Opinions

Briljante anthology serie. Elke aflevering is zonder meer een pareltje, waarbij er meestal misdaad aan te pas komt. Je hebt het gevoel alsof je een film bekijkt - een kammerspiel - op een half uurtje tijd. Schitterende psychologie, dialogen, acteerprestaties van een gevarieerde reeks acteurs, en prima regie van de gastregisseurs. En steeds originele verhaallijnen. In feite meestal origineler dan de gemiddelde verhaallijn van een film (toen en nu). Uiteraard moet je er wel de tijdsgeest van de jaren vijftig bijnemen, maar dit draagt voor mij bij aan de charme. Last but not least is het telkens genieten van de intro en outro door the master of suspense zelf, waarin hij blijk geeft van zijn typerende zwarte Britse humor. Super!

Van hetzelfde hoge niveau als seizoen 1. Negenendertig afleveringen die je graag op het verkeerde been zetten, met een kundige presentatie van Alfred Hitchcock. Het valt me trouwens op dat er een respectabel aantal afleveringen zijn waarin psychische gestoordheid gelinkt wordt aan de misdaad die centraal staat.

Eén van de iconische jeugdseries van de BRT van midden jaren zestig. In de hoofdrol zien we de grote Nand Buyl aan het werk, met zijn leerling Johny Voners (ook in het echte leven was Johny tijdens zijn theateropleiding leerlling bij Nand) aan zijn zijde. De zestien afleveringen volgen mekaar op in een kluwen van gebeurtenissen, en het is dan ook niet verrassend te vernemen dat het scenario van de hand is van Louis De Groof die ook al dergelijke prestatie neerzette voor Kapitein Zeppos . De regie is in handen van Senne Rouffaer, die zich ook al bewezen had in het eerste seizoen van Kapitein Zeppos, net als zijn echtgenote Vera Veroft die opnieuw voor de camera staat.

Het in wezen simpele verhaaltje - maar complex uitgewerkt - wordt met flair in beeld gebracht, in zwartwit, met op de geluidsband bij momenten de proto-psychedelische gitaarrocksound van midden jaren zestig. Aflevering 10 bevat een opmerkelijk moment wanneer Nand Buyl de gelegenheid heeft een liedje te zingen met een rockband als back-up. Misschien wel een tribute aan zijn tijd als acteur in de films van Edith Kiel waar hij ook minstens één keer een lied heeft gezongen.
Verder is vast te stellen dat 2020 een zwart jaar was voor de cast van Axel Nort, aangezien liefst drie acteurs ons verlaten hebben: Johny Voners, Denise De Weerdt en Jacky Morel (hem zien we in de laatste twee afleveringen). Dat ze mogen rusten in vrede. Van de cast blijft intussen vermoedelijk nog weinig over, behalve de jongelingen.

Zeker een aangename kijkervaring en uiteraard een flinke stap terug in de tijd om een aantal goeie acteurs aan het werk te zien.

Feel Like Going Home

In deze film doorkruist Scorsese met Corey Harris het Mississippi gebied én westelijk Afrika (Mali). Ze gaan op zoek naar de soul of the blues, en de verwantschap tussen diaspora en wortels. De bezwerende vocals van mannen als Muddy Waters en Son House, het betere gitaarwerk, de prachtige landschappen aan beide kanten van de oceaan. De zoektocht heeft iets existentieels. Zeker wanneer Harris het heeft over het verleden van zijn volk. De slavernij is nooit ver uit de gedachten. Verschillende sterkhouders van de blues uit een ver verleden komen aan bod, en altijd is er de cross-over met de hedendaagse bewoners.

The Soul of a Man

Een mooie docu waarin enkele illustere blueshelden aan bod komen met Skip James en Blind Willie Johnson. Wim Wenders wisselt docufictie af met optredens van hedendaagse helden en niet van de minste met o.a. Lou Reed, Nick Cave en Beck. De liefde voor de blues spat van het scherm.

The Road to Memphis

Erg geslaagde visie op het Memphis van begin jaren 2000 opgehangen aan de terugkeer van enkele blueshelden naar hun stad van oorsprong. O.a. BB King, Rosco Gordon en Bobby Rush komen aan bod. Er wordt ingezoomd op Beale Street, de geschiedenis van de blues in Memphis en hedendaagse chittlin circuit (met voornamelijk zwart publiek). Het is met name geweldig om BB King bezig te zien op zijn oudere dag maar ook de anderen zijn authentiek in wat ze doen. Onbetaalbaar zijn de scenes met de stokoude Sam Phillips (de ontdekker van Elvis in Sun tijden) en Ike Turner. Velen van hen hebben ons intussen verlaten. Enkel Bobby Rush is intussen nog in leven en geeft op zijn 90e nog steeds concerten.

Warming by The Devil’s Fire

Het narratief bestaat deels uit een een semi-biografisch verhaal met een kleine jongen (Charles) die in de jaren ‘50 zijn oom in Mississippi opzoekt en in aanraking komt met de onderkant van de samenleving. Zoals zo vaak in de geschiedenis van de blues gaat het hier over de dualiteit van goed (gospel) en kwaad (en dat wordt dan vertegenwoordigd door de blues). Het is zomaar een uit het leven (van toen) gegrepen verhaal dat wordt afgewisseld met archiefmateriaal van mannen als Blind Blake en Son House. De sfeer van de blues en al wat daar komt bij kijken, zit er dik in. Van Charles Burnett heb ik verder nog niets gezien, maar dat zal na deze serie veranderen. Hij weet waarover het moet gaan.

