Log

Nadat ik Profondo Rosso al twee keer had gezien, heb ik daar deze week nog twee kijkbeurten aan toegevoegd. De eerste kijkbeurt was thuis waarbij ik voor de gelegenheid mijn oude dvd (release van DFW uit 2002) heb bovengehaald. Deze bevat een prima print en het gaat om de lange Italiaanse versie, dus inclusief de wat meer komische screwball scènes met David Hemmings en Daria Nicolodi. Deze kijkbeurt was zéér aangenaam. Profondo Rosso heeft een goed verhaal en zeker naar Argento’s normen is het één van zijn films die het meest logisch in mekaar. Dat is zeker ook dankzij zijn samenwerking hier met Bernardino Zapponi. Profondo Rosso was een enorm succes en wordt gezien als hoogtepunt in het oeuvre van Argento én het giallo genre. Jammer dus dat Argento nadien de samenwerking met Zapponi niet heeft verdergezet en afgleed naar - nog steeds goeie - films waarbinnen de logica steeds meer wegviel.

De Italiaanse versie van de film duurt 2 u 6 maar verveelt geen seconde. Dankzij de regie en het camerawerk in het algemeen, de mooie fotografie ook (denk maar aan het Hopper tafereel aan de bar). Zoals gezegd heeft het een sterk verhaal waarbij er voldoende afwisseling is op vlak van locaties, met ook heel wat sfeervolle nachtscènes. De bodycount is respectabel - zeker gezien de leeftijd van deze film - en de sterfgevallen zijn met de gekende flair in beeld gebracht. De film is een whodunit, met humoristische screwball stukjes waarbij de moorden tussentijdse shock momenten zijn. David Hemmings is geweldig als leading man, die tussendoor ook een battle of sexes uitvecht met Nicolodi (die jarenlang de muze en geliefde zou zijn van Argento). Hun dialogen vormen dan nog de meest uitgesproken politieke ondertoon; deze van de opkomst van het feminisme. Achteraf gezien (en voor wie de film heeft uitgekeken) is deze ondertoon ook vrij ironisch. Na de talrijke praatjes van Hemmings die vrouwen expliciet als het zwakke geslacht bestempelt, blijkt de moordenaar een vrouw te zijn die met bruut geweld mensen om het leven heeft gebracht.

Gisteren volgde dan mijn tweede kijkbeurt van de week. In viernulvier in Gent werd de film verrtoond met de soundtrack live gespeeld door de legendarische Goblin. Goblin bestaat vandaag uit vier muzikanten onder leiding van original en componist van vele soundtracks Claudio Simonetti. Hij was 22 toen hij 50 jaar geleden de muziek componeerde. Vandaag nog toert hij de wereld rond om Argento filmprojecties live te begeleiden. De film werd afgespeeld in een uitverkochte theaterzaal waarbij de band voor het doek op het podium (in het halfdonker) met perfecte timing de soundtrack speelde. Het was een prachtige, krachtige ervaring om de film op groot doek te zien in combinatie met deze vier topmuzikanten die hun ding deden. Na de film hebben ze als uitsmijter nog stukken gespeeld van Suspiria, Tenebrae en Demons. Wat een topavond.

Naar eindbeoordeling toe zit ik nu met een zware bias, dankzij deze ervaring, maar dat geeft niet. Ik verhoog de score toch naar het maximum.

Giallo’s kenden als genre hun piek begin jaren ‘70. Ook in die tijd was er wel al eens kritiek op het vrouwonvriendelijke karakter van een genre waarin vrouwen aan de lopende band slachtvee zijn ter entertainment van het publiek. Deze film past zeker in het rijtje en doet er eigenlijk nog een schepje bovenop aangezien de moordenaar het ditmaal gemunt heeft op vrouwen die scheve schaatsen rijden. Het zijn zogenaamd moorden met een ‘moreel’ motief hoewel ook wel weer discriminerend omdat de vreemdgaande mannen nergens geviseerd worden. Soit het is en blijft fictie. Het motief van moord om (niet legitieme) seks te bestraffen, is misschien wel vaste hap in de latere Amerikaanse slasher maar hier hebben we het dan over een Italiaanse film van begin jaren ‘70, en waarschijnlijk beïnvloed door de katholieke Italiaanse maatschappij van toen.

Al die overwegingen ten spijt is het een goeie giallo met een sleazy aanpak en een memorabele plot. Fijn om Farley Granger - die we nog kennen uit Rope en Strangers on a Train van Hitchcock - aan het werk te zien in een latere fase van zijn carrière. En hij doet het goed. Het einde vind ik redelijk onvergetelijk. Voor mij een bovengemiddelde giallo.

