Opinions

Een vroege gangsterfilm. De eerste helft van de film bevat behoorlijk wat actie, wat bepaalde verwachtingen schept. Nadien zakt de spanningsboog echter een beetje in, met vooral veel over en weer gepraat (in een silent dus). Niettemin de moeite waard om eens te bekijken. Alle elementen van de gangsterfilm zijn reeds aanwezig - politie die wil maar niet kan, gecorrumpeerde overheid, boeventronies, onderliggend cynisme - en bovendien is deze film gemaakt over en tijdens één van de favoriete periodes van het genre: de drooglegging. De acteurs - mij niet bekend - doen hun job goed, zonder overdreven theatraal te zijn. Lof voor regisseur Lewis Milestone voor de prima shooting van de actiescenes. Zijn cameraman Tony Gaudio (hij draagt de perfecte voornaam voor het gangstergenre) zou nadien nog meewerken aan klassiekers als Little Caesar en High Sierra.

Oergiallo. De term ‘gialli’ wordt ook vermeld door de voice over aan het begin van de film. Wanneer verwezen wordt naar de favoriete detective romannetjes (met gele omslag) van Leticia Roman. De titel van de film is dan weer duidelijk een verwijzing naar Hitchcock maar dat was een idee van de productie en niet zozeer van Mario Bava. Die heeft nadien nogal laatdunkend gedaan over deze film maar zelf vind ik het helemaal zo slecht niet. Het bevat enkele goede thrills en laughs, prachtige settings … En ook enkele elementen die standaard zouden worden in latere slashers: de typische dichtslaande deur, bedreigende telefoontjes … Het einde kon ik ook best smaken. Film die met een korrel moet genomen worden maar heeft me zeker vermaakt. Prachtige filmstijl in b&w. Nadien zou Bava het enkel nog in kleur doen. Het is een giallo met een luchtiger toon dan wat nadien zou volgen. Maar ik vind hem daarom zeker niet minderwaardig.

Deze heeft geen titel waar het vandaag veel applaus voor zou krijgen. Het wijst wel op het exploitation gehalte van de film. Verder is het een typische giallo. Ik hou wel van giallo’s en hun mysteries, gore, stijlvolle design, afstandelijke karakters en de heerlijke soundtracks die er dikwijls bijhoren (in dit geval van Carlo Savina die mij verder onbekend is). Regie en cast doen wat ze moeten doen om de film te laten werken. Hoogstaand is het allemaal niet maar die pretentie hebben ze dan ook nooit gehad.

Eentje voor de liefhebbers van mix tussen giallo en polizziesco. Terwijl je je nog in de zetel nestelt, speelt zich al onmiddellijk de cruciale scene af onder de begincredits. Het is dus zaak om dan niet achter een zakje chips te gaan. Een gruwelijke scène die mooi in beeld gebracht wordt m.b.v. excellente editing. Nadien gaat er wat stoom van de ketel - hoewel - maar transformeert het in een echte politiefilm. Staalharde ondervragingen door een gemotiveerde inspecteur - zo zie ik het wel graag. De film heeft een sociaal-politiek kritische ondertoon en dat geeft toch een extra laagje. De jongeren komen uit achtergestelde milieu’s. Inspecteur Capponi die zich vragen stelt bij het hele justitiesysteem.

Opvallend is dan ook weer de inbreng van homoseksuelen en travestieten als onderdeel van de onderkant van de samenleving. Een reflectie van de samenleving van toen.

Goed in beeld gebracht door Fernando di Leo en prima acteerprestaties. Het muzikale thema (van Silvano Spadaccino) vind ik een mooie bonus.

