Opinions

Leuke jeugdfilm. Minoes is erg vermakelijk. Leuk acteerwerk van Theo Maassen en Carice van Houten ook. Een paar spannende scenes maar er zitten hier en daar ook wel wat grappen in. Ik las vroeger veel boeken van Annie MG Schmidt, maar Minoes heb ik nooit gelezen dus ik vond het wel allemaal verrasend wat er gebeurde. Leuke katten, goed einde. Prima vermakelijke film dus, die ik als kind waarschijnlijk echt geweldig had gevonden.

3,5*

Leuke western-komedie. Bij sommige grappen heb ik echt flink gelachen. Maar de acteurs Terence Hill en Henry Fonda deden het dan ook erg goed. Alleen voelde het of de film echt wat te langdradig was, het einde was dan wél weer goed.

3,0*

Sterke sportfilm. Kurt Russell acteert heel er goed en eigenlijk de rest van de cast ook wel. Het einde zie je inderdaad wel aankomen, maar er hangt gedurende de wedstrijden toch een bepaalde spanning. Muziek was ook erg mooi, en het einde werd ook erg goed in beeld gebracht.

4*

De remake heb ik in mijn bezit, maar slechts één keer gezien en dat was in 2009. Die film maakte destijds niet al te veel indruk. Wellicht die VHS nog eens afstoffen, al ben ik nog even aan het dubben of ik dat dit jaar of het volgend jaar doe. Ik zag nu toevallig de gelegenheid om het origineel te bekijken en dat beviel me eigenlijk uitstekend.

Het is natuurlijk een kerstklassieker van heb ik jou daar. De film neemt de tijd om op gang te komen. Het acteerwerk is eigenlijk al gelijk prima, maar ik vroeg me wel af waar de film naartoe zou gaan. Uiteindelijk mondt het uit in een rechtbankdrama, waarin bewezen moet worden of Kris daadwerkelijk de kerstman is. Het is een origineel gegeven en de film gaat er geraffineerd mee om. Je zou tegenwoordig bij een dergelijke film bijna verwachten dat tijdens het slotpleidooi de arrenslee in de rechtszaal arriveert, maar deze film kiest voor een subtielere, meer realistische aanpak en dat werkt. Iedereen is wel in vorm, maar ik heb met name genoten van de rollen van Edmund Gwenn en Natalie Wood. Beiden spelen erg fijn en natuurlijk. De film is ook zo nu en dan best komisch.

Het dreigt in het begin, vlak voordat duidelijk wordt waar men naartoe wil, wat te gaan slepen, maar er wordt tijdig bijgestuurd. Doordat een groot deel zich in de rechtszaal afspeelt, mist wellicht een klein beetje 'kerstmagie'. Laat ik het zo zeggen: het is misschien hier en daar wat droge materie. Dat wil echter niet zeggen dat Miracle on 34th Street geen goede film is. Integendeel, door de wat minder expliciete aanpak heeft de film, ook anno 2025, nog wel iets verfrissends onder de kerstfilms.

3,5*

Kerstfilms kijken : ik ga het maar langzaam weer eens laten lopen voor een jaar, nog een paar die ik heb opgenomen kijken en dan weer fris het nieuwe jaar in. Miracle on 34th Street leek me weer een leuke kerstfilm te worden, en opzicht is hij dat bij vlagen ook wel. Maar ik miste soms een beetje de kerstsfeer en zoals al eerder werd gezegd de film werd iets te langdradig. Het acteerwerk is wel goed, Mara Wilson (Matilda) en Richard Attenborough deden het leuk, Attenborough's rol was hem op het lijf geschreven. Al met al opzicht een vermakelijke kerstfilm, maar er zijn veel betere.

2,5*

Musicalfilms.. Het zijn niet direct films die ik bijzonder hoog heb zitten. Toch kan ik zo nu en dan wel van een film als Chicago, Sweeney Todd of The Phantom of the Opera genieten. Het zijn daarbij dan ook andere factoren die een rol spelen buiten enkel de muziek (decors, sfeer, acteerwerk etc). Waarom zou dit bij het alom bekende Les Misérables niet het geval kunnen zijn? Ik had er dus eigenlijk best wel vertrouwen in.