Deze heeft geen titel waar het vandaag veel applaus voor zou krijgen. Het wijst wel op het exploitation gehalte van de film. Verder is het een typische giallo. Ik hou wel van giallo’s en hun mysteries, gore, stijlvolle design, afstandelijke karakters en de heerlijke soundtracks die er dikwijls bijhoren (in dit geval van Carlo Savina die mij verder onbekend is). Regie en cast doen wat ze moeten doen om de film te laten werken. Hoogstaand is het allemaal niet maar die pretentie hebben ze dan ook nooit gehad.

Een short die Hitchcock maakte in opdracht van het Britse Ministerie van Informatie. Het was in het Frans dus gericht op het Franse publiek. Als je het met die ogen bekijkt, is het een heel informatieve (propaganda)film over hoe het eraan toeging ten tijde van WO II. NIets is wat het lijkt. Eerst krijgen we een opeenvolging van gebeurtenissen te zien, waarover je als kijker je eigen mening kan vormen. Naderhand volgt dan echter de verrassende ware toedracht. Een gewaarschuwde man/vrouw is er twee waard; dat lijkt de boodschap. Competent gemaakt filmpje, uiteraard. Ondanks het onderwerp - en zijn regisseur - draait het hier helemaal niet om het opwekken van suspense, wel geeft het dus een beeld van de complexe strijd tussen het Franse verzet en de bezetting (inclusief de Franse collaborateurs).

Dit is een leuke comedy! Wel heb je soms achtergrondkennis nodig om bepaalde mopjes te vatten. Als je nog nooit van Sgt Pepper gehoord hebt bv., dan wordt het moeilijk. Maar voor die laatste categorie mensen zit er weer een leuke romantische verhaallijn in verweven. Verder goeie acteerprestaties, regie, toffe locaties … heb er erg van genoten. Kan nog een rewatch van komen.

In het verleden heb ik wel wat biografieën over The Beatles gelezen dus Brian Epstein is mij wel bekend. Jacob Fortune-Lloyd zet Epstein neer op een geloofwaardige manier, al moet ik er bij zeggen dat ik het heel moeilijk in te schatten vind hoe Epstein echt overkwam in zijn omgeving. Ik heb ook nergens commentaren gelezen van mensen die hem nog gekend hebben. De kern van het verhaal klopt natuurlijk wel. De film geeft een geslaagde weergave van Liverpool eind jaren ‘50 - begin jaren ‘60. Althans komt het zo bij me over . The Beatles zelf, als motor van zijn succes, komen wat minder uit de verf, vind ik. Hun humor uit de beginjaren is prominent, je herkent zo bepaalde quotes. Maar daar blijft het bij. Dat er geen noot Beatlesmuziek te horen is, is jammer. De rechten zullen te duur geweest zijn. De casting van de boys was op zich nog wel ok maar ik vond het ook heel jammer dat de lichaamslengtes niet klopten. John Lennon is veel te kort hier. Hij was niet de kleinste van de groep (dat was Ringo) en dat zorgt er toch ook voor dat ik nooit echt in de film geraak.

Niettemin is het zeker een film met verdiensten, en dan voornamelijk de focus op het spanningsveld in het privé-leven van Brian (zijn seksuele geaardheid die verborgen moest blijven), moeizame relaties, en verhouding tot zijn conventionele roots.
In the end blijft het verhaal van zijn professionele opgang echter net wat te oppervlakkig. Voor nieuwkomers sowieso wel een goeie starter om het verhaal van de manager te leren kennen.

Prima documentaire over de eerste jaren van The Beatles die in het teken staan van Beatlemania wereldwijd. In die tijd toerden ze de wereld rond met live concerten tot hier een eind aan kwam in 1966. Live beelden worden afgewisseld met interviews met The Beatles en hun tijdgenoten. Hun verhaal is mij welbekend dus geen grote verrassingen. Niettemin blijft het indrukwekkend om te zien hoe het zich allemaal heeft ontwikkeld. En hoe basic de geluidsinstallaties in de jaren ‘60 waren. Dat is eigenlijk niet te geloven hoe simpel dat eruit zag - en steeds volledig overstemd door gillende meisjes.

Na de release in 1970 is deze film decennialang niet of moeilijk beschikbaar geweest tot de remaster enkele jaren terug n.a.v. de Get Back serie die gemaakt werd door Peter Jackson op basis van (niet gebruikte) footage van de film. Voor mij is het nu ook de eerste keer dat ik hem gezien heb terwijl ik de overige films van The Beatles al veel eerder gezien heb. Ik had er wel al regelmatig over gelezen. Ik wist dat de film een reputatie met zich meesleept van docu over een band die uit mekaar gaat, met lange gezichten in de studio, ruzies, slechte sfeer etc.

