Opinions

In de jaren veertig was er een film noir met dezelfde titel en uitgangspunt maar verder houden de vergelijkingen wel op. Deze moderne update is wel een plezier om te bekijken. Het start en eindigt in b&w en met expressionistische camera als verwijzing naar de roots van de film. Tussendoor zien we een flamboyant kleurrijk gebeuren. Goeie verhaallijn en goeie acteurs met Dennis Quaid en Meg Ryan. Het is een hybride van noir, actie en comedy. Zo’n vooruitblik op wat Tarantino zijn handelsmerk was maar dan zonder de knipoogjes. Visueel erg mooi geregisseerd en gefotografeerd. Echt een goed kijkstuk.

Geweldige serie en de film is niet meer of minder dan het verlengde ervan. Het heeft wel een kwartiertje geduurd eer ik erin kwam. Het is wennen aan de cinematografische effecten die (uiteraard) totaal ontbreken in de tv-serie. Het is ook duidelijk dat de film moet kunnen bekeken worden zonder voorkennis van de serie getuige de introductie van personages en situatieschets. Eens dat voorbij was ontvouwde zich in feite een triple aflevering van de tv-serie. Een echt rode draad vond ik er niet in, eerder een aaneenschakeling van heerlijke gags. Ook de bij momenten (maar steeds spaarzame) semi-dramatische soundtrack doet gelukkig niets af aan de luchtige (oorlogs!)sfeer. Mocht het uiteindelijk iets meer zijn dan dat? Nee dat hoefde voor mij niet. De serie was briljant zoals ze was, en daar hoef je in een andere versie niets aan te wijzigen. Ik denk trouwens dat het niet mogelijk was om een andere kant op te gaan met de film omdat die eveneens geschreven is door Jimmy Perry en David Croft, de bedenkers van de serie. Ik veronderstel dat zij moeilijk iets anders konden doen dan hun normale ding. En het zijn toch ook wel twee echte kings of comedy, zie ook hun andere verwezenlijkingen in het comedy gebeuren.

Het is voor mij moeilijk in te schatten hoe iemand deze film ontvangt zonder voorkennis van de serie, maar ik heb er alleszins een entertainende avond mee gehad. Ook fijn dat James Beck hier nog in meespeelt.

Wat een heerlijke film. Escapisme uit de oude doos. Prima rollen van Fred Astaire, Leslie Caron, Fred Clark en Thelma Ritter in een productie waarin het totaalplaatje klopt. Absoluut entertainend; fijne muzikale shownummers, swingend, leuke humor, prima script … De film weet, ondanks het onderwerp, een onschuld uit te stralen die enkel mogelijk was in de fifties, weliswaar een handje geholpen door de Hayes code. Echte feel good met een verzorgde afgewerkte productie en dat kan wel eens deugd doen. They don't make'm like this anymore

Sfeervolle giallo met visuele flair en veel mysterie. Zowel gothic elementen als de mondaine modellenwereld doen natuurlijk denken aan invloed van Mario Bava. Wat bewijst dat die man goede ideeën had. De regie is prima en wordt ondersteund met mooie fotografie. Barbara Bouchet ziet er goed uit en kennen we nog van andere giallo’s. De score van Bruno Nicolai maakt het af. De giallo is een universum op zich en deze hier voldoet aan alle criteria. Fijn voor de liefhebbers.

A kind of tough woman, she is. Joan Crawford spettert alweer van het scherm in deze schitterende noir. Hard boiled, niet op haar mondje – mond – gevallen, op naar de top! Net als in twee voorgaande jaren veertig Warner Bros. films die ik recent bekeken heb, klimt het personage van Joan Crawford de sociale ladder op, ditmaal via het misdaadsyndicaat. En wat opklimmen uit de goot betreft, is dat parallel aan haar eigen levensverhaal, zoals graag vermeld door filmhistorici.

Het verhaal en script van deze film zijn gebaseerd op echte gebeurtenissen die zich afspeelden begin jaren veertig. De “making of” bij de dvd vertoont beelden van de ware personages op wie de film gebaseerd is. Blijkt dat het personage van Joan Crawford een bloedmooie vrouw was, zeker mooier dan Joan Crawford die nochtans bigger than life was in Hollywood. Maar toegegeven, Joan Crawford heeft iets uniek, een screen presence die nooit verveelt. Aantrekkelijk vind ik haar niet bepaald, maar blijkbaar is de camera wel verliefd op haar (geweest) en dat is toch wat telt. In deze film vond ik haar “one of the boys”, eerder dan dat ze werkelijk een vrouwelijke rol had, zelfs al speelt ze vrouwelijk wapens uit – haar vermeende charmes. Ze heeft ook enkele typische mannelijke manieren vind ik, zoals de wijze waarop ze haar sigaretten ter hand neemt. Voeg daar nog de scherpe gelaatsuitdrukking bij – zacht is ze allesbehalve - en het is al niet moeilijk te snappen wat bedoeld wordt met haar ‘mannelijke seksualiteit’.

