Opinions

Aardige docu waarin men op zoek gaat naar de roots van Ernest Claes.Het is geen droge interviewronde maar men wil optimaal gebruik maken van het beeld als medium om de informatie over te brengen. Enkel in de intro en outro zien we de dan éénenzeventigjarige Ernest Claes rondwandelen met vers gesteven pak, gestopte pijp en intellectueel brilletje - naast zijn eveneens schrijvende maar in de schaduw levende eega Stephanie Vetter. De hoofdmoot wordt ingevuld door Guide Daans die enkele passages uit het leven van de jonge Claes acteert, met daarover de commentaar van Ernest Claes. We zien hem rondhangen in velden en beemden rond Zichem en Averbode, alsook de abdij van Averbode, tot hij de overstap maakt naar het college van Herentals in zijn tienerjaren. Wat me over zijn jeugd nog het meest is opgevallen, is de centrale plaats die de katholieke religie op dat moment inneemt in de maatschappij.

Deze docu dateert uit 1956, oogt en klinkt verouderd met bij momenten sentimenteel en wat we vandaag gezwollen taalgebruik noemen (‘Herentals met zijn goed en eerzaam volk’) en handelt dan ook nog eens over een periode die evenzeer 60 jaar de tijd ingaat naar het leven in ruraal Vlaanderen eind 19e eeuw. Met deze docu maak je dus 2 fikse tijdsprongen in één klap. Als achtergrondmuziek maakt men daarbij continu gebruik van grote klassieken als Felix Mendelssohn en Edvard Grieg.

Ondanks de vrij korte speelduur voelt Wagon Tracks aan als een episch opgezette western. Hoofdrol William S. Hart wordt in proloog, epiloog en ook tussenin weergegeven als een pionier, man uit één stuk, heldhaftig een weg banend naar Santa Fe voor zichzelf en zijn medemensen. Ondanks deze lofzang aan de mythische held van het westen zorg het scenario ervoor dat deze insteek geloofwaardig overkomt. Knappe verhaallijn, met voldoende rustpunten ingebouwd, en in zijn ontwikkeling verrassend. Het enige punt waarbij ik me wel vragen heb bij gesteld is de reden waarom er geen politie-onderzoek te pas kwam aan het verdachte overlijden van de broer van William S. Hart.

Tweede film met William S. Hart die ik nu bekeken heb, en hij is nog in mijn achting gestegen. In deze silent slaagt hij erin een stoere held te spelen die tegelijk ook een mens is. Meesterlijk hoe hij rouwt om de ontijdige dood van zijn broer. Hart tilt de film naar een hoger niveau. Maar ook zijn medespelers doen het prima, met Jane Novak en Robert McKim voorop.

Voor mij wordt deze film perfect geregisseerd door Lambert Hillyer met schitterende fotografie van Joe August. De woestijn is een onderdeel van het verhaal en je voelt als kijker de hitte als het ware op je neerdalen. Mooi ook hoe men de sfeer van de diverse dagelijkse tijdstippen aangeeft met diverse kleurenfilters (sepia, lichtblauw, zachtrood).

Conclusie. Wagon Tracks is een erg verzorgde productie en zeker de beste van het handvol stomme westerns (pre-1920) die ik nu gezien heb. En Hart is geweldig.

Eén van de vele Bing Crosby vehikels met een standaard love is in the air verhaal aangevuld met enkele liedjes. Deze keer bevinden we ons in Hawaii: palmbomen, mooie dames, bloemenkransen, you name it. Bing geeft het beste van zichzelf - ook al is dat misschien niet zoveel als acteur. De liedjes met Hawaiiaanse instrumentatie/inslag mogen er best zijn. Blue Hawaii zou uitgroeien tot een kleine klassieker, tot de versie van Elvis Presley in Blue Hawaii (1961) toe.

De humor in Waikiki Wedding vind ik iets minder dan in voorgaande Crosby producten al heb ik toch enkele keren kunnen lachen. Net zoals in Rhythm on the Range (1936) zijn Bob Burns en Martha Raye van de partij als komische sidekick. Met name Martha Raye bezondigt zich aan overacting. Misschien deel van haar act als comedienne maar voor mij werkt het niet. Het leukst vind ik haar dan nog in het swingende muzikale moment.

Heeft het letterlijk en figuurlijk allemaal niet veel om het lijf, dan heb ik nog vooral genoten van de regie en fotografie van respectievelijk Frank Tuttle (vandaag bekend van enkel noir classics) en Karl Struss (o.a. samenwerking met F.W. Murnau op het cv). De films met Bing Crosby hebben verder de uitstraling van het jazz age icoon zelve: relax … En ten gepaste tijde ga ik er graag in mee.