Noirish Melodrama waarin de focus ligt op een driehoeksverhouding tussen Ingrid Bergman, echtgenoot Robert Montgomery en vriend George Sanders. Robert Montgomery heeft de eer om de ziekelijk jaloerse echtgenoot te spelen want hem in wezen heel antipathiek maakt. Van in het begin is het echter duidelijk dat het met medische zekerheid gaat om een gestoorde geest, waardoor hij in wezen ook slachtoffer is (van zijn eigen zielige toestand). In die zin kan je hem als redelijk kijker dan ook niets verwijten of toewensen, behalve therapie en een dwangbuis. De film valt uiteen in drie delen: intro met kennismaking tussen de drie, huwelijk, dood Montgomery en de nasleep. De wijze waarop Montgomery sterft is het omslagpunt in de film, en in feite identiek aan wat gebeurt met Gene Tierney in Leave Her To Heaven: kan enkel voortspruiten uit een echt zieke geest. Hoewel de verhaallijn van Rage In Heaven in se wel wat potentieel heeft om het spannend te maken, komt dit er nooit uit. Bepaalde gebeurtenissen worden ‘getelefoneerd’ - in dit geval neergeschreven in het dagboek van Montgomery - en er is ook nooit enige dubbelzinnigheid omtrent het zielige personage van Montgomery, de intro niet te na gekomen. Het einde van de film, wanneer Ingrid Bergman bewijsstuk nr 1 na de bevrijding van George Sanders - onterecht beschuldigd van moord - in de oceaan gooit, is totaal onrealistisch en helemaal niet nodig. Aan positieve kant bevat de film sfeervolle scenes in het landhuis van Robert Montgomery, wat compenseert voor de tekortkomingen.

Regisseur van dienst is W.S. Van Dyke die het overnam van een zieke Robert B. Sinclair. Na Van Dyke (die 14 dagen verlof had in de marine en verder geen tijd kon vrijmaken) zouden nog scenes hernomen worden met regisseur Richard Thorpe. Om maar te zeggen dat het productieproces niet bepaald van een leien dakje liep.

Geen slechte film maar zeker ook niet meer dan dat, weliswaar met acteerprestaties op niveau van enkele interessante namen.

Na 23 j kwam dit vervolg en op die tijd is er toch wel heel veel gebeurd in horrorland: van de opkomst van invloedrijke slashers à la Halloween & Friday the 13th tot de metahorror van Scream.

Carrie 2 heeft duidelijk de vibe van het nineties tijdperk waarin het gemaakt is (zeker nadat je de original hebt gezien). We zijn nog niet echt toe aan internet (hoewel het al bestond) maar wel wordt er gestrooid met beelden van handcams die hier en daar opduiken. Ik heb er zelf ook nog zo eentje gehad en dat was toen wel revolutionair, zo’n camera met harde schijf i.p.v. videoband. Anyway, Carrie 2 is enkel te aanzien als je deel 1 hebt gezien, anders snijdt het echt geen hout. Zo wordt er met de deur in huis gevallen omtrent de telekinetische gaven van Carrie, worden deze meteen uitvergroot in een korte prequel die voorafgaat aan het eigenlijke verhaal. Verder is de Carrie hier een heel andere type dan in de seventies; ze is veel weerbaarder (girl power is ook iets van de nineties en ver daarna) en komt zelf op voor haar kwetsbaardere vriendin. Ze is allesbehalve een nerd, en haar aangemeten metal imago is nu ook weer niet zo marginaal. Haar thuissituatie komt slechts mondejsmaat aan bod vergeleken met deel 1. De focus ligt dan ook niet helemaal bij Carrie want gaat meer over het leven en intriges aan de lokale high school waar de populaire boys grietjes willen scoren. De sfeer van Stephen King’s/De Palma’s is ver te zoeken in elk geval. De muziek was in het eerste deel dan ook nog van hoog niveau met Pino Donaggio, maar hier is het een nineties allegaartje, wat dan ook weer past bij het tijdsbeeld. De finale mag er zeker best zijn, lekker over the top.

Het is allemaal best nog entertainend maar goed kan ik het nu ook weer niet noemen. Heeft geen enkel bestaansrecht zonder deel 1 waaruit dan ook nog beelden gesampeld worden. De aanwezigheid van Amy Irving was nog één van de leukere punten, maar dus alweer omwille van die referentie aan deel 1.

Topper en voor mij één van de beste van de Coen brothers. Van begin tot eind zat ik in het schitterend uitgewerkte verhaal dat bevolkt wordt met topacteurs. Goeie dialogen en ook nog eens goeie actie erbij.

Ik dacht eerst dat dit een vrij recent gemaakte film was - met welbewuste eighties referenties - want dit komt helemaal niet gedateerd over of zo. Misschien zit de goed gekozen (niet eighties gedateerde) soundtrack er hier ook wel voor iets tussen.