En toch was ik na afloop licht teleurgesteld. Ik was me er uiteraard van bewust dat er gezongen ging worden in de film. Ik was me er echter niet van bewust dat élk dialoog gezongen zou worden. Dit begon me al na ongeveer een half uur voor het eerst wat te irriteren. Het probleem hiervan is, naast irritatie, dat de échte nummers niet opvallen. Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik de film gezien heb en het enige nummer dat ik me nog echt herinner is die aan het begin (bij de schepen). Het is dus duidelijk dat het constante gezang afbraak doet aan de aanwezigheid van de daadwerkelijke soundtrack, tenzij je, lijkt me, heel bekend bent met de musical. Ik weet niet of dit op het toneel ook zo is, maar in de film had het geen positief effect.

Bovenstaande vind ik erg jammer, want verder is Les Misérables gewoon een goede film. De cast is overtuigend en sterk. Hugh Jackman en Russell Crowe zijn een leuk stel om te volgens als rivalen, maar ook de vrouwelijke cast is prima. Anna Hathaway weet bijzonder veel uit haar kleine rol te halen. Daarnaast is de knappe Samantha Barks erg getalenteerd en komt zij qua zang makkelijk als beste uit de bus. Het duo bestaande uit Baron Cohen en Bonham Carter vond ik persoonijk niet erg grappig, maar ik kon me ook niet aan hun aanwezigheid storen. Ik lees veel over de miserabele zangkwaliteit van Crowe. Het was inderdaad niet al te best, maar aangezien iedereen toch al aan het zingen was, maakte me dat ook weer niet zoveel uit. Piere Brosnan in Mamma Mia vond ik iig nog wel een graadje slechter.

Verder heb ik qua afwerking ook niets op de film aan te merken. De stad Parijs ziet er bij vlagen wat visueel uit, maar desondanks zitten er een aantal mooie plaatjes in. Ook de eerder genoemde beginscène oogde tamelijk indrukwekkend. Aan zaken als kostuums en decoratie is voldoende aandacht besteed. De hele situatie rondom de opstand is zeer degelijk naar voren gebracht en wist me gemakkelijk te boeien.

Een film die me dus achter laat met gemengde gevoelens. Door simpelweg meer dialogen erin te verwerken was ik makkelijk op een hele ster meer uitgekomen in mijn beoordeling. Nu blijft het, ondanks dat het verhaal interessant genoeg is, toch een iets te lange zit. Het lijkt me niet gemakkelijk om dit wereldberoemde verhaal om te zetten in een film, dus als ik dan kijk naar de overige zaken is Tom Hooper een heel eind gekomen.

Voor een musicalfilm is uiteraard vocale muziek nodig, maar dit ging mij toch net wat te ver.

3*

Leuke feel-good film. Sandra Bullock zet een leuke rol neer (die knorrige lach ), en de rest van de cast is ook wel oke. Er zitten best een paar leuke en grappige fragmenten in, maar helaas ook de nodige clichés. Het tempo van de film is best vlot. Verder is dit gewoon een leuke film voor tussendoor gezien te hebben.

3*

Dit vervolg op het leuke eerste deel is minder leuk. In deel een waren het vooral de 'mannelijke-trekjes' van Gracie die de film zo leuk maakten maar die zijn hier dus een stuk minder. Gelukkig is de lompigheid dan wel nog aanwezig anders had de film er echt niks van gebakken. Dus er zaten toch nog wel een paar leuke stukjes in en Sandra Bullock zet nog steeds een leuke rol neer (de 'knor-lach' blijft leuk). Fuller vond ik dan weer een vervelend personage en een beetje vreemd dat die Eric uiteindelijk met een ander er vandoor gaat, al maakt dat de film wel een beetje minder voorspelbaar. Een krappe:

2,5*

Ik denk dat je wel kan stellen dat ik een zwak heb voor Tim Burton. Volgens mij heb ik geen enkele film van hem beloond met de hoogste score, maar ik zie hem wel als een van mijn favoriete regisseurs. De man heeft een filmstijl die ik erg kan waarderen: de ene komt wat beter uit de verf dan de andere, maar de vaak sprookjesachtige sfeer waar hij voor gaat, zorgt er wel voor dat ik me gemakkelijk door zijn films kan laten meevoeren.