Wow. Schitterende biopic. Ik had geen idee van het jeugdtrauma van Johnny Cash. Verhelderend. Goed geschreven script volgens de regels van de kunst. Schitterende acteerprestaties van Phoenix en Witherspoon. Ondanks de lengte heeft het me geen moment verveeld. De jaren ‘50 was misschien wel de beste periode ever voor wat de rock betreft. En de sfeer zit er hier goed in. Fijn dat de rest van het Sun label hier ook zijdelings aan bod komt - Elvis, Roy, Jerry Lee, Carl.

De platen van Johnny staan nog steeds als huizen en deze film is een mooie tribute aan ‘s mans leven, werk en liefde.

Eén van de laatste niet-thrillers die Hitchcock maakte alvorens zijn reeks te starten met The Man who knew too Much. Hitchcock heeft werkelijk films gemaakt in heel veel genres en met deze heeft hij warempel ook een operettefilm gedaan. Een genre dat in die tijd populair was in Duitssprekende landen en ook in Groot-Brittannië. Het verhaal zelf is gebaseerd op een operette en heeft weinig van doen met de realiteit van de historische personages Johan Strauss Jr. en Sr. behalve de werken die van hen gebracht worden. Voor mij is het een heerlijke comedy. Hitchcock was een man met veel humor en dat toont hij ook in zijn latere bekende suspense movies. In deze film geen suspense maar enkel romantiek, muziek en comedy. Prima in beeld gebracht - hoewel misschien standaard naar de normen van Hitch - en met een leuk tempo. Belangrijkste is dat de humor goed overkomt, 90 j na datum is dat niet altijd vanzelfsprekend.

hitchcock challenge # 34

Brits misdaaddrama dat zich concentreert op een kat-en-muisspelletje tussen Scotland Yard en de jacht op de geesteszieke seriemoordenaar Eric Portman. Prima opbouw en tempo waarbij de nadruk vooral ligt op de dialoog. Niettemin zijn er ook enkele visueel knappe scenes, met name degene waar Eric Portman zich richt tot zijn (potentiële) slachtoffers in afgelegen parken. Goeie acteerprestaties van Portman zelf - het soort psychopaat die je samen met zijn moeder zo zou zien opduiken in een Hitchcock - , Dulcie Gray en Derek Farr. Wat ik knap vind is het feit dat de attitude van de kijker - was in elk geval mijn ervaring - naar het karakter van Portman toe kan variëren van walging tot medelijden, aangezien naar het einde toe blijkt dat het in medische termen gaat om een zieke geest die eigenlijk hulp zoekt, helaas na tal van slachtoffers.
Behalve een degelijk scenario en goede regie, ook goeie punten voor de integratie van de Londense buitenlocaties met als hoogtepunt de finale in Hyde Park. Verder was ik weg van de muziek gecomponeerd door Mische Spoliansky, met een steeds weerkerend motief en wel eentje dat erg goed in het gehoor ligt.

Conclusie. Een goed gemaakt Brits product met tal van aantrekkelijke elementen die Hitchcockiaans aandoen - de master was op dat moment al enkele jaren vertrokken naar Hollywood - maar waar misschien nog een tikje meer had ingezeten op vlak van suspense. Zeker een aangename kijkbeurt.

Zeker een westernproductie met epische allure maar in dit geval heeft de mayonaise bij mij niet gepakt. Waaraan ligt het? Op zich wel een film met een interessante verhaallijn. En personages die niet ééndimensionaal zijn. Het risico met complexere personages is echter dat het op één of andere manier nog geloofwaardig moet blijven. En dat gevoel had ik hier niet, bij de manier waarop Henry Fonda, Richard Widmark en mindere mate Anthony Quinn heen en weer schuifelden op het continuüm tussen goed en kwaad. Henry Fonda gaat op het eind helemaal onkarakteristiek door het lint, laat zijn fiancé achter zonder haar een blik waardig te gunnen. Vreemd. Al lees ik hier en daar dat de verklaring zou liggen in homoseksuele gevoelens van Fonda voor Quinn.
Het personage van Richard Widmark blijkt in zijn vroeger leven dan weer actief betrokken te zijn geweest bij een nooit opgehelderd bloedbad (als ik het goed heb). En toch komt hij er mee weg en eindigt hij in de film als vertegenwoordiger van de wet. Ook de manier waarop hij zich ontpopt van meeloper bij een bende tot koelbloedige gunman (aan de goede kant van de wet), en dit zelfs met een zwaar geblesseerd hand hmmm …
Sowieso een film met een wat te lange speelduur voor wat het uiteindelijk is, en daarin zitten dan ook soapachtige elementen (de wisselende relaties met de vrouwen en tussen de mannen onderling). Een soap met bodycount, al is dat verdict misschien net ietsje té hard.

Visueel een pareltje met een verhaal dat zich afspeelt in de NY underground. Een opeenvolging van schaduwgevoelige neonverlichte locaties waar de metro langsraast. Ik heb daarbij de director’s cut gezien met het comic gedeelte. Heel mooi en sfeervol. Het draagt ook bij aan wat de film in wezen is: een simpel en kinderachtig verhaaltje. Het visuele, met een uitgekiende regie en fotografie, in combi met een evenzeer uitgekiende soundtrack en originele score van Barry DeVorzon zorgt ervoor dat dit anderhalf uur genieten is. Het is als het kijken naar mooie plaatjes en dat verveelt me niet gauw. Een film met een cultgehalte en welverdiend lijkt me. Recentelijk heeft de complete soundtrack - met elke cue - een release gekregen bij Waxwork Records.