Een policier met enkele absolute iconen van de Franse cinema. Dat laat ik graag op me afkomen. Deze film was voor zijn tijd zelfs vernieuwend in haar poging om het drugsmilieu op realistische wijze neer te zetten. Zelf kreeg ik het gevoel dat het semi-documentaire karakter de plot bij momenten overstijgt. Maar dan nog zien we klasbak Jean Gabin bezig als een visje in troebel water.

Verder heel mooi in beeld gebracht door Henri Decoin en zijn team. Mooie fotografie, locatie shots in Parijs en clair obscur belichting zoals in de beste noirs.

Best vermakelijk. Het heeft natuurlijk veel meer met camp dan met horror te maken. De make-up verdient zeker een pluim en verder vind ik het goed in beeld gebracht. Wel vond ik het jammer dat de muziekscore Psycho van Bernard Herrmann volledig ript. En zonder creditering? Die muziek associeer ik met een andere (en veel betere) film. Beter hadden ze voor een originele soundtrack met eigen smoel gekozen.
Het Carl Hill typetje (gespeeld door David Gale) leek me wel wat geïnspireerd op Boris Karloff in The Mummy, telkens met dat hypnose gedoe en zijn algemene uitstraling. Het is ook Boris Karloff die in Black Sabbath zonder hoofd optreedt dacht ik. Verder heeft Karloff zichzelf uiteraard vereeuwigd als het monster van Frankenstein. Ook Carl Hill zal uit de doden opstaan. En tenslotte zit de voornaam Carl gevat in de achternaam van Karloff.
Is het trouwens iemand opgevallen dat er een poster van Talking Heads aan de muur hangt in één van de liefdesscènes tussen Bruce Abbott en Barbara Crampton aan het begin van de film? Een duidelijke knipoog naar wat komen zal.

Cultfilm dus en met zijn flamboyant karakter duidelijk eentje van de eighties.

Met een collega kies ik wekelijks een Hitchcock om te (her)bekijken en nadien een keer te bespreken. Dit keer was het de beurt aan deze classic. Het blijft voor mij een absolute kraker. Een briljante moody film die transformeert van relatiedrama naar suspense thriller en terug. Alles is perfect aan deze film. Hitchcock bewijst nog een keer hoe hij het vak van visuele storytelling leerde in zijn tijd bij het Duitse UFA in de silent periode: het openingsshot zegt alles over de situatie waarin Stewart zich bevindt in 1 vlotte beweging.

De acteerprestaties zijn top, met dank aan de naturelle dialogen die werden aangeleverd door John Hayes (die een verleden had bij het maken van radio feuilletons). De intrede van Grace Kelly in het appartement van James Stewart is werkelijk topcinema. Het soort moment waarop David Lynch nadien zijn carrière geïnspireerd heeft.

De set bestaande uit een appartementsblok in de Paramount studio's is ubercool. Speciaal voor deze productie hebben ze de kelder leeggemaakt en de vloer uitgebroken omdat de sets te groot waren voor de normale hoogte van de studio. Men keek dus op kosten noch moeite om er iets ‘groots’ van te maken - en omdat het Hitchcock was. De soundtrack was voor die tijd vooruitstrevend met voornamelijk gebruik van omgevingsgeluiden (verkeer, een radio die speelt, …).

Het is zeker niet voor het laatst dat ik teruggrijp naar deze classic.

hitchcock challenge # 3

Herziening. De eerste film van Hitchcock in samenwerking met de Amerikaanse producer David O. Selznick. Naar verluidt was er een spanningsveld tussen beiden omdat Selznick een getrouwe verfilming van de roman wenste en Hitchcock meer zin had om om aanpassingen te doen. Uiteindelijk is het vooral een verfilming van de roman geworden al hebben ze wel nog toegevingen gedaan omwille van de Hays code. Het maakt dat de nadruk ligt op drama met eigenlijk geen voor Hitchcock kenmerkende humoristische momentjes. Mij stoort dat zeker niet. Het is een meesterlijk in beeld gebracht verhaal dat je laat wegdromen in de prachtige omgeven van Manderley en Cornwall. Het begint al met de gothic openingsscene waarin de camera als een geest lijkt te zweven over het Manderley landgoed met daarover de voice over van Joan Fontaine. De nadruk ligt op de psychologie en onderlinge spanningen tussen de personages met het mysterie van Rebecca als brandstof voor de gebeurtenissen. Onvergetelijk is de bijdrage van Judith Andersen als de housekeeper Danvers (van Antwerpen dus). Ze wordt ook wel vergeleken met de Nosferatu en diens manier van ‘rondzweven’ in zijn slot, en terecht. Het laatste halfuur helpt de kijker toch even uit de droom wanneer de verhaallijn een wending krijgt richting whodunnit met enkele verrassende twists. De vurige finale sluit opnieuw aan bij de eerder surrealistische sfeer en maakt de cirkel met de intro mooi rond. Hitchcock was zelf niet de grootste fan van dit ‘unwanted child’ maar niettemin vind ik dit zelf een héél goeie gothic movie.