Toch zag ik een beetje op tegen Miss Peregrine's Home for Peculiar Children. Ik ben bekend met het boek en heb deze met veel plezier gelezen. Aangezien ik inmiddels weet dat deze film geen sequel zal krijgen, vroeg ik mij af of deze film niet op een heel vervelend punt zou eindigen; een beetje als een serie die plotsklaps niet vernieuwd wordt voor een vervolgseizoen. Gelukkig blijkt Burton het einde iets te hebben aangepast. Daardoor voelt het wel wat gehaast op het einde, maar het zorgt er in ieder geval voor dat ik hier gewoon als standalonefilm van kan genieten. Wordt het niveau van het boek gehaald? Over de gehele linie niet vind ik. Ik vond het boek wat beter, maar de niveauverschillen zijn ook weer niet zo significant dat ik de verfilming niet waardig vind.

Burton kan mijns inziens gewoon goed sfeer creëren en daar maakt hij veel mee goed. Zaken als decors, kostuums en grime zijn weer dik in orde. Wel miste ik hier trouwens de bijdragen van Danny Elfman. Deze muziek was ook niet verkeerd, maar wel minder opvallend. Acteerwerk was ook fijn. De rol van het titelpersonage is perfect voor de beeldschone Eva Green, maar ook de jonge cast vond ik uitstekend. Fijne chemie tussen Asa Butterfield en Ella Purnell, en ook de andere kids komen vrij goed uit de verf. Burton weet de ''peculiarities'' visueel goed te vertalen van het boek naar het witte doek. De sterke aanloop mondt uit in een climax die, zoals reeds gezegd, wel bij vlagen wat gehaast voelt. De regels omtrent het tijdreizen worden daar ook iets te plichtmatig en daardoor ogenschijnlijk onlogisch opgedreund. In het boek ervoer ik dit niet als complex, terwijl dat hier wel zo was.

Dergelijke schoonheidsfoutjes weerhouden mij ervan om de film een hogere score te geven. Desondanks heb ik me hier zeker niet mee verveeld en de film blijft ook wel in bepaalde opzichten bij. De onderwaterscènes vond ik bijvoorbeeld erg mooi. Wat resteert is een Burton-sprookje dat misschien verre van zijn meest memorabele werk is, maar wel, mits je van de stijl van de regisseur houdt, garant staat voor een vermakelijke avond.

3,5*

Mooie settings en erg sterk acteerwerk, maar verder is 'Miss Potter' toch weer een beetje een standaard romantiek-film. Het begint best saai allemaal, maar gelukkig wordt de film na 1/4 ongeveer beter. Er is een goede chemie tussen Zellweger en McGregor. Bij het sterven van Norman komt de film zelfs heel goed over. Leuk om te zien ook hoe Beatrix eigenlijk helemaal opgaat in haar getekende figuurtjes. Het was misschien niet echt een topper, maar het is zeker een mooie en leuke film om eens gezien te hebben.

3*

Missing in America is een kleine film die een groot onderwerp aansnijdt.

Tenminste, het verhaal is natuurlijk niet niks. Het Vietnam-verleden wordt aangesneden in een film die zich verder concentreert op de moeilijk op gang komende relatie tussen een knorrige veteraan en een Vietnamees meisje. Wat dat betreft voorloopt de film redelijk voorspelbaar: het is je vrij snel duidelijk dat de relatie tussen Jack en Lenny uiteindelijk wel beter zal worden. Dit alles is leuk om te zien. Het is maar waar je een zwak voor hebt natuurlijk.

De film is simpel geschoten, maar de setting is wel ideaal voor de sfeer die men probeert te creëren. Danny Glover en Linda Hamilton hebben wel eens beter werk laten zien, maar doen het wat mij betreft naar behoren. De overige cast doet het ook aardig. Niemand springt er echt uit, maar er is ook niemand die afbraak doet aan de film. Het einde wist me ook wel te verrassen en te raken. Net toen ik dacht dat de film ten einde ging lopen (toen alles koek en ei leek te zijn), kwam er nog een wending die ik niet zag aankomen.

Het is niet allemaal uitzonderlijk goed. Daar is de film hier en daar ook wat te traag voor; voornamelijk de opbloeiende relatie tussen Jack en Lenny verloopt bij vlagen te moeizaam. Desalniettemin is het over het algemeen een goed te kijken drama over de traumatische nasleep van de Vietnamoorloog.

