Log

Eén van de beste Godard films wat mij betreft. Vlot bekijkbaar waarbij er zelfs sprake is van een te begrijpen plot. Niet dat dat heel veel voorstelt maar de puzzelstukken vallen hier goed in mekaar. Het ademt ook een sfeer uit die Tarantino geïnspireerd heeft voor zijn Pulp Fiction, en dan gaat het niet enkel over de speels dansscene die een prachtige toonzetter is. Het is allemaal op zijn Godards met hier en daar wat knipogen (zoals bij de opening credits) maar het is niet in die mate dat het afleidt van het verhaal zelf dat toch steeds centraal staat. De dialogen zijn fris, alsof ze ter plaatse bedacht zijn, en misschien was dat ook wel het geval Godard kennende. De sterfscene op het einde is dan weer hilarisch omdat Godard het hier toch niet kon laten om een filmconventie in het absurde uit te vergroten.

Heel genietbare film en zeker een aanrader voor een eerste kennismaking met Godard, meer dan heel wat van zijn andere films is dit goed te verteren.

Hoewel door sommigen omschreven als een sleutelfilm binnen de Nouvelle Vague had ik hier tot voor kort nog nooit van gehoord. Dus wel een ontdekking. Als regisseur stond Jacques Rozier sowieso in de schaduw van Truffaut, Godard en co. Hij heeft dan ook slechts 5 films geregisseerd en dit was zijn debuut. Vooraf had ik me niet ingelezen over de film. En dan geeft het wel een vlotte indruk met een vlotte camera. Het verhaal/plot is in feite een niemendalletje. Het gaat wel over een driehoeksverhouding tussen drie jonge mensen maar in wezen maakt het niet veel uit en wordt het nooit allemaal heel scherp gesteld. Wel geeft het de indruk van een anekdotisch geheel; ze zoeken werk, ze maken afspraakjes, ze gaan op reis … ze keren terug van de reis.

Achteraf las ik dan dat de productie van deze film heel erg uitliep in de zoektocht van Rozier naar spontaniteit en dan nog met niet-professionele acteurs. De camera bewoog vrij zonder microfoons en nadien werd het geluid in de studio ingesproken. Het wijst wel op een interessante paradox in deze debuutfilm van Rozier. Als adept van de Nouvelle Vague moest het qua camera en verhaal allemaal zo vrij mogelijk zijn. Anderzijds zocht hij naar de perfectie van die vrije vorm door eindeloos takes te hernemen. Dit in tegenstelling tot een Godard bijvoorbeeld die allesbehalve als een perfectionist te werk ging.

Adieu Philippine komt vandaag qua vorm niet bijzonder over omdat we intussen 6 decennia verder zijn gevorderd. We hebben het allemaal al wel eerder gezien in latere films. Deze intussen wat vergeten film was echter wel pionierend in deze visuele stijl met een verhaal dat heel alledaags is (ondanks de background van de Algerijnse oorlog). Goed om vanuit historisch standpunt gezien te hebben. Verder was het ook een onderhoudende film met op het einde mooie zichten op Corsica begin jaren ‘60.

Een low budget in regie van de legendarische Charles Band met een coole score van zijn broer Richard. Er zitten duidelijk invloeden in van Mad Max en Alien. Ook vermakelijk dat dit een eerst grote rol was voor een jonge Demi Moore. De special effects zijn erg geslaagd en vraten waarschijnlijk een belangrijk deel van het budget. Deze zijn van Stan Winston, ook al een legende in Hollywood. Actrice Vivian Blaine was een overlever van Classic Hollywood die ooit nog had samengewerkt met Frank Sinatra en Laurel & Hardy. Al met al toch wel een productie met heel wat namen zowel cult als (latere en vroegere) mainstream.

Sfeer is toch een heel belangrijk element in zo’n low budget films en die is prima neergezet. Ik heb me hier uitstekend mee vermaakt. Prima camp. De soundtrack van de film heeft onlangs een release gekregen bij Mystic Vault met een heel mooie uitgave die ik intussen in huis heb.