Kennismaking met een klassieker. Heb me vermaakt met het verhaal dat aanleiding geeft tot epische plaatjes. Ze krijgen dan wel geen vermelding in de credits maar de glansrol is weggelegd voor de runderen, zonder hen geen film.

En ze worden prima begeleid door John Wayne en Montgomery Clift. Laatstgenoemde had ik al elders aan het werk gezien en ik stel vast dat hij het ook prima doet in deze western setting, als tough guy met een soft kantje. Het spanningsveld tussen beiden wordt mooi geïnitieerd, met symboliek erbij, en nadien uitgewerkt tot een climax. De nevenverhalen bevatten humor, drama en romantiek, en verder is het natuurlijk genieten van de landschappen. Goeie keuze van Howard Hawks om te gaan voor zwart wit, naar verluidt omdat hij nadruk wilde leggen op het realistische karakter van de tocht en niet zoveel vertrouwen had in de technicolor toestand in die tijd.

Moet één van de meest deprimerende films zijn die in de sixties werd uitgebracht. Catherine Deneuve wandelt 1.45 u lang als een zombie doorheen de film (nog voor George A. Romero zijn Night of The Living Dead zou uitbrengen). Omwille van haar psychose slaagt Deneuve er niet in contact te maken met een wereld, die enkel hedonisme (de beauty-salon) en liefdeloos nihilisme (de relaties in haar omgeving) te  bieden heeft. Vooral de mannen komen er in het (mede door Polanski geschreven) script heel bekaaid vanaf. Geen enkele man in de film heeft een betrouwbaar karakter, allen zijn opdringerig en enkel uit op seks, desnoods met geweld. De vrouwen lijken het iets beter te doen, maar verkeren ook voortdurend in een staat van oorlog met de mannen, en dan is er natuurlijk nog de kwestie van een gestoorde vrouwelijke hoofdrol.

Voor die tijd zal het misschien ook nieuw geweest zijn dat de geluiden van een klaarkomende vrouw (twee maal) geïntegreerd werden in de film. Ook zien we hier op een bepaald moment een mondkus tussen twee mannen. Polanski zag het duidelijk wel zitten om de grens op te zoeken van wat in die tijd mainstream vertoond werd. Polanski is zeker geen doordeweeks ventje, is hij nooit geweest.

De soundtrack van Chico Hamilton (gearrangeerd door Gabor Szabo) is erg jazzy maar werkt wel nog de vervreemding van de beelden in de hand. De beeldtaal komt me trouwens erg expressionistisch over. Het gegeven natuurlijk dat het gaat om een zwart-witfilm met veel schaduwwerk, alsook de surrealistische staat van het appartement die de desintegratie van de geest van Deneuve symboliseert. Knap werk van Polanski en cameraman Gilbert Taylor. Het idee van de immer tikkende klok vind ik schitterend, werkt op de duur op de zenuwen en het inlevingsvermogen van de kijker.

Wel geen film die ik nog eens zal herbekijken. Daarvoor is het mij té zwartgallig, zonder enig sprankje humor of hoop. Dan liever nog een keer The Gold Rush van Chaplin, waarnaar gerefereerd wordt in de film.