3*

Deze film heb ik wel vaker gezien.. Maar toen ik merkte dat ik er nog niet op had gestemd, liet ik het ook maar even zo totdat ik hem herzien zou hebben. Opzicht is dit een vermakelijke actiefilm, die bijna net de mist in gaat vanwege het toch iets té lange speelduur. De film mocht best wat korter zijn, en hier en daar zaten wat stukken die ik soms niet erg goed begreep, maar dat stoorde (gelukkig) niet. Tom Cruise zit gewoon geweldig in zijn rol, en dat stuk dat hij aan het touw hangt te bundelen vlak boven de vloer is echt een geweldige scene. Ook een compliment voor de muziek.

3,0*

Ik ben niet zo'n grote liefhebber van deze reeks. Deel 1 heb ik in zijn geheel gezien en van de vervolgen telkens stukjes. Dit was dus weer de eerste die ik in zijn geheel zag.

Best een vermakelijke spionagethriller. Tom Cruise doet het wederom vrij goed als hoofdpersonage Etham en ook de bijrollen van Simon Pegg en Paula Patton voegden best wel wat positiefs toe. Verder ook een leuk verhaaltje dat op een vrij goede wijze wordt uitgewerkt. Daarbij worden we getrakteerd op een dosis leuke actiescenes met een hoop visuele effecten.

Ik vind het in sommige gevallen leuk als een film overdrijft, maar ik moet zeggen dat het hier wel op een dusdanige manier voorkwam, dat het me bij vlagen moeite kostte om de film nog serieus te nemen. Misschien dat wel het voornaamste voorbeeld Cruise is met de (uiteraard niet werkende) handschoenen op het gebouw. Daarnaast had het speelduur misschien iets beperkter gekund. Het was niet zo dat ik me ging vervelen, maar sommige scenes werden wat lang gerekt.

Aardige film van Brad Bird. Gezien zijn filmografie best wel een aparte zet van hem om deze film op zijn rekening te nemen, maar het is hem vrij goed afgegaan. De film kent een vrij goede balans tussen actie en lichte humor. Niets bijzonders, maar prima geschikt als zondagavondfilm.

3*

The Mist leek me een goede film, maar sloeg heel vaak de plank mis en wist me niet erg te overtuigen. Het acteerwerk is opzicht wel goed, er zit wel wat spanning in hier en daar, maar ik heb nooit echt op het puntje van mijn stoel (eigenlijk bank ) gezeten. Het einde vond ik eigenlijk zowieso best slecht.. Dat hij zo maar even iedereen dood schiet, en dat daarna de mist optrekt. Al met al, en voor de nog sterkere stukjes:

2,5*

Een ontzettend leuke kerstfilm. Goed geacteerd door Steve Martin, deze rol was hem echt op het lijf geschreven. Adam Sandler : ik vind hem eigenlijk altijd gewoon geweldig en ook hier levert hij weer een komische prestatie af. Het einde zag ik niet echt aankomen en dat is opzicht wel leuk.. Het is dat ik hem midden in het jaar heb gezien, ik denk dat als ik hem eens met Kerstmis kijk dat zijn cijfer kan stijgen naar 3,5*.

Voor nu dus 3,0*.

Inderdaad een soort van variant in het, naar mijn ogende, sterke 'Dead Poets Society'. Julia Roberts is altijd wel aardig, maar ook iemand die ik vaak in dezelfde rol zie. De cast is in ieder geval goed hier. Het probleem voor mij was dat de film me niet altijd deed boeien. Soms vond ik het een beetje een 'zeur-film'. Maar aan de andere kant bevatte de film ook weer enkele sterke scenes waaronder de scenes waarin Katherine met de klas samen te zien is (als ze les geeft) en het mooi in beeld gebrachte einde. Voor mij is het een beetje een film in de middelmaat en dat komt vooral doordat ik soms moeite moest doen niet van de film af te dwalen. De sterke scenes van de film en het acteerwerk maken in ieder geval toch wel een hoop goed.

2,5*

Ik ben bijna altijd wel in voor komedie, ik heb gisteren The Money Pit gekeken, en ik had er wel wat meer van verwacht. Tom Hanks vond ik namelijk best grappig in Splash, ik heb 2 keer echt goed gelachen

- Inderdaad de scene dat Hanks blijft lachen als dat bad naar beneden stort.
- Wanneer hij struikelt, zodoende wordt alles doorgegeven dat het uitloopt in de grootste chasos die je, je kan voorstellen.

Verder viel het lachen wel mee, nog een paar glimlachjes. Terwijl ik dacht dat ik hier wel vaker mee kon lachen. Ach ja, hoe dan ook het was geen hoogvlieger, wel absoluut vermakelijk om een keer gezien te hebben, het einde is wel natuurlijk erg voorspelbaar.