Godfathers and Sons

Topaflevering in de serie. Het draait rond Marshall Chess. Hij is de zoon van Phil Chess die samen met zijn broer het legendarische Chess label heeft opgericht waar tal van rock en blues grootheden hun ding deden (Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Chuck Berry, Willie Dixon, Koko Taylor). Marshall had geen simpele jeugd met een vader die nogal afstandelijk was en anderzijds was hij van nabij getuige van muzikale legendes. Hij heeft zelf ook nog gewerkt voor het platenlabel tot het uiteindelijk overgelaten werd. Zelf was hij in de seventies actief met het producen van platen tot en met The Rolling Stones. De rode draad in deze aflevering is een bezoek van Marshall aan Chicago (thuisbasis van Chess en de Chicago Blues) waarbij zijn productie van Electric Mud wordt revisited. Deze productie was een psychedelische plaat van Muddy Waters die bij release in de seventies afgekraakt werd maar naderhand status verwierf in het hiphop milieu. Marshall breit een vervolg aan de plaat door het oproepen van de muzikanten van toen (30 j later dus) en hen te koppelen aan een nieuwe generatie met Chuck D. (Public Enemy). Het wordt hier door Marshall benadrukt hoezeer hiphop een neefje is van de blues. Zijn passie voor de muziek komt hier mooi naar voren. Wat een leven en wat een werk heeft deze man gehad. Wat fijn om als kijker getuige te zijn van de reünie van de doorgewinterde muzikanten. En hoewel ik niet bepaald fan ben van hiphop vind ik het hier wel goed klinken in combi met de blues textuur. Deze aflevering bevat verder ook live concertuittreksels van legendes Pinetop Perkins, Ike Turner, Koko Taylor ten tijde van het maken van deze docu. Top!

Red, White & Blues

Deze zesde aflevering focust op de impact van de Amerikaanse - zwarte - blues op de Britse scene. Een deluxe blues jamsessie met o.a. Van Morrison, Jef Beck en Tom Jones in de Abbey Road studio’s wordt afgewisseld met interviews met een aantal protagonisten als BB King, Chris Farlow, Lonnie Johnson e.a. Het werpt wel een licht op een belangrijk deel van de Britse rockscene. De invloed van de blues op een band als The Stones is bekend genoeg maar het was interessant om ook de rest van het verhaal te horen en te zien. Al moet ik zeggen dat het net iets minder interessant is dan de vorige afleveringen die focussen op het thuisland van de blues. NIets ten nadele van regisseur Mike Figgis en zijn team maar we zijn natuurlijk wel al verwend geweest in de vorige afleveringen.

Piano Blues

Dit laatste deel werd geregisseerd door Clint Eastwood. Fantastisch dat legends als Ray Charles, Pinetop Perkins, Dr John en Professor Longhair geïnterviewd worden. Daarom alleen al is deze serie zoveel waard: het vastleggen van enkele legends vooraleer ze ons verlaten hebben. Verder is het een aflevering waaraan niet veel script te pas gekomen is. Het meandert wat tussen de leuke interviews (“Wie is je grootste invloed” - als leidraad) en archiefbeelden. Verwacht dus geen accuraat historisch overzicht van de pianoblues maar wel indicaties van wat geweest is, sfeerbeelden en veel muzikale fragmenten.

Conclusie van deze serie. De klemtoon ligt op de sfeer van de blues eerder dan op een soort historiek van het genre. Dankzij de insteek van verschillende regisseurs geeft dat een mooi palet.

Vorig jaar ben ik voor het eerst deze serie gaan bekijken. Geweldige meevaller. De typisch Britse humor komt me heel fris over. En dat voor een serie die draait rond enkele oudere knarren die samen een Home Guard vormen. Misschien heeft het er dan ook mee te maken dat de serie zich afspeelt in WO II. Een heel specifieke setting en benaderd vanuit een wat modernere tijdsgeest (jaren ‘60/’70) waardoor het lijkt alsof deze serie ook gisteren had kunnen geschreven en opgenomen zijn. Elk typetje levert een eigen bijdrage, en dikwijls gaat dat via een running gag (de bij tijd en wijle panikerende Jones, de maniertjes van Godfrey, etc.). Elke aflevering heeft een prima scenario, en tussen de afleveringen is heel wat variatie qua verhaallijnen. Ook met heel wat buitenopnames, wat in de eerste seizoenen minder het geval is.

Deze moeder aller copseries liep op NBC van 1951 tot 1959. Het was de creatie van Jack Webb die produceerde, regisseerde en ook de hoofdrol van Sgt. Joe Friday op zich nam. De uitdaging die aan Webb gesteld werd, en die hij aannam, was de creatie van een politieserie die eer deed aan de realiteit waarmee de gemiddelde cop te maken had. Men richtte zich dus niet op geromantiseerde criminaliteit maar nam waargebeurde feiten van afgelopen decennia als uitgangspunt (wat ook op het eind van elke aflevering nog eens in de verf wordt gezet). Dat levert een mozaïek aan criminele activiteiten in L.A. op. Daarbij heeft men veel aandacht besteed aan een waarheidsgetrouwe weergave van de kantoren van de toenmalige L.A.P.D., tot interieurs en deurklinken toe (als je de historici mag geloven). Typerend aan deze serie is het feit dat het programma start als de misdaad achter de rug is. De kijker staat zij aan zij met Sgt. Friday en zijn kompaan en neemt als het ware deel aan het politiewerk. Jack Webb is als hoofdcop in elke scene aanwezig. Wat er buiten hem om gebeurt, weet je als kijker niet. Het is eraan te zien dat de tv-serie een verlenging is van de oorspronkelijke succesvolle radioserie die Dragnet was. De eerste seizoenen werden de radio scenario's verfilmd. Dat verklaart de bijzondere nadruk op de dialogen. In heel wat afleveringen is de actie tot een minimum beperkt en draait het allemaal rond de psychologie tussen de cops en de verdachte. De spanning wordt dus voornamelijk verzorgd door de psychologie, in tegenstelling tot de visuele en actiegerichte inbreng die naderhand normaal zou zijn voor een politieserie.