Waw wat een unieke film! In vijf losstaande verhalen wordt het (fictief) wel en wee weergegeven van vier mannen en een vrouw die terugkeren uit krijgsgevangenschap na WO II, in Frankrijk. Deze film is gemaakt in 1949, vlak na WO II dus, en daardoor voelt het hele opzet heel authentiek aan. Je voelt als toeschouwer dat je kijkt naar een film die ook een soort verwerking van de oorlog inhoudt in al zijn facetten; de gruwel, de kleinburgerlijkheid, de vergevingsgezindheid, de grootsheid, de huichelarij, kortom een uitvergroting van alles wat de mens eigen is. Een unieke oorlogsfilm die inzoomt op de psychologie van een samenleving die toe is aan heropbouw. Heel realistisch van opzet, mooi gefilmd, en het stoort niet dat verschillende regisseurs aan het werk zijn. De vijf pareltjes vormen één geheel.

Dit vervolg moet zeker niet onderdoen voor het eerste deel zelfs al is het verrassingseffect weg. Voor een komedie zorgt het nooit voor uitbundige toestanden. Eerder leidt het tot een monkellach af en toe, wat ook goed is. En is er ook drama wat goed is voor de balans van de film. De overstroming is indrukwekkend gefilmd zonder dat het te hard wordt ingewreven.

Heerlijk niemendalletje waarin de Golden Age of Radio in het zonnetje wordt gezet. Ann Miller is de favoriete radio host van de GI’s en wie kan hen ongelijk geven. Terwijl de wereldoorlog woedt, houdt zij het moreel van de jongens hoog. De rol van Ann Miller als Beverly is daarbij gebaseerd op een real life gelijknamige radioshow van die tijd. In één van de scenes van deze ‘radiofilm’ wordt trouwens allusie gemaakt op de komende doorbraak van de televisie, op dat moment nog in een soort schemerzone.

Ondanks de aanwezigheid van de oorlog op de achtergrond - heel wat scenes met militairen in hun basiskamp - gaat het om een lichtvoetige komedie, met een romantische subplot uiteraard. Overgoten met een patriottisch sausje maar het blijft allemaal wel sympathiek op één of andere manier.

Behalve leuke en soms dwaze humor draait het ook om de muziek, met bijdragen van o.a. Count Basie & orkest, Duke Ellington & orkest, Bob Crosby & orkest, Frank Sinatra en de geweldige Mills Brothers die vocaal een orkestje imiteren. Liefhebbers van big band jazz kunnen hier dus hun hartje ophalen, en genoten heb ik. Plezante uitsmijter is het tapdansnummer van Ann Miller in de finale, met haar oneindig lange benen in semi-militaire tenu is ze wel heel erg sexy. Dit soort propaganda vind ik erg aangenaam om te bekijken waardoor er bij mij een half sterretje extra bijkomt.

Way to go. Het is echt een old school rape revenge movie en de update zit hem dan wel in de briljante regie en visuele vormgeving van Coralie Fargeat. Verder is dit dus old school wat betekent dat sommige old school verhaallijnen nog niet gedateerd zijn

Alles is prima aan deze productie: de regie, de fotografie, het verhaal met haar twists, de acteurs en de muziek (bij momenten wordt gerefereerd aan de eighties met typische synths wat een passende cheesy ondertoon brengt al blijft het zeer gedoseerd). Het is allemaal op een leuke entertainende manier flink over the top. En in dit genre moet dat zeker kunnen.

Deze sequel van Curse of Frankenstein is een prima film. Dankzij de geweldige Peter Cushing die de rol van dokter Frankenstein mag spelen. Het script bevat voldoende afwisseling en de decors zijn zoals meestal bij Hammer eye candy. Dit is nu eenmaal vintage Hammer en ik kan er niets verkeerds over zeggen. Op naar de volgende Hammer.

Blijft een heerlijke komedie na al die jaren. Lekker over the top, niet altijd politiek correct maar toch met hart op de juiste plaats. Heel wat scènes herinnerde ik mij nog, andere waren wat vergeten. Het viel me nu wel op wat voor een goeie soundtrack de film heeft met o.a. Talking Heads, Queen en Michael Jackson.

En in de scène waarin Lewis het aanlegt met Betty is hij in feite vermomd als de seriemoordenaar van The Prowler (1981). Vandaar ook het typische slasher pov shot wanneer hij Betty volgt. Leuke film en leuk om nieuwe zaken te ontdekken.