2,5*

Prima sportdrama dat vooral onderhoudend blijft doordat het uitgangspunt, de andere manier van kijken naar het samenstellen van een baseballteam, interessant is, en doordat het verhaal in goede handen is bij de filmmakers. Brad Pitt moet de film dragen, want het draait uiteindelijk allemaal om zijn personage. Gelukkig speelt hij prettig en met overtuiging. Bijrollen van Jonah Hill, Philip Seymour Hoffman en Robin Wright zijn ook degelijk, maar ze krijgen wel aanzienlijk minder te doen dan Pitt. Hoewel het eigenlijk aan echte hoogtepunten ontbreekt, ging de film me ook nergens echt tegenstaan. Zoals gezegd: je bent in goede handen bij de mensen die aan het roer staan, maar verder is dit niet een film die zal beklijven.

3*

Eens in de zoveel tijd zie ik een film waar ik niet van het bestaan af wist en waar ik dus ook totaal geen verwachtingen van had. Monsieur Ibrahim et les Fleurs du Coran is daar een goed voorbeeld van.

Een verrassing dus. Ik wist niet waar het over ging, of het wel of niet om een bekende film of goed aangeprezen film ging. Uiteindelijk vond ik het geen onaangename zit. In het begin lijkt het niet helemaal duidelijk waar men met het verhaal naartoe wil, maar zodra Monsieur Ibrahim een rol krijgt, ontwikkelt het verhaaltje zich in een snel tempo. Het toch best dramatische plot wordt met een vleugje humor vertelt, waardoor het ook weer niet allemaal al te zwaar valt.

Hetgeen waar de film het meest in geslaagd is, is het geloofwaardig overbrengen van de vriendschap tussen Monsieur Ibrahim en Momo. De twee hoofdrolspelers zijn goed op elkaar ingespeeld, en met name Omar Sharif weet een sympathieke indruk te wekken. De relatie tussen beiden is ook hetgeen dat het meest interessant is aan de film. Alle thuisproblemen van Momo vallen daardoor een beetje in het niet.

Een simpele, maar wel goed uitgevoerde en vlotte boekverfilming.

3*

Film die me vooral trok door de behoorlijk grote namen die op de poster pronkten. Daarnaast had ik begrepen dat de film een soort cultstatus heeft bereikt en dat dit deels (of met name) te danken zou zijn aan een opvallende seksscène, maar ik had verder eigenlijk geen idee waar Monster's Ball over zou gaan.

Dat werd gauw genoeg duidelijk. Ik vond het een tamelijk indringende film over een man die is opgegroeid met raciale vooroordelen en een vrouw die het ene na het andere drama te verwerken krijgt. Dat die twee elkaar vinden is een bijzonder uitgangspunt en ik hoopte als kijker toch wel actief met de personages mee. Je hoopt dat Billy Bob Thorntons personage zich kan losmaken van de beperkte denkbeelden waar hij mee is opgegroeid en Halle Berry's personage krijgt het dusdanig zwaar te verduren dat je gewoon hoopt dat ze enige vorm van geluk vindt. De twee hebben chemie als ze het scherm delen, dus de romance vond ik goed uit de verf komen. Hanks omslag komt weliswaar wat snel, maar ik twijfelde er geen moment aan dat hij gevoelens voor Leticia begon te ontwikkelen.

Naast die ene beruchte scène zitten er nog wel meer opvallende momenten in deze film die me zullen bijblijven. De tamelijk expliciete executie, Sonny die niet met de situatie kan omgaan en zichzelf van kant maakt (mooie bijrol van Heath Ledger) en de ongemakkelijke ontmoeting tussen Leticia en de vader van Hank zijn daar ook voorbeelden van. Al met al vond ik Monster's Ball een pakkend drama. De film is mooi geschoten, waardoor het ook visueel aantrekkelijk is, de cast presteert heel goed en door enkele hoogtepunten zakt het ook nergens in. De film wist moeiteloos mijn aandacht vast te houden. Het blijft, ondanks dat het leed misschien er hier en daar iet té dik bovenop ligt, in positieve zin aanvoelen als een kleine film en niet over-sentimenteel.

