gevoel wat betreft het einde.

Als ik mijn review nu zo teruglees blijkt dit weer een geval van 'klinkt negatiever dan werkelijk het geval is'. The Desolation of Smaug is heus een aangename film. Het blijft een genot om te worden meegezogen in die fantastische, originele wereld en het avontuur blijf je gewoon braaf volgen. Ondanks dat ik het dan hier en daar toch wat te lang vond, zal ik deze film zonder twijfel herzien en ik kijk alweer uit naar de finale volgend jaar.

3,5*

Vermakelijke en bij vlagen goede jeugdfilm. De boeken van Francine Oomen heb ik nooit gelezen, maar volgens mij zijn ze best wel goed. Redelijk acteerwerk en een goed verhaal had deze film zeker. Ook best wel realistisch en dat is een pluspunt. Wel een beetje vervelend waren die stukken als Rosa bijv. in een quiz zit vond ik. Niks bijzonders, maar wel leuk om eens gezien te hebben.

3,0*

Ieder jaar probeer ik ook wel een paar kerstfilms te kijken die ik niet al op vrijwel jaarlijkse basis met mijn familie bekijk. The Holdovers had daarbinnen wel mijn interesse: een strenge leraar die met enkele studenten achterblijft tijdens de kerstvakantie. Ik was heel benieuwd hoe dit nachtmerriescenario voor beide partijen zich zou ontvouwen.

Opmerkelijk dat de film het over een iets andere boeg gooide dan ik verwacht had. Zo had ik niet verwacht dat er alsnog maar één student zou overblijven en ik vond dit eerlijk gezegd zelfs een beetje een teleurstelling. Ondanks dat ik de film heel goed vind zoals hij nu is, blijf ik me waarschijnlijk wel afvragen wat voor een film het geworden was wanneer Paul op alle vijf had moet blijven oppassen. Zeker aangezien die personages ook geïntroduceerd werden en onderling best chemie hadden, had ik wel verwacht dat hier iets meer mee gedaan zou worden.

Maar goed, als het grootste 'minpunt' niet eens zozeer een minpunt is, maar gewoon een alternatieve verwachting van mezelf, dan weet je dat je goed zit. Ik heb hier namelijk wel van genoten. Het acteerwerk is echt uitmuntend en het verschilt een beetje per deel van de film wie ik het sterkst vind. Lange tijd was ik geneigd om te zeggen dat Da'Vine Joy Randolph low-key de show steelt, maar ze zijn alle drie ijzersterk: Paul Giamatti en Dominic Sessa hebben beiden zulke mooie scènes in Boston dat ze eigenlijk niet meer op één hand te tellen zijn. Iedereen speelt heel authentiek, waardoor het ook voelt alsof je daadwerkelijk met echte mensen van doen hebt. Ik had in ieder geval niet meer het gevoel naar acteurs te zitten kijken.

Oké, het is wellicht niet de meest 'warme' kerstfilm die je kan uitzoeken, maar de kerstsfeer is wel degelijk aanwezig. De film is doorspekt met (traditionele) kerstmuziek en de bereidheid om iets voor de ander te doen, zowel kleine als grote gebaren, komt aan bod. De film heeft een behoorlijk speelduur en is wellicht in het eerste deel bij vlagen wat traag, maar doordat het eigenlijk steeds boeiender wordt, is dit uiteindelijk niet zo'n groot probleem. Sterker nog, ik vond het jammer toen de film was afgelopen. Ondanks dat het einde helder en afgerond is, had ik best nog wat meer van deze personages willen zien. En dan heb ik het nog niet eens gehad over het sterk geschreven script, waarbij er middels een aantal vlijmscherpe oneliners een beroep op je lachspieren gedaan wordt.

