Opinions

Gisteren herzien, blijft een stuk minder als het eerste deel dat wel. Maar hij haalt toch wel zeker het niveau van deel 2 en aangezien ik die al leuk vond verdiend deze toch ook dezelfde score. Coen van Vrijberghe de Coningh vind ik (persoonlijk) toch wat minder als Huub Stapel, maar hij doet het zeker niet slecht. Nelly Frijda ook uiteraard weer in een geweldige rol als Ma Flodder. Af en toe best geslaagde grappen, andere weer wat uitgemolken. In ieder geval zeker weer een leuke film, waar ik ondanks de vele kijkbeurten toch weer heerlijk van heb kunnen genieten (dit laatste geldt wel voor elk Flodder-deel). 3*

Ondanks dat de film volgens diverse bronnen goede kritieken heeft ontvangen, hoorde ik van mensen uit mijn omgeving dat ze 'm erg vonden tegenvallen toen deze in 2016 uitkwam. Zelf ben ik altijd wel benieuwd geweest naar deze samenwerking tussen Meryl Streep en Hugh Grant, dus het werd tijd om zelf eens te oordelen.

Ik heb me hier uitstekend mee vermaakt. Florence is een innemend persoon en je gunt haar een succeservaring in Carnegie Hall, ondanks dat haar zangkwaliteiten ver onder de maat zijn. De repetities en uitvoeringen leiden tot de nodige charmante en humoristische scènes, maar ook het dramagedeelte van de film komt goed tot zijn recht. Meryl Streep vertolkt het titelpersonage op een fijne, excentrieke manier. Ze wist me als Florence meermaals aan het lachen te maken en zowaar een beetje te ontroeren. Hugh Grant wordt vaak weggezet als een acteur die maar één soort rol kan spelen (die van Britse charmeur), maar ik heb nu al meermaals anders gezien. Zijn rol in deze film is daar ook een voorbeeld van. Hij zet op imposante wijze een personage neer dat zowel sympathiek als verachtelijk is. Ook de bijrol van Simon Helberg werkte goed; de dynamiek tussen hem en Streep en Grant was erg natuurlijk.

Florence Foster Jenkins is een amusante zit. De film is redelijk rechttoe rechtaan, maar doet daarmee eigenlijk precies wat ervan verwacht wordt. Het sterk geschreven script en de wijze waarop dit door de cast gebracht wordt, zorgt ervoor dat de film zowel hilarisch als ontroerend is. Bovendien wekt de film de suggestie dat het verhaal van Florence waardig verteld wordt, en daarmee heeft Stephen Frears volgens mij precies zijn doel bereikt.

3,5*

Flushed Away was een leuke animatiefilm. Leuk stemmenwerk en de animatiestijl is ook wel goed. Alleen jammer dat die Sid een vreselijk vervelend personage was en dat Roddy soms iets té stuntelig was. Maar opzicht is het verhaal wel appart, en leuk ingedacht. Ik heb hier zeker van genoten.

3,5*

Fly Away Home is een van de mooiste films die ik in tijden zag.. Jeff Daniels overtreft zichzelf, en laat een van zijn betere rollen zien. Het verhaal is erg leuk, maar de uitvoering vind ik fantastisch. De momenten dat het meisje samen met de vogels alleen in de lucht zweeft zeggen zoveel, en de erg mooie muziek maakt het daarbij nog eens zo geweldig. In mijn ogen een ijzersterke film, ik kan me desondanks toch wel voorstellen dat sommige mensen dat niet vinden.. Ik geef het toch wel een dik verdiende 4*.

The Fly schijnt een erg gore film te zijn. Nou, dat was het ook, hoe meer Goldblum transformeert des te viezer het wordt. Maar ik vond het wel prachtig gemaakt, zeker voor zijn tijd. Het acteerwerk is prima, en het verhaal heeft me het hele speelduur weten te boeien. De make-up vind ik ook erg mooi. Het einde was ook toch goed in beeld gebracht (een happy-end zou hier waarschijnlijk niet op zijn plaats zijn geweest). Ik ben zeer tevreden, en kan deze film zeker aanraden.

4,0*

Leuke 90s romcom, die het vooral goed doet omdat Matthew Perry en Salma Hayek wel enige chemie hebben. Hayek speelt vooral een heel sympathiek personage. Enerzijds cool en temperamentvol, maar anderzijds wel echt het hart op de juiste plek. Perry speelt een light-variant van Chandler en dat is prima. De meeste mensen die een komedie met Matthew Perry in de hoofdrol opzetten, zullen daar immers op hopen. Zou me niks verbazen als de rol geschreven is met Perry in het achterhoofd.

De film kent enkele grappige scènes, waardoor het speelduur goed te behappen blijft. Wanneer de twee weer uit elkaar gaan, gaat het wel een beetje rekken, maar met de geweldig overdreven climax weet de film het grotendeels wel weer recht te trekken. Geen dijenkletser of in enig ander opzicht uitzonderlijk, maar Fools Rush In is gewoon een fijn tussendoortje. Ideaal voor een doordeweekse avond na een lange werkdag.

3*

De jaren '80.. Niet iedereen die ze heeft meegemaakt was er volgens mij een groot fan van, maar op het gebied van kunst en cultuur vind ik het iig echt een heel interessante periode. Footloose moet wel bijna de definitie van het decennium zijn.

Het zit er allemaal in: oldtimers, typische kleding, kapsels en muziek. Voor het merendeel is het dan ook gewoon genieten van dit vlotte dansfilmpje. Het is allemaal wel wat aan de foute kant: die tractor race en het uit de lucht gegrepen gevecht op het einde zijn daar goede voorbeelden van, maar dat heeft ook wel zijn charme. Het gegeven van het religieuze standpunt van de oude garde tegenover de rebellerende jongeren is leuk gevonden, maar dreigt wel net wat te lang te duren.