De verwachtingen lagen dus ergens wel laag, maar ten onrechte. Integendeel heb ik enorm genoten van deze neerslag van het leven van deze band in de studio. Het was bijzonder om John en Yoko te zien walsen op I Me Mine van George, de eerste aanzet van Oh Darling te horen, de gesprekken tout court. De film is dan helemaal goud waard omwille van het roofconcert dat integraal het laatste half uur in beslag neemt. Ook voor het eerst dat ik dit helemaal zie. Heerlijke montage tussendoor met de beelden van sixties London; de bobby’s die het verkeer proberen te laten doorstromen, kantoormensen die hun beste middagpauze ooit beleven terwijl The Beatles op het dak in hartje London staan te spelen.

Afgaande op de reputatie had ik op alle vlakken een veel slechtere film verwacht. Paul McCartney wordt hier wel eens omschreven als bazig, maar ik vrees dat er zonder zijn inzet niet veel van de grond gekomen zou zijn als je ziet in welke staat Lennon zich bevond (de symbiose met Yoko die aan zijn lijf plakt). Bovenal zie ik ook vier kerels die zich na al die jaren nog steeds amuseren en creatief uitleven. Het speelplezier spat ook af van het dakconcert. Na de opnames van Let It Be zouden ze nog een laatste keer samenwerken voor de release van hun meesterwerk Abbey Road. Naar chronologie kreeg Let It Be pas nadien haar release.

Het is een historisch belangrijk document (voor de popmuziek) en zeer aangenaam om te bekijken (als je Beatlesfan bent). Een vijfsterren docu wat mij betreft. Op termijn zal ik ook de Get Back serie gaan bekijken.

Rond The Beatles ontstond in de jaren ‘60 de conspiracy theorie dat Paul McCartney zou overleden zijn en vervangen door een getalenteerde dubbelganger. Deze film tapt uit een ander wat minder gekend vaatje: wat als Lennon nog in leven is? De found footage aanpak werkt heel goed voor deze film. Al wordt het niet helemaal doorgedreven aangezien in sommige scenes de cameravrouw wordt gefilmd (door wie dan?). Dat zal dan wel omwille van de esthetiek zijn. De acteerprestaties zijn redelijk overtuigend gebracht. Mooie setting in Canada. Er is met Hessy’s music shop de knipoog naar Hessy’s in Liverpool waar The Beatles hun gitaren kochten back in the day.

De muziek is heel goed gebracht op een manier dat het echt wel om nieuwe muziek van Lennon zou kunnen gaan: het kroop onder mijn vel. Voor mij is dit zeker één van de meer geslaagde found footage movies. Het helpt ook als je The Beatles leuk vindt.

Ik breng hem ook even onder de aandacht van Brix voor het geval dat deze onder zijn radar gebleven zou zijn.

Enkele weken geleden was ik in Liverpool en heb ik een aantal Beatles locaties bezocht, waaronder Mendips, het huis waar John Lennon zijn jeugd heeft doorgebracht. Daar heb ik een rondleiding gekregen met een gids van de National Trust. Dat was een zeer coole ervaring mag ik wel zeggen. Vandaar dat ik zin kreeg om wat biopics over John Lennon te bekijken. Deze Nowhere Boy is zeer goed. Ok het bevat enkele vrijheden - zoals dat meestal gaat in biopics - maar het schetst toch wel een goed beeld over zijn leven (zoals ik het ken uit boeken) en is een fantastisch tijdsbeeld van Liverpool eind jaren ‘50. Zowat de helft van de scenes is dan ook nog gefilmd op locatie in Mendips, very nice.
De aanstormende Beatles vormen daarbij een background van het verhaal dat zich focust op de (opvoedende) vrouwen in het leven van John Lennon. Mooi gedaan.

Als fan van The Beatles ben ik zeer bekend met hun historiek maar het was er nooit van gekomen om deze Backbeat te bekijken tot nog toe. De sfeer, visuals en script … het zit allemaal prima. En de acteerprestaties zijn overtuigend. Het is en blijft een biopic dus gebonden aan wat er zich in die tijd heeft afgespeeld. Voor deze film hebben ze zich laten adviseren door Astrid Kirchherr wat de zaak wel goed gedaan zal hebben. Het verhaal van de vroege Beatles is dan ook voornamelijk achtergrond voor de driehoek Stuart Sutcliffe - John Lennon - Astrid Kirchherr. Al is het verhaal van The Beatles anderzijds erg dwingend natuurlijk - het vooruitzicht van de eeuwige roem die hen te wachten stond maar die niemand in die mate kon voorzien. Paul McCartney was bij de release van de film niet helemaal tevreden omdat hij vond dat zijn rock’n roll gehalte werd afgenomen. Daarin snap ik hem wel. Zo laten ze Long Tall Sally zingen door John - was altijd een Paul nummer - en laten Paul enkel een zoete melodie zingen. Dat laatste is wel een uitzondering in de soundtrack die barst van de energie rock’n roll ingespeeld en gezongen door kleppers van die tijd. De energieke soundtrack draagt helemaal bij aan de sfeer hoe het in die tijd moet geweest zijn in de bars van Hamburg.