Eentje uit lang vervlogen tijden. Heel wat grote namen doen eraan mee waaronder de immer sympathieke Charles Janssens. Verder ook het debuut van Wies Andersen. En vermeldenswaard zijn nDora Van der Groen, Gents icoon Romain De Coninck en Antwerpse iconen De Woodpeckers. Het is dus een nostalgische trip en wel met de grandeur van een cruise die vanuit wereldhaven Antwerpen vertrekt. De humor is soms leuk maar even vaak oubollig. Maar dat geeft niet en het hangt ook ergens samen met de tijdsgeest. Het is ook een muzikale film. Aan boord van het cruise schip wordt heel wat show en zang verzorgd. De muziek is in echte jazz /easy listening stijl. De op dat moment nog piepjonge Anni Anderson acteert én zingt (of is het omgekeerd). Het titelnummer van de film zou eigenlijk een evergreen moeten zijn.

Ondanks alle aanwezige talent komt het soms al te theatraal over. Het gaat dan ook over acteurs die gewend zijn om op het podium te staan en niet zozeer voor de camera. Een euvel waaraan wel meer films van toen te lijden hebben.

De film heeft het in die tijd goed gedaan aan de kassa. De casting heeft het daarbij slim gespeeld door populaire acteurs uit de centrumsteden in te zetten wat zeker heeft bijgedragen aan landelijke populariteit.

Amusant niemendalletje. Paul Verhoeven surft in zijn debuut mee op de fel veranderde zeden en nieuw verworven vrijheden binnen het filmlandschap van die tijd. In dat zelfde jaar kwam ook het redelijk beruchte Blue Movie (1971) uit dat net zoals Wat Zien Ik een topsucces in de Nederlandse cinema werd. De jaren ‘70 was dan ook een bijzonder tijdvak waarin dit soort films - in die tijd baanbrekend op vlak van naakte toestanden - enkel bekeken kon worden in de cinema aangezien video pas in de jaren ‘80 beschikbaar zou worden. Het doet nu wel wat vreemd aan dat dergelijke films volgens de statistieken nog steeds tot de best bezochte Nederlandse films ooit behoren maar er is dus een goeie verklaring voor.

Wat Zien Ik? Ronny Bierman en Syiva De Leur zijn op dreef als prostituees in het Amsterdam van begin jaren ‘70. Fijn tijdsbeeld met die wagens van toen, die meestal erg klein waren vergeleken met nu. De sekstoneeltjes zijn leuk bedacht, al blijft men wel altijd binnen de lijntjes van het welvoeglijke, omdat men misschien toch een zo breed mogelijk publiek wilde aanspreken, ondanks het onderwerp van de film. Ja er zitten op dat vlak toch enkele pareltjes tussen (het haan- en kippenspel, de schoonmaak, de begrafenistoestand, de schoolbank). Naast de sekstoneeltjes ook nog grappige scènes met ontploffinkjes en taarten die in gezichten worden uitgesmeerd. Bij deze film heb je wel het gevoel dat de productie enkel is opgezet omwille van de leuke scènes die een publiek kunnen animeren. Al kan dat ook te maken hebben met de opzet van het boek van Albert Mol waarop de film gebaseerd is. De verhaallijn stelt in de film in elk geval bitter weinig voor, doet er niet echt toe. Het kabbelt wat voort aan de oppervlakte zonder toe te werken naar een climax (en dat voor een film die focust op het seksuele leven in al zijn variaties). Onderhoudende film dus maar niet eentje die lang zal bijblijven, of het moet zijn voor één van die anekdotische sekstoneeltjes. Wel mooi in beeld gebracht door Paul Verhoeven en camareman Jan De Bont, dat is zeker waar.

Op tien dagen tijd geschoten door Sidney Gilliat die eveneens instond voor het script (we kennen hem ook van samenwerkingen met Carol Reed en Hitchcock), en is onderdeel van de zogenaamde Gainsborough melodrama’s. De film speelt zich af in Londen ten tijde van de eerste oorlogsjaren en heeft een simpele doch vermakelijke verhaallijn, die inspeelt op het gegeven van de Britse mannen die in het leger dienen terwijl hun vrouwen thuis de eindjes aan mekaar knopen, in aanwezigheid van opportunistische mannelijke achterblijvers. De eerste helft van de film is melodramatisch tot juicy (voor die tijd) te noemen, en zal wel het vrouwelijk publiek van toen hebben aangesproken. Het laatste half uur neemt de actie meer en meer toe, met als hoogtepunt een minutenlange knokpartij tussen John MIlls en Stewart Granger - beiden zijn prima in hun rol. Joy Shelton is de love interest maar staat ook wel aardig haar mannetje. Zeker vermeldenswaard is nog de rol van Alastair Sim als de flegmatieke dokter Montgomery vanuit wiens mijmerend standpunt het verhaal vorm krijgt. Behalve het flashbackgegeven zijn er nog visuele noirelementen zoals aandacht voor contrasten in de belichting en inhoudelijk de morele tweestrijd waarin Joy Shelton zich geworpen voelt, met Stewart Granger in de rol van homme fatale. Waterloo Road is als titel niet slecht gekozen omdat er toch behoorlijk gebikkeld wordt onder de jongens. Zoals zo vaak in die tijd eindigt de film met een leuke gag waarna het publiek tevreden terug naar huis kan