De serie werd aan hoog tempo gedraaid, tijd om te repeteren was er bijvoorbeeld niet. Maar het is gemaakt door professionals en daardoor toch zeer bekijkbaar. Ook voor de kijker van vandaag als die openstaat voor iets uit een ander tijdperk. Het is vooral jammer dat de beeldkwaliteit van circulerende episodes matig tot zeer matig is. En dat meer dan 2/3e van de afleveringen niet meer beschikbaar is. Geen mens was er in die tijd mee bezig dat latere generaties geïnteresseerd zouden kunnen zijn om het programma opnieuw te bekijken. Het was gemaakt voor het hier en het nu en conservatie was van geen belang. Een lot dat ook nog andere series uit die tijd beschoren is helaas. Maar wat rest - een zeventigtal afleveringen - geeft een prima beeld van een gedreven serie. Waarin af en toe een licht streepje humor zat die balans bracht t.o.v. het ernstige politiewerk. Naar sfeer en cinematografie toe is de serie zeker een verlengde van de op dat moment dominerende film noir. De opening credits leggen een focus op (beelden van het urbane) L.A. met daaronder de redelijk fatalistische commentaar van voice over Jack Webb. Het spel van licht en schaduw is bij momenten aanwezig en regelmatig zijn er ook wel wat meer bijzonder shots te vangen naast de vele typische dialoogscenes. Het muziekmotief van Walter Schumann had ook zijn aandeel in de bij momenten fatalistische sfeer waarin de misdaad uiteindelijk altijd aan het kortste eind trekt. Het is toch ook vooral een serie met een documentair karakter. Meer dan in andere series uit die tijd wordt getoond hoe de politie haar opzoekingen verricht en tot conclusies komt. Het geeft dus een interessant tijdsbeeld.

Het valt te hopen dat de serie op een dag een degelijke release krijgt met alle afleveringen. Maar te vrezen valt dat die kans klein tot onbestaande is. Ook wel ironisch voor een serie met deze naam.

Recent had ik het geluk in Nashville te zijn. Naast alle toplocaties voor muziek bevindt er zich ook een Dukes of Hazzard museum. Het is eigendom van Ben Jones - Cooter - die er al zijn in de loop de jaren verzamelde memorabilia verzameld heeft. Bij de grote stukken bevindt er zich een General Lee die hij nog persoonlijk gebruikt heeft en een jeep die effectief in de serie gebruikt is. Het bezoek aan dit museum was een trip down memory lane van een serie waar ik begin jaren ‘80 als kind van genoten heb. De bij momenten spectaculaire achtervolgingen zijn me altijd bijgebleven.

Terug in België kreeg ik zin om de serie te herbekijken. En dat heb ik me nog niet beklaagd. Het is een serie met “good spirits”, tongue in cheek humor, leuke personages. Het hele countryside gebeuren van de fictieve county Hazzard wordt lekker in de verf gezet. Bo en Luke Duke gebruiken bijvoorbeeld geen vuurwapens maar pijl en boog als de nood het hoogst is. De accenten klinken lekker zuiders. Boss Hogg rijdt rond in een Cadillac zoals er ook eentje staat in het Country Music Hall of Fame & Museum inclusief stierenhoorns. Het hele gebeuren is zowat met een korrel zout te nemen. En dan is er nog de geslaagde bijdrage van country legend Waylon Jennings. Hij heeft het theme gecomponeerd en gebracht met zijn band. En hij verzorgt in droge stijl de voice over die af en toe commentaar levert bij de gebeurtenissen.

Dit is 100 % ongecompliceerde ontspanning uit vervlogen tijden en liefst met het verstand op nul. De General Lee raast over het scherm als vanouds. In totaal hebben ze er zo 325 in de prak gereden voor deze serie.

Toen het in de jaren ‘90 langskwam heb ik het niet echt bekeken. Het leek me allemaal wat te mainstream en te Amerikaans. Maar sinds kort bekijk ik het samen met en op uitnodiging van mijn negentienjarige dochter die grote fan is. En ik moet zeggen dat ik het zeer entertainend vind. Bevrijdend zelfs welke humor hier allemaal mogelijk is/ was. Het zegt natuurlijk ook iets over hoe tijden veranderen. Wat me toen mainstream leek, heeft qua humor kantjes die vandaag niet meer zouden kunnen. Als dit niveau aanblijft in de overige seizoenen zal ik het met plezier uitkijken.

Deze serie heb ik bekeken samen met mijn oudste dochter en op haar aanraden (voor haar was het de tweede keer). Toch wel een zeer originele serie al ben ik dan geen veelkijker van series. Maar de bulk filosofie die erin steekt … lijkt me ongeëvenaard en dan is het vooral ook entertainend. Het eerste seizoen vond ik vooral weird en het duurde wel een tijdje vooraleer ik erin kwam. Vanaf seizoen 2 begon het beter te lopen voor mij en werd het ook nog wat interessanter. Niet alle humor kon ik altijd even hard smaken maar er zaten genoeg momenten in die mij wél aan het lachen brachten. Zeker geslaagd.

Eén van de meest succesvolle jeugdseries ooit van de BRT, en werd ook uitgezonden in o.a. Nederland en Italië. Van voor mijn tijd maar dankzij vrt.nu heb ik het nu toch kunnen bekijken. En ik moet zeggen dat ik gecharmeerd ben door wat ik zag. Echt een verzorgde productie, heel wat opnames op locatie - het Kasteel van Gaasbeek, Bokrijk en de grotten van Foix-les-Caves. In combinatie met de muziek van MIklos Rozsa (geleend van de film The VIP’s) zit het wel goed met de productiewaarden.