Naar mijn mening echt een steengoede film. De acteurs maken het, maar dat moet ook wel met een uitgangspunt als dit en ze leveren allemaal degelijk werk af. Misschien niet de meest typische kerstfilm, maar ik kan me heel goed voorstellen dat dit bij menigeen inmiddels al een favoriet voor tijdens de feestdagen is geworden. Wat dat betreft ben ik wel benieuwd hoe de film zich staande houdt bij een herziening, maar ik kan The Holdovers in ieder geval van harte aanbevelen. Het is een film die meermaals binnenkomt, zonder in overdreven sentiment te vervallen.

4*

Ik zag dat ik deze film met 3,5* had beoordeeld, daar maak ik een dikke 4* van. Gisteren deze film herbekeken, en ik moet zeggen dat dit echt een aangename kerst romcom is. Heel erg gezellig huisje in Engeland, de cast is goed op dreef en de humor zit er ook wel in.

Hollow Man had heel goed kunnen zijn, maar het bleef helaas allemaal een beetje uit.

Dat Paul Verhoeven een goede regisseur is, is voor mij geen nieuws meer. Met films als Robocop, Basic Instinct en ook Nederlandse titels als Zwartboek en Soldaat van Oranje heeft hij toch een aardige CV weten samen te stellen. Hollow Man is een film met een heel leuk concept, waar je natuurlijk ook veel mee kunt doen. ''Wat zou je doen als je onzichtbaar zou zijn?'' Als je er echter over gaat nadenken om dit concept te plaatsen in een geslaagde thriller wordt het een stukje lastiger. Toen ik in de inhoud las dat Sebastian zou veranderen in 'een monster dat een vijand wordt voor alles en iedereen', had ik daar een iets andere voorstelling bij dan het uiteindelijke resultaat. Uiteraard zijn zijn daden vreselijk, maar verder dan een zielige verkrachter komt het niet. Ik had eerder iemand verwacht die psychisch gestoord zou zijn. En, zoals al voor mij werd gezegd, zou het inderdaad interessanter zijn geweest als Sebastian in het begin een hele vriendelijke kerel zou zijn en dan een twist maakt. Nu bleef zijn karakter, ondanks de moorden, vrijwel hetzelfde.

Het meest opvallende pluspunt vind ik de special effects. Die vielen me niet tegen. Vooral de transformaties zien er indrukwekkend uit. Daarnaast is de cast ook vrij goed. Kevin Bacon is geknipt voor een rol als deze en Elisabeth Shue zet een sympathiek personage neer. Het verloop van de film begint goed, maar kakt halverwege een beetje in. Het einde is wat mij betreft ook iets te langdradig. De scene in de liftschacht is te overdreven en onwaarschijnlijk. Na tig pogingen tot vermoorden, besluit Sebastian dat het toch nog even tijd is voor 'een laatste kus', om vervolgens op een debiele wijze te sterven.

Hollow Man is op zich geen vervelende film en hij valt absoluut uit te kijken. Ik vind het alleen een beetje jammer dat de film erg weinig spanning bied, terwijl die er wel absoluut in had kunnen zitten. Hierdoor is dit toch een beetje een tegenvaller geworden. Verhoeven hoeft zich absoluut niet te schamen voor de film, maar ik vond het geheel toch een beetje weinig om het lijf hebben.

2,5*

Ik wilde de slechte ontvangst van deze film eerlijk gezegd niet geloven. Ik heb immers erg genoten van de vorige samenwerkingen tussen Will Ferrell en John C. Reilly: zowel Talladega Nights als Step Brothers vond ik erg grappig. De humor is van het flauwe soort, maar daardoor vaak ook erg droog en bovendien kan ik het van dit duo hebben wanneer ze luidruchtig zijn in hun spel; iets waar ik doorgaans bij veel andere komieken wat minder gek op ben.

