Opinions

Heel leuk deze Japanse techno horror uit de vroege jaren van het millennium. Het is nostalgisch om terug te kijken op de vroege internet avonturen en hoe daar naar gekeken werd. Er was nog geen sprake van social media maar in deze film gaat het toch al over de existentiële eenzaamheid en het gebrek aan connectie op een menselijk niveau. Een film met een effectieve naargeestige sfeer en creepy beklijvende beelden. Het heeft een traag tempo maar heeft me geen seconde verveeld, ook dankzij de interessante (hoewel niet helemaal te begrijpen) plot en goede acteerprestaties.

Vermaak van de bovenste stomme plank. Heb verschilllende keren hardop kunnen lachen met de fratsen van Harold Lloyd. Behalve acrobatische slapstick is er ook heel wat spanning in het tweede deel van de film. Aanrader!

Elvis als bokser. Het valt nu wel op dat hij daarvoor niet zo’n gespierd lichaam heeft. En dat was ook al kritiek bij release van de film. Nu ja het was ook geen optie om zich enkele maanden voor te bereiden op zo’n filmpje dat snel snel opgenomen werd. Het gaat hier niet over method acting maar over cashen in the end.

Toch goed mee vermaakt. Het is drama met een vleugje actie, humor, romantiek en camp. Elvis wordt hier bijgestaan door een sterrencast wat nu ook niet altijd het geval is in zijn films. Het is vooral genieten van de inbreng van Charles Bronson. Zijn aanwezigheid geeft geloofwaardigheid aan het hele verhaal. De liedjes van Elvis zijn prima verder. Het zijn er niet zoveel dus de verhaallijn wordt niet te veel onderbroken. Regisseur Phil Karlson was me al bekend van z’n film noirs en deze Kid Galahad behoorde tot zijn planning om door te breken als A-regisseurs, wat nooit echt van grond kwam.

Heerlijke kleine misdaadfilm. Van Heflin is hier de grote attractie als de intelligente, in witte overjas gehulde, wetenschapper/onderzoeker in dienst van de politie die belast wordt met het uitpluizen van enkele markante moordzaken. Geen whodunit maar wel spannend om zien hoe Van Heflin zijn bewijslast opbouwt, en intussen zichzelf en de omstaanders entertaint. De running gag met de sigaretten is daar zo’n voorbeeld van. Zijn tegenspeelster Marsha Hunt is daarbij de ideale buddy in een reeks screw ball dialogen. Maar zeker ook een pluim voor Lee Bowman die zich van verschillende kanten toont.

Een B-film met een goed scenario, perfect tempo, spanning, humor, goeie acteerprestaties … Prima regie van Fred Zinnemann in nota bene zijn debuutfilm.

Dat ik deze pas nu ontdek. Een perfecte mix van humor en kitsch binnen de conventies van de horror. En een erg verzorgde productie.

Ondanks de lachwekkende situatie nemen verhaal en personages zichzelf serieus. En zo werkt dat prima. Een cultclassic blijkbaar en wat mij betreft een echte topper.

Gemengde affaire. Naarmate de film vordert heb je het gevoel dat er ‘een artiest aan het werk is’, in dit geval Stanley Kubrick die verantwoordelijk was voor regie, fotografie en productie. Het is een low budget B-film maar het is werkelijk schitterend in beeld gebracht alsof het gaat om de beste film noir. Het verhaal bevat voor wie erop let ook interessante zaken zoals de koppeling van affectie/seks aan geweld. Oh ja Kubrick was ook verantwoordelijk voor het script. Maar toch beklijft het niet echt. Wat voor mij dan te maken heeft met acteurs die niet zo betrokken overkomen. Misschien worden ze zelfs overschaduwd door de visuele prestaties van de regisseur. Zelfs de voice over vind ik niet overtuigend. Dikwijls is dat een diepe mannelijke stem maar nu komt het wat schril over. Een ander minpuntje is het gebruik van de muziek. De mij niet bekende componist wordt prominent gecrediteerd maar ik vind dat de muziek te veel aanwezig is en niet altijd boeit - of zelfs flauw overkomt. Enerzijds zoetige schmaltz anderzijds is er ook wat aanstekelijker Latino stuff maar ook die vind ik wat misplaatst overkomen. Muziek heeft de macht om een film iets extra te geven of hem te kraken. In dit geval neigt het meer naar het negatieve.

