Log

Het einde van de challenge die ik met een collega heb afgesproken om alle Hitchcocks te (her)zien komt in zicht. Deze Saboteur had ik nooit eerder gezien en heeft me veel kijkplezier gegeven. Dit is heel goede vintage Hitchcock. Zoals altijd - of meestal toch - krijgen we een visueel mooie openingsscene. Het verhaal ontwikkelt zich verder rond een favoriete Hitchcock troop - the wrong man - wat hij al eerder deed in de jaren ‘30 met 39 Steps en Young and Innocent en nadien nog wel enkele keren zou gaan doen. Maar het gaat natuurlijk over de manier waarop hij het in beeld brengt en vertelt, en de spanning erin houdt. Dit is een film gemaakt in volle oorlogstijd en dat voel je ook aan de onderliggende context van terrorisme en aan de dialogen. De personages in hoofd- en bijrollen onderscheiden zich door al of niet integere inborst - ongeacht de lichamelijke beperkingen waarmee ze te kampen hebben (de blinde, de freakshow). Naast een ideologische thriller bevat het ook screwball elementen met de entertainende spannende communicatie tussen Cummings en Lane. Dat is ook vaste hap in films van die tijd. Het verhaal dendert voort naar een geweldige climax op het Vrijheidsbeeld. Top suspense en één van die momenten waarin Hitchcock een iconische omgeving als achtergrond voor de actie gebruikt. Nu voor het eerst de film gezien en ik denk niet voor het laatst.

hitchcock challenge # 49

De film is gebaseerd op een toneelstuk en dat is eraan te zien aangezien er voornamelijk gepraat wordt. Hoewel het gebaseerd is op ware feiten - The Monkey Trial in de jaren ‘20 - van vorige eeuw - is het geen volledig historisch account. Omwille van het dramagegeven hebben ze hier en daar er een draai aan gegeven (bv. de relatie tussen de beschuldigde en domineesdochter is pure fictie die Hollywood nodig heeft). En dat is zeker te begrijpen en ok omwille van de spektakelwaarde van een product dat moet verkopen. De kern van de film - het recht om vrij te denken - maakt in elk geval indruk. En hoewel de film zich honderd jaar geleden afspeelt, is het onderwerp nog altijd actueel vermoed ik. Er zijn nog genoeg mensen (binnen de godsdiensten van Abraham) die een enge blik op de wereld en mens hebben.

Het is een heel kwaliteitsvolle productie met topacteurs die elk op hun manier intrigeren en de kijker aan zich binden. Het b&w past volledig bij het verhaal en de filosofische inhoud van de dialogen. Wat me dan wel opviel als een mogelijk anachronisme waren de vetkuiven van onder meer de dominee (!) en de schooljongens: dat lijkt me meer iets van de jaren ‘50 dan de jaren ‘20. Al met al een leuk anachronisme.

Positief verdict. Vreemd genoeg een film die nog geen spatje gedateerd is en nog steeds relevant om gezien te worden.

Een stukje nostalgie en tot mijn 'vreugde' blijft dit helemaal overeind. Fantastische openingsscene met alle groten der aarde van toen en Leslie Nielsen die komt binnenvallen. De perfecte hilarische opener. En nadien stopt het nooit meer met de hilariteit. Ik kan er hardop mee lachen en dat is voor mij een soort graadmeter. Tof script en een leuke chemie tussen Nielsen en Priscilla Presley. Herbekeken op blu ray en zeer tevreden dat deze nu in de collectie zit samen met de 2 sequels die ik ook nog zal herbekijken.

Na Rebecca is dit een tweede belangrijke rol van Joan Fontaine in een Hitchcock movie. Het werkt wel met Cary Grant als tegenspeler. Deze herziening valt voor mij positiever uit dan de vorige eerste kijkbeurt. De film bevat alle ingrediënten van een goeie Hitchock met een mix van comedy, screwball, psychologie en thriller. Dit alles in een klassiek Brits decor al gaat het om een Amerikaans geproduceerde film. Op één of andere manier viel het allemaal beter in mijn smaak. Zo zie je maar dat het kijken van een film en hoe je erop reageert toch ook altijd een momentopname is. Alleen het einde beviel me nog steeds niet. Het stelde mij wat teleur en verhindert een echte topscore. Maar voor nu mag het sowieso enkele banken vooruit.

hitchcock challenge # 46

Herziening en veel plezier aan beleefd. Wat was Hitchcock een meester in het mengen van diverse genres (thriller, psychologisch drama, comedy, screwball) en hier komt het weer mooi allemaal samen. Voeg daar nog wat visuele hoogstandjes aan toe - met de muzikale finale als climax - en je hebt een hoogvlieger. Deze krijgt waarschijnlijk minder aandacht binnen het oeuvre van de man omdat de verhaallijn al een keer eerder was gedaan met 39 Steps. Maar wat geeft het, het thema van the wrong man is sowieso een Hitchcock troop. Verder is het ook wel helder waarom deze film nooit meer op televisie te zien zal zijn. Al is het gebruik van blackface hier zeer functioneel.

hitchcock challenge # 45

Herziening. Dit viel me heel goed mee en denkelijk beter dan mijn eerste kijkbeurt van 6 j geleden. Het viel voor mij allemaal prima op zijn plaats; het script, de acteurs, de muziek, de mooie cinematografie, de humor, de suspense. En de aanpak van het complexe onderwerp psycho-analyse; ga er maar aan staan. Hitchcock slaagt erin om Freud op een entertainende manier mee te nemen, zoiets kon hij als geen ander, in één van de eerste Hollywoodfilms met dit onderwerp. De bekroonde score van Miklos Rosza klonk mij zeer mooi in de oren, en sluit qua muzikale aanpak aan bij soortgelijke andere topscores van die tijd (ik denk aan films als Rebecca en Laura). Voor mij is dit een echte topfilm van Hitchcock en de jaren veertig cinema in het algemeen. De aanwezigheid van Bergman doet hier ook wel goed aan.

hitchcock challenge # 48