Gebaseerd op een 19e eeuws toneelstuk lijkt deze 150 minuten durende film me vooral één lange soap, maar wel een erg onderhoudende. D.W. Griffith is één van de meest controversiële figuren in de geschiedenis van de cinema - filmtechnisch genie met dubieuze politieke opinies - maar in deze film kunnen we als kijker voluit genieten van zijn technisch meesterschap, zij het dat je er een streng christelijk moralistische insteek bij moet nemen. Lilian Gish is de ster van deze film en ben in de wolken over haar performance: de legende maakt het hier waar. Prachtige (gepaste) uitstraling, naturelle acteerprestatie in een medium dat zijn limieten heeft - nu ja - bij gebrek aan sound.

Way Down East heeft een prima tempo waarin de gebeurtenissen mekaar niet te snel maar ook niet te traag opvolgen. De inhoud is in se zeer melodramatisch, maar gelukkig vinden we in het middenstuk van de film ook enkele streepjes comedy die het geheel in evenwicht houden. Ook een onverwacht spannende en heel knap gefilmde finale op ijs. Complimenten voor de mooie fotografie bij het gebruik van diverse buitenlocaties. Griffith maakt eveneens gebruik van filters die de scènes kleuren naargelang binnen/buiten/tijdstip. Verder heeft het ook geholpen dat ik de versie bekeken heb die gerestaureerd is door het Museum of Modern Art, waarin men destijds gecensureerde scènes terug heeft kunnen toevoegen en ook de prachtige orkestrale score heeft kunnen recupereren. Toppie.

Vermakelijke muzikale komedie. Bing Crosby neemt de meeste schermtijd in beslag, samen met love interest Carole Lombard. Bing croont naar hartelust en acteert verder op zijn kenmerkende wijze. Het tweede is duidelijk een aanhangsel van het eerste. Maar dat stoort niet in een productie die gevuld is met gags en een cast die van wanten weet. Te vermelden waard is ook het feit dat Carole Lombard het eerste kwartier van deze pre code film te bewonderen is in diep uitgesneden avondjurk. Verder heb ik vooral genoten van de inbreng van Gracie Allen. De tweede of derde film dat ik haar aan het werk zie; in één van de films met WC Fields speelt ze krek dezelfde rol van dom meisje. Echt wel lollig. In de film hier zien we ook Ray Milland aan het werk in een ondersteunende rol, al had ik dat op het moment zelf niet echt door met zijn nog jonge look.
Opvallend nog dat naar het einde toe de sociale kloof tussen rich girl Lombard en sailor Bing Crosby wordt gedicht wanneer blijkt dat Bing een architectendiploma op zak heeft. Daarmee blijkt hij instant waardig om een relatie aan te gaan met Lombard.

Goed standaard vermaak is dit.

Topfilm haha. Ik herinner het me nog toen hij uitkwam. En dan vooral de scene waarin Kelly LeBrock voor het eerst haar opwachting maakt, dat maakte enorme indruk op mijn piepjonge ik. Echt een typische eighties teeny fun movie met leuke humor en toch ook weer enkele spectaculaire actiescenes (met de motorbende). Blij deze herzien te hebben. Ook de soundtrack verdient een vermelding met de typische energieke vibe van toen.

De roman De Vlasschaard werd in 1907 gepend door Stijn Streuvels en groeide uit tot een Vlaamse klassieker. Tot in Duitsland toe met vertalingen, waarna de Duitse filmmaatschappij Terra in 1941 contact opnam met Streuvels om hun idee voor verfilming toe te lichten. Na de nodige uitwisseling tussen Streuvels en Terra werden dan in 1942 de opnames gerealiseerd. De buitenopnames vonden plaats op locatie in Vlaanderen - daar stond Streuvels op. De binnenopnames vonden nadien plaats in de Duitse Ufastadt studios - inclusief een volledig nagebouwde ‘Vlaamse’ hoeve.