In zijn geheel ontegensprekelijk een boeiende kijkervaring. Omwille van het puur visuele kom ik ook uit bij een redelijk hoge score.

Fantastisch. Top. Van de eerste tot de laatste seconde genoten van deze noir gevuld met raadselen, tot de laatste twist toe. Gebaseerd op een kortverhaal van Ernest Hemingway die het naar verluidt de enige geslaagde verfilming van zijn werk vond.

De dreigende openingsscene trekt je meteen helemaal in de film. Burt Lancaster speelt naturel, maar dat geldt ook voor de andere acteurs. Albert Dekker, Edmond O’Brien en femme fatale Ava Gardner voorop.

De acteerprestaties worden op een hoger niveau getild dankzij het excellente werk van regisseur Robert Siodmak en cameraman Woody Bredell. Dit is ongeveer de vijfde film die ik van deze mensen te zien krijg, wat een koningskoppel is dat zeg. De camerastandpunten in combinatie met lichtcontrasten zijn een feest voor het oog en nodigen uit voor herziening van de film, wat ik dan ook zeker nog zal doen.

Ook een pluim voor de componist MIklos Rozsa wiens score een perfecte begeleiding vormt. Zie ook de finale in The Green Cat waarin de violen de spanning ten top drijven.

Killermovie!

De gekende stijl van John Cassavetes deze keer toegepast op een misdaad en -moordverhaal. In vergelijking hiermee vind ik zijn films die louter draaien rond menselijke relaties (zonder misdaadcomponent) nog indrukwekkender omdat Cassavetes er ook daar in slaagt om het boeiend te houden. Maar in deze film die zich afspeelt in de onderwereld werkt de compromisloze docustijl even goed. Het mooie eraan is dat je niet het idee hebt dat er wordt geacteerd. En dat vind ik toch wel speciaal aan de films van Cassavetes.

Wat ik gezien heb, is de director’s cut. Misschien bekijk ik later ook nog een keer de lange versie.

Bij het bekijken van deze stokoude film kreeg ik flashbacks naar enkele veel jongere films van Tarantino. De chronologie die op z’n kop wordt gezet … ik kreeg al dadelijk zin om The Killing te herbekijken, om het nog een keer allemaal te checken. Het dient trouwens vermeld dat het hier gaat om een verfilming van een novelle waarin de chronologie reeds op zijn kop werd gezet. Kubrick was in dit geval sterk in het uitvoeren van het idee van de auteur.
Zeker de eerste drie kwart van de film staat het spelen met tijdsstructuur voorop. In die mate dat ik me weinig kon inleven in de personages, druk bezig zijnde de structuur te ontwarren. Meer een cerebrale dan een gevoelsmatige beleving dus. En het hielp ook niet dat het gaat om een echte gangsterfilm waarin géén sympathieke figuren rondlopen. The Killing wordt verder toch wel gezien als een film noir en het is ook wel duidelijk waarom: stilistische (fotografie, voice over) en enkele inhoudelijke kenmerken (fatalisme).

Dit alles wordt heel knap gefilmd: het talent van Kubrick spat eraf. Maar (zoals eerder gezegd) omwille van de meer afstandelijke beleving was ik in eerste instantie ook niet té hard onder de indruk. Het laatste kwart van de film maakt dan weer veel goed op dat vlak met intense scenes en een grandioze finale (à la The Treasure of Sierra Madre).
De acteurs doen het allen prima. Sterling Hayden excelleert als tough guy, Marie Windsor speelt alsof ze het is, en met Elisha Cook als schlemiel kan het niet fout gaan. Zijn aanwezigheid alleen al maakt een film de moeite waard om te bekijken.

