Opinions

Bram Vermeulen zong ooit deel mij maar bij de onzin in. Dat geldt zeker ook voor deze film. Het scenario is een aaneenschakeling van pranks die op hun beurt allerlei scenes met topless jongedames verbinden. Eye candy staat hier voorop. Maar ondanks de grote onzin factor is er toch ook een verhaallijn te ontwaren en komen de schijnbare losse eindjes op het einde mooi samen. Het lijkt op het eerste zicht los zand maar dat is het niet.

Voor mij was het een eerste kijkbeurt en dan moet je toch rekening houden met het tijdvak waarin de film gemaakt is en proberen te kijken met de ogen van het publiek van toen. No way dat dit soort film vandaag nog de conceptiefase van een productie zou overleven. Maar eind jaren ‘70 zag het er even anders uit. Nog geen internet dat explodeert aan allerlei expliciete sites. Commerciële videomarkt bestond evenmin. En was er in die tijd wel een markt voor dit soort films. Het is ook allemaal grappig en redelijk onschuldig uiteindelijk. Maar ja, die eindscène met twee vrouwelijke voetbalteams op het veld die topless eindigen … dit is toch ongezien en ik heb al redelijk wat films in het sex comedy genre gezien de laatste tijd. Deze film verdient dan ook een cultstatus maar hij heeft zelfs nog geen blu ray release gekregen. Onbegrijpelijk. Ik heb mij er prima mee vermaakt en scoor hem heel hoog in dit genre. Naast die voetbalscene zitten er nog meer onvergetelijke grappige scenes in (voor wie de humor ervan inziet), zoals met de beer in de luchtballon die ook ongezien is. Leuk dat ze toen dergelijke films konden gemaakt krijgen.

De laatste tijd bekijk ik nogal wat slashers en dan kon een herziening van dé referentie niet uitblijven. Het gegeven van een moordende stalker met pov was zeker niet nieuw voor die tijd. Maar John Carpenter heeft hier toch niet minder dan een nieuwe template gelegd die in de Amerikaanse film massaal navolging zou krijgen met een stijgende mate van gore. In Halloween oogt het op dat vlak allemaal nog eerder bescheiden maar … uiterst effectief. De film kent een goede opbouw om in de tweede helft van de film continu een creepy sfeer met dodelijke uitschieters aan te houden. Om nog maar eens een open deur in te stampen is dat niet in het minst te danken aan de muziek gecomponeerd en uitgevoerd door Carpenter zelf. Een briljant artiest en alleskunner is hij.Met de synthesizer omdat er geen budget was voor een orkest. Ook hier weer: uiterst economisch en effectief.

De regie is meer dan prima. De moordscenes vinden plaats in het halfduister. De fotografie en spaarzame verlichting zijn echt wel meesterlijk.

Film en muziek die opnieuw blijft hangen aan de ribben. Een excellente masterclass in horror/thriller.

De terugkeer van Michael Myers heeft maar een fractie van de impact die deel 1 en zelfs deel 2 nog had. Ik wil best ver meegaan in een verhaallijn maar als de interne logica niet klopt ja dan verdwijnt voor mij ook de geloofwaardigheid en spanning. Michael Myers bewijst zich hier ook weer als een wezen dat zich supersnel verplaatst om zijn slachtoffers te verrassen en toch steeds op een gezapig tempo rondslentert. Ok tot daar aan toe. Maar dat hij zich ongezien onderaan de wagen weet vast te klampen en dan alle passagiers uitmoordt … dat hij omver wordt gereden en na 30 seconden opnieuw opstaat met mes in de hand … bij mij wringt dat. Blijkbaar moeten we geloven dat hij het menselijke achter zich gelaten heeft en daarbij ook nog eens superkrachten gekregen heeft. Hiervoor ben ik een slecht publiek vrees ik. In de F13 reeks gebeurt er ook zoiets met Jason Voorhees maar daar zetten ze het tenminste dik aan. In de Halloween reeks is er niet eens een aanwijsbare ‘reden’ waarom hij bovenmenselijk zou zijn.
Al met al blijft het wel nog vermakelijk - zonder de spanning dan - en qua uitvoering zeker kijkwaardig. Beter hadden ze ook wel afgebleven van de voorgeschiedenis van Michael Myers die hier een andere wending krijgt en niet meer lijkt te kloppen met deel 1? De finale waarin het begin van Myers’ misdaadcarrière zich herhaalt, was wel aardig.

Per ongeluk heb ik eerst deel 6 bekeken en dan pas deze. Nu ja. Het begint nog wel goed eigenlijk met een sfeervolle kill op klaarlichte dag in de suburbs. Maar naderhand blijkt de nadruk te liggen op de scenes met de jonge Danielle Harris. Ze doet het echt wel schitterend maar het geschmier met kindergehuil en zomeer ligt me niet. Ook de aanwezigheid van Donald Pleasance vind ik niet zo’n grote meerwaarde. Iconisch in de eerste 2 films maar nu een vertrouwd meubelstuk dat z’n even vertrouwde lijnen balkt. En natuurlijk mag Michael Myers ook weer enkele Lazarus acts opvoeren. De finale waarin de gevangenis wordt opgeblazen is dan weer het tegengestelde van de verwachte relief. Maar gelukkig heb ik deel 6 al achter de rug.