De humor blijft van hetzelfde niveau als deel 1 (en blijkbaar een niveau dat me ligt) en het heeft een vlot script. Soms wel serieus met de haren getrokken zoals de scène met de krokodillen en de scène met het amfibievoertuig. Deel 1 was meer bescheiden, realistischer en heeft het voordeel van het verrassingseffect als eersteling. Qua budget ligt het tweede deel toch ongeveer in de lijn van het eerste deel, rekening gehouden met inflatie dan. Het is gewoon allemaal wat opzichtiger.

De ondertitel “next generation” is mogelijk een knipoog naar een andere (Star Trek) next generation. In elk geval dekt de vlag de lading niet. De nieuwe lichting nerds heeft i.t.t. de vorige generatie géén charisma en géén groot aandeel in de hoofdplot. Hoogstens dienen ze als vulsel. Enkel de Elvis met Zuid-Koreaanse roots maakt indruk bij de nieuwe generatie. Niemand kan echter opboksen tegen de charismatische lulletjes die werden neergezet door Robert Carradine en co. En gelukkig spelen Robert Carradine en co in grote getale mee waardoor het eigenlijk een beetje een nostalgische trip is. Met nog steeds geinige humor al is het in zijn geheel allemaal wat minder gek dan de 2 voorgaande delen. Hoogstaand is het allemaal niet maar hier heb ik me toch prima mee vermaakt. Het is dan wel een must om eerst naar deel 1 te kijken.

Volgens sommige filmhistorici heeft deze film veel betekend voor het populariseren van de zingende cowboy bij het grote publiek, met dank aan de bijdrage van Bing Crosby in wat zijn enige western is. Al valt er ook te debatteren of het eigenlijk wel een western is. Er zijn wel wat koeien en stieren te bewonderen, naast enkele acteurs in westernoutfit, maar evenzeer speelt het zich af in de tegenwoordige tijd (van de jaren ‘30) en is de moderniteit nooit ver weg.

Het verhaal is wat het moet zijn: een kapstok waaraan Bing enkele liedjes kan hangen, en zijn lijzige filmpersona kan uitspelen. Bing was formidabel in het brengen van ballads maar kon evenzeer swingen als een beest. Die swingende kant komt echter minder aan bod in de vroege films die ik van hem tot nog toe gezien heb. Daarentegen laat Martha Ray hier horen dat zij evenzeer een aardig stukje kan scatten. Dat compenseert dan weer voor de irritatiefactor die ze in andere scenes heeft. En verder vond ik het geen straf om Frances Farmer bezig te zien.

Al met al een best vermakelijke komedie maar steekt niet boven het pak uit.

Eén van de betere Bing Crosby vehikels. En dat is m.i. te danken aan de aanwezigheid van Billy Wilder. Hij heeft meegeschreven aan het scenario en je herkent toch wel de hand van de meester. Screwball met gevatte dialogen voeren de toon, uiteraard in combinatie met het muzikale talent van Der Bing. De beste muzikale scène speelt zich af in het pandjeshuis waarin Bing toont dat hij zijn carrière ooit gestart is als drummer, in elk geval over een vlekkeloze timing beschikt. De acteurs doen het goed en er is nog een mooie cameo voor orkestleider John Scott Trotter die zichzelf mag spelen. In het echte (professionele) leven hebben Trotter en Crosby samen heel wat kantjes opgenomen.

Goed entertainment.

De film balanceert een beetje tussen silent en talkie. De beginscenes zijn meesterlijke silent. Nadien duikt er af en toe nog een tussentitel op maar wordt het een talkie. Die tweeslachtigheid doet sowieso wel afbreuk aan de eenheid van de film. Het narratief heeft dan weer de sfeer van een midsummer night's dream. En zeggen dat dit blijkbaar één van de meest autobiografische films van Hitch is. Het koppel staat voor Hitch en zijn Alma, en dat is zelfs aan hun namen te zien (Fred en Emily). De liefde van Fred voor de fake prinses zou staan voor de liefde van Hitch voor zijn fetisj actrices. Ik moet zeggen dat ik de uitleg achteraf eigenlijk wel interessanter vond dan het verhaaltje op zich. Ondanks enkele mooie visuele passages is dit vooral een raar gevalletje tussen drama en offbeat comedy. Ik denk wel dat Hitch en Alma zich geamuseerd zullen hebben bij het uitschrijven van het scenario. Het is allemaal met een knipoog gedaan. Ook het einde waarin Fred en Emily na een romantische kus alweer beginnen te kibbelen over het huishouden.