Dit is de vierde Elvisfilm die ik bekijk in chronologische volgorde. Ongetwijfeld de beste tot nog toe. Het is een film die voortborduurt op het spanningsveld van 2 generaties zoals James Dean ook al deed en aansluitend op de ontdekking van het tienerpubliek in de jaren ‘50. Daarnaast vind ik dat de film zich ook inschrijft in de noirtraditie die stilaan op zijn eind liep. Het personage van Elvis beleeft een innerlijke tweestrijd die ook zijn weg vindt in de buitenwereld … er is de aanwezigheid van femme fatale Caroly Jones die in de beste noir traditie gewelddadig aan haar eind zal komen … er is het goede meisje Dolores Heart … en met Michael Curtiz als regisseur en Russel Harlan voor de fotografie hebben we 2 toppers die zich al eerder bewezen hadden in noir b&w fotografie … en hier doen ze dat opnieuw. Verhaaltechnisch is het allemaal vrij eenvoudig maar toch voldoende uitgewerkt om het boeiend te houden. De film duurt vrij lang (2 u) maar in feite neemt het drama anderhalf uur in beslag zoals de gemiddelde film van toen en krijg je daar bovenop een geweldige soundtrack die verhaaltechnisch geïntegreerd is. Qua drama, muziek en entertainment is deze film as good as it gets vergeleken met soortgenoten van de jaren ‘50. Michael Curtiz was naar verluidt in de wolken met de prestatie van Elvis en wie zijn wij om hem tegen te moeten spreken. De door hem voorspelde geweldige filmcarrière van Elvis is helaas niet uitgekomen. Maar dat had dan weer andere oorzaken dan het talent van Elvis.

Eerste kennismaking met deze klassieker der monsterfilms. En ik vind het echt wel een heel goeie film. Ondanks de ouderdom zat ik helemaal in het verhaal, genoten van de special effects m.n. de stop motion, met als apotheose de iconische scene die zich afspeelt op Empire State Building. Het verhaal is een raamwerk voor allerlei spectaculaire scènes maar niettemin vind ik het intelligent geschreven met een dubbele haast maatschappijkritische bodem. De ondertitel van de film luidt “The 8th Wonder of the World” wat verwijst naar de exploitatie van het grote beest in freakshows te lande. Het dubbele hieraan is dat het even goed inspeelt op de sensatiezucht van een cinemapubliek. Ook dubbelzinnig is de intro waarbij men op zoek is naar een knappe actrice (voor de film in de film) omdat dat is wat het publiek wil. En uiteindelijk vinken de makers daadwerkelijk elk noodzakelijk vakje aan om van de film een kassucces te maken.
Meer specifiek gaan docu-etnografische films evenzeer op de rooster, wanneer blijkt dat de actrice al op voorhand bepaalde scènes moet instuderen. Zeer vermakelijk allemaal.

De achtervolgingen van de crew tijdens de catastrofale expeditie en de gevechten tussen gigantische monsters zijn een feest voor het oog. Ook al komt het soms houterig over, het hangt er toch altijd vanaf in hoeverre je je als kijker zelf wil inleven. In dit geval helpt het wel dat de film in zwartwit is, wat 100 % bijdraagt aan de sfeer. De momenten dat mensen levend verslonden worden, vond ik ook wel vrij hard overkomen.

En de muziekscore van Max Steiner vind ik van topniveau. Voor een vrij vroege talkie zit het toch helemaal goed met integratie van film en muziek.

RKO associeer ik altijd wat met (goeie) B-films maar dit is toch wel een A-productie van formaat die voor mij staat als een huis.

Een historisch interessante film al is het maar omdat het als één van de weinige vroege technicolor musicals niet verloren gegaan is. ‘King of Jazz’ was de titel die orkestleider Paul Whiteman zichzelf in de jaren ‘20 toestond, de film draait dan ook rond zijn persoon en orkest, met daaraan allerlei variety acts gekoppeld. Het is geen film met een verhaal maar een opeenvolging van dans, muziek en comedy, en meestal nog entertainend ook. Vooral onthoud ik de muzikale stukjes met het vocale trio The Rhythm Boys, ook het debuut van groepslid Bing Crosby, enkele leuke comedy sketches, alsook enkele choreografieën en de uitvoering van Rhapsody in Blue (dat George Gershwin in de jaren ‘20 effectief op commissie van The Paul Whiteman Orchestra uitgeschreven heeft).