Daarnaast wil het toeval ook nog dat ik wel enige affiniteit heb met de Sherlock Holmes franchise (zowel de boeken als de BBC en Granada series), dus ik keek ik hier best naar uit. Maar helaas moet ik me grotendeels bij de negatieve commentaren aansluiten. Ik was echt in de veronderstelling een volledige parodie voorgeschoteld te krijgen, en bij de beginscène in de rechtbank lijkt het er nog op dat ik die ook zou gaan krijgen, maar het blijft vervolgens allemaal nogal tam. De enige scènes die ik echt leuk vond, waren ook al in de trailer te zien (namelijk die met het geschreeuw, de bijen en de koningin die een bezoek brengt aan Baker Street). Van dat soort momenten had ik, zeker gezien de eerdere films waar dit duo in samenwerkte, er meer verwacht. Ik had het graag nog wat meer over de top gezien. Bij vlagen lijkt de film daadwerkelijk een serieuze Holmes-film te willen zijn, wat natuurlijk jammerlijk mislukt met deze cast.

Ik vond John C. Reilly misschien dan wel wat beter dan Will Ferrell; eigenlijk vond ik beiden dikwijls wat ongemakkelijk. Alsof ze zelf niet zo goed wisten wat ze met het materiaal aan moesten. Ik weet ook niet of die Britse accenten wel een goede keuze zijn geweest, want met name Ferrell lijkt er erg veel moeite mee te hebben om deftig te klinken. Talentvolle acteurs als Kelly Macdonald, Hugh Laurie en Ralph Fiennes worden daarnaast totaal niet benut, want ze voegen allemaal opmerkelijk weinig toe. Om maar met een positieve noot te eindigen: naast de (schaarse) grappige scènes komt het Victoriaanse Londen nog wel geloofwaardig uit de verf. Qua sfeer lagen de kaarten gunstig voor een geslaagde film.

Uiteindelijk vooral een onevenwichtige, fragmentarische komedie. Zo'n musicalnummer had heel grappig kunnen zijn, maar raakt nu kant noch wal. Op papier lijkt de stijl van Ferrell en de personages van Arthur Conan Doyle een geslaagde combinatie, maar ik vond de uitwerking helaas teleurstellend. Deze Holmes & Watson is niet dusdanig slecht dat er niet naar te kijken valt, maar voelt op het einde wel écht als een gemiste kans.

2*

De eerdere samenwerking tussen Tom Tykwer en Tom Hanks pakte goed uit: Cloud Atlas beschouw ik immers als mijn favoriete film. Andere films van Tykwer, zoals Lola Rennt en Perfume: The Story of a Murderer, zijn me ook in positieve zin bijgebleven, dus ik was toch wel benieuwd geworden naar A Hologram for the King.

Het grootste pluspunt van deze boekverfilming is dat het nooit verveelt, terwijl het verhaal op zich eigenlijk niet zo veel voorstelt. Het is niet zo dat er niets gebeurt, maar een groot deel van de film is gewoon Tom Hanks die van A naar B reist. Redelijk frappant dat dat soort scènes niet gaan vervelen, maar soms lijkt het wel alsof er een beetje focus ontbreekt. Dat laatste hangt er ook mee samen dat de toon van de film nogal wisselend is. Dan weer lijkt het een drama, dan weer een komedie, dan weer een liefdesverhaal... Alle drie worden niet onaardig uitgewerkt, maar het voelt soms wel wat onsamenhangend. Het sterke acteerwerk draagt eraan bij dat de film nergens inzakt. Hanks doet het prima en de chemie tussen hem en Sarita Choudhury is geloofwaardig. Alexander Black werkt dan weer geregeld op de lachspieren. De momenten waar zijn personage met Alan in de auto zit en hij het naar diens zin probeert te maken zijn erg vermakelijk.

Naast het fijne spel van de acteurs bevat de film ook een goede soundtrack en valt het op dat de opname's vaak prachtig zijn. Vooral de schitterende onderwater scène blijft me bij. Al met al dus een heel aardige film, maar bij aanvang van de aftiteling dacht ik wel even: 'is 'ie nu al afgelopen?'. Enerzijds positief, want het geeft aan dat de tijd snel is omgevlogen, maar het sluit ook aan bij mijn eerdere opmerking dat het niet altijd helemaal duidelijk is welke richting de film nou op wil.

