Darkest Hour (2017)

Usual Suspect Laatste film die ik nog moest zien van de beste film oscar nominaties. En helaas is het wat ik ervan verwachte. Typisch oscar filmpje. De film kiest gelukkig slim om niet Churchill zijn gehele leven te volgen maar een pivotal moment uit zijn carrière. Wright wil visueel nog wel redelijk te werk gaan. Strakke pannetjes maken het nog wel prima om te aanschouwen. Stijl lijkt soms wat verloren te gaan gaande de film. Soms zitten er opeens hele lelijke shots in. Churchill die voor zijn bed staat als de Koning komt. Kennelijk was Churchill niet zo groot en hebben ze een beetje Lord of the Rings achtig shot willen maken. Maar het zag er niet uit. Dat is misschien ook wat jammerlijk bij waargebeurde verhalen. Men is zo in zijn nopjes met het waarheidsgetrouwe van de personages dat het soms lijkt of men een meeslepend verhaal vertellen soms uit het oog verliest. Want de film leek lange tijd af te stevenen op een 3 sterren tot dat daar een van de slechtste scenes ooit in een oscar film op het scherm kwam. De metro scene. God all mighty, die was slecht. Ik kan het bijna niet beschrijven hoe tergend die scene was. Acteerwerk was erbarmelijk van de normale peeps. Maar ook hoe zij hun namen opnoemen en dat Uncle Tom dan ook nog wat antwoorden mag geven. Jebus zelfs Spielberg zou dit niet hebben gedurfd. Snap niet wat men daar dacht. halve punt eraf voor dit schooltoneel. Oldman is op dreef, maar ik ben grotere liefhebber van naturel acteren ipv technisch goed acteren. 2.5 sterren.

Een ode aan Churchill. Historisch klopt er allemaal maar bitter weinig van, ben ik bang - zonder even op alle details in te gaan, en dat hoeft ook niet echt want de samenvatting is ook al wat teveel geromantiseerd. Maar misschien verdient de persoon van Churchill dat ook wel een beetje. Toch voelt het ergens wel wat aan als een gemiste kans, en ik zou graag toch ook eens een echt volstrekt uber-nerd versie van dit stuk geschiedenis willen zien - gewoon om eens te weten hoe het nou precies zat. Een documentaire in 52 delen lijkt me daar toch wel erg geschikt voor - er is vast zat over te vertellen. En dat is dan wellicht de waarde van deze film, precies dat het aanzet om nieuwsgierig te worden naar hoe het nou echt zat. Daar helpt de geniale rol van Oldman dan al een heleboel voor, en de mooi getimede manier waarop het verhaal verteld wordt ook. Mooie rollen ook voor Lily James (al geloof ik daar ook niet heel veel van, vooral de familiaire omgang was echt niet iets van die tijd) en Ben Mendelsohn (zelfs Churchill zal toch niet zo lomp geweest zijn in aanwezigheid van de koning). Heel lang geleden heb ik eens een van de delen van de memoires van Churchill gelezen. Misschien ga ik die maar weer eens opzoeken.

Naar verluidt zou een biopic verdiepend inzicht moeten bieden. ‘Darkest Hour’ doet dat helaas allesbehalve. De film lijkt namelijk nog het meest op een Hollywoodiaanse poging tot verheerlijking, maar waarvan? Van blind patriottisme? Van het vergieten van andermans bloed tegen beter weten in? Want toch zeker niet van het verdedigen van universele waarden als democratie, vrijheid en gelijkheid? Vreemd is dat Winston Churchill wordt afgebeeld als een twijfelende, schijnbaar dementerende zonderling die against all odds de juiste gok maakt die de geschiedenis uiteindelijk heeft doen kantelen. Is dat op zich verdienstelijk? Het is een discussie waard, of op z’n minst een overweging. Eén die regisseur Joe Wright niet maakt. Behalve de zeemzoete soundtrack en de sentimentele verhalende franjes is bovenal de onduidelijkheid het meest storend. Waarom werd Churchills kandidatuur eigenlijk gesteund door de oppositie? Wat is er precies gebeurd bij de Gallipoliveldtocht tijdens de Eerste Wereldoorlog? Hoe verhielden premier en koning zich tot elkaar, en waarom? Je moet het achteraf allemaal zelf zien uit te pluizen. Kan niet de bedoeling zijn, toch? 2,75*