Maar terug naar de film. Een echte klasbak. Behalve Joan Crawford zien we vooral een reeks B-acteurs opdraven maar die doen het eigenlijk voortreffelijk en passen prima binnen de misdaadsfeer die men (met succes) wil creëren. David Brian als maffiaboss George Castleman en Kent Smith als de naïeve boekhouder doen het prima. Regie is in handen van Vincent Sherman (mij niet bekend) met medewerking van cameraman Ted McCord (heeft nog een staaltje van zijn kunnen getoond in de b&w film Two for the Seesaw), en ze hebben prachtig clair-obscur werk geleverd. Met een script waarin vaart en scherpe humor vervat zit, en dialogen afgevuurd aan een James Cagney gangstertempo.

Interessant weetje dat de villa van gangster Steve Cochran in de film in werkelijkheid het stulpje van Frank Sinatra was bij Palm Springs. Schitterende connectie toch.

Ik wil me best kritisch opstellen maar kan niet anders dan deze film de volle waardering geven.

Noirish melodrama waarin deze keer geen femme fatale in de belangstelling staat, maar wel een homme fatale, gespeeld door Zachary Scott. Scott acteert op overtuigende wijze, al is het de vraag of vrouwen in het echte leven dergelijk stroperig karakter appreciëren, enkelen wel waarschijnlijk. De andere rollen worden eveneens goed ingevuld door Faye Emerson (met wie Zachary Scott het jaar voordien ook al acteerde in The Mask Of Dimitrios) en Mona Freeman.

De muziekscore, van Adolph Deutsch, is knap, met leidmotieven voor diverse personages en stemmingen. Degelijk gefilmd door regisseur Robert Florey en zijn cameraman James Wong Howe, maar ook niet meer dan dat eigenlijk. Het script leest vlot, met een beetje een lomp einde wel.

Geen essentieel kijkvoer, wel prettig vermaak. De aanwezigheid van een homme fatale maakt het wel wat specialer dan vele andere noirs. Al heb ik ergens gelezen dat ze zich hiervoor geïnspireerd zouden hebben op Shadow Of A Doubt van dhr. Hitchcock.

Hey, wat een toppertje is dit!
B-film van de hand van “King of B’s” William Berke die zijn hele leven films geschoten heeft op schema’s van 10 à 12 werkdagen. Deze Dangerous Passage is van minuut één tot het einde een spannende actie noir thriller. Het scenario is geschreven door niemand minder dan Daniel Mainwaring, ook bekend onder zijn pseudoniem Geoffrey Homes, die drie jaar later verantwoordelijk was voor het scenario van de klassieker Out of the Past (dat gebaseerd was op zijn eigen novelle).
Deze korte film (60 minuten) dendert aan perfect tempo langsheen de diverse verhaallijnen. De eerste driekwart van de film speelt zich af in de mist wat enorm sfeerbepalend is. De mist als metafoor voor de onwetendheid in de hoofden voor de personages die mekaar bekampen. Schitterende hoofdrollen van Robert Lowery en Phyllis Brooks, ook genoten van Charles Arnt als notaris (dat lachje van hem). Mooi gefilmd ook, naar het einde van de film toe, met een op de klippen gelopen schip, worden de scenes ‘scheef’ gefilmd, wel passend bij de scheve verhoudingen, en herinnert me aan het Duitse expressionisme.
Een kleine grote film, B-stempel, maar véél beter dan menige A-prent uit die tijd. Aanrader!

Science Fiction in een zeer mooi gestileerd neo noir jasje. Ongeveer elk frame is een visueel pareltje. De donkere stad is natuurlijk de noir locatie par excellence die zich leent voor het werpen van schaduwen, neonbelichting, obscure steegjes, sinistere straatverlichting, … De aankleding van de personages en stad is dan weer een mengeling van retro en futuristische elementen. En de retro gaat breed: de personages lijken enerzijds weggelopen uit de jaren veertig anderzijds lijken de auto’s van één tot twee decennia later te dateren. In combinatie met een Metropolis city geeft dat de film een zeer gothic uitstraling.

Het verhaal mag er ook best wezen. Ik heb het gevoel dat er eind jaren ‘90 nog wel meer films waren die graag speelden met de grenzen van de realiteit: Truman Show, The Matrix om deze maar te noemen. Het is een film vol actie zodat je in principe geen tijd hebt om je te vervelen. Voor mij leek het echter sowieso op een cartoon film à la Batman. Een afstandelijke kijkbeurt en het zijn dan vooral de visuals die zullen bijblijven. De acteerprestaties zijn zeker wel behoorlijk. Maar de bad guys … tja, ze lijken op Nosferatu maar in deze geldt less is more. Een leger van Nosferatu’s is net niet angstaanjagend maar werkt eerder wat op de lachspieren. En wanneer de bad guy niet bedreigend overkomt, verliest de film aan spankracht. Het is natuurlijk een film met diepere lagen, dus ook op dat niveau valt er wat te beleven. Globaal een verdienstelijke kijkbeurt.

Misdaadfilm die zich afspeelt in het milieu van een New Yorkse kunstgalerij, waar geld en wat moet doorgaan voor liefde door mekaar gehaspeld worden. Mark Stevens is uitstekend als private dick in typisch hardboiled stijl, al is hij misschien een tikje huiselijker aangelegd dan Philip Marlowe en Sam Spade. Lucille Ball is uiterst charmant als zijn stijlvolle secretaresse, waarbij nogal gealludeerd wordt op deugdelijke (stereotiepe) talenten wat koken en naaien betreft. Clifton Webb en William Bendix zijn prima als wrong guys, elk op hun manier.