Qua speelduur had het dus iets korter gemogen, maar saai wordt het gelukkig niet. Het acteerwerk is daarentegen een groot pluspunt. Kevin Bacon eist alle aandacht op zich. Hij speelt een fijne hoofdrol, maar ook love interest Lori Singer is goed te pruimen. John Lithgow zit ook goed in zijn rol als gepikeerde dominee. Sarah Jessica Parker herkende ik overigens helemaal niet. Ik zie haar bij de cast staan, maar ze is me volledig ontgaan. Met de sfeer zit het ook wel goed in Footloose, alhoewel ik enigszins te kijken stond van die harde scène waarin Ariel in elkaar geslagen werd. Voelde een beetje misplaatst in een film die verder vooral 'feelgood' lijkt te willen uitstralen.

Geen vlekkeloze film, maar volgens mij was dat ook niet de bedoeling. Anno 2015 is deze klassieker nog goed te doen en eigenlijk vooral leuk om te kijken vanwege het tijdsbeeld.

3*

Ik vond het een mooie film inderdaad zoals Dirigent al zei : een aanrader voor muziekfans, ik zelf heb niet veel van Arturo Sandoval gehoord maar deze film wist me genoeg te overtuigen, in het genre Drama was ie ook zeker geslaagd, zoals ik al zei : mooie film. Niet echt een of andere topper maar zo ga ik films niet beoordelen, ik dacht toen ik de cover zag dat dit een matige film zou worden, maar uiteindelijk viel hij me reuze mee.

3,5*

Aardig filmpje om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat. De film brengt een aardig sfeertje met zich mee. Het acteerwerk van hoofdrolspelers Tim Allen en Kirstie Alley is van beiden best goed en ook de rest van de cast is aardig. Jammer is dan weer dat ik de film niet grappig vind. Ik heb wel een aantal keren kunnen glimlachen, maar echt hardop gelachen heb ik niet. Daarnaast vond ik de film ook niet het hele speelduur vermakelijk, maar gelukkig het geheel genomen wel. Het einde is best voorspelbaar, maar dat kon ik ook wel verwachten. Gewoon een beetje een magere film met een aantal leuke stukken. Overigens deed het me best denken aan Did You Hear about the Morgans?, die ik wel wat leuker vond.

2*

Toen de film in 2008 uitkwam heb ik nog overwogen om hem in de bioscoop te zien. Ik weet niet meer precies waarom het er niet van gekomen is, maar nu heb ik hem wel na al die tijd op DVD gezien.

The Forbidden Kingdom is een film waar ik wat gemengde gevoelens bij heb. Aan de ene kant heb je mooie locaties en gevechten maar aan de andere kant lijkt de film niet altijd mijn aandacht vast te houden en zitten er enkele missers is. Ik moet dan ook zeggen dat ik de tweede helft van de film opzich interessanter vond dan de eerste helft. Het acteerwerk is van vrijwel iedereen wel goed, enkel Michael Angarano vond ik bij vlagen niet zo overtuigend. Dan duid ik bijv. op dat gevecht tussen Jason en Ni Chang. Al lag dat wellicht meer aan de film zelf, doordat deze scene veel te lang duurde.

Daar zit meteen het grootste probleem van de film wat mij betreft. Ondanks de fraaie plaatjes die het oplevert, weet Rob Minkoff zijn film op bepaalde punten lang uit te rekken. Opzich zag dat grote gevecht op het einde waarbij bijna iedereen meedoet er wel gaaf uit, maar het duurde me wel iets te lang. Gelukkig weet de film dit recht te zetten door het gebruik van een aantal zeer aardige special effects. De uitwerking van de personages is ook wel een pluspunt, al moet ik wel zeggen dat ik The Monkey King eerder irritant dan leuk vond. Zijn optreden zowel aan het begin als aan het einde vond ik erg overdreven en daardoor een beetje uit de toon vallen.

Al met al is dit toch wel een leuke film geworden. Zeker niet op elk vlak even sterk, maar de film profiteert van de schitterende achtergronden, de leuke sfeer die constant aanwezig is en de strakke gevechtscenes. Daarnaast is er ook een prima balans tussen humor en actie gevonden. Veder is het natuurlijk ook leuk om Jackie Chan en Jet Li nu eindelijk eens samen op één scherm te zien.

3*

Zeer onderhoudende thriller, waarbij de spanning omtrent het opnieuw oplaaien van The Troubles een interessant element is. Tegelijkertijd 'vloekt' het een beetje met de stijl van Jackie Chan. Hij doet het prima (zeker aangezien hij hier ingetogen te werk gaat), maar er waren momenten dat ik bijna vergeten was dat hij de hoofdrol in de film heeft. Met name als je net een aantal politieke scènes achter de rug hebt, heeft het bijna iets vreemds als Chan opeens met zijn extreem vernuftige boobytraps aan komt zetten. Op de één of andere manier vond ik het een niet heel erg met het ander rijmen.

Aan de mate van vermaak doet het echter weinig afbreuk. Pierce Brosnan zet zijn rol ook goed neer en de ontwikkelingen blijven interessant, ondanks dat de film me niet van spanning op het puntje van mijn stoel deed belanden. Wellicht niet bloedstollend spannend, maar wel gewoon een vermakelijke thriller, die met name goed in de smaak zal vallen bij liefhebbers van wraakfilms.

3*

Vermakelijk tussendoortje, maar niet meer dan dat. Ik heb niet bijzonder veel met Jason Segal, maar dit personage ligt hem wel en ik vond niet dat hij het slecht deed. Toch zijn het met name Mila Kunis, Paul Rudd en Russel Brand die voor extra stimmung zorgen. Jonah Hill heb ik volgens mij nog nooit grappig gevonden, dus het was geen verrassing dat zijn typetje voor mij wederom de plank missloeg. Het is een film volgens het boekje, dus je weet precies welke formule gevolgd wordt en dat is prima, want dat hoort er nu eenmaal bij. De mooie locaties in Hawaii zijn een pluspunt en de film heeft ook daadwerkelijk wel wat droogkomische momenten voor de kijker in petto. Mijns inziens geen hoogvlieger, maar toch wel alleraardigst om een keer gezien te hebben.