3*

Wat een zalige film! Gisteravond kon ik het dan toch weer voor de zoveelste keer niet laten naar hem te zappen. Vroeger kapot gekeken, en kapot gelachen. En nog steeds, na zoveel kijkbeurten blijf ik lachen. Wel toegegeven dat een groot deel gewoon vervangen is ten opzichte van deel 1 (de vallen van Kevin zijn vele van hetzelfde, de duiven-vrouw is de vervanger van de enge buurman uit de eerste film etc. etc.) Maar dit mag de pret niet drukken, en dat is vrij uniek aangezien dit bij de meeste film(reeksen) erg slecht uitpakt. 4 dik verdiende sterren voor deze klassieker.

Zo, nog even op een kerstfilm stemmen die ik twee maanden geleden zag

Ik zat hier echt niet op te wachten. De Home Alone films met Macaulay Culkin zijn jaarlijks vaste prik tijdens de feestdagen. Home Alone 3 komt ook af en toe eens voorbij, maar die kan bijlange na niet tippen aan de eerste twee delen. Home Alone 4 behoort tot de slechtste films die ik gezien heb, dus die probeer ik juist ieder jaar te vermijden. Toen ik hoorde van een vijfde film, kon ik me niet voorstellen dat dit ook maar een beetje leuk zou kunnen worden.

Maar ik had het, gedeeltelijk, mis. Het sterkste aan 'The Holiday Heist' is nog wel dat er wordt gekozen voor een andere invalshoek dan de voorgaande delen, namelijk dat het hier een ''spookhuis'' betreft. Hierdoor voelt het niet helemaal als een herhalingsoefening aan. De film op zich is goed door te komen, maar het 'boobytrap' gedeelte is nu echt definitief uitgewerkt. Ik vond dat eerlijk gezegd het vervelendste en sloomste gedeelte van de film, en dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn.

Qua acteerwerk is het allemaal middelmatig. Dit jochie is geen wereldacteur, maar hij is wel stukken beter te verdragen dan zijn afschuwelijke voorganger. Ook leuk dat zijn puberende zus en die gamer erbij betrokken worden. Dit soort kleine verschilletjes maken het allemaal net wat origineler en daardoor aangenamer om naar te kijken. Malcolm McDowell en de twee andere boeven weten nauwelijks indruk te maken. Ze waren een essentieel onderdeel van het verhaal, maar verslaan op geen enkel gebied het iconische duo Joe Pesci en Daniel Stern.

Ik trek een hoop vergelijkingen met de voorgaande delen, maar daar ontkom je ook niet aan als je te maken hebt met een vijfde deel uit een reeks die na de tweede film al had moeten stoppen. Deze zit eigenlijk een beetje op hetzelfde niveau als Home Alone 3. De film is misschien leuk om eens rond de feestdagen op te zetten, maar aan de andere kant is eigenlijk vrijwel alles matig. Ik voel in ieder geval niet de drang om deze dit jaar weer te bekijken.

2*

In de veronica gids stond dit aangegeven als een filmkomedie, nou daar merkte ik anders erg weinig van, 1 of 2 keer een glimlachje getrokken en dat was de enige humor die ik in de film kon ontdekken, het einde is naar mijn mening een beetje afgeraffeld. James Belushi zie ik normaal wel graag spelen maar toch liet hij me hier iets anders zien, en Whoopie Goldberg heb ik nooit echt super grappig gevonden dus daar verwachte ik al van dat ik geen geweldige prestatie zou krijgen te zien, ondanks dat keek de film wel aardig weg, maar 1 keer om te zien vind ik genoeg.