Voorlopige balans. De eerste drie delen zijn goed met de opener als onbetwiste klassieker. Daarna drie vrij overbodige delen die nog wel van pas komen als je even de tijd wil doden met verstand op nul. Ben toch benieuwd of de rest van de franchise me beter zal bevallen. Wat nu volgt heeft andere continuïteit en er zijn remakes. En dat kan niet slechter zijn dan delen 4 tot 6 hoop ik dan.

Een goed begin en een sterk einde. Altijd belangrijk voor een film. Na het goede begin zakt het wel wat in wegens weinig interessant. De personages slagen er niet in om bij mij empathie op te wekken. Het geflikfooi van Jamie Lee werkt me wat op de zenuwen. En dan is er ook nog een aaneenschakeling van overbodige jumpscares waarbij de volumeknop blijkbaar telkens op 10 moet. Nee het voornaamste entertainment in het middenstuk is dan toch de scene waarin Janet Leigh opduikt. Na Sam Loomis (gespeeld in vorige films door Donald Pleasance) en uiteraard de aanwezigheid van dochter Jamie Lee vormt zij een nieuwe link met Psycho. En men zet dat graag in de verf. Haar personage heet uiteraard Norma en terwijl ze haar old timer instapt, wordt er een stukje Bernard Herrmann geparafraseerd op de soundtrack.

De finale is dan wel een stuk beter. Opvallend ook weer hoe Mike Myers telkens uit de doden verrijst tot uiteindelijk zijn hoofd eraf moet. Het is nu uitkijken naar de Lazarus act in een volgende film. Bewaar ik voor een volgend dooi moment.

Na de babysit in het eerste deel krijgt in dit tweede deel het ziekenhuispersoneel het hard te verduren. Bij psychiater Donald Pleasance lijken intussen ook de stoppen wat door te slaan. Hij wil niet liever dan zijn patiënt doden. Om maar te zeggen dat de gezondheidszorg zwaar onder druk komt te staan . Qua sfeerschepping en uitvoering vind ik het een goed gemaakte film. De moorden van Mike worden ook wel wat creatiever en sadistischer tov het eerste deel. Kan wel enkel bekeken worden samen met het eerste deel of je mist heel wat. Als stand alone film vind ik het tekort komen qua opbouw. Maar opbouw is duidelijk nooit de bedoeling geweest. Liever wordt de kijker getrakteerd op achtervolgingen in het ziekenhuiscomplex. Mike krijgt hier ook welhaast bovenmenselijke krachten. De manier waarop hij telkens weer uit de doden terugkeert … In het eerste deel is dat nog helemaal niet zo aan de orde. De menselijkheid vind ik net angstaanjagender dan een bovennatuurlijk geval. In zijn geheel genomen zeker een vermakelijke film met een iconische soundtrack.

Wat mij betreft één van de betere van de reeks. Waarschijnlijk omdat Rob Zombie niet krampachtig vasthoudt aan een John Carpenter rehash. Het John Carpenter theme is overigens ook enkel te bespeuren tijdens de eindcredits. Het is een lange film en toch bleef het boeiend mede dankzij een goed tempo. Het is ook veel meer Grand Guignol dan voorgaande uit de reeks. Als je het origineel vergelijkt met een subtiel kamerorkest dan is dit hier het equivalent van stadionrock. Bloederig, visceraal, alle remmen gaan los in diverse (tussen)climaxen. Liefhebbers van bloederigheid worden op hun wenken bediend. En tussendoor is er dan toch nog veel aandacht voor de psychologie van de getraumatiseerde Myers families. Het moment dat Love Hurts op de geluidsband losbarstte naar het einde toe, werkte dan toch weer op mijn lachspieren. Niettemin heeft deze sequel mij op alle niveau’s positief verrast.

Okay Michael Myers is er niet bij. Maar een keer je die knop omgedraaid krijgt, valt dit behoorlijk goed mee. Geen slasher maar een script dat het moet hebben van sci-fi/horror en dat ook qua sfeer eerder lijkt aan te sluiten bij de vroege films van David Cronenberg dan bij de vorige Halloween delen. Acteerprestaties zijn op niveau. De mannetjes in de fabriek achter hun computerbakken deden me trouwens wat denken aan Kraftwerk. De hele fabriek lijkt op de horrorversie van Willie Wonka’s Chocolate Factory. Qua verhaallijn vond ik het vreemd dat Stacey Nelkin al dadelijk met Tom Atkins in bed dook. Die had de leeftijd van haar pa, die nog maar nauwelijks overleden was. Maar misschien had ze wel wat te compenseren. De muziek van Carpenter & Howarth is goed, en een tikje anders dan in de vorige delen, maar nog steeds in de herkenbare stijl.

Deze films is alsnog uitgegroeid tot een cultfilm nadat het stof rond de afwezigheid van Myers en misgelopen verwachtingen gaan liggen is. En eerlijk gezegd vind ik hem zelf ook frisser dan de Halloween sequels die hierna nog volgen. Blij dat ik ‘m gezien heb.

Halloween voor de internetgeneratie.

