The Wedding Singer (1998)

Leuke film. Helemaal in de stijl van de jaren '80 met ook veel bekende muziek uit dat decenium. De personages waren wel erg typisch.. Ik kan me niet herinneren dat iedereen er toen uitzag als de idolen van die tijd, maar voor de film was die herkenbaarheid juist wel erg leuk. Het verhaal had iets weg van een muzikaal jaren '80 sprookje en was heel fijn om te volgen. Mooi geacteerd door alle karakters en zelfs een rolletje voor niemand minder dan Billy Idol. Het blijft een goeie film voor wie wel houdt van de eighties en voor liefhebbers van het romantisch komische genre. 3,5 sterren

Ontspannende, romantische komedie die al bij al niet tezeer vervalt in het doldwaze maar een feelgood indruk nalaat en waarbij ge voor beide hoofdpersonages alleen maar sympathie overhoudt. Bevat meerdere aardige songs, niet noodzakelijk alle uit de jaren 80; de ballade "That's All" stamt uit de jaren 50 en werd zowel door Nat "King" Cole als door Frank Sinatra op de plaat gezet. Zag onlangs nog "50 First Dates" (2004) waarin Adam Sandler en Drew Barrymore eveneens keurig samenspeelden.

Ach. Dit soort films zijn eigenlijk typisch Coraci op niveau. Ik had laatst een keer genoemd dat ik zijn naam steeds plotseling op de films zie die ik tegenwoordig kijk. Het is me afgelopen twee maanden zowat vier keer overkomen. Nog steeds herken ik weinig echte stijlelementen van hem, hij lijkt vooral te doen wat de hoofdkomiek wil doen. In dit geval is dat wederom Sandler die dat pad voor hem mag gaan aanleggen. Als acteur doet hij tegenwoordig serieuzer werk, maar vroeger was het toch wel erg veel van dit soort films. Dat maakt van die films eigenlijk niet perse slechtere films, maar het is wel alleen te genieten voor een beperkt publiek. Ik kom vaak erg vlotjes door dit soort films heen, maar hard lachen doe ik niet. Sandler past goed in de rol, vandaar dat ook de betere momenten vanuit zijn kant komen. Barrymore vond ik echter wat tegenvallend. Waarschijnlijk komt dat omdat de excentriekheid van haar personage nauwelijks tegenop de overige personages kan, waardoor ze vooral verloren raakt. Sowieso kunnen wat lawaaierigere komediefilms weinig met subtielere elementen, en The Wedding Singer is daar niet bepaald anders in. Het kijkt vlot weg, alleen ontbreekt het de film echt aan de afmakers. Het komt allemaal nergens echt volledig los, en wanneer de film dan eindelijk echt lekker begint te flowen is het zowat alweer geëindigd. Een voldoende zit er uiteraard wel in, net zoals bij wel meerdere Coraci-films, maar memorabel is het niet bepaald. Gewoon goed tijdverdrijf voor een regenachtige zondagmiddag.