Opinions

¡Three Amigos! is gewoon een erg vermakelijke film. Ik had dit al op voorhand verwacht met deze drie hoofdrolspelers, maar het bleek gelukkig ook zo te zijn. Het leuke aan deze film is dat het soms zo slecht is, dat het daardoor leuk is. Neem nou bijv. dat decor als ze daar met z'n drieën zitten en ze gaan zingen, dat ziet er echt niet uit, maar daar zit ook de charme van de film. Verder ook gewoon grappige scènes zoals met die drinkfles, de knullige dansjes en het 'gevecht' op het einde Desondanks zijn het vooral de drie acteurs die de film naar een hoger niveau tillen, en is de rest allemaal een beetje oninteressant. Gelukkig mag dat ook in dit geval, gezien de film geheel in het teken staat van deze Three Amigos. Dit is er in ieder geval, mede door het aantal keren dat ik heb moeten lachen, om vaker te bekijken. Grappige film met inderdaad een lekker melige sfeer.

3*

Niet echt een goede film. Humor vond ik soms best wel zwak, op een paar keren na dan. Acteerwerk viel wel nog mee, maar soms wist de film niet volledig mijn aandacht erbij te houden. Jammer..

2,0*

The 'burbs..

Soms heb je van die komedie's die vaak zo maf zijn, dat je erom kan lachen. Dit had ik ook bij deze film, de gekste scenes kwamen er in voor maar juist daardoor heb ik me vaak kapot gelachen. Het begint een beetje saai maar zodra Ray kennis gaat maken met zijn buren verandert de film heel erg en werd het heel vermakelijk. Ik had de film heel lang geleden al eens gezien, maar ik kon me er eigenlijk niks meer van herinneren. Toch wel blij dat ik deze nog eens mocht herzien .

3,0*

Een aantal weken geleden dat ik deze film gezien heb. Als ik zo door de berichten lees, komt er weer een hoop boven water drijven. (500) Days of Summer was ik namelijk inhoudelijk voor een groot gedeelte alweer vergeten.

Wat ik goed vond weet ik gelukkig wel nog. Eén ding dat me echt opviel, en dat normaal bij romcoms niet zozeer het geval is, is de goede montage. Ik weet nog dat er een scène was bij een feest(?) van Summer, waarbij je gelijktijdig te zien krijgt wat Tom werkelijk meemaakt en hoe hij hoopte dat het zou verlopen. Dat vond ik een leuk idee. Het had ook een grappig effect. Het camerawerk en kleurgebruik maakten eveneens een goede indruk.

Daarmee gaat het dus niet om een alledaagse film binnen het genre, maar al het kunstzinnig schoons wordt wel ingeruild voor iets waar deze films het nou eenmaal min of meer van moeten hebben: geslaagde humor. Zo'n moment als ik eerder hier aanhaalde is wel geinig, maar ik kan me niet herinneren dat ik verder ook maar ergens tijdens de film hardop heb moeten lachen. Daardoor kabbelt het allemaal een beetje traag voort. Joseph-Gordon Levitt doet zijn uiterste best en slaagt er ook wel in een sympathieke gast neer te zetten. Zooey Deschanel heeft een uiterlijk dat zich uitstekend leent voor haar personage, maar er mist een zekere 'klik' tussen haar en het personage van Levitt. Ergens is dat wel de bedoeling, maar het zorgt er gelijktijdig voor dat het je na een tijdje niet zozeer boeit of de twee bij elkaar komen of niet.

(500) Days of Summer is een leuke poging om het genre op een andere manier aan te pakken, maar het slaat slechts gedeeltelijk aan. Er zitten enkele leuke vondsten en 'feelgood' momentjes in en als totaalplaatje is het ook wel vermakelijk, maar een hoogstaande film is het imo niet geworden.

3*

Ooit heb ik deze film een keer voor 1 euro meegpakt (met nog 4 andere geloof ik) en heb er daarna niet echt meer naar omgekeken totaan vanmorgen.

Ik heb hem dus vanmorgen bekeken. Het is weer zo'n typisch geval van een film die zo verschrikkelijk dom is dat hij juist daardoor weer leuk wordt Uiteraard ziet het er allemaal niet heel erg speciaal uit en het acteerwerk is een beetje moeilijk te beoordelen. Ik heb toch in ieder geval een paar keer moeten lachen, vooral met die nichterige Surprise en Lord Maul, en ik denk dat een van de voornaamste dingen aan een film als deze. Ik ga hem ook niet heel streng beoordelen ofzo. Gewoon een lekker vermakelijk verstand-op-nul-filmpje.