Degelijk scenario dat prachtig in beeld wordt gebracht door Henry Hathaway en cameraman Joe MacDonald die elk een mooi oeuvre in de film noir hebben opgebouwd. Hun combinatie hier leidt tot een meesterlijke studie van licht en schaduw voor de volle duur van de film. Beter dan dit kan je eigenlijk niet verlangen van een film noir. Voeg daar dan ook nog de authentieke (New Yorkse) locaties bij, waar Hathaway een punt van maakte in de films die ik van hem reeds gezien heb, en waarmee hij zich toch wel onderscheidt van een groot aantal studio adepten. En last but not least heeft deze film een opvallende score; in feite wordt enkel gebruik gemaakt van ‘reële’ achtergrondgeluiden, zoals bvb. een orkest dat in de verte speelt, of het meisje met de fluit … Het ontbreken van de klassieke aanzwellende violen en integratie van levensechte geluiden draagt bij aan het intense sfeertje dat over deze film hangt. Een toppertje wat mij betreft.

Heerlijke film als je houdt van film noir en Twilight Zone. De fotografie en regie is spot on waarbij alle visuele stijlfiguren en inhoudelijke thema’s van de klassieke noir langskomen (de lamellen als tralies, low angle shots, de betrokken femme fatale, existentiële angst, fatalisme, …). Toch een mooie krachttoer van Thomas Jane om naast de hoofdrol ook de regie op te nemen. Het is ook een film die gerealiseerd is met minimale middelen. We zien een kammerspiel, zij het in en rond de auto van Thomas Jane, met goeie dialogen, suspense en memorabele scenes. De nacht leek zelden zo donker. Kleine topper.

Van Olivia de Havilland heb ik nog niet veel gezien, maar in deze film krijg je er twee voor de prijs van één. Olivia de Havilland speelt de tweelingzusjes Ruth en Terry - zien ze er niet beeldig uit - in deze volbloed noir. Romantiek, misdaad en psycho-analyse krijg je hier netjes op je bord. Freud - graag geziene gast in de jaren veertig - heeft een meer dan aardig woordje te spreken via de figuur van psychiater Lew Ayres die de dames wil doorgronden. Eerlijk ben ik wel onder de indruk hoe men de scenes met de tweelingzusjes heeft klaargespeeld met de nodige truckage, waarbij ik geen seconde twijfelde aan de voorgestelde realiteit.

Tweeling, psycho-analyse en dan nog die titel van de film, kan je al raden dat er behoorlijk wordt gespeeld met symboliek die dan ook een visuele uitwerking krijgt. De film opent met een gebroken spiegel in een verduisterde kamer, en dit motief keert terug naar het einde toe. Het motief wordt zelfs letterlijk verklaard voor de eventueel niets vermoedende kijker. Ruth en Terry zijn enerzijds mekaars fysieke spiegelbeeld, anderzijds lijkt hun respectievelijke morele ingesteldheid tegenpolen. Op een bepaald moment heeft men het in de film over ‘split personality’ wanneer mensen - niet op de hoogte van hun tweelingschap - hen in aparte staat ontmoeten en ‘anders’ ervaren. De visuele uitwerking in de film zien we evolueren aan de hand van de outfits die ze dragen. Terry neigt naar het duistere, terwijl Ruth duidelijk voor lichte kleuren kiest. Verder is er een geweldige scène waarin Terry in het halfduister speecht tegen haar (letterlijk) verlichte zus. Een detail waar verder niets mee gedaan werd in de film: het viel me op dat Terry rookt (bad habit), maar Ruth heb ik dat niet zien doen. Vraag me af of de politie met dat kenmerk geen weg had kunnen vinden om hun omerta in de beginfase te doorbreken, met name wanneer men wil uitzoeken wie van de twee in het park heeft gesocialiseerd. De politie heeft haar zoektocht naar de moordenaar trouwens wel erg snel laten vallen. Verder is het de vraag of het zo geloofwaardig is dat Ruth de waarheid wilt verzwijgen om haar zus een alibi te verschaffen - ervan uitgaand dat ze gelooft dat haar zus onschuldig was - en niet wil meewerken aan de opheldering van de moord op haar geliefde vriend. Psychologisch lijkt me dit problematisch, maar op papier krijg je wel een scenario dat z’n werk doet.

Conclusie. Een noir met een origineel onderwerp, mooi vorm gegeven door meester Siodmak en co, en met een geweldige Olivia de Havilland. Het scenario heeft me nog een tijdje beziggehouden, alsof ik een collega was van de (eveneens prima acterende) Thomas Mitchell om mee de puzzel te leggen.

The Dark Past is een remake van Blind Alley die 9 jaar eerder werd geschoten. Beide films betreffen de verfilming van de Broadway theatervoorstelling Blind Alley, geschreven door James Warwick. The Dark Past start met een vijf minuten durende intro waarin het verhaal wordt verteld met een voice-over van Lee J. Cobb (typische noirstijl) alsook met een subjectieve camera die zijn gezichtspunt weergeeft. Mooi. Deed me even denken aan The Lady In The Lake waar dit truucje de hele film lang wordt volgehouden. Na deze scene start een nieuwe intro - vanuit de flashback van Cobb - waar de storylijn ook begint van Blind Alley.