De intro start met een tripje van Michael Myers door de gangen van een psychiatrische instelling. Een beetje een make over van wat regisseur Rosenthal al deed in de eerste sequel die hij 20 jaar voordien onder handen nam.
Scene: de man van de security opent de wasmachine en vindt het hoofd van zijn collega. Dan pas struikelt hij over diens lichaam. Vreemd want het ligt in plain sight midden in de ruimte ... Vervolgens overkomt Jamie Lee wat haar ma 40 jaar voordien overkwam in Psycho. Een vroegtijdige exit maar ik had niet het gevoel dat ik aan haar iets zou missen.

Nadien komt dan het hoofdgedeelte van de film met een stel kids die op avontuur gaan voor de webcams en achter het toetsenbord. Het verblijf in het ouderlijk huis van Myers is te gek voor woorden: het staat op instorten en dit zou illegaal moeten zijn. De gebeurtenissen in huis worden geteisterd door plotholes wat afbreuk doet aan geloofwaardigheid en spanning. Zo wordt er af en toe nogal wat geschreeuwd zonder dat er medebewoners op afkomen. De talrijke pogingen om spanning op te wekken met de typische harde geluiden compenseren het gebrek aan spanning niet. Gaap. Vreselijk irritant is de injectie van zielloze R&B op de soundtrack wat de sfeer helemaal ‘killt’.
Ongeloofwaardig is het moment dat de final girl ineens uit het niets met een kettingzaag staat te zwaaien. Verkeerde film? Ongeloofwaardig is de heropstanding van Busta Rhymes nadat hij eerst goed neergestoken is door Myers. Resurrection zou ook op hem kunnen slaan.
De verhaallijn over reality-internet/tv … er valt iets over te zeggen. Probleem is echter dat reality-tv op zich al niet interessant is, en een film daarover tsja … I couldn’t care less.

Heel zwakke film.

Bevat best enkele spannende momenten. Haalt nooit het niveau van delen 1 en 2. Het is allemaal bekend terrein dus het kan niet verrassend zijn. De subplot kon me matig interesseren en deed er eigenlijk ook niet zoveel toe. Al snap ik wel dat ze zoiets toevoegen om een keer te kunnen variëren. Dit was de laatste filmrol van Donald Pleasance als Sam Loomis. Dat is nog de voornaamste vaststelling.

Het is een soort Police Academy die zich afspeelt aan de Hamburger University. Maar waar The Police Academy start vanuit een realistische basis (opleiding rekruten) is dat niet het geval voor de Hamburger University. Voor een University heeft het toch meer weg van een militaire drill - inclusief zwaar bewapende security die rondloopt op de campus. Uiteraard een hoop typetjes die zich aan de University aanmelden, en daarmee een gebrek aan verhaal moeten maskeren. Het gratuit bloot aan het begin van de film moet waarschijnlijk ook vermijden dat kijkers al te snel zullen afhaken.

Twee leuke actiescènes: die met de helicopter en degene waar de zaak wordt ontmanteld.

Verder moeten we het doen met drollige karakters, foute grappen, slechte grappen en een slecht scenario.

De kern van het verhaal is het drama van een zieke/mindervalide partner in een context van extreem crimineel/politie geweld. Het speelt zich af zowel op het niveau van de professionele partner als de liefdespartner van Takeshi Kitano. Visueel wordt dat geïllustreerd met diverse parallelmontages. Kitano balanceert als cop op de grens van goed en kwaad. Uiteindelijk verricht hij het kwade (bankoverval, neerknallen bandieten zonder dat er sprake is van zelfverdediging) om het goede te bereiken (een waardig afscheid van zijn vrouw, een goed leven voor zijn voormalige professionele partner en familie). Wanneer hij in de finale het leven van zijn vrouw en zichzelf beëindigt, is dat geen verrassing na alle eerdere hints.

Hana-bi is een existentiële film waarbij het voor mij wel even wennen is aan de combinatie met het extreme geweld dat Kitano hanteert om zijn problemen op te lossen. Zowel zijn vrouw als hijzelf zijn erg zwijgzaam bij alle gebeurtenissen. Als kijker heb je niet echt weet wat er omgaat in hen. Ze hebben een stilzwijgend liefdesverbond en daarmee moet je het als kijker doen. Geen film om ondersteboven van te zijn. Daarvoor was het mij te afstandelijk. Maar heeft wel een bepaalde kwaliteit.

Een western die draait rond de interactie van personages waar een hoek af is, om het zo te zeggen. Gary Cooper in de hoofdrol van de getormenteerde Doc Frail is een vat vol tegenstrijdigheden, randje borderline lijkt het. Hij komt terecht in een gemeenschap die bevangen is door goudkoorts en die verder beheerst wordt door een soort stamgevoel. Waanzin, seksuele repressie en hebzucht tieren er welig.
De actie is vrij minimaal eigenlijk. De psychologie van de personages maakt het gelukkig meer dan boeiend genoeg. En dan is er toch ook nog een geweldige finale waarin het dak eraf gaat. Waar Maria Schell voordien niet slaagde, lukt het haar nu wel om op gelijke hoogte te komen met Gary Cooper en hem voor zich te winnen.
Prima regie en zorg voor fotografie in een prachtig landschap (al ligt de nadruk toch op binnenscenes). Gescoord door Max Steiner, op de leuke country song na waarmee de film start en eindigt. De kwaliteit is op alle vlakken aanwezig.