3*

Ps: Het werd al voor mij gezegd maar de enkele bloopers aan het einde zijn ook wel leuk. Sidious op de piano

Ik was toch wel benieuwd naar deze film. Maar het verhaaltje is wat mij betreft wat simpel.. Het acteerwerk viel nog wel mee, maar was helemaal niet geweldig. De Mammoeten waren wel best mooi gemaakt, de Sabeltandtijger niet echt, maar ik vond hem niet slecht uitzien. De gevechtscenes waren ook wel leuk. Kortom : niks speciaals dit, maar ik vond het wel een goede vermaak-film.

3,0*

Toch verhoogd naar 3*.

Ik weet nog goed dat ik er vroeger toch wel mee kon lachen altijd.

Vond zowel deel 1 als 2 toch wel leuk om regelmatig op te zetten.

Ook een heerlijke rol van Glenn Close.

In eerste instantie wist ik niet waarom de titel zo heette, maar daar kom je later achter. Dit had ik bij meerdere momenten in deze film, dat ik dacht van..... 'Maar wat zijn ze nu van plan?' of 'Gaat dat nog wel gebeuren?' maar als het goed is, wordt alles duidelijk aan het einde. Het acteerwerk was opzicht wel leuk, enkel de twee boeven irriteerden mij mateloos. Er zitten een aantal mooie, droevige en leuke momenten in de film, dus het heeft van alles wel wat en dat is wel goed. Leuke ''hoofdrol-hond'' (de Brittany Spaniel) ook. Ondanks een paar kleine minpuntjes vond ik het wel een vermakelijk filmpje. Zeker leuk om te kijken rond deze tijd.

3,5*

Imponerend drama. De sfeer van de film is natuurlijk behoorlijk neerslachtig. Het is eigenlijk maar moeilijk voor te stellen dat de onmenselijkheden die hier getoond worden ooit (relatief gezien nog niet eens zo heel lang geleden) als 'normaal' beschouwd werden, maar dat geldt natuurlijk ook wel voor een hoop zaken die pas na deze periode zouden plaatsvinden. 12 Years a Slave weet in ieder geval bij vlagen flink wat indruk te maken. Diepe buiging voor Lupita Nyong'o en Michael Fassbender. Nyong'o weet oprecht te ontroeren tijdens haar vernedering en Fassbender speelt gewoon op vakkundige wijze een heel akelig figuur. Chiwetel Ejiofor vond ik daarnaast erg sterk in de hoofdrol en ook onder meer Sarah Paulson en Benedict Cumberbatch leveren prima werk. De film steekt goed in elkaar: het tijdsbeeld wordt, voor zover ik dat kan beoordelen, realistisch benaderd. Het enige dat mij tegen stond was dat ik de film bij vlagen wat te langdradig vond. Een deel van het middenstuk weet in ieder geval niet nog lang na afloop te beklijven. Dat gezegd hebbende, heb ik mij niet verveeld en 12 Years a Slave bevat absoluut genoeg klasse om de moeite waard te zijn.

3,5*

Ik ben niet zo'n extreme Horror freak die telkens die films moet zien, ik kijk liever Komedie. Maar ik heb een gokje gewaagt op 1408. De film beviel me opzicht goed en keek goed weg vooral het begin is erg goed en de acteerprestaties van John Cusack waren ook geweldig. Maar halverwege de film zakte hij (naar mijn mening) als een baksteen in elkaar, de film werd saai en ook de schrikmomenten die nog volgden waren niet echt eng, of schokkend. Het einde is erg vaag.. al verwachte ik zo'n soort einde. Samuel L. Jackson speelde ook goed als geheimzinnige hoteleigenaar, maar ze hadden hem wel wat vaker in de film mogen laten voor komen. Niet echt een geweldige film in mijn ogen dus, hij was opzicht wel te doen en hij kijkt weg, maar echte Horror/Thriller fans raad ik eerder bijvoorbeeld : The Shining aan.

2,5*

Een film die qua concept wel wat gelijkenissen vertoont met onder meer Big (1988), maar gelukkig wel een eigentijdse smoel heeft gekregen. Ik had het eerlijk gezegd niet meteen verwacht, maar ik heb me hier prima mee vermaakt.