In zijn geheel vind ik Blind Alley een tikkeltje beter toch dan The Dark Past. De acteerprestaties van William Holden, Lee J. Cobb en Nina Foch (wat een aangename verschijning) zijn zeker niet slecht maar in Blind Alley staat het toch allemaal wat meer op scherp. Ook wordt er in Blind Alley meer met scherp geschoten wat neerkomt op een hogere bodycount. Niet dat de kwaliteit van een film daarvan afhangt, maar het is toch een indicatie dat het in Blind Alley meer menens is. Als ik dan The Dark Past een echt ‘verwijt’ zou moeten maken, betreft het het gebrek van de regie en fotografie om iets nieuws toe te voegen aan de droom- en herinneringscene van gangsterbaas William Holden. In Blind Alley heel mooi in beeld gebracht door Charles Vidor, en nagenoeg gekopieerd - maar met minder zorg voor details - in The Dark Past. Waar is de creativiteit van Rudolph Maté en co?

Wat ik ook jammer vond, is het feit dat de nevenpersonages in The Dark Past minder uitgewerkt zijn dan in Blind Alley.

Wat The Dark Past wel expliciet - via de voice-over - op het eind toevoegt, is een moralistische boodschap omtrent de noodzaak om aandacht te besteden aan de geestestoestand/zorg van elke mens. En daar kan ik zeker mee leven want het is een boodschap die ook vandaag meer dan ooit steek houdt.

Met verkeerde verwachtingen aan deze film begonnen. Afgaande op de intrigerende titel en de de regisseur had ik toch iets horrorachtig verwacht. Ik was dus niet voorbereid op een alien dat eruit ziet als een strandbal en geluid maakt als een muppet. Wordt blijkbaar gezien als een cultfilm maar het zal misschien helpen als je er iets bij rookt? Want om dit nuchter te bekijken, vond ik het een taaie zit. Het gaat om een soort satire maar de humor was niet altijd even goed om niet te zeggen dikwijls flauw. En bovendien erg traag van tempo. Alleen naar het einde toe werd het beter. Save the best for last. De eindscenes vormen een schitterend orgelpunt op een niet zo schitterend geheel. Surf in space: geweldig! Al met al is het wel een film die een bepaalde charme heeft dankzij enkele scènes die bijblijven. Maar het vraagt wel wat van mijn mildheid.

Prima film noir die zich afspeelt in Louisiana, te midden van zompige moerassen en plantages. Typerend is ook de creoolse/cajun cultuur. Er wordt al eens eens een woordje Frans gesproken en de accordeonmuziek is nooit ver weg. Deze omgevingselementen dragen bij aan het broeierige karakter van het verhaal, waarbij Merle Oberon zich als uitheems lijdend voorwerp letterlijk en figuurlijk te midden van drijfzand lijkt te bevinden. Een aparte dame trouwens, Merle Oberon. Niet onknap, mysterieuze uitstraling, en een intens levensverhaal wanneer je haar bio er op naslaat. Verder is het vooral genieten van de smerige plannetjes van Thomas Mitchell en Elisha Cook Jr als diens handlanger.

Regisseur André DeToth - met zo’n naam had deze man horrorfilms moeten maken - was me niet bekend maar heb echt genoten van het werk dat hij hier heeft geleverd met cinematografen John J. Mescall (heeft nog samengewerkt met James Whale) en Archie Stout. Mooie camerabewegingen - en hoeken, een spel van licht en schaduw in het gothic landhuis dragen bij aan de onderhuidse spanning. Te vermelden waard is nog de inbreng van Joan Harrison (bekend van haar samenwerking met Hitchcock) aan het script alsook de score van Miklos Rozsa. Toch wel grote namen.
Alle elementen die het niveau van een film bepalen, zitten goed in deze film en geven samen een surplus. Dark Waters staat niet bepaald bekend als een klassieker, en dat maakt het misschien nog des te leuker om deze film te ontdekken. Wel uitkijken voor het drijfzand.

Onlangs heb ik de soundtrack van John Harrison gekocht. Een prachtige dubbelelpee met de vinyl in gele splatter kleur, uitgebracht door Waxwork Records in 2013. Binnen in de klaphoes vind je liner notes van wijlen George A. Romero die zoals te verwachten erg lovend is over de soundtrack. Omschrijft het zelfs als één van de beste scores die hij ooit gehoord heeft en dat hij ermee rondrijdt in de wagen. En ja zelf vind ik het ook een geweldige electro score zoals ze die alleen in de jaren ‘80 konden maken.

Enfin dat is dan ook een reden om de film nog eens op te zetten want al te veel wist ik er nu ook niet meer van.

En ik heb genoten van begin tot eind. De horror zit hem grotendeels - zoals zo vaak in dergelijke films - ook in de manier waarop de survivors met mekaar omspringen. En ja we hebben hier een stel karakters samen. Behalve de psychologische spanning tijdens het gros van de film is er naar het einde toe een fysieke ontlading. Het is te zeggen dat Tom Savini al zijn talent mag aanwenden om het zombieschransfestijn waardig weer te geven.