De manier waarop de term ‘jazz’ in deze film gebruikt wordt, geeft wel aan hoe de betekenis sindsdien geëvolueerd is. Moest deze film vandaag uitkomen zou geen mens hier de gespeelde muziek - een allegaartje - betitelen als jazz. Af en toe zijn er wel wat gesyncopeerde ritmes te horen - zoals in het stuk van Gershwin en zeker ook bij The Rhythm Boys - maar veel van de gespeelde muziek heeft voor hedendaagse oren weinig met jazz te maken. Paul Whiteman had op zich wel een prima (dans)orkest, met enkele heuse virtuozen in de rangen, maar om echt te swingen, moest je niet bij hem zijn. Entertainend was het zeker wel.

De enige man die in die tijd de titel King of Jazz had mogen voeren (naar onze huidige normen), is ongetwijfeld Louis Armstrong die op dat moment reeds zijn grensverleggend ding gedaan had met de Hot Five en Hot Seven, en die toch steeds wordt gerekend bij de drie belangrijkste namen van de jazz.

Toch wel een bijzondere film die me nooit verveeld heeft. Te bekijken op youtube maar er is blijkbaar ook een gerestaureerde blu ray versie beschikbaar bij Criterion. Ziet er super uit op basis van het fragment dat ik daarvan gezien heb.

Misdaaddrama van Warner Bros. waarin Humphrey Bogart de show mag stelen als de gangster Joe Gurney. Het verhaal is eigenlijk redelijk origineel maar ook redelijk ongeloofwaardig te noemen, waardoor het wat mij betreft ook nooit echt spannend wordt. Wanneer te veel elementen met de haren getrokken zijn, komt het niet meer goed. De finale moet je zien om te geloven. Af en toe valt er wel nog leuke humor te bespeuren wat een pluspunt is.

Acteerprestaties op zich zijn in orde. Bogart maakt in feite de film, en Kay Francis is prima als classy dokter. Regie en fotografie van respectievelijk Lewis Seiler en Sidney Hickox blinken uit in middelmaat.

Deze film lijkt me enkel aan te raden voor Bogartcompletisten.

Dit is niet de enige film die in de jaren ‘50 gemaakt werd over een jongen die een definitieve oplossing bedenkt voor zijn (zwangere) vriendin. A Place in the Sun is er nog zo eentje. De inspiratie van dergelijke films ligt bij enkele in de Amerikaanse media geruchtmakende misdaadzaken. Dus heel vergezocht is het niet, al drijven ze het in deze film wel ver door Robert Wagner het te laten aanleggen met 2 zussen. Gelukkig wordt er wel een goed motief bedacht (het kapitaal van hun vader) waardoor het aan geloofwaardigheid wint. Sowieso heb ik vooral genoten van de mooie kleuren van de film, de typische jaren ‘50 setting en de zeer aanwezige muziek van Lionel Newman (gearrangeerd door Sinatra adepten Bill May en Nelson Riddle). De hele sfeeropbouw is zeker in het eerste deel van de film belangrijk omdat je als kijker toch vrij snel meer weet dan de politie. Naar het einde toe wordt het dan toch weer even wat spannender. Mooi.

Gefilmd op 16 dagen tijd was dit de eerste quickie van Elvis of moeten we zeggen Colonel Parker. Van het budget van $ 1.300 K ging $ 750 K als fee naar Elvis en Parker. De rest kon dan besteed worden aan de film. De productie was in handen van Sam Katzman, berucht om zijn goedkope aanpak en goed bevonden door Parker aangezien hij dan zelf een grotere fee kon opstrijken uit het budget.

De sets zijn minder dan in vorige films maar er is voldoende gekte om te vermaken. Een typisch product van zijn tijd. De stereotype benadering van hillbillies was misschien ook typerend voor comedy’s in die tijd - allesbehalve fris - maar als ‘stand alone watch’ valt me dit wel mee. Het gedoe met Elvis in dubbelrol is qua camerawerk zwak en slordig uitgewerkt. Het komt niet zo professioneel over.

De liedjes zijn eveneens ingeblikt in een rush op 15 u tijd gespreid over 2 dagen. De meeste mogen er zeker zijn. Sommige liedjes worden gehaat door de fans maar het is en blijft wel een musical en binnen die context niets abnormaals.

