Pixels (2015)

You heard Hall & Oates you blew it Leuke film deze 'eighties trip down memory lane' ,alleen je moet er wel met de juiste instelling naar kijken anders ga je je al snel ergeren aan de toch wel aanwezige flauwe momenten en acteurs als Josh Gad en Kevin James (als president ja ja kom er maar eens op). Gelukkig valt er ook genoeg te genieten bij Pixels.Allereerst de terugkeer op het witte doek van de oude arcade games,een prima vondst.En als dat ook nog gepaard gaat met uitstekende effecten en enkele sterke grappen bezorgd de film je gewoon een erg vermakelijke anderhalf uur. Vooral de aankondigingen van de aliens waren erg grappig. Verder geen hoogstaand acteerwerk,al deed Sandler het naar behoren en was Michelle Monaghan uitermate charmant,verrassend verhaal of briljante shots maar Pixels doet waar ie voor bedoeld is,amuseren met een nostalgisch tintje.

“Pac-Man's a bad guy?” Adam Sandler en ik zullen nooit een goede match worden maar hij heeft zeker zijn uitschieters naar boven. Helaas is Pixels middelmaat. Zeker niet zo slecht als sommige van zijn andere films maar echt grappig wil het allemaal niet worden. Oude computerspelletjes bedreigen de aarde en Sandler en zijn groep moeten de aarde redden. Een leuk gegeven waar weinig mee wordt gedaan. Het ziet er allemaal wel mooi uit en vooral op het laatst met het Donkey Kong spel kom je ogen tekort. Dat is ook de beste scene met een goede combinatie van actie en humor. Jammer genoeg komt de rest van de film niet in de buurt. Daar kan zelfs en Pac-Man achtervolging niets aan veranderen.

Alles wat de korte film 'Pixels' (2010) van Patrick Jean eigenlijk nog nodig had: piemelgrapjes, een zouteloze liefdesgeschiedenis tussen Adam Sandler als installatie-kneus en Michelle Monaghan als alcoholistische vrouwelijke legerofficier, nog meer piemelgrapjes, Kevin James die een vrolijke Donald Trump speelt (hier net zo incapabel maar in deze versie doet hij tenminste kekke dansjes!), nog wat seksistische puberfantasieën over vrouwenrondingen erbij, Q*bert die dingen doet die geen pixelfiguur hoort te doen, én Peter Dinklage die vunzig knauwt, semi-hippe zonnebrillen opzet en grappig doet maar nooit grappig is. Om een lang verhaal kort te houden: 'Pixels' (2015) voegt niks toe aan het gevoel van verwondering en de retrovibe uit de originele short. Het is oenig en dom zoals Amerikaanse blockbusters kunnen zijn, maar drukt op de juiste knoppen met een visueel fraaie slotakte. Maar wat had er meer met dit materiaal gedaan kunnen worden als de creativiteit niet alleen in die actiescènes was gaan zitten!