De humor is wel van een ietwat wisselvallig niveau; van heel flauw (zo'n overdreven Star Wars gevecht tussen Mike en Ned is daar een goed voorbeeld van) tot oprecht grappig. Met name de momenten waarop Mike weer naar school gaat en wanneer hij in aanraking komt met Scarlet werken dikwijls op de lachspieren. Ook mag gezegd worden dat ik de indruk kreeg dat Zac Efron zo goed en zo kwaad als het ging daadwerkelijk probeerde een jongere versie van Matthew Perry neer te zetten. Wellicht wat minder goed zichtbaar voor mensen die niet bekend zijn met Friends, maar ik dacht in zijn mimiek wel enkele zaken te herkennen. De cast doet het overigens sowieso erg leuk. Ik ben niet zo bekend met Efron, maar hij komt enthousiast over hier. Thomas Lennon is, ondanks dat hij soms betrokken is bij die eerder genoemde flauwe momenten, een leuke sidekick. Het grootste probleem van de film is echter dat het ongeloofwaardig is dat Mike maar niet door zijn ex-vrouw en kinderen herkend wordt. Zelfs voor een film die deels fantasy is gaat die vlieger eigenlijk niet op. Het einde vond ik bovendien te afgeraffeld. Waarom krijgen we niet meer te zien hoe Mike herenigd wordt met zijn kinderen?

Een leuk tussendoortje waar je vooral niet te veel bij moet nadenken.

3*

1917 had ik graag in de bioscoop willen zien, maar ik weet nog dat het er door de drukke periode destijds niet van gekomen is. Daarna de film een beetje uit het oog verloren, maar door de recente toevoeging aan het Netflix-aanbod zag ik mijn kans schoon.

Ik kan de positieve berichtgeving onderstrepen. Een film zal nooit de gruwelen uit die (of eigenlijk iedere) oorlog in die mate op de kijker kunnen overbrengen zodat het daadwerkelijk een representatieve weergave is, maar Sam Mendes komt een heel eind. Doordat er veel lange shots in zitten en de camera vanuit het standpunt genomen wordt dat het lijkt alsof je achter of naast de soldaten loopt, voelt het allemaal heel 'puur'. Je krijgt in zekere zin wel het gevoel alsof je er bij bent en je wordt als kijker ook moeiteloos meegezogen door de film. Ik was in ieder geval op geen enkel moment afgeleid.

De film wordt gekenmerkt door sterk acteerwerk, met name van de twee hoofdrolspelers: George MacKay en Dean Charles-Chapman. Ze dragen bij aan het gevoel dat je niet meer naar een film zit te kijken. Je voelt met hen mee en zit op het puntje van je stoel op het moment dat de missie in gevaar komt. Ook de rest van de cast presteert degelijk. Grotere namen als Benedict Cumberbatch, Mark Strong en Colin Firth worden niet gehinderd door het feit dat ze een bekende kop hebben. Visueel is de film ontzettend overtuigend en het verhaal - hoe simpel ook - is meeslepend en bij vlagen aangrijpend. Als ik dan al negatieve punten moet noemen, dan zijn het kleinigheden. Zo vond ik de scène dat Schofield bij de vrouw en haar kind blijft treuzelen net wat te lang duren en ook mij bekroop soms het gevoel dat je naar een videogame zat te kijken. Gelukkig niet erg vaak, want het zal ook zeker niet de intentie zijn geweest van de makers, maar onder meer in die brandende stad viel het me op.

Termen als 'genoten' of 'prettig' zijn verkeerd hier. Oorlogsfilms, en 1917 is daar geen uitzondering op, laten je vaak achter met een onbehaaglijk gevoel; al helpt het wel dat deze film je (deels) met een happy end naar huis stuurt. Laat ik het dan zo zeggen: ik vond het een mooie filmervaring. Wellicht is dat een omschrijving die de lading sowieso wel dekt, want de film is ook wel uniek. Je ervaart meer iets dan dat je echt een verhaal bent aan het volgen. Hoe het ook zij: het is een uitstekende film. Ik was na afloop onder de indruk en daardoor vind ik het ook zeker een aanrader.