De cast bestaat uit toppers die hun sporen reeds verdiend hadden in theater en andere tv-producties. Frank Aendenboom is prima als de no nonsense held maar de blikvanger is Jef Cassiers als de Alverman, rol die hem op het lijf geschreven is. Na elke aflevering mag hij als Alverman ook eens opdraven in een losstaande sketch die nog het meest doet denken aan Het Manneke. De leukste en meest kleurrijke rollen zijn verder ongetwijfeld weggelegd voor Cyriel Van Gent en Alex Cassiers, naast Dolf De Winter als de onvergetelijke import Indiaan Otorongo. Maar ook de vrouwen trekken goed hun streng met Rosemarie Bergmans en Chris Lomme die hun plan trekken.

Leuke nostalgie van een degelijk niveau.

De eerste en enige tv-serie met John Cassavetes in de hoofdrol. Zeker het bekijken waard voor liefhebbers van classic film noir. Cassavetes speelt een detective waarvan niet duidelijk is of deze job zijn eerste keus is dan wel dat hij er nooit in geslaagd is om door te breken als jazzpianist. Want (fake) piano spelen doet hij regelmatig, en wel in samenspel met niet de minste (jazz)muzikanten van die tijd. Onder andere Barney Kessel, Red Norvo, Red Mitchell en zelfs John Williams (de toen nog niet legendarische componist) maken hun opwachting in cameo’s in de hippe bar Waldo’s waar Cassavetes graag rondhangt. Jazz around the corner dus in een serie die het verder heeft van noirish lage camerastandpunten en de inbreng van elementen als langskomende femmes fatales, de voice over van Cassavetes en mooie stadsgezichten van New York 1959. Het komt zelfs een beetje hypergestileerd over eigenlijk. Te gepolijst om de spirit van de rauwere film noir te vatten. Maar het doet niets af van het kijkplezier. Cassavetes zou waarschijnlijk ook Cassavetes niet zijn moest hij niet ook een twist willen geven aan deze serie die hij dan ook grotendeels naar zijn hand heeft kunnen zetten. Zijn personage kan alleszins niet verdacht worden van overdreven cynisme (wat we nogal eens zien in film noir) maar komt erg humaan over. Een aantal afleveringen draaien rond sociale thema’s en de klanten van Cassavetes zijn in feite bijna altijd mensen die hij reeds kent. He’s not only in it for the money. Naar verluidt heeft John Cassavetes heel wat dialogen herschreven om het te kunnen doen op zijn manier. Ook heeft hij dwarsgelegen bij NBC om een producer naar zijn keuze te kunnen verkrijgen. Verder heeft hij 5 van de 27 afleveringen zelf geregisseerd en wel op schitterende wijze. Weliswaar zeer mainstream in vergelijking met de enkele films die ik van hem gezien heb. Daar doet hij heel andere dingen. Maar wat de serie betreft, bewijst hij dus helemaal om te kunnen met de film noir conventies. Al zal het misschien ook geholpen hebben dat hij werd bijgestaan door een team dat ervaring had met dit genre.

Al met al was deze serie voor Cassavetes een manier om zijn kas te spijzen. Hij was blut na de release van zijn in eigen beheer geproduceerde debuutfilm Shadows en wilde vooral verdergaan met het maken van eigen films. Toch heeft Cassavetes een stukje hart en ziel gestoken in deze serie. Hij is er zo ver in gegaan dat het ook geleid heeft tot het stopzetten ervan. De integratie van het drugsthema in de aflevering “Wild Reed” waarin Cassavetes zijn arm aanbiedt voor een shot - weliswaar binnen de context van een benarde situatie - was er voor de NBC bazen te veel aan.

Iconische jeugdserie van de brt (de latere vrt) die het in die tijd zelfs tot ver over de landsgrenzen heen heeft geschopt. Van voor mijn tijd, en ook al val ik niet in de juiste leeftijdscategorie, blij dat ik dit eerste seizoen gezien heb. Senne Rouffaer speelt niet enkel de hoofdrol van Kapitein Zeppos maar staat ook in voor de regie, en heeft me aangenaam verrast met de dynamiek, dollyshots, gebruik van close-ups e.d. Opvallende keuze ook dat de acteurs met regelmaat de vierde wand doorbreken. Vlotte verhaallijn waarin de nadruk ligt op het avontuur. De acteurs doen hun job zoals het hoort, al komt de keuze voor standaard Nederlands niet altijd naturel over. En verder is het vandaag vooral een nostalgische terugblik op het Vlaanderen van meer dan vijftig jaar geleden. De wereld en technologie zijn intussen natuurlijk radicaal veranderd. Geheel gefilmd op buitenlocaties, lijkt het, waaronder ook een sequentie in Brussel (we herkennen o.a. de Kunstberg). Weliswaar bedient Kapitein Zeppos zich nog niet van zijn legendarische amphicar 770, dewelke geïntroduceerd wordt in het tweede seizoen.

Is de sfeer in seizoen 1 nog een uitloper van de jaren ‘50, met het tweede seizoen van deze iconische jeugdserie zitten we toch volop in de swinging sixties. De begintune van Bert Kaempfert met ‘Living It Up’ blijft nog overeind maar verder horen we een soundtrack à la Lalo Schifrin. De fanfare uit de begingeneriek van seizoen 1 is geschrapt, en de nadruk ligt nu op een popbandje dat op het plaatselijke bal zal spelen. Verder hebben we tante Cara die de hoofdstand verricht - yoga was in die tijd een typisch hippiegebeuren - en in de laatste aflevering gebruikt Kapitein Zeppos de term ‘happening’ bij een receptie, een echt modewoord uit de hippietijd (al zijn de personages geen hippies, de invloed is aanwezig). Dit is ook het seizoen waarin de befaamde amphicar 770 zijn intrede doet, wat mooie plaatjes oplevert onder meer op de Leie in het historisch centrum van Gent (aan de Graslei). Het scenario over de acht afleveringen heen is uiterst warrig, waarbij het misschien belangrijker is dat de personages bezig blijven, eerder dan dat het allemaal steekhoudt. Nog een verschil met seizoen 1 is de aandacht voor meer actie. Er zitten enkele mooie scherm- en vechtscènes in. De cast van seizoen 1 is grotendeels hetzelfde gebleven. Senne Rouffaer en Vera Veroff waren ook in het echte leven getrouwd. En hun jonge zoon Bruno Rouffaer is hier eveneens van de partij, als tv-zoon van Jacky Morel (in de rol van Brems). Morel, die zich tien jaar later in het collectief geheugen van Vlaanderen zou griffen als Hilaire Baconfoy in De Collega’s en helaas recentelijk overleden is. In de laatste aflevering van dit seizoen herkennen we verder nog cabaratier Jan Theys, die ikzelf pas heb leren kennen als presentator in de begindagen van VTM rond 1989. Dit seizoen is geregisseerd door Jef Demedts, in opvolging van Senne Rouffaer.