3,5*

Ik had al ''The Meaning of Life'' gezien, en wou ook heel graag ''Life of Brian'' en ''The Holy Grail'' zien waarvan ik de laatste net bekeken heb. Wat ik vooral geniaal vond aan deze film ware de dingen zoals in bijv. een spannende scene : ''Pauze'' in beeld te laten komen of in het het begin : een zwart-wit fragment laten zien wat vervolgens niks met de film te maken heeft.. vanaf dat moment was ik al geboeid naar de rest van de film, en ik heb me soms echt wel kapot gelachen. Ook top acteerprestaties van o.a. John Cleese en Graham Chapman. Af en toe een beetje langdradig bij bepaalde scenes maar opzicht heb ik me nauwelijks gestoord, en zeer vermaakt.

4,0*

Ik sluit mij grotendeels aan bij de reactie boven mij en enkele andere gebruikers die de film ongeveer dezelfde score toedienen. Moonlight Mile is op zich een degelijk uitgevoerde film, maar tegelijkertijd had ik soms het idee naar een pilotaflevering van een soap te kijken. De balans tussen komedie en drama is wat vreemd en zeker niet evenwichtig. Ook Joe's pleidooi in de rechtbank komt uiteindelijk niet helemaal overtuigend over. Toch is het samenspel van Jake Gyllenhaal, Susan Sarandon en Dustin Hoffman leuk. De onderlinge chemie is prima, al heb ik zowel Gyllenhaal als Hoffman wel eens beter gezien. Enkele onderhuidse spanningen en confrontaties houden de boel zonder meer boeiend en het helpt daarnaast enorm dat het gegeven interessant is. De film wist me moeiteloos aan het lijntje te houden, maar ik was 'm eigenlijk ook zo weer vergeten.

3*

Goede James Bond film naar mijn mening, het heeft een goede sfeer. Veel mooie effecten opzicht en leuk geacteerd door o.a. Roger Moore. 'Jaws' heb ik alleen hier gezien, nog niet in The Spy Who Loved Me, maar volgens velen heeft hij daar een beter personage, opzicht wel goed vertolkt door Richard Kiel. Het einde was ook niet erg vaag ofzo dus ik heb me prima vermaakt.

3,5*

Gekeken op de gok en dit bleek een zeer aangename verrassing! Moonrise Kingdom is lastig in een hokje te plaatsen, maar naar mijn mening is dit in de eerste plaats een aandoenlijk liefdesverhaal tussen twee jonge, tegendraadse pubers. Ontzettend bepalend is de chemie tussen Jared Gilman en Kara Hayward en die is er zeker. Het is natuurlijk soms op het ongemakkelijke af, maar dat is passend bij hun leeftijd en ook bij de excentrieke stijl van Wes Anderson. In een ver verleden heb ik wel eens iets van hem gezien en recent nog een kortfilm, maar dit is een regisseur die ik misschien nog eens wat meer onder de loep moet nemen.

De film, en dan vooral de ontwikkelingen tussen de twee jonge hoofdrolspelers, wist mij in ieder geval moeiteloos te boeien. Het stelt natuurlijk allemaal niet heel veel voor wat er gebeurt, maar door de ogen van de kinderen is dit natuurlijk een groots avontuur. De volwassen acteurs zijn ook goed. Met name Bruce Willis en Edward Norton vallen in positieve zin op, niet in de laatste plaats doordat er sprake lijkt te zijn van enige zelfspot. De film wist me namelijk geregeld aan het lachen te brengen. Daarnaast bekroop ook mij een sprookjesgevoel bij deze film, wat vooral komt doordat er zo veel prachtige shots in zitten. Ontzettend veel beelden kwamen voorbij die je het liefst zou inlijsten en aan de muur zou hangen.

De ietwat eigenaardige stijl, die overigens voortduurt tijdens de aftiteling, moet je liggen. Daardoor zal Moonrise Kingdom niet voor iedereen zijn, maar eenieder die het verhaal aanspreekt, raad ik wel aan het te proberen. Ik kon het in ieder geval heel goed hebben en heb er heel erg van genoten. Fijne sfeer, die me in een opperbeste stemming wist te brengen. Zo'n film die ik in ieder geval zeker over een tijd weer opnieuw zou willen zien.

4*

Dit leek me eerst niet veel meer dan een hele kinderachtige film. Bij het begin kreeg ik ook die indruk maar dat veranderde...

Erg vermakelijke film is het uiteindelijk toch geworden. Het einde kun je toch wel een beetje dromen, maar het stoorde echt niet. Met plezier heb ik de film uitgekeken. Hij haalt niet het niveau van de 'Het Paard van Sinterklaas' films, maar zeker leuk genoeg.