3*

Forrest Gump.. wat is het lang geleden dat ik deze film gezien heb. De eerste keer was in 2008 en toen maakte hij 'best wel' indruk. Zelf denk ik dat ik iets te jong ben geweest, want er stond me nog maar bar weinig bij van deze film. Ik herinnerde me nog de dood van Jenny, de oorlog in Vietnam, het 'run Forrest, run' zinnetje en de rentocht van Forrest door Amerika. Verder was ik bijna elk detail of elke gebeurtenis vergeten. Ik was er dan ook niet zeker van of deze nou nog wel 5 sterren waard was. Tijd voor een herziening dus.

Ik moet toch wel zeggen dat ik dit een behoorlijk sterke film vind. Ik ben liefhebber van films waarin genres samen worden gevoegd, en waarbij dit een goede uitwerking heeft. Forrest Gump mag zich absoluut zo'n film noemen. Ik raakte al geboeid door het eenvoudigste van het eenvoudigste: een veertje in de lucht. Uiteraard kan een film na zo een apart begin volledig de weg kwijtraken, deze deed dat absoluut niet. Wat je niet kan vermoeden is wat voor een groot 'avontuur' er daarna zal volgen. De film wist me gedurende het hele speelduur te boeien, direct vanaf de eerste minuut tot en met de laatste. Ik heb diverse malen hardop moeten lachen (om zowel simpele, als scherpe humor) en ook meerdere malen een brok in mijn keel gehad. Zelden bij een film zo gemengde emoties gevoeld. De cast doet het perfect. Tom Hanks maakt van de simpele Forrest Gump een ware held. Eentje die je niet altijd begrijpt, maar die wel ontzettend veel indruk maakt en zowaar wilt begrijpen. Robin Wright is ook prima als Jenny. De romance die tussen de twee ontstaat is vanaf het begin voelbaar, en wordt later op een erg fijne manier uitgewerkt.

Het moment dat Forrest een 'speech' houdt bij het graf van Jenny en de brief van hun zoon neerlegt is erg mooi en zorgde ervoor dat ik geraakt werd. De scene in Vietnam waarin Forrest naar zijn vriend Bubba zoekt is ook erg goed weergegeven. Dat hij uiteindelijk de afspraak die hij met hem heeft gemaakt nakomt is een erg mooi gegeven natuurlijk. Het maakt ook verder niet uit of Forrest iets bijzonders meemaakt (Elvis en diverse presidenten ontmoeten, twee jaar rennen) of iets onnozels als garnalen vissen of de smiley uitvinden, want alles is interessant. De relaties die Forrest heeft met betrekking tot zijn moeder, Jenny en Lieutenant Dan zijn allen vrij bijzonder. Door het vrij lange speelduur neemt de film de tijd om dezen op het gemak uit te werken. Voor sommigen misschien langdradig, maar wat mij betreft werd dit op een goede wijze gedaan. Voor mij viel er dan ook genoeg te genieten. Alan Silvestri levert daarnaast de perfecte muziek af om het plaatje compleet te maken.

Dit is zo'n film die ik, na hem eindelijk eens goed te hebben bekeken, nooit meer uit het oog verlies. De onderwerpen en personages zijn prachtig en de vertolkingen zijn erg sterk. Dit is zo'n film die na afloop nog dagen in mijn hoofd blijft rondspoken en waar ik over blijf nadenken. Het is duidelijk dat ik te maken heb met een meesterwerk, waarbij 5 sterren nog steeds dik verdiend zijn!

The Fountain werd me aanbevolen doordat ik Cloud Atlas een fascinerende film vind. Simpel Hollywoodvermaak is leuk, maar af en toe probeert een film iets anders. Dat waardeer ik altijd, of het nou goed of slecht uitpakt. Darren Aronofsky overtuigde me al eerder deze maand van zijn kunnen met het prachtige Black Swan.

Het voordeel dat ik had bij Cloud Atlas was dat ik het boek gelezen had en daardoor met het verhaal op zich bekend was. Dit was even andere koek. Er komt van alles op je af, zonder dat je echt weet wat er mee bedoeld wordt. In het begin zie ik een soort middeleeuws, LOTR ogend verhaal. Nu gaan we over op een vermoedelijk meer futuristisch verhaal, want men bevindt zich tussen de sterren(?). Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een doktersverhaal dat van deze tijd oogt. En die dokter is dezelfde persoon als die kale man van zojuist. Net als die Tomas in het eerste verhaal. Zo wordt stukje bij beetje duidelijk hoe de film in elkaar steekt. Net als bij eerdergenoemde film staan verleden, heden en toekomst met elkaar in verband. Mooi hoe ze dat gedaan hebben. Reïncarnatie is één onderwerp, maar een ander dat net zo duidelijk naar voren werd gehaald is de dood.

De cast doet het goed. Hugh Jackman speelt zijn personages op een wijze waardoor je ze als één persoon begint te zien. Rachel Weisz is evengoed erg overtuigend. Overige rollen waren aardig, maar hebben eigenlijk geen belang. De focus ligt op de romance tussen Jackman en Weisz en die kon dan ook haast niet overtuigender over worden gebracht. Visueel is het een mooi plaatje geworden, met name de futuristische verhaallijn. Het heden vond ik dan weer het mooiste verhaal om te volgen. Het verleden vond ik het minst interessant, maar ook hier was geen sprake van verveling o.i.d. Bovendien probeerde ik het toch als één geheel te zien. De film maakt best veel gebruik van symboliek in de vorm van bijv. de ster, de ring en de boom. Of ik elke betekenis begrepen heb weet ik niet, ik denk van niet eerlijk gezegd. Maar dat vind ik tevens het mooie van deze films: hoe vaker je ze ziet, hoe meer je opvalt. Na elke kijkbeurt is het weer een andere film.