Eén woord: wow! Hangover Square is de derde film van regisseur John Brahm die ik heb bekeken, na The Lodger en Guest In The House, en deze maakt het meest indruk. Visueel is deze film een gothic feestje, waarbij Brahm werd bijgestaan door cameraman Joseph LaShelle (oscarwinnaar voor de klassieker Laura het jaar voordien). De film is gebaseerd op de novelle, die ik niet ken, maar op zich vond ik het een goed script, heel rechtuit, en zeker niet ingewikkeld of 'verrassend'. Wat het ontbreken van dat laatste aspect betreft, moet de film het dan ook hebben van de (geslaagde) sfeerschepping.

Binnen het kader gecreëerd door Brahm worden goede acteerprestaties geleverd door de protagonisten Laird Cregar, Linda Darnell en George Sanders. Tijdens het filmen waren er naar verluidt talrijke conflicten tussen Cregar en Brahm, die op het einde van de shooting mekaar duidelijk maakten nooit meer samen te willen werken. Helaas zou Laid Cregar zelfs de première van de film niet meer meemaken na zijn ontijdige dood, waarover men hier op het forum reeds bericht.

Last but not least, alle lof voor componist Bernard Herrmann - persoonlijke favoriet - die op briljante wijze de score voor deze film heeft vorm gegeven. Alleen al voor zijn muziek wil ik de film zeker nog eens herbekijken. Wat ik zo mooi vind aan Herrmann is het feit dat hij echt muziek met karakter creëert, en daarmee bedoel ik niet de inwisselbare slappe hap waaraan hedendaagse componisten zich (in mijn oren) lijken te bezondigen. De muziek in deze film is heel prominent aanwezig, logisch, aangezien Laid Cregar de rol van componist speelt. Hoogtepunt is ongetwijfeld de finale van de film, met de 'ghostwritten' symfonie van Cregar in uitvoering, die je moet gezien en gehoord hebben om te geloven.

Sterke film.

Een slasher die er losjes overgaat met een plot die trauma combineert met een totaal onverwachte finale. De eindtwist heeft men blijkbaar nog tijdens de productie in het script ingeschreven en was niet hun eerste bedoeling. De film mist elke geloofwaardigheid maar de sérieux waarmee het gebracht wordt, maakt dat op een prettige manier goed. Ook een meerwaarde is de aanwezigheid van Hollywood legende Glenn Ford in de rol van Dr. Faraday. Vlak voor hij op zijn donder krijgt, staat hij in clair obscur belichting als in één van zijn oude noir films.
Qua suspense had er best nog wat meer ingezeten maar ik heb al slechter gezien.

De film levert in elk geval wat de titel belooft. Fair enough. Al is er wel degelijk een verhaallijn aanwezig die me dan ook nog eens bevalt. Het is natuurlijk basic: guys wanna get laid. Maar het wordt allemaal gebracht met humor, zelfrelativering en er is natuurlijk een vorm van spanningsveld tussen een aantal personages. Zelfs is er ruimte voor een morele insteek met de scènes waarin ‘neen’ ook een ‘neen’ betekent. En zelfs besluit één van de hoofdpersonages na de vele feest- en neukfeestjes zich in te schrijven voor college Bij momenten is het sleazy wat ook wel weer te verwachten valt.

Onder de film staat een geweldig leuke 80’s soundtrack. Het is om vrolijk van te worden. De hele film is een soort masterpiece of silliness wat mij betreft. Prima vermaak voor wat het is. Van de acteurs kende ik er niet veel, alleen viel mij bij de aftiteling Kane Hodder op in een bijrolletje. Hij zou enkele jaren later zijn gemaskerde hoogtepunt bereiken in de rol van Jason Voorhees bij enkele Friday the 13th sequels.

Een sterke film waarvan de titel blijkbaar een dubbele betekenis heeft. Het kan even goed slaan op de conservatief religieuze inslag van de gemeenschap waaruit het personage van George C Scott afkomstig is. Al denk ik dat tot 99 % van het publiek toch aan iets anders denkt bij deze titel. De naam en de connotaties hebben verder ook niet geholpen om de film ingang te doen vinden bij een breder publiek. Vergelijk het maar eens met de bekendheid van Taxi Driver. Bevat een aantal gelijkaardige thema’s, ook geschreven door Paul Schrader. Hardcore heeft een prima opbouw en toont in feite de neerdaling van George C Scott in de aardse hel, of vergelijk het met de tocht van Orfeus in de onderwereld, in dit geval op zoek om zijn dochter terug naar boven te brengen. Deze tocht voert hem langs peepshows en bordelen (op locatie) waarin hij kennis maakt met een attitude van uitbuiting, geheimhouding en onderdrukking. Ik vind dat Paul Schrader heel integer omgegaan is met dit gevoelige materiaal. Ondanks het aanwezige potentieel worden de geseksualiseerde vrouwen en mannen op haast klinische wijze in beeld gebracht. Er is wel bloot maar geen moment kreeg ik als kijker het gevoel dat de camera mij ergens in wou verleiden.