Begrijpelijk dat Jane Fonda een oscar heeft gewonnen voor haar acteerprestatie in deze film. Ze speelt de pannen van het dak, het moet zijn dat deze rol haar als gegoten zat. Net als haar kledij overigens want je kan er moeilijk naast kijken dat ze de hele film lang geen b.h. heeft gedragen. Ja, 1971 was nog een uitloper van de sxities, en dat waren echt nog andere tijden. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat het lag aan een gebrek aan budget .

Klute zou moeten draaien - zoals de titel aangeeft - om privé-detective John Klute, in een rol van Donald Sutherland. Hij viel me toch wat tegen eigenlijk, vond hem redelijk flets spelen, met het charisma van een stijve hark. Of lag het toch aan het soort rol? Wat anderzijds Jane Fonda nog meer de gelegenheid gaf om te schitteren.

Naar hedendaagse normen heeft deze film een redelijk traag script, waarbij de nadruk veeleer ligt op het opwekken van suspense dan het volgen van bijzondere gebeurtenissen. Het gaat natuurlijk om de zoektocht van Klute naar een verdwenen man, maar het neemt allemaal zijn tijd.

Qua sfeer en Morricone gelijkende soundtrack doet deze film me nog het meest denken aan de giallo die toen opgang maakte. Het lijkt erop dat men inspiratie heeft gehaald bij de jonge Dario Argento & co, al vind ik zeker niet dat deze Klute de Italiaanse originelen overtreft. Daardoor heeft deze film voor mij een Europese feel, ondanks dat hij mooi op locatie in New York geschoten is.

Alan J. Pakula en cameraman Gordon Willis (heeft ook meegewerkt aan The Godfather saga) kennen duidelijk hun vak. Eén van de visuele hoogtepunten vond ik de finale waarin Jane Fonda belaagd wordt in old school noir stijl. Wat het film noir gegeven nog betreft, vond ik de dialoog tussen Fonda en haar psychiater, als draad doorheen de film en als alternatief voor de klassieke bariton voice-over, een heel geslaagde vondst. En misschien ook wel tekenend voor het vrouwelijk overwicht in deze film, ondanks de aanwezigheid van Klute.

Al met al een degelijk gemaakte film al vind ik in dit genre de Italiaanse giallo een heel stuk intenser.

Fantastisch. Deze had ik al een keer gezien op groot scherm met live piano ergens in de jaren negentig en blij dat het tot een herziening gekomen is. Van begin tot eind zat ik aan het beeld gekluisterd. Als we dan toch een keer het woord ‘meesterwerk’ willen laten vallen, dan graag bij deze film. Briljant scenario waarbij ik me afvraag of het verfilmde boek van Selma Lagerlôf ook opgebouwd was met flashbacks.

Voor hedendaagse kijkers misschien een moralistisch verhaal maar dat doet er helemaal niet toe want het is áf, als studie van de menselijke psychologie, en zoiets als onvoorwaardelijke liefde. Dat laatste dan in de persoon van de mooie jonge zuster Edit, lid van de Salvation Army (bij ons bekend als Leger Des Heils).

Briljante regie en effecten van respectievelijk Victor Sjôstrôm en cinematograaf Julius Jaenzon. En het heeft ook geholpen dat ik een versie gezien heb met begeleidende soundtrack van master of drones Matti Bye. Qua sfeer en beleving staat deze Phantom Carriage voor mij op dezelfde eenzame hoogte als het betere lugubere werk van een Murnau.

Een echt Belgische film. Belgisch - omdat de film tweetalig opgevat is in dialoog en aftiteling. Ironisch genoeg was regisseur en producent Jean Daskalides dan weer van Griekse komaf. Hij was een bijzonder man met vele talenten - vooral excelleerde hij als chocolatier - die in aanloop naar deze eerste en enige langspeelfilm reeds een twintigtal jaar op enthousiaste wijze (amateur)filmpjes maakte, waarvan zijn Gentse journaals wel wat lokaal succes kenden.