Toch wel weer behoorlijk geïmponeerd door dit werkje. The Fountain kent een indrukwekkend verhaal dat me met gemak wist te boeien. Helaas was ik gedwongen de film overdag te kijken en zorgde de lichtinval ervoor dat ik regelmatig voor het beeldscherm ben moeten gaan staan om de donkere scènes te kunnen onderscheiden. Dat deed een beetje afbraak aan de ervaring van de film, maar toch heb ik zonder meer kunnen genieten van de prachtige beelden en ben ik aangegrepen door het uitstekende verhaal. Een ronduit mooie film, die het aanschouwen zeker waard is!

4*

De laatste kerstfilm van dit jaar. Ik had wel enkele gemengde verhalen gelezen vooraf, maar mij leek dit oprecht een leuke komedie. Het verhaal biedt mogelijkheden en de twee hoofdrolspelers hebben zich inmiddels wel bewezen van hun kunnen. Genoeg redenen om Four Christmases dit jaar de revue te laten passeren.

Totdat het koppel bij de eerste deur aanklopt, is alles nog koek en ei. De openingsscène zet de juiste toon (deed wat denken aan de rollenspellen van Phil en Claire in Modern Family enkele jaren hierna) en ook Vaughn's reactie op de camera op het vliegveld is leuk. Daarna zakt de film als een plumpudding in elkaar. Ik heb eigenlijk niet meer hoeven te lachen en heb me zelfs veelal zitten irriteren. De bijrollen lijken vooral zo irritant mogelijk te moeten zijn en dat is dusdanig goed gelukt dat ik al heel snel klaar met hen was. Reese Witherspoon en Vince Vaughn zijn prima acteurs en ze doen zichtbaar hun uiterste best om hier iets van te maken, maar het mag niet baten. We krijgen vier familiebezoekjes voorgeschoteld, maar geen een daarvan is de moeite waard. Teleurstellend ook dat die vervelende bijrollen telkens blijven terugkeren. Het kijkt niet lekker weg, laat staan dat het op de lachspieren zou werken. Tenenkrommende scènes stapelen zich op (de vechtende broers, het gedoe met het springkussen, het toneelstukje, het gezelschapsspel...), waardoor het korte speelduur halverwege toch nog lang begint aan te voelen. Op het 'kerstgevoel' hoef je als kijker ook niet te rekenen bij deze film.

Eigenlijk zijn enkel het begin en het einde van de film leuk. Ondanks dat het einde nogal afgeraffeld is, werden daar wel op geslaagde wijze een aantal grappen gerecycled. Maar ja, dat is natuurlijk te karig om een film als deze aan te bevelen. Four Christmases is absoluut een van de minste kerstfilms, zo niet dé minste, die ik gezien heb. Behoorlijk jammer, want volgens mij had dit met een beter script echt helemaal niet slecht hoeven te zijn.

1*

Leuk vervolgfilmpje. Even snel meegekeken, en het was best wel vermakelijk. Als ik de film op alle details ga bekijken zou het punt misschien wat lager zijn geweest, maar ik probeer het ook te beoordelen op hoe ik dit 'vroeger' had gevonden en ik denk: heel leuk. Gewoon leuk getekend, leuke gebeurtenissen, soms een beetje ontroerend.

3,0*

Fracture zal voor de ietwat ervaren filmkijker niet meer gauw bol van de verrassingen staan, denk ik. Natuurlijk is het altijd even speculeren hoe de vork precies in de steel zit, maar een dergelijk verhaal waarbij iemand iedereen (politie, advocaten, rechters) om de tuin leidt hebben de meesten van ons wel eens vaker gezien. Heel erg is het niet, want het is leuk om te zien hoe luchtig Anthony Hopkins' personage zich gedraagt tegenover de ambitieuze en arrogante Ryan Gosling. Beiden doen het goed in deze film op een enkel smetje na. Zo viel het me op dat Hopkins een aantal keren van accent leek te wisselen(?) en tevens doet hij zijn Lecter-personage hier een beetje over. Aan de andere kant: als hij dat goed kan, waarom ook niet?

De uiteindelijke onthulling mag dan misschien ergens wat tegenvallen, anderzijds ben ik ook wel blij dat het niet overdreven vergezocht is. Maar, eerlijk is eerlijk, ook ik had verwacht dat het iets geraffineerder zou zijn. Het einde voelde uiteindelijk ook wat te afgeraffeld: William neemt opeens wel heel snel het heft in eigen handen. Jammer, maar tijdens de film heb ik me wel vermaakt. Ik was benieuwd of William nog een vondst zou doen en of Crawford hem weer een stap voor zou zijn. Een boeiend kat-en-muisspel dus, ondanks dat de kat en de muis nooit écht achter elkaar heen zitten. Briljant wordt het nergens, maar mijn interesse zakte vrijwel nergens weg.

3*

Een aantal jaren geleden heb ik Mary Shelley's beroemde boek met plezier gelezen, maar eigenlijk heb ik sindsdien nog geen filmadaptatie van Frankenstein gezien. Deels onbewust, misschien ook wel deels bewust. Onbewust, omdat er nooit echt een film op mijn pad is gekomen en bewust, omdat ik het wellicht ook helemaal niet nodig vond. Het boek creëerde een mooi beeld in mijn hoofd, waarvan ik het niet nodig vond om deze los te laten.

Maar na het zien van de trailer van deze film van Guillermo del Toro was mijn interesse toch wel gewekt. Doordat we alweer een paar jaar verder zijn, had ik er tijdens het kijken niet meer zo veel last van dat de film nogal afwijkt van het boek. Toen ik later weer het een en ander online teruglas, herinnerde ik het me weer. Is dat een probleem? Wat mij betreft niet, op het einde na. Ik had tijdens het kijken wel door dat het een en ander anders was, maar er kwamen genoeg momenten van herkenning voorbij. Sterk ook dat de twee vertellingen (perspectieven) erin zijn gehouden. Bovendien verwacht ik niet van een filmregisseur dat hij alles bladzijde voor bladzijde gaat vertalen naar het scherm. Van Del Toro verwachtte ik ook wel een eigen visie, gezien zijn aanpak bij Pinocchio, en wat mij betreft is dat zijn goed recht. Enige hommage aan het origineel zou hem wel sieren natuurlijk, maar daar voldoet hij wat mij betreft wel aan.