Kapitein Zeppos is een stukje Vlaamse tv-nostalgie en heeft me weten te entertainen, wetende dat deze reeks uiteraard bestemd was voor het jeugdig publiek van toen.

Derde en laatste seizoen van de iconische jeugdserie. Net als het tweede seizoen geregisseerd door Jef Demedts. De afleveringen bevatten, net als in het tweede seizoen, redelijk wat actie. Het lijkt er alleszins op dat alle personages schermlessen gevolgd hebben want er wordt heel wat geschermd. Het zwakke punt is echter de plot die zich concentreert op de tweestrijd tussen twee ondergrondse organisaties, Tweng en Sabos, maar waarbij nooit duidelijk wordt wat nu in feite de inzet is. Net zoals in de vorige seizoenen is het een va-et-vient van personages die ontvoerd worden of op de vlucht slaan en even snel weer op vrije voeten komen. Op de duur wordt dat natuurlijk zeer voorspelbaar. Er zijn enkele massagevechtscenes die vooral op de lachspieren werken vanwege de knulligheid. Het is verder zeer onwaarschijnlijk dat in laat 20e eeuw een strijd tussen twee groepen met zwaarden wordt uitgevochten. Het heeft volgens mij vermoedelijk ook te maken met het feit dat de brt op dat moment investeerde in de schermtechnieken van de acteurs voor andere series die in die tijd werden gefilmd (en waar het wel volledig in de context past). Een soort return on investment. Verder is het ridicuul hoe de leden van Sabos, als terreurorganisatie, erbij lopen en zich gedragen als een legertje van late middeleeuwen. De serie, met de inbreng van de amphicar, heeft nog steeds zijn charme maar het vet is duidelijk van de soep. Goed dat men er daarna mee gestopt is.

Aangrijpende reeks waarin ex-gekoloniseerden en ex-kolonisten hun verhaal doen. Een zwarte bladzijde uit de Congolese en Belgische geschiedenis die tot op vandaag doorwerkt. Heel wat anders dan de stuff die ik op school (niet) te horen kreeg. De feiten zijn wat ze zijn, en het is vanuit Belgisch standpunt allesbehalve om trots op te zijn i.t.t. de mythevorming die tijdens en na de kolonisatie werd gepromoot. Knap aan deze reeks dat beide kanten van het verhaal aan bod komen zodat de kijker zelf zijn mening kan vormen. Een soort volwassen journalistiek al heeft het wel enkele decennia geduurd vooraleer het zover kon komen.

Zeker in het licht van de huidige debatten rond dekolonisatie en de veranderende samenleving in het algemeen is deze reeks een must see. Momenteel te bekijken op VRT NU.

Lee Marvin in zijn eerste en enige tv-serie waarin hij daadwerkelijk de hoofdrol speelt (in de sixties was hij nog presentator van The Lawbreakers maar dat is toch iets anders). Lee Marvin was de typecasting als schurk beu en dat was voor hem een reden om de rol van lt. Frank Ballinger, agent van M Squad bij de Chicago police, aan te nemen. En hij doet het voortreffelijk. Geen moment twijfelde ik aan de integriteit van het personage dat hij uitbeeldt. Het enige ander vaste personage in (het eerste seizoen van) de serie is Paul Newlan als zijn superieur Inspector Gray.

Elke aflevering volgt een vast stramien. Het start met een snapshot van de misdaad, waarna Lee Marvin zichzelf middels voice over voorstelt en uitlegt waar hij zoal mee bezig is, om dan betrokken te raken in het onderzoek naar de misdaad. Die voice over komt regelmatig terug en geeft tonnen sfeer dankzij de mooie diepe stem van Marvin. Elke aflevering duurt slechts een half uur en bulkt van de actie. Geen dooie momenten hier (enkel met regelmaat dooie personages). Het gaat ook om een combinatie van hersenwerk en uitbarstingen van geweld (meestal volgt op het eind een shoot out). Goeie verhaallijnen, prima acteerwerk van een echt icoon en dan zijn er ook nog de shoots op locatie in Chicago eind jaren ‘50. De productie had naar verluidt geen toestemming om de beelden van Chicago te schieten, wat dus betekent dat een deel van deze politieserie op illegale wijze tot stand gekomen is. How cool this is.

Dit eerste seizoen was een verslavende aangelegenheid, gelukkig heb ik er nog 2 te gaan.

Deze serie heb ik leren kennen dankzij Brix, en ben ik erg blij om. Voordien had ik nog niet veel Maigret op het scherm gezien (wel gelezen) en het is dan erg fijn om eraan te beginnen met een vertolking die geprezen wordt door de meester zelf en door een kenner hier op het forum. Het eerste seizoen is me alvast prima bevallen dankzij natuurlijk in de eerste plaats de manier waarop Rupert Davies de legendarische commissaris neerzet. Wanneer ik in het vervolg nog Maigret lees, zal ik met plezier zijn vertolking in het achterhoofd houden. Er is een goeie synergie met de andere vaste leden van het commissariaat. Samen met madame Maigret zijn zij de enigen die elke aflevering blijven terugkeren. Ook de gastacteurs doen het goed, de occasionele overacting niet te nagesproken. De toon van de afleveringen is meestal ernstig al is er ook wel eens ruimte voor een vleugje humor, en daar hou ik wel van. In het echte leven is het toch ook niet anders, ook onder de meest ernstige omstandigheden.