2,0*

Een komedie die qua stijl in het verlengde ligt van The Hangover, hoewel ik het eerste deel van die franchise wel wat grappiger vond dan deze Horrible Bosses. Het is een beetje hit-and-miss bij deze film. Soms is de humor dusdanig plat dat het eerder wat ongemakkelijk is dan dat het op de lachspieren werkt. Een voorbeeld daarvan is eigenlijk de complete rol, hoe goed ze er ook uitziet hier, van Jennifer Aniston. Op andere momenten, zoals wanneer de drie heren zich in het huis van één van hun bazen wanen, is de film wel oprecht grappig.

Veel bekende koppen komen voorbij. Met name Kevin Spacey, Jason Bateman en Jason Sudeikis - die ik hier een stuk beter kon hebben dan in We're the Millers - doen het leuk. De bijrollen van Colin Farrell en Jamie Foxx worden daarentegen nauwelijks benut. Charlie Day's manier van spelen moet je liggen. Persoonlijk werkte hij mij vooral op mijn zenuwen. De cameo van Donald Sutherland, hoe achterhaald de grap eigenlijk ook is, kon ik dan weer wél waarderen. Ik denk dat het heel subjectief is voor iedere kijker wie je wel of niet goed op dreef vindt in deze film. Keuze genoeg, maar ik vond het ene personage beter uit de verf komen dan het andere. Zoals gezegd, hit-and-miss. Ik moet wel zeggen dat ik de film over het algemeen goed vond door te komen. Het tempo zit er lekker in en ik heb een aantal keren goed kunnen lachen. Die flauwe momenten zijn de film dan ook gemakkelijk vergeven. Niet dusdanig leuk dat ik meteen achter de sequel aan ga hollen, maar ik begrijp best dat deze film een zekere populariteit verworven heeft.

3*

Ik had hier dus echt veel en veel minder van verwacht, in het begin van de film dacht ik dit wordt weer zo'n kinderachtige schoolfilm maar toen Jessica, Schneider werd, werd de film leuker er volgden meer grappen en ik heb sterker nog soms in een deuk gelegen. Ook een leuke bijrol van Adam Sandler als op je zenuwen-werkende drummer. Gewoon een leuke komediefilm zeker een huurtip waardig in het genre komedie ondanks dat het nou ook weer niet een topper is.

3,0*

Ik had hoge verwachtingen van Hot Fuzz. En aan de ene kant was hij inderdaad erg leuk, maar soms ook wat minder. In ieder geval geweldig acteerwerk en ook de humor kon ik best wel waarderen. Het minpuntje vind ik dat opeens de hele buurt pistolen heeft en het was een beetje té overdreven dat bijvoorbeeld een oma begint te schieten als een gek (al was het ook niet echt storend, want het zag er toch nog een beetje grappig uit). Beetje overdreven dus, maar dat had ik kunnen verwachten en gelukkig mocht het de pret niet drukken. Genoeg vermakelijke en grappige scenes hebben voor een leuke film gezorgd.

3,5*

Opzicht een aardige film maar toch niet echt speciaal, Charlie Cheen zat goed in zijn rol, maar zeker van Rowan Atkinson had ik een ietsje meer van verwacht en niet op het gebied van acteren maar hij is maar een paar minuten in beeld, erg jammer want ze hadden veel meer met hem gekund. De humor was matig, soms wel gelachen maar toch weinig momenten waar de film écht leuk werd. Actiescenes zijn wel dik in orde. Kortom vermakelijk filmpje voor even ertussendoor maar om deze nou iedere 3 maanden te kijken ? nou nee.

2,5*

Leuke film, de grappen zijn erg geslaagd en dat mede dankzij John Candy die weer eens bewees dat hij een erg goed gevoel voor humor had. Wel irritant was het stemmetje van Bob Goldthwait, soms werkte dat goed op je zenuwen maar ach.. lang stoorde je er toch niet aan want 1 minuut later kwam Candy weer met een droge opmerking op de proppen ... .

