Opinions

Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik de film gezien heb, maar door alle drukte de afgelopen weken (i.v.m. school voor de geïnteresseerden), ben ik er tot op heden niet aan toe gekomen om de film te beoordelen. Stanley Kubrick vind ik een interessante regisseur. The Shining en 2001: A Space Odyssey heb ik nog redelijk recent gezien en beide films vind ik erg sterk. A Clockwork Orange is wat langer geleden, maar die is uit mijn herinnering ook goed. Reden genoeg dus om Full Metal Jacket ook eens te proberen.

Ik wist helemaal niets van deze film voordat ik hem ging kijken. Enkel dat de Vietnamoorlog het hoofdonderwerp was. Ik wist niks van de zogenaamde 'twee delen' waar de film in is opgebouwd, dus dat was een behoorlijke verrassing. Het eerste deel vond ik redelijk bijzonder. Ik kon wel de humor inzien van de schreeuwende generaal. Het ging af en toe wel erg ver, maar het leverde een aantal leuke momenten op met een overtuigend spel van zowel Ermey en D’Onofrio. Het hele gedeelte kende ook een mooie aanloop naar een climax. Die aanloop voelt haast aan als een schoolvoorbeeld voor de opbouw naar een beslissend moment. Zó moet het!

En dan slaat de film volledig om naar het daadwerkelijke Vietnam. Kubrick brengt alles erg overtuigend naar voren. Op zaken als decors en muziek heb ik niets aan te merken en ook de actie ziet er overtuigend uit. Het keek prima weg, maar desondanks heb ik eigenlijk nergens echt het gevoel gehad dat ik naar iets briljants zat te kijken. Het was wel wat meer dan ‘gewoon vermakelijk’, omdat het er allemaal boeiend en 'echt' uitzag en doordat er de nodige gebeurtenissen plaatsvinden werd het ook nooit saai, maar ik werd ook niet uit mijn stoel geblazen of iets dergelijks.

Ik weet dat dit er eentje is om vaker te kijken, dus dat zal er ook nog wel eens van komen. Na mijn eerste kijkbeurt zie ik echter vooral een film die goed uitgevoerd is. Dat is ook wat me, na ongeveer anderhalve maand, nog het meeste bijstaat. Dát en de climax van het eerste- en tweede gedeelte. Misschien licht tegengevallen en daarmee dan ook tot nu toe het minste wat ik van Kubrick heb gezien, maar wie weet komt er nog verandering in. Desalniettemin is Full Metal Jacket toch een interessante film die het bekijken zeker waard is.

3,5*

Heerlijk vermakelijke Britse komedie, met een (licht-)serieuze ondertoon. Het grote pluspunt is de chemie tussen de groep mannen, die erg leuk op elkaar zijn ingespeeld en waarvan het gemakkelijk is om met hen mee te leven. Robert Carlyle toont zich opnieuw veelzijdig in een rol die afwijkt van wat ik hem eerder heb zien doen. Ik vond de scène waar hij geëmotioneerd raakt wanneer hij niet met zijn zoon naar het zwembad kan erg pakkend. Naast enkele serieuze momenten is er gelukkig ook ruimte voor een hoop lol, waardoor het wel nog altijd een komedie blijft. Het taalgebruik, de repetities en de uiteindelijke uitvoering leveren meerdere grappige momenten op. Daarnaast ondersteunt de passende soundtrack het geheel erg goed. Eigenlijk ook de perfecte speelduur voor een film als deze, waardoor er ook niet of nauwelijks onnodige zijsporen verkend worden.

3,5*

Ik sluit me hier volledig bij aan ik heb hem gekocht voor Mickey and the Beanstalk, Bongo nemen we er maar bij bovendien vond ik Mickey and the Beanstalk ook leuker als bongo! ****

Van de week voor het eerst sinds 2009 gezien en ik ga toch een halve ster omlaag in de beoordeling. Best wel een flink aantal van de Adam Sandler-komedies herzien het afgelopen jaar en, hoewel ik betwijfel of ze allemaal dezelfde beoordeling van me zouden krijgen als ik die films nu voor het eerst zou zien, zijn de amusementswaarde en de herinneringen nog altijd zo positief dat ik me niet geroepen voel om overal de beoordeling aan te passen. Sandler behoorde in mijn jeugd wel tot één van mijn helden op komisch gebied.

Funny People was in mijn herinnering eigenlijk al niet zo heel erg geweldig en die mening heb ik nog steeds. Is het slecht? Zeker niet wat mij betreft. De humor blijft dusdanig beperkt tot seks-gerelateerde grappen dat het zelden écht grappig is, maar zo af en toe leeft de film op en het blijft lange tijd best onderhoudend. Het gaat mis zodra men er halverwege voor kiest de ziekte van George op te lossen en je zodoende eigenlijk in Funny People II belandt. Vanaf dat moment krijg je een verhaal voorgeschoteld waarin George zijn ex weer voor zich probeert te winnen: een heel andere film, maar ook een behoorlijk stoffige. De film is op een gegeven moment ook écht gewoon op, maar duurt daarna nog zeker een half uur.

Sandler speelt oké, maar ik vind dit niet het beste werk van hem, zowel in komisch als dramatisch opzicht. Voor dat laatste hoef je sowieso niet te kijken: daarvoor heeft hij inmiddels genoeg andere films in zijn repertoire die meer de moeite waard zijn. Enige zelfspot die hij hier toont kan ik wel waarderen. Seth Rogen is normaal gesproken niet mijn acteur, maar doet het hier best wel aardig. Leslie Mann heeft wel wat chemie met Sandler - wellicht dat het nog wat vertrouwd voelde na een eerdere samenwerking in Big Daddy - maar speelt wel een steeds vervelender wordend personage. Overige rollen zijn wat mij betreft niet noemenswaardig en dat is wel een dingetje, want vaak maken de bijrollen de komedies van Sandler wel af.

Best een prima film om eens tussendoor mee te pikken, maar wel met overduidelijke euvels. De film slaagt er niet altijd in om grappig te zijn, maar "the elephant in the room" is duidelijk: het duurt gewoon veel te lang. Bovendien zorgt het feit dat de film uit twee delen lijkt te bestaan ervoor dat het wat ongestructureerd en rommelig overkomt. Ik krijg ook de indruk dat dit een beetje een vergeten film is geworden, maar verbazingwekkend vind ik dat niet.

3* (was 3,5*)

Ik heb hem gisteravond gezien. Het is typisch een komedie waarvan het idee al ontzettend vaak is uitgewerkt, alleen dan telkens in een andere vorm. Gelukkig kon ik wel enkele malen erom lachen. Brendan Fraser is niet een van mijn favoriete acteurs, maar hij deed het hier wel aardig vond ik. De rest van het acteerwerk is een beetje matig, maar ook niet vervelend. Uiteraard zijn de dieren de hoofdattractie, en de scenes met hen vond ik dan ook het leukste. De film gaat op gegeven moment wel erg ver in dit idee. En het einde is natuurlijk een grote cliché, maar dat had ik ook niet anders verwacht. De film verveelt opzicht niet, en ik vind het ook leuk om hem eens gezien te hebbben maar het is niet bepaald een speciale film.

2,5*