Het calvinistische element van de film grijpt terug naar de eigen jeugd van Schrader. Het basisidee van het jonge meisje dat terechtkomt in de seksindustrie was dan weer gebaseerd op media berichtgeving uit die tijd. Mooi dat Schrader erin slaagt die elementen te stroomlijnen tot één geheel. En blijkbaar was The Searchers van John Ford ook nog een inspiratiebron. Achteraf gezien inderdaad wel wat gelijkenissen.

Sterke film waarin Bogart voor het laatst kan schitteren, naast een straffe Rod Steiger. Goed script en mooi in beeld gebrachte boksscenes. Ook genoten van de buitenopnames in het New York van de jaren vijftig. Ik krijg hiervan zin om ook andere boksfilms te gaan bekijken en de vergelijking te kunnen maken.

Bud Cort en Ruth Gordon als Harold & Maude moet toch wel één van de uniekere koppels uit de filmgeschiedenis zijn. Op het moment van de productie waren beiden respectievelijk 23 en 72 j. oud, waarbij hun karakters respectievelijk tiener- en tachtigjarige leeftijd hebben. Een film waarin de jaren zestig nog duidelijk nazinderen, vreemd genoeg vooral in de figuur van Ruth Gordon als Maude. Zij is degene die buiten de lijntjes durft en kan denken in een maatschappij die nog steeds bourgeois en conventioneel is, en met haar leefwijze erin slaagt om Bud Cort uit zijn existentiële - maar weliswaar hilarische - crisis te trekken. Vivian Pickles als moeder van Harold vertegenwoordigt het bourgeois establishment, en met haar narcistische trekken wil ze niet liever dan Bud Cort volledig te kneden naar haar (bourgeois) evenbeeld. Naast de rijke bourgeoisie wordt ook het militair apparaat te kijk gezet, onder de vorm van de militaire oom van Bud Cort, m.n.Charles Tyner. Hij wordt neergezet als een licht racistische opportunist met alle clichés erop en eraan. Die tegenstelling tussen de verlichte geest van Ruth Gordon en het materialisme van Bud Corts' achterban, provocatie zo je wil, vormt de drijvende kracht van de film. Waarbij er weliswaar voldoende raakpunten zijn tussen Bud Cort en Ruth Gordon om mekaar te kunnen naderen. Opmerkelijk is het moment waarop Bud Cort zich bewust wordt van de tattoo op de arm van Ruth Gordon, dat schijnbaar om een reeks cijfers gaat. Er wordt enkel visueel ingezoomd maar verder geen uitleg aan gegeven. Het laat zich voor de kijker raden dat Ruth Gordon een overlevende is van een nazi concentratiekamp, wat haar levenslustige personage nog meer kracht verleent.
De hele verhaallijn wordt verlucht door de morbide humor die Bud Cort tentoonspreidt met zijn ingenieus geplande zelfmoordscènes, waarmee hij zijn moeder telkens wil provoceren. Vraag me af of dergelijke humor vandaag nog zou kunnen in een mainstream film (wat deze Harold & Maude in zijn tijd was). En daarnaast hebben we de fantastische - als je er van houdt tenminste - soundtrack van Cat Stevens. De singer/songwriter componeerde twee nieuwe songs voor dit project en daarnaast werden enkele alternatieve versies van bestaand songmateriaal toegevoegd. De muziek is heel aanwezig en creëert voor een groot deel de soms lieflijke flower power sfeer die over de film hangt, naast de humor en het existentiële drama. Dit alles wordt prima in beeld gebracht door Hal Ashby met gebruik van mooie locaties in Californië.
Harold & Maude was een flop bij release en heeft sindsdien een cultstatus verworven. Voor mij was het een herziening na 20 j. en was er alweer heel wat van vergeten. De film blijft bijzonder genoeg om ook vandaag nog te verrassen, te entertainen en de kijker te laten reflecteren.

Een productie van Sam Katzman oftewel the king of the quickies. Deze werd geschoten op 15 dagen tijd en naar verluidt was zelfs de colonel verbouwereerd over het gebrek aan kwaliteit. Zijn idee om het verhaal aan mekaar te laten praten door een talking camel - om het boeltje te redden - was nog wel een overtreffende trap geweest van wat nu voorligt. Voor het eerst zien we Elvis in een fantasierijke omgeving - in de stijl van Ali Baba. Dit soort films vormt een genre op zich en het interesseert me matig. Harum Scarum wordt bestempeld als volslagen camp wat het zeker ook is. Maar ik vond de voorgaande camp van Elvis beter: dan heb je tenminste nog de typische sixties vintage stijl die er zo fantastisch cool uitziet. Deze Harum Scarum was me een beetje saai. De liedjes waren op zich wel in orde aangezien ik hou van dit soort pulp/easy listening uit zijn filmcataloog. Wel onvergeeflijk is het gebrek aan degelijke productie van deze nummers. Het is niet te geloven hoe ze er met de pet naar gegooid hebben voor een artiest met deze status. Dat is een euvel dat nog wel meer opduikt bij latere filmsoundtracks maar hier is het echt markant.