4*

Een film waar ik best wel wat hoge verwachtingen bij had, maar die uiteindelijk toch is tegengevallen. Als ik kijk naar de Special Effects in de film kan ik zeggen dat het er, zeker voor de tijd waar de film in is gemaakt, goed uitzag. Dan heb ik eigenlijk het voornaamste genoemd, want de humor sloeg niet echt aan bij me. In het begin dacht ik dat het nog wat kon worden, maar die gedachte ging al snel weg. Erg flauwe humor, die me maar een enkele keer tot lachen deed brengen. Dit zorgde ervoor dat ik me af en toe moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden. Ik kocht de film mede door 3 acteurs die erin zaten: Belushi, Aykroyd en Candy. Van Candy wist ik het, maar het leek alsof Belushi en Aykroyd maar een bijrolletje hadden in de rest van de chaos wat ik allemaal zag langskomen. Hysterische typetjes die erg 'over de top' geacteerd worden. Opzicht snap ik wel dat de chaos de bedoeling van de film is maar het komt wel heel rommelig over omdat er veel dingen tegelijk gebeuren. Grootste minpunt aan deze film van Spielberg is toch de humor die, als ik het goed begrijp, toch de film min of meer moest vertegenwoordigen. Enkele leuke vondsten (bijv. Dumbo), maar niet genoeg helaas.

2*

Het duurt de laatste tijd vrij lang eer ik de tijd kan nemen om een recensie te schrijven. Dat heeft als nadeel dat je veel dingen vergeet die je na de film opvallen en die je in je stukje wil verwerken, maar aan de andere kant geeft het wel de tijd om over de film na te denken en te kijken in welke mate hij impact maakt of je bezig blijft houden. Wat dat laatste betreft is 2001: A Space Odyssey een memorabele film.

Stanley Kubrick.. The Shining was de eerste film die ik van hem zag. Tot op heden mijn favoriete horrorfilm. A Clockwork Orange maakte ook indruk. Die wil ik overigens nog wel eens herzien, omdat ik het idee heb dat dat er eentje is die beter wordt naarmate je hem vaker kijkt. Dat idee heb ik ook bij deze film. Mijn verwachtingen waren gemengd. De een noemt het ''dé sciencefiction onder de sciencefictionfilms'', terwijl ik ook meerdere malen negatieve commentaren heb gehoord over het visuele aspect van de film, niet passende muziek en een vreemde filosofie. Het verleden heeft wel uitgewezen dat het bij dat soort films bij mij beide kanten uit kan gaan. Wat dat betreft ben ik benieuwd wat me te wachten staat bij The Tree of Life..

Bij 2001 is het me in ieder geval wel duidelijk met welke mening ik het eens ben. De film zet meteen de juiste sfeer met het begin. Als ik op voorhand niet had geweten had dat de film begint met 5 minuten zwart beeld, had ik waarschijnlijk het schijfje als 'kapot' bestempeld. Na de openingssequentie begint Kubrick zijn avontuur bij onze prehistorische voorouders. Jaja, ook ik zie hier mensen in apenpakken, maar op de een of andere manier voelde dat als de bedoeling aan. Met name omdat het om een fase gaat waarin de dieren voorzichtig evolueren naar een meer mensachtig type. Een interessant weergegeven schouwspel. Vooral de scene met het bot is een sublieme. De timing van de muziek is perfect. Je weet in eerste instantie nog niet waarom we deze fragmenten voorgeschoteld krijgen en wat er zich allemaal afspeelt, maar intrigeren doet het absoluut. De overgang naar het ruimtegedeelte kwam erg onverwacht.

Het ruimtegedeelte is iets heel anders, kent een heel andere sfeer. In het begin snapte ik de samenhang dan ook totaal niet met het eerste gedeelte, maar dat wijst zich gelukkig vanzelf. Ik vind dat Kubrick er goed in geslaagd is om een aantal overtuigende beelden naar voren te laten komen. Geweldig hoe al die klassieke muziekstukken onder de beelden worden gezet en hoe die als een grote puzzel in elkaar passen. Ik lees hier dat veel mensen de beelden fake vonden uitzien, maar dat gevoel had ik nooit. Ik vind het visuele aspect erg knap gedaan. Simpel, maar overtuigend. Ziet er daarnaast veel realistischer uit als sommige films die met de computer in elkaar worden gezet. Intrigerend schouwspel, dat zeker. Niet alleen de beelden in de ruimte, maar ook het laatste gedeelte ('Jupiter and Beyond the Infinite') is indrukwekkend weergegeven met het felle kleurgebruik. Ik blijf het apart vinden om te bedenken dat de film uit de jaren '60 komt. Als er 1985 achter de titel hierboven had gestaan, had ik de film ook geprezen om het gebruik van effecten 'voor die tijd'.