De binnenscènes worden afgewisseld met … buitenscènes (misschien niet zo verrassend) maar ook wel geschoten op locatie in Parijs. Kwestie dat het gevoel goed zit in een uiteraard wel Brits gesproken serie. Dat is een klik die je uiteindelijk als kijker in je hoofd moet maken, het tikje verbeelding dat we ons wel degelijk in Frankrijk bevinden.

Opmerkelijk trouwens - voor een hedendaagse kijker - dat deze serie geen voet aan grond kreeg in de USA en dat de toenmalige perceptie van ‘losse zeden’ in deze serie één van die redenen was. Dat de spirit van Simenon niet echt strookt met de Amerikaanse puriteinen is wel te verwachten, maar in feite is wat we hier te zien krijgen in de serie, en te lezen in de boeken, een flauw afkooksel van de ware Simenon

Toen de serie uitkwam heb ik er enkel wat flarden van gezien en nu zoveel jaar later de box aangekocht (geen idee wat mijn familie toen per se wilde bekijken op tv ). En wat een enorme meevaller is dit. Een prachtcombinatie van politiewerk, stijl, architectuur, muziek, en eighties vibes. Voor die tijd revolutionair in filmische benadering van een serie, wanneer ik de bonusdocu’s mag geloven. Er werd ingezet op cinematografie alsook de juiste muziek bij het juiste beeld, wat de kostprijs van elke aflevering de hoogte injoeg. Alle grote popartiesten van die tijd komen dan ook langs: Phil Collins, Sting, U2, The Stones etc. En dan is er natuurlijk ook nog de sublieme soundtrack, gecomponeerd en volledig op synth uitgevoerd door Jan Hammer.

De combi van Don Johnson en Philip Michael Thomas werkt perfect, maar ook de bijrollen zijn prima qua karaktertekening. Qua casting regelmatig bijdragen van gastacteurs, waaronder voor mij meest opvallend Ed O’Neill, Bruce Willis en Pam Grier. Fijn om hen in hun jongere jaren aan het werk te zien.

De scenario’s zitten ook altijd snor. Niet te ingewikkeld eigenlijk, en altijd sfeervol. Laat de volgende seizoenen maar komen.

Het stramien van het succesvolle eerste seizoen wordt hernomen. Met misschien een nog meer doorgedreven gebruik van de pastel kleurenschema’s. Alle andere vertrouwde ingrediënten blijven aanwezig waarbij de combinatie van vlotte eighties stijl, behapbare scenario’s, vleugjes humor en romantiek, blitse wagens helemaal snor zit. En niet te vergeten de schitterende bijdrage van huiscomponist Jan Hammer die voor het eerst in de begingeneriek vermeld wordt.

Over muziek gesproken, noem me een keer één serie waar in één en hetzelfde seizoen een resem iconen uit de muziek grotere en kleinere gastrollen vervullen? Komen langs: Little Richard (rock’n roll), Miles Davis (jazz), Phil Collins (pop), Ted Nugent (hardrock), Leonard Cohen (Singer-Songwriter) en Frank Zappa (avant garde/fusion). Het is werkelijk smullen om deze legendes langs te zien komen, elk hebben standaarden gezet in hun eigen muziekgenre en hier komen ze de boel wat opleuken. Sterk idee van de productie en dan hebben ze het ook nog eens kunnen realiseren.

Verder is het ook nog steeds genieten van de iconische nummers die op de klankband worden uitgesmeerd naast het werk van Jan Hammer. Het hoeft daarom niet altijd eighties stuff te zijn, want zo komt in de aflevering van Vietnam - typerend - muziek van The Doors langs.

Een andere aflevering die bijblijft is Bushido, wat mogelijks een eerbetoon is aan de film Nosferatu van Werner Herzog. Analoog met die film krijgen we in deze aflevering een scene met ratten waaronder muziek staat die ook gebruikt wordt in dezelfde film. Lijkt me geen toeval te zijn.

Seizoen twee sluit af met een dramatische knaller die het beste doet verhopen voor seizoen drie waar ik binnenkort even tijd voor maak.

De algemene commentaar van kijkers bij dit seizoen is dat de toon en look van de serie verandert. En dat klopt wel, kan ik vaststellen. De pastelkleuren verdwijnen uit beeld, in de plaats krijgen we meer blauw en grijs. De haren van Crockett en Tubbs worden meer gekortwiekt. Bepaalde afleveringen lijken nauw aan te leunen bij neo noir, met gebruik van schaduwen en neon. Na Michael Mann staat er met Dick Wolfe ook een nieuwe lijnproducer aan het roer. Maar op zich is het naar mijn aanvoelen niet zo dat de verhalen nihilistischer geworden zijn t.o.v. vorige seizoenen. Ook daar was toch een hoge dodentol te onderscheiden met vele unhappy ends. Wat voor mij de omslag in seizoen 3 drastisch maakt is de dood van het personage van John Diel (alias Zito). Heel jammer vertrek want ik vond zijn interactie met collega-partner Michael Talbott één van de pijlers van de serie. Een soort humoristische verlichting van alle ernst die we te zien krijgen. Maar blijkbaar was John Diel niet tevreden met zijn aandeel in de serie en liet hij om die reden zijn personage definitief uitschrijven. Het moet wel gezegd worden dat hun aandeel wat mij betreft zeker grote had mogen zijn, wat afkalfde na het eerste seizoen. Maar gelukkig valt er ook in het derde seizoen nog wel te lachen dankzij o.a. de bijdragen van Martin Ferrero als Izzy. Verder blijft het steeds entertainen op allerlei vlakken. Zo is er bijvoorbeeld een aflevering die geënt is op het scenario van High Noon, krijgen we de kans om te genieten van de zangkunsten van Saundra Santiago. Het blijft genieten ook van de soundtrack - één van de stokpaardjes van de serie - en het konvooi gastacteurs (o.a. Don King, Wesley Snipes, Viggo Mortensen, Helen Bonham Carter, Steve Buscemi, Jeroen Krabbé, Willie Nelson, Willie Colon). Op naar het volgende seizoen!