3,5*

Het boek heb ik nog niet gelezen, maar deze komt na het zien van de film wel zeker op mijn lijstje. Het plot klonk aanvankelijk wat suf (met name het idee dat steden tot ronddwalende machines zijn verworden) en, toegegeven, soms is het dat ook wel een beetje. Bij het zien van de openingsscène hield ik mijn hart vast voor wat nog zou gaan komen.

Toch ben ik niet teleurgesteld. De film bleek een beetje tijd nodig hebben. Naarmate de film eenmaal op stoom is, komt het verhaal een beetje los en op den duur accepteerde ik het eigenaardige concept van steden op wielen. Ook hoofdpersonage Hester Shaw heeft even wat tijd nodig, maar uiteindelijk leefde ik met haar mee en kan ik zeggen dat ze ook goed wordt neergezet door Hera Hilmer. De chemie tussen haar en Robert Sheehan op romantisch vlak vond ik discutabel, maar als avontuurlijk duo vond ik ze absoluut werken. De show wordt wat mij betreft echter toch wel gestolen door Hugo Weaving, die zijn bad-guy heerlijk neerzet zonder in een cartoonesk karikatuur te vervallen.

Het verhaal dat hier gepresenteerd wordt vind ik interessant genoeg om het boek te gaan lezen, maar de film zelf slaagt er niet in om dat voldoende uit te diepen. Ik heb zo het vermoeden dat er sequels op het programma stonden en vraag me zelfs af of dit wat dat betreft niet ook als tv-serie had kunnen werken. Hoe het ook zij, de uitwerking van het verhaal is leuk gedaan en bevat vooral veel potentie, maar het voelt uiteindelijk niet helemaal compleet. Dat blijkt ook uit bijvoorbeeld die verhaallijn met Shrike. Volgens mij best belangrijk, maar het voelt er een beetje bijgesleept nu. Waar de film daadwerkelijk in uitblinkt, is in de actie. Mortal Engines wil een actiespektakel zijn en dat lukt goed. De visuele effecten en het kleurgebruik zien er schitterend uit en de climax is zinderend.

Dat Mortal Engines geen perfectie benadert moge duidelijk zijn, maar desondanks vond ik dit een zeer vermakelijke actiefilm, waarbij ook de fantasy- en sciencefictionfans aan hun trekken zouden moeten komen. Met name het fijne acteerwerk en de krachtige actiesequenties maken het de moeite waard. Jammer dat het niet de kaskraker geworden is die de makers waarschijnlijk voor ogen hadden gehad, maar misschien is het wel beter zo. Geen legio aan vervolgdelen, maar gewoon één onderhoudende film.

3,5*

Gister- en eergisteravond me maar eens gewaagd aan een Horror/Thriller. Hij viel me erg mee. Richard Gere en Laura Linney zetten zeker een goede prestatie neer, maar dit geldt ook voor de rest van de cast. Het voornaamste aan de film is dat hij erg spannend is. Je bent benieuwd naar het mysterie en de zogenaamde Indrid Cold. De film is goed in elkaar gezet, en de laatste scenes op de brug zijn best goed gemaakt. Enkel vind ik het jammer dat maar weinig vragen uit het mysterie een antwoord krijgen. Maar desondanks was dit een film die geen moment saai is en erg spannend en overtuigend in beeld wordt gebracht.

3,5*

Disaster has a passport...

Ik heb nu voor de zoveelste keer gisteravond Mr. Bean's Holiday gezien..

Ik kan er niks aan doen, maar ik blijf het dus wel een erg leuke film blijven. Rowan Atkinson krijgt de kans zich prima uit te leven als zijn alter-ego en hij grijpt die kans ook wat mij betreft. Natuurlijk helpt de locatie Frankrijk hem hierbij een handje. Beginnend natuurlijk in Parijs en dan de weg naar Cannes, want Cannes zelf had uiteindelijk maar een heel kleine rol Maar het is niet alleen de locatie of Atkinson die de film leuk maken. Ook de rest van de cast is prima in vorm. Emma de Caunes was een leuke tegenspeelster. Max Baldry vond ik in het begin vervelend, en echt goed wordt 'ie ook niet echt, maar wel iets leuker naarmate de film vordert. Willem Dafoe had ook een leuke bijrol.