Deze filmversie van Frankenstein is een lust voor het oog. In visueel opzicht is de film wat mij betreft raak: ontzettend sfeervol, prachtige sets en kostuums, en je wordt moeiteloos meegenomen naar deze (halve) fantasiewereld. Het uiterlijk van The Creature is wellicht even wennen. Zelfs op de cover van mijn boek is een tekening van de Boris Karloff interpretatie zichtbaar en dat is ook het beeld dat de meesten van ons bij hem hebben. Toch vind ik het mooi wat Del Toro er hiermee gedaan heeft en Jacob Erlodi speelt hem ook heel goed. Een moeilijke rol om te spelen, maar ik leefde met hem mee. Ook Oscar Isaac is overtuigend in zijn rol als het gekwelde titelpersonage met een godcomplex. De overige cast, waaronder Mia Goth, Charles Dance en Christopher Waltz, krijgt aanzienlijk minder te doen, maar speelt wel naar behoren. Tevens nog een mooie bijrol van David Bradley, die het verdient om genoemd te worden.

Het verhaal is en blijft sterkt en verveelt ook niet. De film wist mij gedurende de 150 minuten in ieder geval moeiteloos te boeien. Het enige smetje vond ik het einde, waarbij men dus ook afwijkt van het boek. Ik kon me het originele einde niet meer helemaal herinneren, maar wist wel nog dat dit 'm niet was. Ironisch genoeg is de teleurstelling nog geeneens dát er afgeweken wordt, maar vooral de manier waarop. Er wordt gekozen om Victor en zijn creatie naar elkaar te laten toegroeien en hen eigenlijk als vader en zoon uit elkaar te laten gaan. Een gewaagde keuze, want daarmee laat je zowel de personages als je publiek achter met een heel andere gemoedstoestand. Die ontwikkeling (de ''change of heart'') komt wat mij betreft echter veel te snel en is daardoor niet geloofwaardig. Ik kreeg er een heel afgeraffeld gevoel bij; alsof ik een stuk film miste. Uiteraard is dit geen goed teken voor een film van deze omvang.

Doordat het einde een beetje teleurstelt, heb ik wel even getwijfeld over mijn score. Toch ga ik voor het voordeel van die twijfel, want Frankenstein is gewoon een film zoals ik 'm graag zie: geboeid van begin tot eind, meelevend met de personages en meegezogen in het verhaal. Als je een liefhebber bent van gotische horror/fantasy, is dit eigenlijk een film die je niet mag missen. Niet perfect, maar wel heel onderhoudend en degelijk.

4*

Ik was bekend met het verhaal van deze film, maar weet bij god niet hoe. Ik weet al sinds 2007 van het bestaan van deze Fred Claus af, maar heb me nooit de moeite genomen deze kerstkomedie daadwerkelijk eens te bekijken. Daar kwam deze kerst eens verandering in...

Eerlijk is eerlijk, de film viel me mee. De verwachtingen waren niet torenhoog, anders had ik 'm immers wel eerder opgezocht, maar ik heb me nergens echt verveeld. Waar de film veel aan te danken heeft, is de enthousiaste cast. Vince Vaughn zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar hier is hij zeker op zijn plaats. Ook de rollen van onder meer Paul Giamatti, Elizabeth Banks en John Michael Higgins waren leuk. Daarnaast kent de film enkele lompe, absurde scènes die op de lachspieren werken (te denken valt aan de kerstmannen die achter Fred aan zitten of het 'gevecht' tussen Fred en Nick) en is de film in visueel opzicht absoluut bovengemiddeld. Ik had niet zien aankomen dat de decors op de Noordpool er behoorlijk sfeervol uit zouden zien, maar dit was wel het geval.

Dus Fred Claus is een ideale film? Nee hoor, verre van. Ondanks dat het met de amusementswaarde wel goed zit, slaat de film ook meermaals de plank flink mis. Zo duurt het echt te lang eer de film eindelijk op gang komt (hetgeen pas gebeurt wanneer Fred op de Noordpool aankomt). Dan heb je ook nog de irritante bijrol van Kevin Spacey, die gewoon afbraak doet aan de film. Het feit dat zijn personage uiteindelijk naar de goede kant zal overlopen, is om de één of andere reden heel voorspelbaar. Rachel Weisz speelt haar rol goed, maar het hele gedoe tussen haar personage en dat van Vaughn is helemaal niet zo interessant. Het vervelendste gedeelte vond ik echter nog die twee interventies; totaal niet grappig en het was de film ten goede gekomen als ze dat soort onzin achterwege hadden gelaten.

Behoorlijk wisselvallig dus. Enerzijds helemaal geen vervelende zit, maar anderzijds zie ik wel dat er het een en ander mis is. De film zal zich dan ook niet gauw aansluiten bij het lijstje met klassiekers als Home Alone, Love Actually en A Christmas Carol, die jaarlijks wel de revue passeren. Ach, het was leuk om eens gezien te hebben en omdat het Kerstmis is (geweest)...

3*

Fred was heel even een ontzettende hype op de basisschool. Ikzelf ben er nooit een fan van geweest. Sommige van zijn filmpjes op YouTube vond ik wel leuk, maar ik weet nog goed dat ik er bijna nooit langer dan 15 minuten naar keek. Het was dan ook een verrassing dat deze mafketel zijn eigen film kreeg.. en nog twee sequels....