Verhaaltechnisch is de film 'wel aardig'. Er is best over nagedacht en intrigerend is het zeker, maar ik zou liegen als ik hier met termen als 'geniaal' of iets dergelijks op dat gebied ging gooien. Acteerwerk is ook in orde. Keir Dullea zet een geloofwaardig hoofdpersonage neer, maar het is misschien nog wel Douglas Rain die met zijn vreselijk irritante stem de meeste aandacht op zich vestigt. HAL is een villain waar nog meer dreiging van uitgaat dan enkele van zijn collega's van vlees en bloed. Mede door de kalmte waarmee Kubrick dit soort momenten (de moorden van HAL, diens onthulling en vooral zijn eigen dood) overbrengt, maakt dit het tot een imponerend en bij vlagen zelfs spannend geheel. Of ik het allemaal van voor tot achter begrepen heb.. Ik denk het niet. Ik weet ook niet of het belangrijk is. Ik denk dat de film zo gemaakt is dat je er zelf over kunt filosoferen en er je eigen conclusies uit kunt trekken. Dat heb ik gedaan en ik zie 'evolutie' toch als het hoofdonderwerp en als antwoord op de meeste vragen.

De film is duidelijk eentje die je nog wel een tijdje bezig houdt. Zeker de eerste dagen, maar nu ook nog, speelt de film best vaak met mijn gedachten. Dat is wel een teken dat het vrij veel indruk heeft gemaakt. De film steekt creatief in elkaar, vermaakt en imponeert. Een krachtig staaltje film, dat meerdere kijkbeurten verdient. En dat gaat dan ook zeker in de toekomst gebeuren.

4*

Ik had niet zoveel verwacht van de film, maar werd toch nog over het algemeen verrast. Het zag er allemaal goed uit opzicht en het acteerwerk was ook aangenaam. Het nadeel is dat er een aantal overbodige scenes in zitten en de film iets aan de lange kant is en op een begeven moment ook echt te langdradig wordt (wanneer wordt de conclusie nu eindelijk getrokken?). En maar de hele tijd hopen dat alles goed loopt en iedereen het redt (zelfs het hondje ). Maar over het algemeen vond ik het een redelijk geslaagde film.

3*

21 was een film die me aansprak, en waar ik gelijktijdig voor vreesde. Ik heb helemaal niks met ingewikkelde wiskunde of gokspellen. Gelijktijdig bevat de film een cast die me behoorlijk aansprak. Daarnaast levert Las Vegas altijd wel een aantal mooie plaatjes op. Heel gemengde voorgevoelens dus..

De film begint een beetje als de standaard tienerfilm: een hoop scholen, lessen en nerds die over meisjes praten. Zodra het hoofdpersonage in aanraking komt met zijn clubje wordt de film direct een stuk interessanter. Ondanks dat de gokscènes, waar ik zo voor vreesde, absoluut aan bod komen, blijft de film interessant. Het is prachtig om te zien hoe deze mensen de boel oplichten, succes boeken, nog meer succes krijgen, en uiteraard ook nadelen op hun weg tegenkomen. Ook erg leuk om te zien hoe de film in elkaar steekt qua montage. De beginscène is bijv. tevens de eindscene.

Jim Sturgess is leuk in zijn rol als intelligente knul, maar de overige jongerencast laat niet bepaald een memorabele performance achter. Laurence Fishburne en Kevin Spacey doen dat wél, al leek Spacey, zoals hierboven al werd opgemerkt, een beetje eentonig soms. Door het goede camerawerk, de interessante plotwendingen, felle Vegas kleuren en de redelijk grote onvoorspelbaarheid weet de film makkelijk mijn aandacht vast te houden. Duidelijk zichtbaar dat er qua script behoorlijk wat werk is verricht. Wat ik een erg leuk moment vond was waarop duidelijk werd dat Sturgess' personage Spacey in de val lokte, maar vooral de manier waarop. Ik was bang voor een cliché einde waarbij ze allen in de bak belandden, maar waarbij Sturgess om een of andere vreemde reden in de laatste minuut werd vrijgelaten ofzo. Erg leuk doordacht iig.