Goed maar niet steengoed, vergeleken met wat ik van Harold Lloyd reeds gezien heb. Begin en middenstuk vind ik prima maar de eigenlijke finale vind ik wat flauwtjes.

Opnieuw interessant werd het met de commentaar erbij van kleindochter Suzanne Lloyd. Deze Haunted Spooks is een overgangsfilm in de carrière van Lloyd omdat dit de film is waarin hij gewond raakte bij een fout ingeschatte explosie. De opnames werden een tijdlang onderbroken om Harold te laten herstellen waarbij men vreesde voor allerlei kwetsuren. Uiteindelijk is hij goed hersteld maar moest wel verder met een prothese aan zijn rechterhand. Een deel van de film is voor het ongeluk opgenomen, en een deel erna (maanden nadien), maar niet in chronologische volgorde. Tijdens mijn eerste kijkbeurt is het me echter nooit opgevallen dat er iets veranderd was (na het ongeluk was hij ook vermagerd trouwens). Volgens Suzanne Lloyd werden de films van haar opa hierna grappiger, intelligenter en volwassener. Of de films volwassener werden weet ik niet, maar in elk geval vind ik wat erna kwam zeker ook grappiger en intelligenter. Meer nog dan het verhaaltje over de gebeurtenissen in een spookhuis is deze honderd jaar oude film bewijs van het doorzettingsvermogen van Harold die zijn carrière - waaraan na het ongeluk door velen getwijfeld werd - moest en zou voortzetten. En het beste moest nog komen.

Häxan is een beklijvende film in zeven delen over hekserij door de eeuwen heen, met start in oude onheuglijke tijden, via de piekperiode in de middeleeuwen tot de moderne tijd in de jaren 1919-1921. Qua genre is het moeilijk om dit werk te catalogeren. Is het een documentaire? Of gaat het om het vrij zeldzame genre ‘wichploitation’? Regisseur Benjamin Christensen was ook verantwoordelijk voor het script en alle daaraan voorafgaande onderzoekswerk. Geen gortdroge wetenschap maar het werk van een gepassioneerd liefhebber, ook gelet het feit dat Christensen met plezier zélf een duivel heeft vertolkt in zijn film.

Visueel is Häxan een nachtmerrie in de beste betekenis van het woord. Start het nog vrij braaf met afbeeldingen uit oude manuscripten, hierna volgen geënsceneerde taferelen met oerlelijke behaarde duivels, geile heksen en meelijwekkende slachtoffers in middeleeuwse tijden. Met een meticuleuze aandacht voor kostumering, sets en belichting ter glorie van taferelen die soms weggeplukt lijken uit de verbeelding van Dante. Behalve informatief is het ook sensationeel wat je te zien krijgt, wat het dan weer echt tot cinema maakt. De kijker voelt zich een voyeur met inkijk in authentiek middeleeuwse toestanden en bekijkt op veilige afstand maar met toenemend afgrijzen de oude marteltuigen en hun toepassingen. Ooit was dit werkelijkheid!

Enkel bij het laatste deel van de film voelde ik reserve opkomen bij de link die gelegd wordt tussen ‘hedendaagse’ zenuwziektes en wat voordien beschouwd werd als heksenstreken, omdat de maker de mogelijkheid van ‘duivelse’ bezetenheid lijkt open te houden.

Häxan is een silent die bekeken moet worden met een gepaste soundtrack om het kijkplezier optimaal te houden. Ik heb de film bekeken met de onrustwekkend donkere (en gelauwerde) score van componist Matti Bye, dewelke ik dan ook helemaal kan aanraden.

Ook vandaag blijft Häxan op allerlei vlakken een intrigerend werk, en ik koester graag de gedachte dat een Ingmar Bergman hier wel pap van gelust zal hebben.

Häxan really is the stuff nightmares are made of.

Als acteur moet je natuurlijk ergens beginnen. En voor Tom Hanks begon het in deze kleine slasher uit de tijd dat de dieren nog spraken. Het is duidelijk dat dit filmpje in de sporen trad van Halloween. Deze keer moeten niet de babysitters het ontgelden maar wel de aanstaande bruiden. Visueel af en toe geïnspireerd op Halloween (de moordenaar die opduikt vanuit wazige achtergrond, of in het oog springend aan de straatkant) en het muzikale motief lijkt ook overduidelijk op Carpenter. De moordenaar ziet er echter allesbehalve enigmatisch uit met die gekke blik in de ogen. Het gebrek aan mysterie doet wat afbreuk.

Verhaaltechnisch zeer simpel zoals dat meestal het geval is in dergelijke films. Zeker een sterke intro met het cinemaverhaal (en de inspiratie voor Scream 2). Nadien was me niet duidelijk waarom sommige mensen eraan moesten (de prof en zijn minnares) want dat oversteeg toch de bruiden. Maar de moordenaar is knettergek dus misschien volstaat dat als verklering.
Qua gore was het zeer bescheiden, vooral werd er toch ingezet op suspense. Dat is voor mij ok want de spannende momenten waren er wel. De finale scene is voorspelbaar maar toch leuk.