Ik wist dat ik geen hoge verwachtingen moest hebben maar door nieuwsgierigheid ben ik deze toch gaan kijken. En is Fred: The Movie een slechte film? Ja. Waar ligt dat aan? Voornamelijk aan Fred zelf. Het personage was dan wel vaker irritant in zijn filmpjes, in deze film is dat nog eens twee keer zo erg. Ik duid vooral op zijn voortdurende geschreeuw (meestal zonder een duidelijke aanleiding) en zijn 'zelfreflectie': ''Oh my god... that was so embarrassing.. Judy will never like me.... stupid Kevin....'' Vreselijk hoe hij telkens in de camera praat alsof deze 'film' gewoon bestemd was voor zijn YouTube kanaal. Maar ook de andere rollen zijn niet bepaald van een hoogstaand niveau. Kevin is naast Fred zelf het meest irritante personage dat ik in tijden heb gezien, en het is dan ook lekker realistisch dat deze idioot de held van de school is. Op het gebied van humor slaat dit ook helemaal de plank mis. Bijna alle grappen die erin zitten heb ik al eerder gezien en de originaliteit in dit product is dan ook ver te zoeken. Het is vooral het geschreeuw, het aantal keren dat Fred dagdroomt en het aantal keren dat Fred over een trampoline valt dat de kijker aan het lachen moet maken. Dit alles is schijnbaar nog niet genoeg, want Fred gaat zowaar zingen in deze film. Dit maakt het op er zijn zachtst gezegd niet veel beter op. Het verhaal... was er volgens mij niet eens.

Ik had graag willen schrijven dat het allemaal wel meeviel en dat deze film nog zo slecht niet was, maar ik had moeten weten dat dat bij deze prul onmogelijk zou zijn. 80 minuten 'komedie' lijken heel lang te duren als je geen moment hoeft te lachen, zo blijkt wel weer. Alles is lekker goedkoop gemaakt en het verloopt allemaal braaf volgens de standaard formule die we wel vaker aantreffen in Amerikaanse films. De film zal wel bestemd zijn voor een jongere doelgroep, maar ik kan me niet voorstellen dat zelfs zij dit leuk vinden. Dit is dan ook de slechtste film die ik in lange tijd heb gezien.

0,5*

Aardig goede film. In het begin vond ik het allemaal maar een beetje meevallen, maar gelukkig werd de film naarmate sterker. De film kent een aantal goede scenes en ook prima acteerwerk van o.a. Hilary Swank; jammer dat de rol van Patrick Dempsey in mijn ogen een beetje overbodig overkwam. Goede scenes vond ik bv. het bezoek van Miep Gies, het spel wat Swank bedacht had met die streep waar iedereen naar voren moest komen als hij of zij wat had meegemaakt en de momenten waarop de klas onder de indruk was. Heel aardig om gezien te hebben.

3,5*

Weinig memorabele romcom. De standaard formule wordt braaf herkauwd. Een film als deze staat of valt met het spel van de twee hoofdrolspelers en het moet gezegd worden dat ik zowel Meg Ryan als Kevin Kline niet erg geweldig vond. Ryan speelt soms gewoon niet goed en Kline's personage was me wat te flauw. Gelukkig is de tweede helft van de film een stuk beter dan de eerste: het tempo ligt wat hoger, er ontstaan iets meer komische scènes en uiteindelijk ga je toch nog stiekem hopen dat de twee bij elkaar komen. Desondanks is het speelduur aan de lange kant en de film heeft te weinig te bieden om echt de moeite waard te willen worden.

2,5*

Een ware klassieker, waarvan het eigenlijk een schande is dat ik 'm nog nooit gezien had. De remake (reboot?) uit 2009 is wel een keer eerder op mijn pad gekomen, maar daar was ik niet zo over te spreken. De 80s als decennium liggen me echter wel en ik ben fan van de eerste Halloween van John Carpenter, waar deze film wel wat inspiratie uit zou hebben gehaald.

Ik vond het zeker niet verkeerd allemaal: met de sfeer zit het wel goed. Heerlijk 80s en dus onbezonnen, en de cast straalt plezier uit. Leuk om een jonge Kevin Bacon voorbij te zien komen. Het zijn geen prestaties van wereldformaat, maar ze doen wat ze moeten doen en ze zijn gelukkig niet, in tegenstelling tot veel hedendaagse tieners in dit soort films, gruwelijk irritant. Mooi ook dat de film, inderdaad, net als bij Halloween, zo nu en dan vanuit het perspectief van de moordenaar te werk gaat. Doordat ik de film uit 2009 eerst gezien had, kwam het voor mij enigszins als een verrassing dat Jason Voorhees hier niet de moordenaar is. Wat dat betreft vond ik het wel een leuke plot-twist, hoewel over de geloofwaardigheid te twisten valt. Zodra de kogel door de kerk is, gaat de film ook nog iets te lang door naar mijn mening in een climax die toch qua spanning inmiddels wat te wensen over laat.

Ik heb me uitstekend vermaakt, maar de film weet niet de klasse aan te tikken waar ik stiekem een beetje op gehoopt had. Wat voor mij nu resteert is een leuke wegkijker: eentje die de klassieker-status wel verdiend heeft en eigenlijk alleen daardoor al leuk is om gezien te hebben. Om die reden is een voldoende naar mijn mening dan ook op zijn plek.

3*

Ik kwam er pas vlak voor het kijken achter dat ik de remake te pakken had in plaats van het origineel. Enfin, niet erg, maar het maakt me er nu wel benieuwd naar of het origineel me ook zo was tegengevallen. Deze Friday the 13th deed me namelijk behoorlijk weinig. Het begint nog best veelbelovend met die twee prologen, maar vervolgens doet de film helemaal niks meer met de set-up van Jasons achtergrondverhaal en wordt het een vrij flauwe slasher, waarbij veel van de actie een beetje laf in beeld gebracht wordt door het allemaal zo donker mogelijk te maken. Van een spannende, beklemmende sfeer is te weinig sprake, de motieven van Jason in zijn keuze om Whitney te sparen zijn te vaag en het helpt niet dat niemand van de cast er in slaagt een ook maar enigszins memorabel personage neer te zetten. Slachtvee dat je je een dag later niet meer voor de geest kunt halen. Het vreemde einde voelde qua timing ook niet helemaal lekker en liet me daardoor met gefronste wenkbrauwen achter.