Ik kan best zeggen dat ik enthousiast ben over 21. De film verveelt nooit en er valt genoeg te zien, dus de twee uurtjes vliegen voorbij. Je blijft benieuwd wat de personages van plan zijn en wat hun uiteindelijke rol in de film is. Deze vrij spannende thriller kent genoeg positieve factoren voor een zeer geslaagde filmavond.

3,5*

Ook ik was niet bekend met de serie, maar puur omdat 22 Jump Street nu in de bioscoop draait, was ik benieuwd naar het origineel. Jonah Hill is een acteur waar ik m'n twijfels bij heb. Soms heb ik wel eens om hem kunnen lachen, maar andere keren vind ik hem weer irritant. Van Channing Tatum heb ik eigenlijk nog niet veel gezien, dus daar had ik vooraf geen oordeel over.

Het voornaamste positieve punt is de chemie tussen Hill en Tatum. Daar zit het namelijk wel goed mee. De twee acteurs zijn goed op elkaar ingespeeld en hebben er duidelijk plezier in wat ze doen. Daarnaast werkt het onnozele verhaal meer dan eens op de lachspieren. Toch viel globaal gezien het humorgehalte wat tegen. Ik had verwacht dat dit een komedie zou zijn waar je met regelmaat hardop moet lachen, maar het bleef eerder bij een grijns of glimlach. Overigens had ik ook best wel wat meer momenten willen zien dat het tweetal zelf nog op de middelbare school zit, buiten dat ene momentje aan het begin. Dat moment kende overigens wel een geniale opening met Eminem's Real Slim Shady .

Wel even het vermelden waard dat het een actie/komedie betreft met oprecht goede actie. De achtervolgingsscènes vond ik stuk voor stuk de moeite waard. Daarnaast zit er soms ook wat clichématig gezever in (gelukkig nam die ruzie niet al te veel tijd in beslag) en loopt de film af en toe wat vertraging op; ironisch genoeg met name wanneer men zich daadwerkelijk concentreert op het oprollen van de drugsdealers. Momenten waarop Tatum met de 'nerds' de zaak probeert te achterhalen vond ik bijvoorbeeld niet erg interessant.

21 Jump Street was een erg vermakelijke actie/komedie combo, die ik niet gedurende het hele speelduur overal even sterk vond. Het duo presteert met overtuiging en zorgen voor aardig wat leuke momenten, maar hier en daar vond ik het wat minder. Desalniettemin is het voor fans van het genre een aanrader en heeft het me toch wel nieuwsgierig gemaakt naar de sequel.

3*

Afgelopen middag me maar eens gewaagd aan een film die ik al vrij lang ontloop omdat ik dacht dat het een film zou zijn die mij zou tegenvallen. Maar op aanbeveling heb ik hem toch maar eens bekeken. Gelukkig is de film me meegevallen, en vond ik hem zelfs goed. Het verhaal is interessant, al vond sommige scenes in het midden van de film niet altijd even boeiend. Maar in deze film gaat het vooral om de actie, en die is dan ook echt fantastisch. Zelden heb ik zo goed een veldslag in beeld zien worden gebracht, misschien enkel nog bij de Lord of the Rings films. Sommige scenes worden wel overdreven in beeld gebracht imo, maar het zag er dan wel goed uit. Het acteerwerk is goed. Gerard Butler zet een indrukwekkend personage neer en ook de rest doet het niet verkeerd. Ik vond het een aparte film. Hij wordt goed in beeld gebracht en verveelde me over het algemeen niet.

3,5*

Ik moet zeggen dat dit een erg aparte komediefilm is. Steve Carrell is altijd wel leuk vind ik. Ook hier is hij weer goed op dreef. Ik heb toch wel verschillende malen moeten lachen met de film.

- De autorit met dat dronken wijf.
- Op het einde als Carrell door de vrachtwagen vliegt.
- De Hars-Scene (Aaahhhh! Kelly Clarkson, Ahhhh! I hate you. Stop smiling you Jerk!)
- Hope you have a big trunck, 'cause I put my bike in it.

Helaas waren andere grappen een beetje too much en niet grappig. Het kent inderdaad wel weer de formule van de romcom (twee mensen ontmoeten elkaar, ze krijgen ruzie en komen aan het einde weer bij elkaar). Daar keur ik een film niet op af, wél als hij de formule bevat en daarnaast geen leuke grappen en geen leuk plot bevat. Gelukkig bevat deze film die dingen wel. Ik kan nou niet zeggen dat ik het een topper vond, maar hij was toch zeker genietbaar om eens een avond gezien te hebben.