Fijn om Gene Hackman aan het werk te zien in één van zijn laatste rollen. Sterk hoe hij zijn personage neerzet, erg fysiek ook wat hij allemaal doet. Hij was toen toch al op een leeftijd dat velen het wat rustiger aan doen. Maar daarmee heb ik het meest positieve van de film benoemd. De plot is warrig, vooral gericht op het technische van de heistoperaties, en te weinig gericht op spanningsopbouw. Ze zijn goed in hun heistjob dat is zeker. Maar het wordt afgeraffeld als een routine. Je kan even goed een dagje meegaan met de loodgieter en vaststellen hoe goed hij zijn job doet. De muziek doet ook al niets om de spanning te verhogen. De beste en meest spannende scene vond ik die met de cop die zich langs de kant parkeert. Met een minimum aan middelen en een maximum aan acteertalent de spanning opvoeren, dat is klasse. In dit geval gaat het dan wel om een zijplotje.

Het laatste half uur wordt het net iets beter, met de enkele twists die er zijn toegevoegd. Ik heb me ook nog wel geïrriteerd aan het rolletje van Danny DeVito al is dat misschien ook de bedoeling van dat personage.

Al met al veel te vlak. En geen personages die enige empathie oproepen.

Een zeer moeilijke film om te volgen. Heb me nadien nog ingelezen en dan blijkt het te gaan om een verfilming van de mythe uit de Griekse oudheid waarin Zeus de menselijke vorm van de echtgenoot van Alcmene aanneemt om met haar seks te hebben. In deze film wordt dit vertaald naar de relatie tussen Rachel en Simon, gespeeld door respectievelijk Laurence Masliah en Gérard Depardieu, in laat twintigste eeuw en gesitueerd aan het Lac Leman (beter bekend als Meer van Genève). Hoewel dat op zich een klare verhaallijn is, moet je het eerste half uur allerlei op het eerste zicht niet geconnecteerde scenes, beelden en gedeclameerde quotes doorworstelen. En nadien ook nog tussendoor. Een film die een tweede en derde herziening vraagt, om het allemaal ooit te willen vatten, en dan nog. Het verhaal wordt deels verteld vanuit het verhaal van een publicist die op onderzoek uitgaat om de missende pagina’s van een mysterieus manuscript op te helderen, die het al of niet waargebeurde verhaal van Simon en Rachel weergeeft. Heden, verleden en verbeelding vormen een kruispunt in deze film, met nog een veelheid van randfiguren die ik geen plaats in het geheel heb kunnen geven. Niettemin heb ik bij de films van Godard wel steeds het gevoel dat er voor de maker zelf een duidelijke structuur aanwezig is, en dat de kijker in de positie van onderzoeker wordt geplaatst. Het komt niet vanzelf, en een zakje popcorn brengt waarschijnlijk ook al geen soelaas. Uitdagende film, en wel fraai vormgegeven.

Hell Night legt toch wel een link met de traditionele (Universal) horrorfilms. Bij één van de scènes kreeg ik flashbacks naar Frankenstein die zich door nauwe kasteelgangen worstelt. En ook meer in het algemeen doet de sfeer erg expressionistisch aan dankzij de secure belichting. Het verhaal speelt zich af gedurende één nacht en da’s wel fijn zo. De personages zijn sympathiek genoeg om mee te leven. En één van hen is met Linda Blair dan nog wel een echt horror icoon. Heel sfeervol en met de nodige suspense in beeld gebracht. Een goeie vondst om de moordenaar slechts met flitsen in beeld te brengen. Dat draagt bij aan het dreigende karakter en maakt het nog wat mystieker. Qua gore zit het gemiddeld goed met deze film, rekening houdend met het tijdperk en de middelen die ze ter beschikking hadden. Voor mij is dit een sleazy pareltje onder de slashers van begin jaren ‘80. Als ik lees dat deze film intussen cult geworden is, verbaast mij dat niet.

Wow. Howard Hughes tapt uit een straf vaatje met deze WO I – film. Hoogtepunt van het eerste uur is het bombardement van Londen uitgevoerd door een Duitse Zeppelin. Ronduit fascinerend om kennis te maken met dit voertuig uit een lang vervlogen tijdperk, en wat daarbij komt aan technologie, en ja ook natuurlijk het militaire aspect van het bommenwerpen.

Het tweede deel eindigt met een grandioze finale waarin een dozijn of meer gevechtsvliegtuigen verwikkeld zijn. Met aan de stuurknuppel effectief ex-piloten van WO I. Dit was het echte stuntwerk, geen gezever met CGI, en tragisch genoeg ook vier (!) dodelijke ongelukken tot gevolg van deze productie, die sowieso al stormachtig genoemd kan worden.

Het script is fair enough als ophangpunt voor de genoemde spectaculaire scenes. Bepaalde monologen van James Hall deden me denken aan All Quiet On The Western Front vanwege de pacifistische ondertoon. Ben Lyon en James Hall trekken goed hun streng als brothers in arms zonder echt boven het pak uit te steken.

Behalve het militair geweld is er ook een stukje plot toegekend aan de romantische verwikkeling tussen de toen achttienjarige Jean Harlow en de filmbroers Hall en Lyon. Voor Harlow was het haar doorbraakfilm en het opstapje naar korte maar hevige roem. In de film speelt ze met overtuiging een sletje die de mannen rond haar vinger windt. Toch vind ik het moeilijk te geloven dat deze dame zou uitgroeien tot sexsymbool van de jaren dertig. Er leek mij vooral heel hard gewerkt aan haar uiterlijk, zoek de vrouw onder de make-up of zoiets.