2*

Film die voor mijn gevoel zeer aardig begon en ongeveer halverwege inkakt. Mila Kunis is wat mij betreft een schot in de roos voor deze rol. Leuke meid met een fijne uitstraling en soms ook echt wel grappig. Je snapt niet dat Justin Timberlake niet gelijk als een blok voor haar valt. Timberlake zelf heb ik daarentegen nooit zo'n begaafd acteur gevonden en ook hier wil het niet helemaal vlotten. De chemie tussen de twee is er nog wel in het begin, wanneer Kunis hem rondleidt door New York, maar - ironisch genoeg - zodra er gevoelens in het spel komen, verdwijnt het ook als sneeuw voor de zon.

Tegen het einde ontspoort de film helaas helemaal. Dylan zegt zulke vergaande dingen over Jamie dat je als kijker eigenlijk hoopt dat het niet meer goed komt tussen de twee. Zijn 'change of heart' komt dan weer veel te plots, waardoor het gezapige einde (wat normaal gesproken is wat we willen bij dit soort films) nauwelijks landt. Zonde. Uiteindelijk weten enkele bekende koppen in de bijrollen, met als hilarisch hoogtepunt Woody Harrelson, ervoor te zorgen dat ik nog wel net een voldoende aan de film kwijt kan. Als de film het niveau van het begin had weten vast te houden, had ik echter makkelijk een half punt hoger kunnen uitkomen.

3*

Lekker stukje 80s horror. Film stond al een tijdje op mijn lijstje, maar volgens mij ben ik hem nog nooit op streaming tegengekomen. Uiteindelijk gezien met een van mijn beste vrienden, die tevens de eerste was die me op de film wees.

Verwacht geen extreem duistere, bloedserieuze horrorfilm. Fright Night kent een nogal camp sfeertje en komedie is eigenlijk evengoed een genreaanduiding als horror. Toch weet de film vandaag de dag nog steeds te imponeren op het horrorvlak: de effecten en make-up scoren behoorlijk goed! Mooie transformaties en onsmakelijke taferelen, waarbij wederom humor en horror vaker met elkaar aan de haal gaan. Ik kon er in ieder geval van genieten.

De film heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar weet eigenlijk ook tijdens het middenstuk de aandacht opmerkelijk goed vast te houden. Acteerwerk is niet gelijk hoogstaand, maar wel leuk. Chris Sarandon, Roddy McDowall en William Ragsdale zetten allen leuke personages neer en het is ook leuk om Amanda Bearse eens in een andere rol te zien dan die van buurvrouw Marcy in Married with Children. Stephen Geoffreys heeft zeker enkele toffe momenten, maar schuurt ook wel eens tegen het irritante aan. Qua sfeer zit het helemaal goed, maar de film profiteert er ook van dat ik enorm verzot ben op de 80s. Voor fans van dat decennium voelt deze film als een warm bad. De typische, aangename soundtrack maakt het af.

Het gaat me wat ver om de film gelijk een meesterwerk te noemen, maar ik vond het een prettig gestoorde zit. Absoluut een film met herkijkwaarde, waardoor ik een hogere score in de toekomst niet uitsluit, en hij wordt terecht gezien als een (cult)klassieker binnen de vampierfilms. Voor fans van het genre in ieder geval een absolute must-see!

Ruime 3,5*

Leuke mysteriethriller, die zich afspeelt in het Victoriaanse Londen en zich focust op misschien wel één van de meest beroemde seriemoordenaars uit de Britse geschiedenis, Jack the Ripper. Doordat zowel de stad waar het zich afspeelt als het onderwerp mijn interesse hebben, had From Hell al een groot voordeel. Desondanks zou het niet de eerste keer zijn dat een film dan alsnog onderuit gaat, maar dat is hier gelukkig niet het geval.

Naast een interessant uitgangspunt is de cast ook in vorm. Johnny Depp speelt vrij ingetogen, maar kan de film wel dragen. Hij wordt goed bijgestaan door de bijrollen van Heather Graham, Robbie Coltrane en Ian Holm. De film gaat hier en daar, zeker richting het einde, volledig over de top en komt wellicht iets sterker uit de bus tijdens de eerste helft dan de tweede helft, maar het kan niet voorkomen dat dit wel een vermakelijke zit blijft. Bovendien ziet de film er visueel goed verzorgd uit: over het tijdsbeeld bestaat geen twijfel. Wellicht dat ik 'm hier en daar wat spannender had verwacht, maar interessant is het zondermeer.

3*

Ik vind het wel leuk om nog eens enkele James Bond klassiekers te zien. Ondanks dat ik films als Die Another Day, Goldeneye, Moonraker en Skyfall regelmatig de ronde heb zien passeren, heb ik de eerste twee films uit de reeks nooit eerder gezien. Dr. No vond ik een erg vermakelijke opening. From Russia with Love beviel me nog wel wat beter.

Sean Connery is de perfecte James Bond en dat laat hij hier weer eens zien. Daniela Bianchi is ook goed (en inderdaad best aantrekkelijk) in haar mysterieuze rol. Ik twijfelde lang of zij nou te vertrouwen was of niet. Het verhaal heeft wellicht wat meer potentie dan dat van Dr. No. Desondanks was ik zo te zien niet de enige die het eerste halfuur tot uur wat aan de saaie kant vond. De film nam de tijd om op gang te komen. Pas bij de zigeuners gebeurt er voor het eerst iets écht interessants waardoor ik rechtop ging zitten. Daarna gaat de film nog even terug naar de flauwere kant, maar vanaf de scènes in de trein lijkt alles goed te zijn gekomen en is het allemaal behoorlijk boeiend. De sfeer is dan ook direct aanwezig. Met zo weinig mogelijk middelen weet de film ten volle te overtuigen. Toegegeven, op het moment dat Bond onder schot wordt gehouden kon hij al 10x vermoord worden, maar om de geloofwaardigheid is het ook niet bepaald te doen in deze films. Het einde met de speedboot en de ontknoping met de Bondgirl was ook erg goed.