3*

Gisteren de film gezien maar ik heb me met stemmen vergist, deze film had ik nog niet gezien, maar ik had me vergist met een andere film een beetje in de trant van dit dus. Was ook zon film met een jongen en een meisje op Hawaii. Sorry dus verder zal ik ook mn andere stemmen nakijken of er nog eentje tussenzit die dit ook heeft.

Over de film : aardig niet top maar een erg leuke vermakelijke film. Komedie en Romantiek heeft de film en Rob Schneider in alweer een typish sukkeltje, verder doen Sandler en Barrymore gewoon erg goed hun rol en is deze film geslaagd voor als je je verveelt.

3,5*

Ik was op de hoogte van de positieve recensies die de film na de release ontving, maar de film sprak mij toen niet aan. Het onderwerp is natuurlijk erg zwaar en ik verwachtte bovendien (met name op basis van Rogen's gezichtsuitdrukking op de poster en de rollen die hij doorgaans speelt) een beetje een smakeloze komedie.

Een aanname die achteraf gezien eigenlijk niet goed onderbouwd was en na het zien van de film ook compleet onjuist bleek. Ik werd aangenaam verrast door het fijne acteerwerk. Joseph Gordon-Levitt speelt een personage waar je gemakkelijk mee meeleeft. Het moment waarop hij 'breekt' in de auto van zijn vriend vond ik heel sterk. Seth Rogen speelt een personage dat dicht ligt bij de lompe rol die hij ook vaak speelt in platte komedies, maar doet dat wel met verve. Hij zorgt voor een aantal grappige oneliners en Kyle voelt op het einde oprecht als een goede vriend van Adam. Mooie insteek om hem dat boek te laten vinden met Kyle's aantekeningen. En ja... Anna Kendrick speelt een heel lieve therapeute. Misschien wel een van de meest sympathieke personages die ik de laatste tijd in een film gezien heb.

De sfeer van de film, waar ik dus eerst een beetje huiverig over was, bleek ik juist erg prettig te vinden. De film snijdt een zwaarbeladen onderwerp aan, maar gaat daar op een luchtige (maar niet onrealistische) manier mee om. Deze personages voelen stuk voor stuk authentiek aan, waardoor ik op het einde ook echt met Adam en zijn familie en vrienden meeleefde. Ik hoopte van harte dat Adam zich er doorheen zou slaan. De balans tussen drama en komedie vond ik heel mooi gevonden. De titel van de film wordt daarmee eer aan gedaan, want het is een beetje een 50/50 situatie. Kritiek heb ik nauwelijks. Het einde, waar nog even benadrukt wordt dat Adam en Katherine op date gaan, had van mij niet per se gehoeven (dat had men wat mij betreft aan de verbeelding mogen overlaten), maar ik kan ermee leven.

Ja, dit is een schot in de roos. Ontroerend, zonder dat het echt overdreven sentimenteel wordt en meermaals grappig. De dynamiek tussen de personages is leuk, waardoor je je met hen vertrouwd voelt en de film nergens echt inzakt. Wat dat betreft is het speelduur ook perfect voor dit verhaal. Absoluut een aangename film; eentje die ik in de toekomst zeker nogmaals zal bekijken.

4*

Een filmpje dat toevallig opstond. Verder totaal geen research gedaan of het me wel interesseerde. Het kwam langs en is blijven opstaan..

Jean-Claude Van Damme.. Ik heb niet zo veel films van hem gezien. Uit mijn hoofd een stuk of drie. Geen acteur van denderend hoog niveau, maar wel een die gewoon goed is in wat hij doet. En dat is hier best wel het geval. Hij doet het aardig, sowieso het beste van de cast overigens, komt niet geforceerd over en speelt een vrij interessant type. Opzich is het onderwerp natuurlijk gewoon eng. Vreselijk als dat je dochter zou overkomen. Wat dat betreft was het niet moeilijk om de interesse vast te houden.