hitchcock challenge # 8

Goed gemaakte en goed uitgebalanceerde ‘kleine’ western waarin Jack Nicholson een grote hand heeft gehad. Naast de hoofdrol nam hij ook het script en de productie voor zijn rekening. Het levert een goeie mix van realisme, actie en psychologie op. De nadruk ligt meer op de onderlinge relaties tussen de personages dan de actie en dat houdt het wel interessant. Dit is een film uit midden jaren ‘60 en Hollywood is dan volop in transitie. Dit is zeker geen western met traditionele helden. Jack Nicholson en zijn gezellen zijn echte anti-helden die zich op het verkeerde moment op de verkeerde plaats vinden en op de loop moeten. De goeden in het verhaal glijden door hun gebrek aan onderzoek en impulsieve lynchpartijen af in een onverkwikkelijke grijze zone. Chick van dienst is Millie Perkins: aan haar look zie je ook wel dat dit gemaakt is midden jaren ‘60. Verder zie ik ook voor het eerst in een een western een Afro-Amerikaan als cowboy opduiken. Nog een sign of the times.

De beste westerns combineren voor mij zaken zoals boeiende personages met dito interactie, een flinke snuif actie, adembenemende landschappen en graag ook een imponerende soundtrack. Deze film heeft het allemaal. Waarbij ik vooral eruit wil lichten hoe de psychologie van de personages de aandacht weet gaande te houden. Randolph Scott speelt een saai personage, zou je kunnen stellen. Rechtschapen, rechtdoorzee etc. MAAR onontbeerlijk in het verhaal voor de wisselwerking met de bad guy James Best en de guys in between die hen vergezellen op de tocht. Gooi daar dan nog een knappe dame als Karen Steele bij wiens maritale status onzeker is, en alle ingrediënten zijn aanwezig voor een spelletje psychologische poker. Love it. En als dessert krijg je er een iconische bad guy Lee Van Cleef bij, in een (ont)spannende shoot-out.

Clever scenario toch wel, op het eind vallen alle puzzelstukjes samen, het resultaat mag er helemaal zijn. Visueel ook een sterk einde. Zou het toeval zijn dat de zogenaamde ‘hang tree’ de vorm heeft van een woest kruis? Symbool van dood en wederopstanding. We komen dan ook te weten welke afgrijslijke rol deze boom heeft gespeeld bij de dood van de vrouw van Randolph Scott (als deel van zijn voorgeschiedenis). De actie die zich voltrekt rond de boom zou je kunnen zien als het moment van Randolph’s morele wederopstanding aangezien hij erin slaagt om de moordenaar (Van Cleef) van zijn vrouw te doden. En dan blijkt ook dat dat altijd zijn missie geweest is, eerder dan het overdragen van James Best aan het gerecht. Nadien steekt Randolph het kruis in de fik, waarbij je het vuur ook kan zien als een symbool van zuivering. Randolph heeft de gedachte aan zijn vermoorde vrouw (in ieder geval deels) kunnen zuiveren met de dood van de moordenaar (helemaal rechtmatig bovendien omdat het in de actie om zelfverdediging gaat - dat hebben de scriptschrijvers slim aangepakt). Randolph lijkt een nieuwe fase in zijn leven te kunnen beginnen en het oude achter te laten. En dat geldt ook voor zijn ex-metgezellen die zonder hem verder trekken.

Parel dit.

De film opent schitterend, bijna op Breugeliaanse wijze, met een inzoomen op allerlei miniatuurtaferelen tijdens de festiviteiten in de stad. Na de kennismaking met de personages volgen dan nogal wat scenes met gekeuvel tussen Scott en McCrea waarbij ik me afvroeg waartoe het ging leiden. Met de intrede van Mariette Hartley in het verhaal komt het pas goed op gang. Dat gebeurt wel meer in dergelijke films: voeg een vrouw toe aan een mannelijk gezelschap en het spel zit op de wagen . De personages worden gedwongen zich te verhouden tot Mariette en de problemen die ze met zich meebrengt, en moeten kleur bekennen in het morele spectrum. Wat ook hun onderlinge verhoudingen bepaalt. En dan is er natuurlijk nog de goudkwestie, waarrond het uiteindelijk draait, die naar het einde opnieuw gaat interfereren in de verhoudingen. En zo krijgen we interessante karaktertekeningen tot op het eind.