Inhoudelijk lijkt Kruiswegstraat 6 een variant of poging in het giallo genre dat toen wel internationale weerklank had. Het kan bijna niet anders dan dat Daskalides wat films van Dario Argento bekeken heeft, wanneer je de plotopbouw (inclusief dooie momenten), sleutelgebeurtenissen en vreemde personages bekijkt.

Het milieu waarin de film zich afspeelt is deze van de Franstalige bourgeoisie in Gent, met butler en al. De liefde voor Gent steekt Daskalides evenmin onder stoelen en banken, want we krijgen meermaals de kans op sightseeing in het Gent van begin jaren zeventig. Het centrum was dan duidelijk nog niet verkeersvrij, met auto’s die parkeren tot aan de poort van de Sint-Baafskathedraal toe. Die sightseeing was voor mij eigenlijk het meest interessante punt aan deze film. Alle respect voor Daskalides om deze film te maken en te financieren - zonder overheidssteun - maar het mankeert gewoon aan spankracht voor een thriller. Het maken van een thriller vraagt een minutieuze afstemming van montage, muziek, acting etc. en dat is hier niet aan de orde. Hoewel er wel flitsen van talent zijn op andere momenten, zoals de montage van het feestje in de nachtclub. Cameraman van dienst is trouwens Paul De Fru, in vroegere tijden de cameraman van Edith Kiel en Jan Vanderheyden, en dit was meteen ook zijn laatste film.

Ondanks de tekortkomingen toch het bekijken waard als tijdsdocument.

De filmproductie stond in de jaren ‘30 in Vlaanderen nog in de kinderschoenen. Henri Storck en Charles Dekeukeleire waren zowat de pioniers met hun docu’s met avant garde touch. En dan had je vanaf 1934 (release van De Witte) nog de opgang van de volkse kluchten gemaakt door Edith Kiel en Jan Vanderheyden. Kiel en Vanderheyden kozen bewust en uitsluitend voor het humoristische genre omdat dat volgens hen het enige leefbare genre in Vlaanderen was. En ze hadden zeker een punt.

Enter Charles Dekeukeleire die met Het Kwade Oog de eerste dramafilm in Vlaanderen realiseert. En meteen betekent het ook het einde van zijn carrière als regisseur van speelfilms aangezien het gigantisch flopt. Jammer eigenlijk want dit is voor mij toch een wonderlijk werkje. Gebaseerd op een toneelstuk van literair icoon Herman Teirlinck - die hier ook instaat voor de dialogen - is het een film met een droomachtige kwaliteit. Een mix van Vlaamse plattelandsfolklore, natuurbeleving, religie en hoogromantiek. De mystiek wordt aangezwengeld door de passende score (uitgevoerd door het Nationaal Orkest van België). In een beeldtaal die doet denken aan Eisenstein - intense close-ups, montage en inzet van allerlei cinematruukjes. En dan is er nog de climax met het haast surrealistische visioen dat ook weer in de avant garde hoek zit.

Qua sfeer sluit het meer aan bij de silent movie dan bij de talkies. Wat ook weer niet verwonderlijk hoeft te zijn omdat Dekeukeleire zijn start heeft gekend in het tijdperk van de stomme film.

Bijzonder filmpje en fijne ontdekking dit.

Prima horror/science-fiction voor zijn tijd. Een geïsoleerde kleine groep mensen wordt bedreigd door een extern gevaar en dat is natuurlijk recept voor heel wat spanningen. De psychologie in de onderlinge relaties speelt dan ook een grote rol. Anderzijds is er een maatschappijkritische laag aanwezig. De link met de tijd van toen is heel duidelijk. Het begint al met de intro rond de moord op de Britse ambassadeur. Dit was ook de tijd van de moorden op de Kennedy’s. En dan zijn er de talrijke verwijzingen naar de Vietnamoorlog, tot en met de aanwezigheid van een getraumatiseerde weduwe van een Amerikaanse GI. In de montage van bepaalde beelden komt ook het Japans oorlogstrauma van de atoombommen bovendrijven. De boodschap wordt naar het einde toe heel expliciet gemaakt. Het is dus een film die werkt op 2 niveau’s en dat kan ik zeker smaken. De fx mogen er verder wel zijn, is zo een beetje het niveau van Star Trek van toen.