Met dit seizoen wordt er gedeeltelijk teruggekeerd naar de stijl van de eerste twee seizoenen. De toon wordt weer een tikje lichter hier en daar. Niettemin vallen er ook weer behoorlijk wat duistere afleveringen te rapen. Ook een seizoen waarin de makers hun best gedaan hebben om buiten de gebruikelijke drugs en prostitutiescenario’s te opereren. Dikwijls hebben ze zich daarvoor laten inspireren door toenmalige headlines. Dit is ook het seizoen dat volgens sommige fans de slechtste afleveringen ooit bevat (‘Missing Hours, ‘Cows of October’). Zelf vond ik deze afleveringen nochtans behoorlijk entertainend. Maar het is inderdaad geen klassieke Vice, met science fiction en comedy elementen (wanneer Martin Ferrero mag aantreden). Waar ik de kritiek wel bijtreed, betreft de alomtegenwoordigheid van Don Johnson. De balans is hier een beetje zoek i.t.t. vorige seizoenen. En da’s jammer omdat de sterkte van de show bij de gehele cast ligt en niet bij een enkeling.

De muziek is nog steeds van Jan Hammer maar hier krijgt hij ondersteuning van John Petersen. Een verschil met vorige seizoenen hoor je in feite niet. Enkel de laatste twee afleveringen zijn volledig door Hammer gescoord en betekenen meteen ook zijn afscheid van de serie.

Ook in dit seizoen hebben we te maken met enkele opmerkelijke gastacteurs. Te vermelden waard zijn zeker de bijdragen van Isaac Hayes, James Brown, Sheena Easton en Julia Roberts. Daarmee vervoegen ze een illuster rijtje voorgangers van vorige seizoenen, een element dat deze serie toch een extra factor geeft.

Conclusie. Seizoen 4 is er eentje met hoogtes en laagtes, al hebben de laagtes voor mij meer te maken met het onevenwichtige uitspelen van de cast dan met verhaallijnen. Niettemin blijft het steeds entertainend genoeg om lekker voor te gaan zitten.

En daarmee heb ik het laatste seizoen van dit stukje tv-geschiedenis bekeken. De dalende kwaliteit die zich inzet vanaf seizoen 3 wordt hier verder gevolgd en het is dan ook een goeie zaak dat men er na seizoen 5 een punt heeft achter gezet. Seizoen 5 bevat voor mij de slechtste afleveringen van de hele serie - ik kon helemaal niks met de afleveringen waarin Sonny aan amnesia leidt - en veel afleveringen zijn daarnaast onevenwichtig. Waar Sonny en Rico voorheen vooral als duo opereerden, zijn ze in dit seizoen te veel solo bezig naar mijn zin. Hun interactie is nu net een deel van de chemie van de serie. Een andere tegenvaller is de bijna dramatische wijziging van Switek, het karakter gespeeld door Michael Talbott. Voorheen was hij de last man standing binnen de Vice wat betreft de inbreng van een vleugje humor, maar in dit seizoen transformeert hij naar een snel geïrriteerde gokverslaafde. Al hebben we gelukkig ook nog steeds de gastbijdrages van Martin Ferrerro waar het humor betreft.

Heel opvallend in dit seizoen is de wijziging in de look van de personages. Zo wordt er duchtig geëxperimenteerd met de look van Rico. Was hij in de vorige seizoenen meestal piekfijn gekleed met fancy pak en das, in dit seizoen varieert het van slonzig naar eind jaren ‘80 hemden die ik in die tijd zelf ook allesbehalve cool vond. Idem wat betreft Switek, die er bij momenten zelfs bijloopt met een kapsel strak in de brillantine en wit hemd. Naar het einde stapt hij gelukkig terug over op zijn kenmerkende Hawaii hemden.

Cinematografisch is dit seizoen het meest donkere van allemaal. Het was een evolutie die al een tijdje aan de gang was en hier zijn culminatie vindt. Heel wat scenes spelen zich af ‘s avonds laat op kantoor - de bij momenten exuberante dagsfeer van de eerste seizoenen is dan ver weg - in het halfdonker, met de typische lamellen die hun schaduwen werpen, waarbij je bij momenten meer naar een film noir kijkt dan wat doorgaans wordt geassocieerd met Miami Vice. Maar die wijziging van stijl vind ik wel prima te pruimen, aangezien ik hou van film noir.

Een derde element dat een grote koerswijziging betreft. Behalve de begintune wordt de muziek niet langer gecomponeerd door Jan Hammer - nadat hij 4 seizoenen lang alles heeft gegeven in een hectisch productieschema - maar door Tim Truman. Weg zijn de wat gesofistikeerde synth tunes, die plaats moeten ruimen voor een rockgebaseerde aanpak: bas, drum, en smerige gitaarsolo’s staan voorop. Dat sluit eigenlijk wel aan bij de duistere look van dit seizoen, maar betekent wel het afscheid van de intussen iconische Jan Hammer sound.

Conclusie. Seizoen 5 toont een heel ander gelaat dan de voorgaande seizoenen. Als kijker moet je de knop even omdraaien om mee te gaan in de stilistische koerswijziging. Inhoudelijk is dit seizoen voor mij eerder een laagvlieger, al zijn er ook nog steeds afleveringen die er bovenuit steken. Met name de dubbelaflevering met het afscheid van Sonny en Rico is op het aloude topniveau, en betekent dan ook een waardige afsluiter voor deze iconische serie. En misschien draagt dat ook bij aan de score die ik alsnog toeken, naast het niveau en entertainmentgehalte van de serie in zijn geheel.