Blijkbaar heeft Sam Peckinpah ook meegeschreven aan het script. Mooi werk hebben ze geleverd. De psychologie krijgt zijn hoogtepunt in de finale met een shoot-out die de puntjes op de i zet.

En eerlijk, voor mij is dit de beste en zeker de meest gebalanceerde western die Peckinpah heeft afgeleverd.

Een mix van surf, actie en romantiek op Hawaii. Het verhaal stelt niet veel voor en kabbelt nogal, met als hoogtepunt dan toch de strijd op de surfplank tussen rivaliserende jongeren. Degene die als allerlaatste kan surfen op de hoogste golf is de winnaar van het spel. De acteurs en actrices zien eruit zoals je mag verwachten: knappe gespierde kerels en knappe meisjes wiens kapsel - in deze fase van de cinema - nooit nat wordt. Bekendste acteur is Fabian, tieneridool van toen die intussen vergeten is. En dan is er nog de aanwezigheid van Shelley Fabares die vooral nog wat bekendheid heeft omdat ze heeft mogen meedoen aan drie Elvis movies. Verstand op nul en dan is het best een vermakelijke film.

Deze surfmovie was een antwoord van Columbia Pictures op het succes van de low budget surf movies geproduced door AIP. De soundtrack is van Jan & Dean. Naast The Beach Boys en Dick Dale waren dat in die tijd ook wel gekende makers van surf music, veelal instrumentale muziek die het gevoel van excitement bij het surfen wil overbrengen.

De eerste film van Hitchcock voor de nieuwe maatschappij British International Pictures. Op dat moment heeft hij al naam gemaakt en is op zijn 28e zelfs de beste betaalde regisseur van Groot-Brittannië. Het is ook zijn eerste samenwerking met Jack E. Cox als cameraman/DOP met wie hij een tiental films zal maken.

The Ring is geen thriller maar wel een actie/romantisch drama. Hitchcock is duidelijk ook een meester in zijn vak ten tijde van de silent movies. The Ring bevat heel wat visueel candy en leuke shots. Dat maakt natuurlijk het verschil tussen een gemiddelde silent en een goeie silent. Eén van de hoogstandjes is de bokswedstrijd in Royal Albert Hall die qua locatie getrukeerd is met dank aan het Schüfftan effect dat Fritz Lang voordien gebruikt had in Metropolis. Het verhaal van The Ring is verder eenvoudig genoeg om verstaanbaar te zijn met een minimum aantal tussentitels. Het spel van beelden en symboliek met de ring in verschillende betekenissen geeft het een gesofisticeerde touch. Welgeslaagd. En dan heb ik het over de gerestaureerde langere versie die ik gezien heb.

hitchcock challenge # 14

Rio is een misdaad/melodrama dat me niet heeft weten te boeien. Het zwakke punt is het scenario dat heen en weer zwalpt in het karakteriseren van - zonder uitzondering - antipathieke karakters. Basil Rathbone is Paul Reynard, een gefrustreerde frauduleuze bankier opgesloten in een strafkolonie nabij Rio, terwijl hij nog steeds getrouwd is met Sigrid Gurie, geportretteerd als een sensitieve maar afhankelijke vrouw. Robert Cummings als aan lager wal geraakte ingenieur en claimer van de liefde van Gurie, volbrengt de liefdesdriehoek.

Potentieel spannende momenten (bvb. de ontsnapping van Rathbone uit de kolonie) worden verkwanseld want niet in beeld gebracht. Verder lijkt het een showcase voor Sigrid Gurie (als zij tenminste de zangeres op klankband is) die drie liedjes in de nachtclub mag ten gehore brengen. En verder is er nog de nieuwjaarsviering in Rio die uiteraard niet mag ontbreken.

Duidelijk geen hoogvlieger voor regisseur John Brahm en cinematograaf Hal Mohr, die ieder toch wel knappe films gemaakt hebben op andere, meer geïnspireerde momenten in hun carrière. Enkel in de laatste 4 minuten komt de klasse bovendrijven, met een prachtig gestileerd noirmoment, zijnde de confrontatie tussen de protagonisten. Maar dat is too little too late om deze B-film nog uit het moeras der middelmaat te verheffen.