The Princess and the Frog (2009)

The princess and the frog is een fijne Disney geworden gebaseerd op een sprookje van de gebroeders Grimm. Voor het eerst ook een gekleurde prinses, iets wat destijds wel wat ophef veroorzaakte. Bij Moana heeft men wel wat lessen eruit getrokken. De discriminatie was uiteraard niet weg te denken uit de jaren 20 in de VS, zeker niet in New Orleans of Louisiana waar de zwarte bevolking een aanzienlijke populatie had. De rassenverschillen worden logischerwijs niet naar de voorgrond geschoven al had je in het begin van de film wel een duidelijk contrast met de chique mooie statige huizen van de blanken versus de armzalige husjes van de zwarte bevolking. Het eerste deel is prachtig met het sfeervolle New Orleans. Jammer dat dit niet doorgetrokken werd met de saaiere jungle-omkadering. Ook het verhaal is mooi waarbij hoop, doorzettingsvermogen en optimisme centraal staan binnen het American Dreamprincipe. Bij momenten ook best eng met die voodoo en erg mooie scary schaduwen. De schaduwman is een wat eendimensionaal karakter, maar voor de kleinsten moet daar niet te veel diepgang in gestoken worden. De leuke muziek maakt het overigens af waardoor deze The princess and the frog een geslaagde kijkervaring werd met de kinderen.

“Like I told y'all, kissing a princess breaks the spell.” Leuke animatiefilm. The Princess and the Frog kent een wat voorspelbaar verloop, maar de film straalt zoveel plezier en spontaniteit uit dat er veel te genieten valt. De stemacteurs zijn ook sterk, en vooral hoofdrolspelers Rose en prins Naveen hebben een mooie chemie. De animatie ziet er ook goed uit, en dat het verhaal dan wat voorspelbaar is stoorde geen moment.

57 down, nog één te gaan en dan heb ik alle Disney-klassiekers gezien. En dit was een positieve verrassing, na een decennium van nou niet bepaald consistent hoge kwaliteit van Disney. The Princess and the Frog voelt ouderwets aan, in voornamelijk een hele positieve zin. Met natuurlijk een sprookje en een prinses, maar daar is op zich niks mis mee. Maar ook qua setting en locatie, qua animatie, en qua bad guy heb ik me prima vermaakt. In The Princess and the Frog gaan we naar het diepe zuiden van de VS, naar New Orleans en de bayous van Louisiana, waar ik sowieso wel een zwak voor heb. Dat eten, heerlijk. Natuurlijk komen er weer de nodige pratende dieren en sidekicks voorbij, maar die zijn best wel oké, met Ray de vuurvlieg en die grote lompe jazz-alligator. En ook natuurlijk komen allerlei lokale culturele verwijzingen voorbij, maar ook dat werkt hier prima. Prominente rollen voor de muziek, het eten, de moerassen, wat cajun-hillbillies, southern belles, alligators, voodoo, de typische begraafplaatsen, Mardi Gras, het zit er allemaal in. Er komt een hoop prima muziek voorbij, en zoals het een Disney betaamt wel wat liedjes, maar niet van die sentimentele, quasi-diepzinnige draakjes. De setting in Louisiana is ook perfect voor een behoorlijk goeie villain, voodoo-priester Dr. Facilier wiens zwarte magie een soms lekker donker toontje geeft aan de film. Natuurlijk blijft het verhaal zelf wat voorspelbaar, maar een kniesoor die daar op let. Dit was voor mij, tegen de verwachtingen in, een ouderwets goede Disney.