Leukste moment van de film: wanneer Bub naar de 9e van Beethoven luistert op de walkman. Zo’n cheesy moment maakt het helemaal af.

Als genre is de western toch een huis met verschillende kamertjes en deze hier steunt vooral op de complexe psychologie van een aantal karakters. In het script staan drie conflicten centraal die op briljante wijze met mekaar verweven worden. In eerste instantie start de film met het conflict tussen Robert Ryan en Alan Marshal in het piepkleine stadje Bitters, rond het beheer van de grond waarop het veel al of niet vrij kan grazen. Het soort conflict dat ik eerder terugzag in Shane, op de tijdslijn te markeren als transitiemoment in het westen wanneer het vrije land overwegend ingenomen is en er eind gekomen is aan ongebreidelde expansie van de pioniers. Vervolgens arriveert de immer imposante Burl Ives met zijn bende. Dat betekent de start van het conflict tussen de inwoners van Bitters (in-group) vs. Ives en co (out-group). Al snel blijkt echter dat ook binnen de out-group niet alles koek en ei is, en krijgen we te maken met een derde conflictsituatie. Scenarist Philip Yordan vond dit zelf het beste script dat hij ooit geschreven heeft, en wie zijn wij om hem daarin tegen te spreken . De psychologische ondergrond van de film wordt gekruid met enkele intense scènes, tussentijdse pieken, waarna uiteindelijk toegewerkt wordt naar een climax. En dat is ook allemaal mogelijk dankzij de prima acteerprestaties van de betrokkenen. Over elk personage valt er daarbij wel iets te zeggen. Niemand is ééndimensionaal in één hokje te plaatsen. Het is dan ook een film die de grenzen tussen goed en kwaad in vraag stelt. En wanneer men daar op een dergelijke genuanceerde wijze in slaagt, vind ik dat heel knap. Vraag me wie ik nu de sympathiekste van het stel vind, en dat zal ik toch eens moeten nadenken.

Visueel heerlijk in beeld gebracht door André DeToth & co. Het desolate sneeuwlandschap in b&w bekrachtigt alleen maar de intense kilte die heerst tussen de protagonisten. Het geluid van de gierende wind wordt af en toe onderbroken door de bij momenten majestueuze score van Alexander Courage.

Excellente film!

Mysterie en horror in deze Britse anthology film van Ealing Studios. Een landhuis in de Engelse countryside vormt het toneel voor een merkwaardige ontmoeting tussen zes gasten, met Mervyn Johns in de feitelijke hoofdrol als laatst arriverende gast. De grenzen tussen droom, werkelijkheid en het bovennatuurlijke worden afgetast in wat volgt, met Frederick Valk in de rol van psychiater en wetenschappelijk contrapunt. Zijn theorieën en ervaring met psycho-analyse dagen het gezelschap uit, maar worden evenzeer uitgedaagd door het gezelschap. Binnen het raamwerk van het landhuis met het gezelschap worden bijzondere verhalen van enkele gasten weergegeven in flashback formaat. Het raamwerk en de eerste episode worden aangeleverd door regisseur Alberto Cavalcanti, de overige drie regisseurs nemen elk één van de overige episodes voor hun rekening.

Uitstekende sfeerschepping, en zeker voor die tijd een originele aanpak. Elke episode is op zich de moeite waard om de aandacht gaande te houden, en het lijkt erop dat bepaalde elementen nadien hun weg hebben kunnen vinden in de horrorcinema, zoals reeds gezegd op het forum. Ook het concept van de film - de zich herhalende droom - lijkt latere makers geïnspireerd te hebben en heb ik al wel eerder gezien (in een jongere film).
De regie is steeds op niveau en in de finale worden alle registers opengetrokken door hoofdregisseur Cavalcanti. Het is een intelligent geschreven en sfeervol stuk geworden, met goeie acteerprestaties.

Holy smoke wat een topper is deze film! Strak script en dito tempo, scherpe dialogen, de voice-over van een kettingrokende Bogart, een eindeloze reeks twists, murder & mystery all over the place. Lizabeth Scott slaagt er wat mij betreft in de perfecte femme fatale neer te zetten: ze zet letterlijk de toon met een verleidelijke song (die zwoele hese stem!) heeft de looks en het soort uitstraling waarbij je als kijker tegen beter weten in blijft hopen dat ze oprecht is.

Van begin tot einde heb ik genoten van deze film in die mate dat ik hoopte dat hij nooit zou eindigen, maar helaas.

Dead Reckoning is gemaakt in 1947, net als Out Of The Past, en is voor mij evenwaardig gezelschap. Van regisseur John Cromwell had ik nog nooit gehoord dus wordt het misschien tijd om ander werk van hem te ontdekken. Deze film bevat trouwens creatieve visuele vondsten, metaforen, waarvoor petje af.

Dead Reckoning komt misschien niet vaak voor in de toplijstjes, maar voor mij is dit ultieme noir.