Skyfall is nog altijd mijn favoriet, maar From Russia with Love wil ik best op de tweede plek plaatsen. Het is namelijk wel een bovengemiddeld goede Bondfilm en ik vond hem ook wel wat meer dan 'gewoon vermakelijk' wat bij mij geldt voor de meeste 007 films die ik gezien heb. Ik wil hem echter nu nog geen 4 sterren geven, wegens de twijfelachtige start die de film maakte. Dit is echter wel eentje die ik binnen niet al te lange tijd graag nog eens wil zien. Qua sfeer en afwerking (balancerende aanwezigheid van actie en humor en de goede muziek en settings) is dit immers toch wel een van mijn favorieten tot nu toe.

3,5*

Ik was als kind groot fan van Disney. Klassiekers als The Lion King, Lady and the Tramp, Peter Pan, Snow White and the Seven Dwarfs, Bambi en vele andere zijn talloze malen op VHS en DVD langsgekomen. Ik kende de films door en door, maar ik bleef er plezier aan beleven ze telkens opnieuw te bekijken. Het zijn met name de Classics (en ook wel, in mindere mate, de Pixar films) die mij altijd wisten te bekoren. Ik ben tegenwoordig niet meer zo goed op de hoogte van wat er nog allemaal door Disney op de markt wordt gebracht, maar Frozen is me uiteraard niet ontgaan.

Deze razend populaire film staat er immers om bekend dat het zowel bij jong als oud behoorlijk in de smaak viel. Sommigen spraken zelfs van 'de beste Disney sinds The Lion King'. Met dat laatste ben ik het niet eens, maar ik moet wel toegeven dat ik me hier goed mee vermaakt heb. Ondanks dat er allerhande elementen uit oude Disney sprookjes terug te vinden zijn, doet Frozen toch erg fris aan. De personages komen goed uit de verf en zijn stuk voor stuk behoorlijk leuk. Alleen van Olaf had ik me op de een of andere manier wat meer voorgesteld, maar ik kan me goed voorstellen dat hij voor de doelgroep wel degelijk meerwaarde heeft. Hij zorgt voor een vrolijke noot in het soms toch best serieuze geheel.

De prinsessen verschillen van elkaar als dag en nacht, maar weten beiden op hun eigen manier sympathie op te wekken. Met Elsa leef je heel erg mee, terwijl Anna ontzettend aandoenlijk in haar manier van doen is. Ook Kristoff en diens compagnon Sven vormen een leuk aandeel in het verhaal. Verder bulkt Frozen van de liedjes. Dit is niet per definitie een sterk aspect van een Disney, maar hier pakt het gelukkig goed uit; de liedjes werken aanstekelijk en blijven je ook bij. Uiteraard helpt het wel mee dat Let It Go een succesvol popnummer werd, maar Frozen is niet de eerste Disneyfilm die van die luxe geniet. Daarnaast mag ook gezegd worden dat de vormgeving (met name van Arendelle) erg mooi is. Doorgaans ben ik meer fan van traditionele animatie, maar ik moet zeggen dat ik de beelden echt fantastisch vond.

Naar mijn mening is Frozen gewoon een prima animatiefilm. De film bevat, naast een zeer toegankelijk verhaal, mooie beelden, goed uitgewerkte personages, leuke muziek en een flinke dosis humor. De ideale familiefilm, dat is denk ik de beste manier om het te omschrijven. De echte fans kan ik bij dezen de serie Once Upon a Time aanraden, waar deze film in het vierde seizoen op zeer verdienstelijke wijze een vervolg krijgt.

3,5*

Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik de film gezien heb, maar door alle drukte de afgelopen weken (i.v.m. school voor de geïnteresseerden), ben ik er tot op heden niet aan toe gekomen om de film te beoordelen. Stanley Kubrick vind ik een interessante regisseur. The Shining en 2001: A Space Odyssey heb ik nog redelijk recent gezien en beide films vind ik erg sterk. A Clockwork Orange is wat langer geleden, maar die is uit mijn herinnering ook goed. Reden genoeg dus om Full Metal Jacket ook eens te proberen.

Ik wist helemaal niets van deze film voordat ik hem ging kijken. Enkel dat de Vietnamoorlog het hoofdonderwerp was. Ik wist niks van de zogenaamde 'twee delen' waar de film in is opgebouwd, dus dat was een behoorlijke verrassing. Het eerste deel vond ik redelijk bijzonder. Ik kon wel de humor inzien van de schreeuwende generaal. Het ging af en toe wel erg ver, maar het leverde een aantal leuke momenten op met een overtuigend spel van zowel Ermey en D’Onofrio. Het hele gedeelte kende ook een mooie aanloop naar een climax. Die aanloop voelt haast aan als een schoolvoorbeeld voor de opbouw naar een beslissend moment. Zó moet het!

En dan slaat de film volledig om naar het daadwerkelijke Vietnam. Kubrick brengt alles erg overtuigend naar voren. Op zaken als decors en muziek heb ik niets aan te merken en ook de actie ziet er overtuigend uit. Het keek prima weg, maar desondanks heb ik eigenlijk nergens echt het gevoel gehad dat ik naar iets briljants zat te kijken. Het was wel wat meer dan ‘gewoon vermakelijk’, omdat het er allemaal boeiend en 'echt' uitzag en doordat er de nodige gebeurtenissen plaatsvinden werd het ook nooit saai, maar ik werd ook niet uit mijn stoel geblazen of iets dergelijks.

Ik weet dat dit er eentje is om vaker te kijken, dus dat zal er ook nog wel eens van komen. Na mijn eerste kijkbeurt zie ik echter vooral een film die goed uitgevoerd is. Dat is ook wat me, na ongeveer anderhalve maand, nog het meeste bijstaat. Dát en de climax van het eerste- en tweede gedeelte. Misschien licht tegengevallen en daarmee dan ook tot nu toe het minste wat ik van Kubrick heb gezien, maar wie weet komt er nog verandering in. Desalniettemin is Full Metal Jacket toch een interessante film die het bekijken zeker waard is.

3,5*