De hoofdrol van de stugge boer Vermeulen wordt grandioos vertolkt door Paul Wegener. Op dat moment was hij al ruim 2 decennia een icoon - niet in het minst door zijn rollen in films als Der Golem. Interessant weetje dat Wegener reeds een band met Vlaanderen had: als soldaat bevond hij zich tijdens WO I in de loopgraven aan het Ijzerfront. Tijdens de opnames in Vlaanderen is hij daarom oorlogsgraven gaan bezoeken.

De andere rollen worden gespeeld door acteurs die eerder aan het begin van hun carrière stonden met voorop Bruni Löbel als Schellebelle (haar doorbraakfilm) en Paul Klinger als zoon Louis. De figuratie werd ingevuld door lokale Vlaamse dorpelingen (niet-professionals).

De Duitse filmindustrie was wereldtop in de jaren ‘20 en begin jaren '30. En ook in 1942 wisten ze nog steeds hoe ze vakkundig een film moesten maken - nadat zoveel talent nazi-Duitsland reeds ontvlucht was.

Het laatste kwartier van de film is echt een ‘expressionistisch’ kwartiertje waarin wordt gespeeld met licht en schaduw ter onderstreping van de verhaallijn. Mooi. Duits cameraman van dienst was Ewald Daub die voordien ook al meegewerkt had aan moeder aller Vlaamse films De Witte van Jan Vanderheyden en Edith Kiel (zelf ook een Duits burger trouwens).

De Vlasschaard is de enige Vlaamse roman die door de nazi’s verfilmd werd. Productioneel moest dit via een censuurcommissie passeren zoals alle andere films gemaakt in het Derde Rijk. De film werd uitgebracht met een Duitse en Nederlandstalige klankband (voor release in Vlaanderen en Nederland) en kende ruim succes bij het publiek in bezet Europa.

Na de oorlog keerde natuurlijk de perceptie rond deze film. Stijn Streuvels kreeg kritiek voor zijn samenwerking met de Duitse filmindustrie en hij zette zijn beste beentje voor om alle kritiek te weerleggen. Idem wat betreft de figuranten die meededen. Zij waren tevreden om een centje bij te verdienen en zagen het niet als een politiek ding (blijkt uit de getuigenissen in de extra’s van mijn dvd).

Een toch wel fascinerende film die ik bekeken heb met de originele Duitse klankband.

Een parodie op de jaren ‘80 summer camp movies al heeft het in bepaalde details zeker een nillies vibe (de muziek, sommige outfits). Verder is het verhaal helemaal niet belangrijk. Valt nauwelijks lijn in te trekken en er zijn geen echte protagonisten. Het is sketchy opgebouwd en moet een platform bieden voor de humor. Dat heeft natuurlijk als risico dat die humor goed moet zijn wat ook weer iets persoonlijks is. Voor mij is het een gemengde affaire. Sommige zaken vond ik leuk (de Vietnam veteraan, bepaalde liefdesscènes) maar andere vond ik helemaal niet werken tot tenenkrommend toe. Het niveau is er niet om er een echt geslaagde comedy van te maken. Sowieso verkies ik toch wel komedies waarin het verhaal even belangrijk is als de invulling.

Creepy sfeervolle film over de strijd tussen de twee zussen Joan Crawford en Bette Davis, met respectievelijk een fysieke beperking en een persoonlijkheidsstoornis. Goed script, prima acteerprestaties, mooie fotografie. Het thrillerelement wordt in deze vrij lange film doorbroken met de ietwat komische scènes rond Victor Buono, zeer welkom wat mij betreft.
Opvallend dat de film voornamelijk bevolkt wordt door vrouwen: naast de twee zussen zijn belangrijke rollen weggelegd voor de buurvrouw, de poetsvrouw en de moeder van V. Buono. De mannen komen er in deze film eerder bekaaid af. Victor Buono speelt de rol van een moederskindje die de zaak niet bepaald vooruit helpt, heeft ook weinig 'mannelijke' kenmerken.
Het gegeven van de film in de film, waarin de echte carrières van Davis en Crawford verweven, alsook de real life animositeit tussen beide actrices, draagt eigenlijk alleen maar bij aan het kijkplezier.
Te bekijken sixtiesklassieker.

Mooie mix van drama, horror, detective en ook een flinke streep noir. Visueel ziet het er geweldig uit met de stad die vooral ‘s nachts in beeld wordt gebracht. Het spel van (neon) licht en schaduw is belangrijk voor de wat naargeestige sfeer die over de film hangt, maar zonder dat het daarom door je strot wordt geduwd. Mooie fotografie dus en ook zeer effectieve regie met gebruik van close-ups op de juiste (spannende) momenten. Ook de muziek van Dana Kaproff is de moeite waard, om niet te zeggen magistraal en nog steeds eigentijds overkomend. Met de omkadering zit het dus zeer goed. Het script is zeker en vast ook intrigerend en wordt gedragen door degelijke performances. De moeilijkste rol is ongetwijfeld weggelegd voor Tony Beckly als psychopaat. Het is opmerkelijk dat het middenstuk van de film een menselijk gelaat bezorgd aan de psychopathische moordenaar. Vanuit zijn standpunt bekeken is het ook maar een contactgestoorde geesteszieke waar geen afdoende behandeling voor bestaat.. Ook Charles Durning als detective zie ik graag bezig. Met zijn fysiek nu ook wel niet ideaal om kans te maken in achtervolgingen.