Whodunit naar een kortverhaal van Cornell Woolrich (gecrediteerd onder zijn pseudoniem William Irish) uit de RKO-stal. Het is een prettig allegaartje dat hier de show steelt, met Bill Williams als de goedaardige matroos en de stralende Susan Hayward voorop. We krijgen daarbij een stukje Amerikaanse sociale geschiedenis mee want Susan Hayward komt hier aan de kost als een dance hall meisje dat tegen betaling danst met klanten. Er zijn wel meer films uit die tijd met deze sociale achtergrond. Als misdaadfilm vind ik Deadline at Dawn niet echt spannend te noemen, het gaat eerder om een verhaal dat het moet hebben van een originele opbouw en dito eindtwist. Verder is de film niet geheel gespeend van humor.

Voor regisseur Harold Clurman was het de enige film noir uit zijn carrière. Als je er dan rekening mee houdt dat deze film baadt in vakkundige clair-obscur, daar zijn voordeel mee doet, is het interessant om eens te kijken wie de cameraman van dienst was. Nicholas Musuraca wordt toch wel gezien als belangrijk voor de film noir met o.a. zijn inbreng in Stranger on the Third Floor (1940) , en verder kunnen we hem kennen van Val Lewton / Jacques Tourneur classics. Zegt alles over hem.

Conclusie. Mogen we een film ook voor een keertje vernoemen naar de cameraman? Film noir liefhebbers hebben een fijn tussendoortje aan deze Musuraca.

Whodunit badend in een noir sfeer. Goeie acteerprestaties van Paul Kelly als hard boiled gambler, Kent Taylor als vertegenwoordiger van de goede kant van de wet, Sheila Ryan als nieuwsgeile persattaché en bad guy Jerome Cowan. Geen van de karakters is echt sympathiek te noemen, maar dat stoort niet in dit strak opgebouwde verhaal.
De productie van deze B-film mocht niet te veel geld kosten, en dat is te merken bvb. aan het heel spaarzame gebruik van orchestratie op de klankband. Pas in het laatste kwartier horen we een soundtrack als ik het juist heb. Prima geregisseerd verder door James Tinling die wel weet hoe hij sfeer moet scheppen met weinig middelen, en de juiste belichting.

Conclusie. Dit is een vlotte entertainende B-film die geen moment verveelt voor wie houdt van de gemiddelde noir. En zou ik wel eens willen zien in gerestaureerde versie want visueel heeft het wel wat te bieden.

Een low budget cult horror movie die me erg vermaakt heeft. De productie liep alvast niet van een leien dakje omdat er spanningen waren tussen regisseur Douglas McKeown aan de ene kant, en producer Ted A. Bohus en special effects man John Dods aan de andere kant. McKeown heeft in elk geval met de middelen die hij ter beschikking had prima werk geleverd. John Dods heeft op zijn beurt een prima monster aangeleverd (dat herinnert aan A Little Shop of Horrors) en verder enkele visueel mooie scenes al zit het niet altijd goed met het tempo/time framing. Maar dat gepruts van Dods na het ontslag van de regisseur doet gelukkig geen afbreuk aan het kijkplezier. De productie wordt dan zeker geholpen door goeie acteerprestaties met echt een geweldige prestatie ook van de jonge Charles Hildebrant. Het is een film met een leuk narratief (soms wat gehaspeld door de warrige productie), goeie dialogen, fijne settings, gore en een topmonster. De scene met de vegetarische lunch is dan ook nog werkelijk onvergetelijk en hilarisch.

Een film die zeker niet perfect is, maar het doet geen spatje af aan het kijkplezier wat voor mij dan altijd doorweegt in een beoordeling.

Knettergekke film. Amusante Roger Corman schlock die zich afspeelt in een futuristisch neo-fascistisch USA in het jaar 2000 (en het is maar de vraag hoe ver het om een fantasie gaat). De acteerprestaties zijn niet om naar huis over te schrijven al deert dat niet in dit soort films. David Carradine is het nog het meest geloofwaardig in zijn hoofdrol als Frankenstein (niet te verwarren met het monster). Verder interessant voor wie Sylvester Stallone aan het werk wil zien in een vroege rol. Behalve de snelle wagens is er voldoende humor aanwezig om het geheel goed verteerbaar te maken. Over the top einde dat geen steek houdt, nu ja, who cares na alle gein die gepasseerd is? Afdeling cult. En eigenlijk wel mooi in beeld gebracht door regisseur Paul Bartel.

Eén van de iconische films van de Amerikaanse cinema die ik wel eens wou herzien. En dit blijft goed overeind. We zien een gritty New York waarin Charles Bronson zich ontpopt tot meedogenloze killer in wat zijn signatuurrol zal blijken. Het was lang geleden dat ik hem gezien had en het was minder gewelddadig dan ik dacht, deze eersteling van de franchise. Dat is wel vaker het geval met eerstelingen die nadien moeten overtroffen worden. Onderliggend het exploitation gehalte heeft deze film een laagje. Charles Bronson evolueert van ex- gewetensbezwaarde naar iemand die het recht in eigen handen neemt. Het gaat om een oer-Amerikaans concept dat ook terugverwijst naar de begindagen van de Amerikaanse natievorming waarbij de pioniers westwaarts het land introkken en zichzelf (gewapend) moesten kunnen beschermen. Dit concept komt duidelijk aan bod in enkele dialogen en in de westernscene (die misschien ook een knipoog is naar het filmverleden van Bronson). De film neemt verder een dubbelzinnig standpunt in t.a.v. de ontketende Bronson. Hij slaagt er niet in de ware moordenaars van zijn vrouw te treffen. Op een bepaald ogenblik kruist hij toevallig hun pad, maar hij heeft het niet door. Wat dan ook een vraagteken plaatst bij de aanpak van Bronson.
De muziek is van Herbie Hancock en dan weten we dat het van heel hoog niveau is. De man kan alles: van jazz over funk tot klassiek en Herrmannesque dreiging.