Dat sommige onderdelen van het script minder geloofwaardig waren, is voor mij te vergeven omwille van de grote meerwaarde en realisme van de actiescenes.

Deze film is een absolute aanrader voor wie geïnteresseerd is in de roots van films als Top Gun. Laat je vooral niet misleiden door de ouderdom van de film, dit is the real thing wat luchtgevechten betreft. En de rest nemen we er met plezier bij. En nog een leuk weetje dat James Whale in deze film ingeschakeld werd als regisseur voor de dialoogscenes.

Vroege western waarin de plot draait om de strijd tussen een kamp - in religieuze zin - goeien en een kamp slechten in het stadje Hell’s Hinge. William S. Hart staat deels in voor de regie en heeft hier ook de hoofdrol als Blaze Tracy. Zijn karakter is interessant omdat hij een beetje tussen twee stoelen valt qua instelling.
Het scenario zit goed in mekaar, al valt het op dat er heel wat tussentitels moeten gelezen worden. Waarbij ik dan soms denk: show, don’t tell us!
Het verhaal is verder redelijk degelijk in beeld gebracht met hier en daar mooie longshots en een panning, wat voor die tijd misschien wel opvallend was.

Deze film dankt zijn faam voornamelijk aan een spectaculaire finale: er werd een heus dorp opgebouwd dat compleet in vlammen opging! Jaja, dat is the real thing en ook nu zijn die scenes nog wel beklijvend. Verder valt er ook nog een grote schietpartij te noteren waarbij het hele dorp - dus een massa acteurs - betrokken is. Productioneel zagen ze het niet zo kleinschalig in die dagen. Fijn om een keer te bekijken.

Deze tweede van vier langspeelfilms van Patrick Le Bon speelt zich af in en rond een fabriekssteenbakkerij in de Rupelstreek.

Jos Verbist is hier de hoofdrolspeler als arbeider en veelbelovend keeper van de lokale voetbalploeg. Als jongvolwassene bevindt hij zich op een kruispunt in zijn professionele en persoonlijke leven (met An Nelissen als zijn liefje) waar tal van beslissingen moeten genomen worden.

Tegelijk gaat het om een soort maatschappelijke studie waarbij ingezoomd wordt op de arbeidsomstandigheden in de fabriek en de kloof tussen arbeiders en directie (wat zich ook uit in het gebruik van lokaal dialect vs. Algemeen Nederlands). Behalve een sociale context komt ook de toen opgang makende milieubeweging aan bod (met échte milieu-activisten als figuranten), met protesten tegen de vuilstorterij van topondernemer Frank Aendenboom. Een ander schisma in de film betreft de mentale en fysieke afstand tussen dorp en stad. Niet te geloven hoe de wereld er in 1980 uitzag. Is vandaag de wereld een dorp, toen leek het wel omgekeerd, afgaande op de manier waarop de ‘verscheurende’ keuze om al of niet naar ‘de stad’ te verhuizen, wordt voorgesteld.

Intelligent scenario van Patrick Le Bon en Paul Koeck (mijn sympathieke ex-buurman), waarbij de hele cast in goede doen is. We zien o.a. nog Marc Janssen als toezichter in de fabriek, die de hoofdrol zou vertolken in de volgende speelfilm van Le Bon.

Progressieve thema’s waren toch wel vrij ongewoon in de Vlaamse cinema van toen, mooi dat ze dit project van grond hebben gekregen. En verder zie ik toch een film waarin niet enkel de bakstenen gebakken zijn uit oervlaamse klei. Laten we niet vergeten dat enkele jaren na Hellegat de in Vlaanderen meest succesvolle tv-serie ooit zou opgestart worden rond een amateurvoetbalploegje. En dan is er natuurlijk ook de duivenmelkerij die in Hellegat zijdelings aan bod komt, toen blijkbaar nog een populaire sport.

Voor mij is dit een genietbare film, van het scenario en de acteerprestaties tot het begin jaren tachtig bloemetjesbehang toe.

Met het eerste deel heeft deze film enkel de locatie gemeen en ook genieten ze beide van een soundtrack gescoord door Paul Zaza. Verder doet het helemaal z’n eigen ding om te beginnen met een bovennatuurlijk toon die refereert aan The Exorcist en Nightmare on Elm Street en ook Alien. Eén van de special effects medewerker had voordien effectief ook meegewerkt aan een NOES part. Het is een beetje overdadig allemaal maar dat is deel van de fun. Het wordt ook almaar beter naarmate de film vordert. Het idee van Mary Lou uit de jaren ‘50 die wraak komt nemen … het is heerlijk vormgegeven. De acteurs doen het goed al ontbreekt het wat aan balans omdat er niet echt een lead is. Wendy Lyon heeft dan wel een hoofdrol maar ze maakt als personage een shift - en doet dat op schitterende wijze. Dit stukje onevenwicht maakt niet uit voor het geheel dat ongetwijfeld genietbaar is voor liefhebbers van cult horror dingetjes (zoals mezelf).