3,0*

Zeker een leuke film. Ik ben helaas niet een hele erge hondenfreak (ik weet niet of daar nog verandering in gaat komen, wie weet neem ik er later eentje ofzo) maar ik ben meer van de knaagdieren. Desondanks vind ik sommige honden toch nog wel leuk en het hondje wat de hoofdrol speelt is dan nog een van de leukste rassen in mijn ogen. Maar goed over de film : erg leuk, ook zeker voor jongere kijkers maar zo goed dat ook volwassenen er om moeten lachen. Zeker een vermakelijke film en ik vind het ook zeker niet jammer dat ik hem gezien heb.. .

3,5* (Komt een beetje in de buurt van 4,0*).

Bloedstollende film over een reeks aanslagen in Mumbai in 2008, met (vanzelfsprekend) als hoofdfocus Hotel Mumbai. Ik weet nog dat de film uitkwam en mijn interesse had destijds, maar dat ik er toen op het laatste moment voor gekozen had om Split in de bioscoop te kijken. Een beetje spijt daarvan heb ik wel, want ik kan me voorstellen dat dit op het grote doek nóg indrukwekkender is.

Natuurlijk bestaat er het welbekende probleem dat niemand precies weet wat er onderling allemaal gezegd is in het hotel en dat je dus met een stuk fictie te maken hebt, maar dat geldt natuurlijk voor zowat elke film of serie over een historische gebeurtenis. Ik kan daar wel doorheen kijken en heb me er ook geenszins aan gestoord. Het is duidelijk dat je te maken hebt met een aantal koelbloedige moordenaars, die dusdanig overtuigd zijn van hun geloof dat er nog maar weinig menselijkheid over is. De terroristen worden akelig goed neergezet. Moeilijk voor te stellen dat je hier nog naar acteurs zit te kijken, want je voelt je oprecht niet op je gemak wanneer ze in beeld verschijnen. Wat dat betreft vond ik het enigszins vergelijkbaar met de acteurs die de Somalische piraten speelden in Captain Phillips.

Dat de film het geweld vrij expliciet in beeld brengt is een keuze en - inderdaad - dat leidt zo nu en dan tot behoorlijk heftige beelden. Tegelijkertijd wordt het ook niet dusdanig overdreven dat ik de indruk kreeg dat de regisseur enkel bezig was het geweld zo nauwkeurig mogelijk vast te leggen en daarbij de mensen vergat. Het is absoluut een bloedbad, maar dat was het in realiteit natuurlijk ook. Het zijn geen prettige beelden, maar alles wordt wel degelijk en overtuigend in beeld gebracht. Ook de cast presteert naar behoren. De terroristen heb ik al genoemd, maar ook de wat bekendere namen zoals Dev Patel, Armie Hammer en Jason Isaacs doen het goed. Patel had ik bijna niet herkend (hij zag er drastisch anders uit in Slumdog Millionaire), maar ik vond hem opnieuw erg prettig in de hoofdrol. Ook Nazanin Boniadi en Anupam Kher vielen mij in positieve zin op.

Een prettige film is het allerminst, maar wel een sterke. Ik vond het vooral uitermate spannend en 'echt' overkomen. Het zijn twee intense uren, maar ze zijn wel gemakkelijk door te komen. Constant leefde ik met de personages mee en hoopte ik dat het over zou zijn. Ook mij viel het af en toe op dat er wat (onnodige) Hollywoodiaanse trucjes worden uitgehaald (de chef die nét het telefoontje krijgt terwijl hij de sleutel in het gat steekt), maar daar staat wel tegenover dat je er een in andere opzichten ijzingwekkende thriller voor terugkrijgt, die je niet alleen op het puntje van je stoel doet belanden, maar je ook doet afvragen hoe het kan dat mensen tot zoiets in staat zijn.

4*

Vond de originele serie veel leuker. Desondanks toch wel leuk gemaakt. Bij dit soort films ga ik niet heel kritisch of moeilijk doen. Gewoon wel een leuke wegkijker; kinderen zullen het denk ik leuk vinden. Vond wel Samson vrij raar uitzien in de film..

2,5*