Sublieme serie. Realiteit en verbeelding lopen met hun duistere kantjes voortdurend in mekaar over. Met jolige jaren dertig en veertig muziek als bindmiddel, wat het geheel nog meer bevreemdend maakt. Een deel van de scenes is volledig gestileerd in film noir modus, waarbij men het spel van licht en schaduw uit de klassieke periode van noir tracht te benaderen. Lukt ten dele, het meesterschap van toen kunnen ze nooit evenaren, maar de tribute is duidelijk. Inhoudelijk zijn er ook heel wat linken met klassieke noir, uiteraard de open deur wat de naamgeving Philip Marlow betreft, maar ook inzake het thema van psycho-analyse waaraan Michael Gambon (als Marlow) onderworpen wordt, en waarbij seksueel trauma uit zijn jeugdjaren de motor van zijn leven blijkt. Klinkt dat laatste zwaar - wat het in se ook is - wordt dat evenwel in balans gebracht met lekkere flegmatische Britse humor die over de serie gestrooid is. Naar stijl toe is er ook nog het flashbackgegeven wat evenzeer eigen is aan noir.

Alle betrokkenen spelen prima hun rol, maar vooral ook petje af voor wat Michael Gambon hier in al zijn metamorfoses weet neer te zetten. Wel moet ik toegeven dat zijn schilferige huid voor mij niet iets was om aflevering na aflevering naar uit te kijken, maar is nu éénmaal een sleutelgegeven.

Blijft geweldig na al die jaren. Leuke humor in combinatie met slapstick die je in een deuk laat liggen. Te vermelden waard is toch ook het stuntwerk dat Michael Crawford telkens op zich nam.

Behalve de 3 seizoenen waren er ook 3 kerstspecials van de serie (en niet vermeld op deze site). Deze liggen uiteraard in de lijn van wat we gewend zijn en dus evenzeer de moeite waard.

Last but not least heeft men in 2016 éénmalig een nieuwe aflevering/lange sketch gemaakt met de gekende personages. Te bekijken o.a. via Some Mothers Do Ave Em - Sport Relief 2016 - video Dailymotion. Intussen zijn allen op leeftijd maar nog steeds uitermate grappig. En hoed af voor Michael Crawford die op 74-jarige leeftijd hier straffer heeft gestunt dan ooit.

Begin jaren tachtig voor het eerst de heruitzendingen op tv gezien. Als kind vond ik het een coole serie. Intussen is de hele Star Trek misschien wel de meest iconische franchises ooit, in elk geval de langst durende. De latere series heb ik evenwel nooit bekeken, omdat ik Spock en co onvervangbaar vond.

Een veertigtal jaar later blijft de coolness van Star Trek - de eerste serie - wat mij betreft helemaal overeind. Zij het dat het ook wel een camp factor heeft natuurlijk, waar ik me als kind niet bewust van was. Het is een prettig weerzien met de bemanning van Enterprise die in de meest bizarre situaties terechtkomt. Met William Shatner en Leonard Nimoy in rollen die voor de eeuwigheid gebeiteld zijn (we kijken niet op een lichtjaar meer of minder). De versie die ik bekeken heb is een gerestaureerde versie (de originele versie is dan ook nog moeilijk verkrijgbaar). De kleuren hebben een upgrade gekregen, de muziek is opnieuw ingespeeld en zelfs heeft men hier en daar bescheiden CGI toegevoegd en de meest knullige effecten van de originele opnames vervangen. Over dat laatste bestaat natuurlijk debat over noodzaak en ethiek. Wat mij betreft, had het niet gemoeten. Ik ga steeds voor het origineel maar anderzijds hebben ze het hier met respect gedaan en niet overdreven. Als je het niet weet, zou je het waarschijnlijk niet eens merken. En ergens snap ik ook wel dat ze de serie zo goed mogelijk voor de dag willen laten komen voor toekomstige generaties die wel één en ander gewend zijn qua audio en video.

Een fijn weerzien dus. Het tempo leek me soms wat laag maar nooit dat het vervelend werd. Altijd zijn er voldoende aanknopingspunten die het boeiend houden. Visueel of in de interactie tussen personages.

Mijn favoriete aflevering is “The City on the Edge of Forever” - met Joan Collins als gastactrice - waarvan de finale me zelfs kippenvel heeft bezorgd. Deze aflevering heeft verschillende prijzen gewonnen in die tijd.

Het verhaal van Eliot Ness en zijn strijd tegen de georganiseerde misdaad in het Chicago van de jaren ‘30. Op het moment dat de serie gemaakt werd, was Eliot Ness nog maar kortelings overleden, een luttele 20 jaar na de gebeurtenissen die onderwerp zijn van deze serie. Om maar te zeggen dat er in die tijd nog een nauwe maatschappelijke band was met het verhaal. Niet voor niets wordt de serie aan mekaar gepraat - in film noir stijl - met de voice over van Walter Winchell, journalist die op de eerste rij zat bij de verslaggeving van de historische gebeurtenissen in the thirties.

Elke aflevering heeft een strak script en voor die tijd is dit ook altijd erg gewelddadig. Prachtig verfilmd in zwartwit, volgens de film noir esthetica. De stilering van kostuums, wagens en decor zit helemaal goed, voor mij één van de beste period pieces over de thirties. De acteerprestaties zijn wat ze behoren te zijn, met elke aflevering een bijdrage van bekende (of mij minder bekende) gastacteurs.

Ik ben helemaal gek op deze serie omwille van het onderwerp, de niet aflatende strijd tussen cops en misdadigers, en de prachtige stilering. En dan is er nog de schitterende soundtrack van Nelson Riddle, meer dan bekwaam componist en mag ik zeggen geniaal arrangeur (wat Frank Sinatra voor zijn eigen werk ook heeft weten te waarderen).