Interessant driehoeksdrama dat zich bijna volledig afspeelt binnen de muren van een politiekantoor waar verdachte Tim Roth ondervraagd wordt door detectives Chris Penn en Michael Rooker. Meeslepende acteerprestaties en prachtige fotografie. Het geheel baadt inhoudelijk en visueel in een noir sfeertje. Veel schaduw, lamellen, af en toe scheef expressionistische camerastandpunten, sepia kleuren … Het omkeren van karakters en de twijfelachtige grens tussen wie de goeie kant en wie de slechte kant vertegenwoordigt. Noirliefhebbers hebben hier wel iets aan. Bij momenten vroeg ik me wel eens af of het allemaal wel zo geloofwaardig was met bepaalde samenloop van omstandigheden. Maar ik ben er zeker ver genoeg in mee kunnen gaan.

Melodrama waarin de driehoeksverhouding Claude Rains - Bette Davis - Paul Henreid centraal staat. Paul Henreid speelt de rol van een Tsjechische immigrant en getalenteerd cellist. Hij heeft een accent dat gepast is hier en wat meteen al de helft van zijn geloofwaardigheid uitmaakt. Claude Rains als de excentrieke geniale componist komt erg antipathiek over, geaffecteerd, maar hoe langer de film duurde hoe meer ik voeling kreeg met de wijze waarop hij zijn personage vertolkt. Tenslotte hebben we Bette Davis in de hoofdrol als een femme fatale slingerend tussen verleden en heden, en ze doet dat geweldig.

De scène die me misschien het meest zal bijblijven - en tekenend voor de onderlinge verhoudingen - is het restaurant etentje van het niet zo olijke trio waarbij Claude Rains het nodig vindt om zijn kennis van haute cuisine te etaleren

De regie is in handen van Irving Rapper, geeft een dynamische en verzorgde indruk, ook mede dankzij de cinematografie van Ernest Haller die subtiel gebruik maakt van clair-obscur schakeringen.

Het verhaal - gebaseerd op een theaterstuk - speelt zich af in de klassieke muziek scene waarbij de kijker vergast wordt op de score van Erich Wolfgang Korngold, wiens ‘Hollenius concerto’ - als de realisatie van Rains’ personage - redelijk hoogstaand klinkt.

Nog even meegeven dat Joan Crawford, befaamde rivale van Bette Davis, in hetzelfde jaar een rol had in Humoresque (1946) , waar eveneens een driehoeksverhouding binnen de klassieke muziek scene aan te pas komt. Deze Deception vind ik echter een klasse sterker, zowel wat betreft het scenario als de karaktertekeningen.

Een verhaal dat origineel wil zijn en daarom uit een bekend vaatje met voorspelbare twists tapt. Maar het is wat het is met dergelijke films. Het mystery gegeven wordt erin gepompt maar het is niet duidelijk waarom Hugh Jackman zoveel medestanders in de buitenwereld heeft die zijn spelletje meespelen.
Een keer je in het verhaal meegaat, loopt het erg vlot. Prima acteerprestaties en mooi in beeld gebracht. Interessant is de identiteitswissel naar het einde toe. De wissel van identiteit betekent ook een wissel van dominantie. Ewan McGregor blijkt niet langer het sulletje en Hugh Jackman mag de bonen vreten. Enkel een tikje humor ontbrak, zo om het ijs een keer te breken.

Prima misdaadfilm van productiehuis Monogram wat al een aangeeft wat je mag verwachten; actie en razendsnelle verwikkelingen van begin tot eind in een luttele 75 m. Jean Gillie steelt de show als zuivere femme fatale, en dan echt wel van de louter narcistische en sadistische soort. Voor wie het graag hard boiled heeft. Ze windt drie mannen rond haar vinger en doet op haar sterfbed ook nog een geslaagde poging bij copper Sheldon Leonard. Goeie acteerprestaties ook van het mannelijk gezelschap. Verder complimenten voor de prima score van Edward J. Kay (die heeft verschillende oscarnominaties achter zijn naam) en de snappy dialogen. Soms grappig, soms poëtisch, en meestal raak. Zo goed als een B-film maar zijn kan. De regie is me tussen haakjes niet echt opgevallen, niet ten goede en niet ten kwade.

Prima misdaaddrama waarin de titel al aangeeft waarover het gaat: cop Larry Fishburne gaat undercover in het drugsmilieu. Op alle vlakken is het een donkere film: de toon van de kleuren, belichting, personages. De muziek is van Michel Colombier en lijkt alsof het gemaakt is door een zwarte R&B producer. Over zwarte artiesten gesproken: de film is ook historisch om dat Dr Dre en Snoop Doggy Dog hier hun eerste muzikale outing deden met een bijdrage aan de soundtrack.