Door de combinatie van visuele elementen, de muziek en de aandacht voor de psychologie van de personages zat ik toch op het puntje van mijn stoel. Spannender dan heel wat slashers waar men al eens graag bloed in het rond spuit. Zeer goeie film dus maar toch geen regelrechte topper. Daarvoor vind ik het script en ontwikkeling van de verhaallijn uiteindelijk te fragmentarisch. Het ontbreekt een beetje aan een echte hoofdrol die het van begin tot eind trekt. Maar de positieve punten trekken de score zeker op voor mij.

Mooi gefilmde mystery/noir van de hand van William Castle. Er zitten heel mooie scenes in waarin gespeeld wordt met licht en schaduw; bvb. het verblijf van Kim Hunt er in de hotelkamer waar pulserend licht invalt van de overkant van de straat, de scene waarin Kim Hunter op de vlucht is in het park …

Verdere topscenes betreffen het bezoek van Hunter en Jagger aan de zwarte club Big Jim (ten tijde van rassensegregatie in de USA) en zeker ook de rit naar Louisville.

Acteerprestaties zijn redelijk ok, er rekening mee gehouden dat het script nogal ongeloofwaardig is op verschillende vlakken. Het uitgangspunt - 2 quasi onbekenden die trouwen - is ver gezocht, en in de rest van de film betert het niet qua karakterzetting en geloofwaardige plotopbouw.

Niettemin is kijkplezier verzekerd voor wie houdt van noir en classic hollywood.

En omwille van de geslaagde styling geef ik toch een ruime drie sterren.

Een film met weinig balans. Het is een musical dus het is wel te verwachten dat er liedjes in zitten. Maar het is verrassend dat het zo uiteenloopt van garagerock (Sam The Sham), over Britpop (Herman’s Hermits), entertainment (Liberace), classic jazz (Louis Armstrong) tot … Connie Francis toe (voor de gelegenheid met een Phil Spector meidensound). Er zit geen lijn in en de sfeer schiet op dat vlak alle kanten op. Tussendoor is er ook nog een groepschoreografie verwerkt met tap dance. Gelukkig zijn de liedjes en scènes op zich wel vermakelijk. Met uitzondering van de wat stijve interpretaties gebracht door Harve Presnell. Hij is ook te oud voor de rol die hij hier speelt (college boy) en sorry maar de chemie met Connie Francis ontbreekt volledig. Voor chemie moet je dan wel met 2 zijn maar aan Connie zal het voor mij niet liggen want zij speelt altijd met veel charisma in de handvol films die ze gedaan heeft.

Een film met Louis Armstrong kan ik sowieso niet buizen (zakken voor de Nederlanders) dus ik focus dan maar op de positieve elementen van de film.

Een tienerfilm met historische waarde want één van de eerste waarin een onderwerp als adolescente seksualiteit en de veranderingen in de moraal van de jeugd in de USA aan bod kwam. Voor mij kwam het dan ook veel meer sixties dan fifties over, een beetje een voorschot op de seksuele revolutie die nog komen zou (al is die revolutie eigenlijk al deels op gang gekomen in de jaren ‘50). Het is dus zeker een interessante tijdscapsule die aangeeft hoe in het momentum van 1960 naar relaties werd gekeken in de USA. Of in elk geval hoe relaties worden afgebeeld. Ik vond het mooi dat het onderwerp van de seksualiteit effectief aangekaart wordt in college in één van de beginscenes. Dat geeft je als kijker toch meteen context, zelfs al komt het dan getelefoneerd over. Een beetje context die ik bijvoorbeeld miste in de remake van 1984 (die dan ook een beetje de mist ingaat als totaalplaatje). Verder is het een slim ontwikkelde film waarin tragedie en (vooral) komedie met mekaar verbonden zijn, een beetje zoals in het echte leven dus. Goeie acteerprestaties met een opvallende Dolores Hart. De toon van de film beviel me echt wel, net als de muziek die bestaat uit een mix van hippe cool jazz en Connie Francis die haar acteerdebuut mag maken.

Girl meets boy want de verhaallijn vertrekt toch vanuit het standpunt van 4 meiden die een strandvakantie boeken. Veel meer plot is er niet en dat is ook niet de bedoeling in dit soort films die inzoomen op de genoegens van zon, zee en sex. Toch een beetje jammer dat de humor niet echt aanwezig is in een film die doorgaat voor een komedie. Het is eerder grappig omwille van bepaalde situaties (typisch geblondeerde grieten e.d.) maar zonder dat het daarom intentioneel is. Een pluspunt is zeker de sterke soundtrack met enkele podiumacts van rockabilly band The Rockats als blikvanger. De eighties vibe is ook altijd een bonus in dergelijke films. De pluspunten overwegen dus ik heb me er nog wel mee vermaakt. Leuk weetje dat Lorna Luft dochter van Judy Garland en halfzus van Liza Minnelli is.