Jammer was het dus dat de film vreselijk veel opvalt door onwaarschijnlijkheden en fouten. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, omdat ik zie dat ze hier al tig maal voor mij opgesomd staan. Ik kan me er alleen maar bij aansluiten. Heus niet erg dat een film als deze wat clichés en voorspelbaarheden kent, maar hier viel het gewoon op. Misschien het duidelijkste voorbeeld nog wel dat de ouders bijna totaal geen emotie vertonen als ze te horen krijgen dat hun dochter 'dood' is. Daarnaast was het moment waarop de ouders, zonder enige ervaring met pistolen, wel even tien man neer knallen ook erg opvallend. Dit soort punten stoorden me hier echt, terwijl ik dit bij sommige films nog wel eens door de vingers wil zien.

Verder is het een leuke wegkijker. Totaal niet memorabel, want ik moest net, bij het opschrijven van meest opvallende storende punten, oprecht nadenken wat die ook alweer waren. Het verhaal en hoofdrolspeler halen het niveau duidelijk wat meer omhoog. Gelukkig is het geheel nog wel vermakelijk. Leuk voor een keertje, maar niet meer dan dat.

2,5*

Op goed geluk opgezet en het bleek een weinig verheffende horrorfilm. Het begint nog vrij mysterieus, maar de film is uiteindelijk behoorlijk vergezocht en heeft zelfs fantasy-elementen. Eng of spannend wil de film niet worden, maar de sfeer is bij vlagen wel oké. Erg overtuigend is het inhoudelijk allemaal ook niet, hoewel het onderhoudend genoeg blijft om uit te zitten. Qua acteerwerk is het het allemaal net niet, al hangt dat vooral samen met het script. Zo bleef het personage van Julianne Moore me te nietszeggend, terwijl Jonathan Rhys Meyers zijn personages wat wisselvallig neerzet. Al met al is dit een prima tussendoortje, maar het is ook echt zo'n typische film die je na afloop heel snel weer vergeten bent.

2,5*

Ik heb deze 8 Femmes niet uit eigen beweging gezien, maar erg vond ik het niet. François Ozon heeft immers een degelijke naam in de filmwereld en ik heb hier ook nog Dans la Maison van hem liggen. Ik wist verder niet echt wat ik van deze film kon verwachten, maar ik had wel al gehoord dat het een 'hate it or love it' film zou zijn, dus ik was wel nieuwsgierig.

En toch kan ik niet zeggen dat die term bij mij van toepassing is. Ik ben niet kapot van de film, maar heb er ook absoluut geen hekel aan. Deze whodunnit is qua verhaaltje best vermakelijk. Het is een beetje gissen in het duister naar de dader door de vele plotwendingen. Ik vond het knap gedaan dat je op een gegeven moment eigenlijk vrijwel elke 'femme' minstens één keer voor een potentiële dader hebt aangehouden; hetgeen je uiteindelijk ook wel echt benieuwd maakt naar hoe de vork in de steel zit. De clou is gelukkig enigszins verrassend (al begon ik op een gegeven moment wel te twijfelen of er überhaupt iemand schuldig was) en in ieder geval leuk bedacht.

Toch zaten er ook enkele stoorfactoren in. Enkele uitzonderingen daargelaten ben ik geen groot fan van musicals; wat 8 Femmes uiteindelijk toch wel een beetje bleek te zijn. Tekstueel sluit het dan nog misschien aan bij de omstandigheden en personages, maar verder blijf ik het lichtelijk irritant vinden als personages uit het niets beginnen te zingen. Dit kon me dan ook niet echt bekoren. Daarnaast vond ik het op het gebied van humor een beetje tegenvallen. Er waren niet veel momenten waar ik om heb moeten lachen. En qua sfeer.. ik zal niet zeggen dat het slecht is, maar het wordt wel een beetje eentonig. Misschien kon het ook niet anders, maar het geeft wel erg de indruk alsof je naar een toneelstuk zit te kijken i.p.v. naar een film. Ten slotte had het wat mij betreft wat bondiger gemogen.

Het acteerwerk was wel goed. Aan de overdreven, theatrale kant soms, maar de personages komen hierdoor wel goed uit de verf. Het schijnt om Franse actrices te gaan met een behoorlijke staat van dienst, maar gezien ik niet thuis ben in de Franse cinema, zeggen de namen me niets. 8 Femmes is een film waar je een beetje van moet houden. Ik vond het uiteindelijk een vermakelijke, maar wel iets te lang durende zit.

2,5*

Les Egarés is een film waar ik eigenlijk 10 x niks van verwachte en waar af en toe toch nog wat sterke kracht in zat, acteerwerk is een voldoende en de vermakelijkheid is prima kortom : erg vermakelijke Dramafilm.

3,0*