Het verhaal is goed uitgewerkt, vertolkt door sterke acteurs en kent enkele beklijvende scenes.

Toch wel een film met enkele vrij originele insteken voor wat ik gewend ben doorgaans te bekijken. Het spel met de (seksuele) identiteiten houdt de hele film stand tot en met scène met het auto-ongeluk zonder dat het ooit wordt uitgesproken. Nu ja de videotape met Jonathan Tucker is natuurlijk explicieter dan expliciet.
Tilda Swinton draagt als vrouw de broek in deze film zullen we maar zeggen. De mannen in haar familie blinken hier uit in passiviteit (Tucker), fragiliteit (de opa) en afwezigheid (de echtgenoot op zee). Een aantal van haar keuzes zijn discutabel - zoals het feit dat ze niet aandringt bij haar zoon naar de ware gebeurtenissen bij het dodelijk ongeluk - maar dat zorgt dan wel voor een onderhoudende film. Thriller? Echt spannend wordt het nooit, maar wel boeiend om naar te kijken. Misschien omdat het zo’n realistisch randje heeft dankzij de inbreng van ‘housewife’ Swinton. Ze is iemand die zich helemaal wijdt aan haar gezin. Maar naar het einde toe lijkt er toch nog passie in het spel te komen. Dat is ook te zien aan het kleurgebruik (vermoed ik) wanneer ze zich begint te kleden in het rood (passie) en haar chanteur/would be lover Goran die rondrijdt in een rode wagen. Hun scene bij het auto-ongeluk is dan ook een meesterlijk hoogtepunt van de film. Rond het personage van Goran heb ik me de hele tijd afgevraagd of hij nu voor de mannen was of niet. Zijn laatste woorden lijken het tegendeel uit te wijzen … maar het mysterie blijft een beetje aangezien hij zijn zin niet heeft kunnen afmaken.

Goed om een keer gezien te hebben dus. Al vond ik de toon van de film misschien een tikje te mellow. Anderzijds heeft dat meer met mijn smaak te maken dan met de kwaliteit van de film.

Renoir viert het leven!
In essentie handelt de film over de clash tussen de oerkracht van de natuur en wat wij mensen de wetenschap noemen. Professor in de genetica Paul Meurisse staat uiteraard symbool voor de wetenschap, en zal trouwen met zijn nicht (!) Ingrid Nordine. Het feit dat hij om strategische redenen zal trouwen met zijn nicht is m.i. een uiting van de ‘rigide wetenschap’. Ook te vermelden is het feit dat Ingrid Nordine op professioneel vlak een hoge functie bij de scouts vervuld. De scouts staan enerzijds dicht bij de natuur maar zijn anderzijds op semi-militaire manier georganiseerd. De aanstaande van de professor staat dus eveneens symbool voor de beteugeling van de natuur.

De clash tussen wetenschap en natuur vindt letterlijk plaats tijdens een event - zijnde de picnic op het platteland - wanneer de herder Charles Blavette, steeds vergezeld van een bok, op de fluit speelt (fallussymbool?) en aldus een mistral ontketent, die ook de erotische passie van het gezelschap lijkt aan te jagen. Het spelen op de fluit staat voor magie, magie die de wetenschap in de hoek drijft. Niet toevallig is de herder vergezeld van een bok, die symbool staat voor de oude vruchtbaarheidsgod Pan, toch volgens mijn interpretatie. In de film wordt effectief gealludeerd op Diana, godin van de jacht, dus het thema van de Griekse mythologie is expliciet aanwezig.
Een komische sleutelscene in de film betreft dan ook het moment waarop de professsor neerknielt om de bok de vraag te stellen waar zijn liefje Catherine Rouvel zich bevindt: de wetenschap knielt voor de natuur/magie!

Met andere woorden is dit een film waar heel wat symboliek uit te halen is. Parallel hieraan straalt de film echter ook moderniteit uit. Renoir hield met de thema’s in deze film - kunstmatige inseminatie, angst voor de atoomoorlog, het vooruitzicht van een Europese superstaat, de verstrengeling tussen politiek en het bedrijfsleven - heel hard de vinger aan de pols en eigenlijk is de film nog steeds ontzettend actueel.

Visueel is deze film een genot om te zien. De kleuren spatten impressionistisch van het scherm. Mooi om weten dat de film opgenomen is nabij het ouderlijk huis en tuin van Jean Renoir, er is dus een rechtstreekse link met zijn persoonlijk leven en zijn vader Auguste Renoir. Heel de mise-en-scène is schitterend, met integratie van natuurbeelden, fotografie die herinnert aan impressionistische tableau’s...

Conclusie. Een film waar ik van genoten heb op verschillende niveau’s. Het is een komedie maar verwacht geen dijenkletser. Het komische zit hem eerder in het concept en het ridicule gedrag van mensen. Verder blijft het toch een erg lichtvoetige film ondanks alle symboliek en complexe maatschappelijke thema’s die de toon zetten. Klassewerk van Jean Renoir!