Nadien kwam ik nog te weten dat het gaat om de remake van Where the Boys Are (1960) . Heb ik intussen ook bekeken en die is wel beter.

Aangename film noir met sterke acteerprestaties van een voortdurend in psychose verkerende Gene Tierney, bezorgde echtgenoot Richard Conte, slechterik Jose Ferreren niet te vergeten politierechercheur Charles Bickford. Ik hou wel van het Freudiaanse sfeertje dat zijn opgang maakte in de films van de jaren veertig, zoals ook in Whirlpool het geval is. Gene Tierney wordt opgejaagd door spoken uit het verleden - een geliefkoosd thema in noir city - en daaraan gekoppelde neuroses.

Akkoord met de meningen op het forum dat bepaalde ontwikkelingen in het script - ik ga ze niet herhalen - niet erg geloofwaardig zijn. Niettemin beleven liefhebbers van het genre een fijne tijd met deze psychologische thriller, waarin de nadruk weliswaar eerder ligt op praten dan op actie.

De regie van Otto Preminger is uitstekend, en dat geldt ook voor de cinematografie die in handen is van drievoudig oscarwinnaar Arthur C. Miller.
Zo vind ik dat de film minstens één magistrale scene bevat waarin Jose Ferrer in het huis van de vermoorde Theresa Randolph (Barbara O'Neil) luister naar de grammofoonplaat met bekentenissen van diezelfde Theresa, terwijl het schilderij van Theresa op hem neerkijkt. Dezelfde scene riep in mij trouwens herinneringen op (oei Freud loert reeds om de hoek) aan de klassieker Laura (1944), eveneens geregisseerd door Preminger en met Gene Tierney in de hoofdrol. Daarin versterkt door de mooie score van David Raksin, in zijn herkenbare romantische stijl, die eveneens de muziek voor Laura heeft gecomponeerd.

Goeie mystery noir die incheckt op de paranoia van een Amerikaans stadje in de greep van een moordenaar, ten tijde van wereldoorlog II. De film klokt onder het uur maar dat volstaat om dit verhaal verteld te krijgen. Bij deze productie zijn geen grote namen betrokken, lijkt eerder een B-film, maar de verschillende elementen in deze film werken wel. Solide acteerprestaties en script, onderlijnd door een fijne originele score. Goeie hoofdrollen van John Hubbard en Rita Quigley. Ook genoten van de inbreng van dedective Cy Kendall (die ik leren kennen heb in de film Johnny Eager). Eén opmerking bij de ontknoping. In deze film wordt gezondigd tegen de ongeschreven regel van de whodunit dat de dader van een moord één van de personages betreft. De uiteindelijke dader blijkt echter iemand die de kijker nooit te zien krijgt. Heb genoten van deze kleine film.

Eerste van acht Whistlerfilms waarvan er vier zouden geregisseerd worden door William Castle. De opening in de bar en donkere achterafsteegjes is sterk en sfeerbepalend voor de rest van de film. Heel simpele verhaallijn maar men slaagt er wel in om de spanning gaande te houden. Richard Dix speelt niet de rol van zijn leven maar voldoet wel als opdrachtgever en slachtoffer van de criminele J. Caroll Naish. Pluspunt is verder de aanwezigheid van Gloria Stuart met haar aangename verschijning. De geheimzinnige Whistler die er zelf eigenlijk nauwelijks aan te pas komt en die de gebeurtenissen enkel overschouwt, heeft wel iets cheesy (vanuit hedendaags perspectief), maar het draagt voor mij ook bij aan de charme van deze B-film.

Boeiende inkijk in de interne keuken van een toonaangevend museum. Het kunstbeleid lijkt er op een ontzettend moeilijke evenwichtsoefening waarbij de focus zich lijkt te beperken tot identiteit. In die zin weerspiegelt het wel wat er aan debat gaande is onze huidige samenleving.

Het ging daarbij verbazend weinig over inhoud. En wat ook opvalt: kritiek wordt geëvalueerd naar gelang de identiteit van degene die het uitspreekt. Kleur bepaalt het debat op verschillende niveaus. Het kan ook samenhangen met de montage, dat weten we niet. Maar ook de gemonteerde grapjes - “hey straks denken ze nog dat de bestuursraad enkel uit witte mannen bestaat” - gingen toch voornamelijk in die richting.

Die hele worsteling heeft ook iets meelijwekkend en betuttelend, met dat krampachtig opdelen in vakjes, opwaarderen of depreciëren op basis van identiteit en censureren wat niet meer past binnen de hedendaagse norm. Het opgeheven vingertje is nooit ver weg.

Prima geregisseerd en met een passende soundtrack van zagende strijkers.