Natuurlijk was Bean in de sketches veel leuker. Maar dat was hij ook al toen de film uit 1997 uitkwam. Hier, en in de vorige film, komt het personage misschien ook wat minder uit de verf omdat hij (voor zijn doen) redelijk veel praat. Maar dat komt ook omdat hij in de films gewoon veel meer te maken krijgt met het contact met mensen, terwijl in de sketches hij ze alleen maar te slim af hoefde te zijn of niet echt een gesprek hoefde te beginnen. Daardoor vond ik dat dus wel meevallen, en het stoorde me ook echt niet. Zeker omdat hij het personage na zo'n lange tijd weer speelt vond ik het echt nog wel meevallen allemaal.

De film bevat veel leuke scenes. Al beginnend in Parijs op weg naar Gare de Lyon en in het restaurtant bij het station. Maar ook op zijn weg naar Cannes gebeuren genoeg leuke dingen. Het fragment op de markt is erg grappig en de fiets-scene werd een van de bekendste van de hele film, geloof ik. Maar het hoogtepunt vond ik toch wel de vertoning van zijn video-dagboek op het filmfestival. Geweldige scene Het echte einde vind ik dan weer wat minder..

Al met al blijft dit in mijn ogen gewoon echt een erg leuke rol waar ik altijd mee kan lachen en die je echt een feel-good gevoel geeft. Het is misschien niet allemaal erg perfect en het verhaal is heel erg simpel bedacht maar is daardoor zeker niet minder leuk. Ik twijfel altijd zo erg tussen 3,5* en 4* bij deze film. Wat mij betreft haalt hij het net niet! En misschien komt hij er toch nog ooit op. Maar voor nu blijf ik nog net bij:

3,5*

Ik ben vanmiddag met jimcarrey gek (user hier op Moviemeter) naar deze film gegaan. Eerst zouden we naar Zookeeper gaan maar dat ging wegens de tijden waarop de film draaiden niet door.

En dus werd het Mr. Popper's Penguins. Dit bleek alles behalve een slechte keuze. Jim Carrey is voor mij de acteur waar het allemaal mee begon. Zonder Carrey was ik nooit zoveel films gaan kijken en door hem heb ik zelfs MovieMeter ontdekt. Vroeger was het mijn favoriete acteur (nog steeds behoort hij tot mijn favorieten). Met deze film keert hij terug naar zijn vroegere films, een beetje gemixt met het genre familiefilm. De film begint niet zo heel bijzonder maar zodra de pinguins ten tonele verschijnen in combinatie met Carrey wordt de film lachen geblazen. Wel is de trailer flink aangepast ten over de originele film. Dat was zowel positief als negatief. Jammer was dat de melige lach van Jim ('Your house is full of penguins.' 'I knowhehehhhhh ofzoiets) werd geknipt. Maar het is verder geen minpunt ofzo. Soms wordt de film een beetje cliché maar in dit geval is dat niet zo erg. Als je je verstand op nul zet houd je er namelijk een heel leuke film aan over. Leuke gebeurtenissen/situaties volgen zich in een hoog tempo op. En ookal moet je er dan niet hardop om lachen. Toch worden ze leuk in beeld gebracht.

Eigenlijk zou ik de film 3,5* moeten geven als ik wat kritischer ga kijken. Toch geef ik hem 4 sterren omdat ik me onwijs heb vermaakt. Carrey zet een leuke rol neer en de rest van de cast is ook leuk in vorm. Na het leuke, maar toch een beetje tegenvallende Yes Man vond ik deze toch wel leuker. Ik had ook verwacht dan de pinguins er kinderachtiger hadden uitgezien dan ik verwacht had. Ook die namen van ze . Onwijs leuke beesten. Ook een toch wel apart einde.. Dit was gewoon een leuke, heel erg vermakelijke film. En daarom krijgt hij ook gewoon:

4*

Ik heb eigenlijk zelden of nooit een film gezien van Kelsey Grammer, en ik had weer zin in een kerstfilm. Voor $2,70 heb ik hem aangeschaft. Maar het was eigenlijk niet echt een goede film, ik ben het met mijn voorganger eens, dat het voor kinderen ook nooit echt leuk wordt, terwijl als je de inhoud hebt gelezen dat er wel op gaat lijken, misschien 1 keer gelachen en 3 vermakelijke momenten maar daar haalt de film het helaas niet bij.

2,0*