Jaren geleden heb ik hiervan een theaterversie gezien en nu was het dan eindelijk de beurt aan de beroemde film. Terecht een klassieker lijkt mij. Het heeft de hoge verwachtingen helemaal kunnen inlossen. Dankzij de prima acteerprestaties want daar drijft deze film helemaal op. Liz Taylor heeft me dan toch verbaasd in positieve zin hoe ze een sensibele dronkelap neerzet. Top. Ook Richard Burton is top. De twee anderen zijn meer dan goed. Het is een echte praatfilm natuurlijk waarbij de regie en fotografie perfect inspelen op de sleutelmomenten. De close-ups onderlijnen bepaalde stukken. De keuze voor b&w draagt bij aan de onderliggende sombere sfeer. Dit doet me ook denken aan de eigenzinnige impro cinema die John Cassavetes in die jaren bracht. Maar dit is dan wel een volbloed Hollywoodproductie, die inzet op een real life play. En met groot succes.

Een heerlijk stukje eighties pop culture/extravaganza. Voor regisseur James Foley - vriend van Madonna en toenmalig echtgenoot Sean Penn - was het zijn eerste major movie. Zijn debuut had hij gemaakt met At Close Range waarin Penn de hoofdrol speelt en Madonna op de soundtrack te horen is.

Het is vlot in beeld gebracht zoals het hoort met dergelijke action comedy’s. Natuurlijk is het wel zo dat alles wat een superster als Madonna deed/doet onder een vergrootglas wordt gescreend. Iets als hoge bomen die veel wind vangen en waar gretig wordt op ingespeeld (o.a. door Madonna zelf).

Het is een comedy en het is lachen geblazen. De humor, enkele spectaculaire auto chases en crashes, de zaken die je sowieso verwacht in zo’n eigthies piece. Madonna speelt alsof ze een cartoon poppetje is en dat is prima zo. Daarom is het ook ‘tekenend’ dat de opening credits effectief geanimeerd zijn met een Madonna persona dat herinnert aan Betty Boo.

In het begin van de film kust ze in de gevangenis de poster van Elvis (in Jailhouse Rock outfit) op de muur. En da’s een mooie samenvatting waar deze film voor staat: humor, muziek, camp, pretentieloos amusement. Het vat zeker ook een joie de vivre die je in vele eighties films terugvindt. Verder ook de moeite waard om het New York van toen nog eens terug te zien.

Kolderesk avontuur van Harold Lloyd als naieve miljonair op gezondheidstrip in een (fictieve) bananenrepubliek waar een revolutie aan de gang is. Deze film kon mij iets minder boeien dan het betere werk dat ik van hem intussen gezien heb (Safety Last, Girl Shy). Daarvoor vond ik de talrijke vechtscenes iets te langdradig op een totale tijdsduur van 63 minuten. Maar niettemin is ook in deze film leuke humor verwerkt zoals de liefhebbers het graag willen.

Blij dat ik deze klassieker eindelijk gezien heb. Helemaal mijn ding. Prachtige locaties op het Schotse Summerisle en de inbreng van een folky soundtrack zorgen sowieso voor tonnen sfeer. Het scenario zit goed in mekaar. Het thema paganisme vs. christendom dat zich afspeelt op het randje tussen christelijk Pasen (de intro) en de paganistische Meiviering vind ik goed uitgewerkt. De weerkerende hazen (doodskist en andere scènes) en (de vrouw met) het ei op het kerkhof zijn dan toch typische vruchtbaarheidssymbolen die we hier in onze regio ook nog steeds waarderen met Pasen. We doen er zelf lustig aan mee in een ontkerkelijkte samenleving. Het is op vlak van symboliek dus wel wat opzichtig misschien, maar daarrond draait het hier nu eenmaal. Edward Woodward voert een eenzame strijd als vertegenwoordiger van de autoriteit en bij uitbreiding het christendom en moet dat uiteindelijk bekopen met de dood. In feite sluit hij daarmee aan bij een traditie van de marteldood van zovele christelijke heiligen op missie in Europa in de tijd van de vroege middeleeuwen. Hij gedraagt zich ook zo. Zijn executie is een gruwel maar de nog grotere gruwel zit hem voor mij in de samenhorigheid van de (sektarische) dorpsgemeenschap. In de laatste scènes zijn jong en oud verenigd rond de wicker man en ze zien er … heel gewoontjes uit. De horror van groepsdynamiek.
Visueel toont deze film zich als een koortsachtige droom. De genoemde sfeerschepping doorheen de film, de wat creepy dorpsbewoners, de bevreemdende verkleedpartijen naar het einde toe. Met prima camerawerk dat daadwerkelijk de verhaallijn ondersteunt (bvb. de éénmalig gebruikte slow motion bij de scène met de vrijende koppels). Naar het einde toe ook een prachtige visualisering van Christopher Lee als afgezant van de zonnegod, met zijn wapperende manen als zonnestralen. En het moet ook gezegd dat naakt nog nooit zo functioneel was als in deze film.