Opinions

Elvis z’n derde film en mijn eerste Elvis. Ben aangenaam verrast door het niveau dat hier bereikt wordt. Volgens de toegevoegde docu was dit algemeen de eerste film waarin rock’n roll als thema effectief centraal stond in het verhaal, en dan opgebouwd rond een rocker. Voordien had Elvis in z’n eigen films enkel de nice guy gespeeld, nu kwam het rock element er dus ook aan te pas. Hoogtepunt van deze film is ongetwijfeld het titelnummer, op dat moment een primeur in de musical dat dergelijke dans- en zangsequentie werd opgehangen aan een rock’n roll nummer. De moves van Elvis zijn geweldig - hij heeft ze dan ook uitgevonden waarna de choreograaf van dienst de sequentie voor de hele groep heeft uitgewerkt. Het klopt dus niet dat Elvis de hele choreografie in z’n eentje heeft bedacht zoals af en toe wordt beweerd (ook hier op het forum lees ik).

Het verhaaltje doet wat het moet doen om Elvis als nieuwbakken tieneridool in the picture te zetten. Maar bevat voldoende twists om mijn aandacht gaande te houden. Het valt trouwens op dat hij letterlijk in élke scene van de film zit. Gelukkig heeft hij wel het talent om niet te gaan vervelen - toch in deze film. Ik vind zijn manier van acteren erg overtuigend. Volgens de docu liet hij zich inspireren door James Dean en method acting. Zo bleef ook Elvis in z’n rol van Vince Everett buiten de draaiuren, tot verrassing van sommigen.

De jonge Elvis had het allemaal: het talent, de looks, de moves. Ook als acteur bewijst hij hier voor mij z’n charisma en kunnen. Best mogelijk dat ik hiermee al onmiddellijk een hoogtepunt van zijn filmografie bekeken heb maar dat zien we dan nog wel.

Herziening. Het is één van de drie Hitchcocks die zich afspeelt in het verleden (naast Waltzes from Vienna en Under the Capricorn). Het was ook zijn laatste Britse film alvorens hij de grote plas overstak. Deze Jamaica Inn speelt zich af aan de rotsige kust van Cornwall waarin piraten en rijke landheer Charles Laughton het voor het zeggen hebben. Historisch kader, nacht en ontij, grillig rotsen, een herberg met een bloedige reputatie, ja dat zorgt voor een gothic sfeertje. De naam is al gevallen, het is vooral een Charles Laughton movie die naast de hoofdrol ook een rol speelde als coproducer. Laughton was op dat moment al een gevierd acteur. Hij komt hier voor mij wat pedant over maar misschien heeft hij zijn rol dan wel goed gespeeld, met behulp van die dik aangezette wenkbrauwen. Het verhaal zelf kent heel wat actie en kent een grimmig sfeertje. Er is ook wel moeite gestoken in gigantische decors want dit is veelal gefilmd in de Elstree studio’s in Londen. Toch valt het mij dan op dat er nergens van die kenmerkende Hitchcock innovatieve visuals of camerastandpunten te bespeuren zijn, wat bij veel van zijn Britse films wel het geval is. Het is allemaal een beetje gewoontjes en het had even goed een andere regisseur geweest kunnen zijn.

Het is wel een onderhoudende film maar hij steekt zeker niet boven het pak (van toen) uit.

hitchcock challenge # 36

Een klucht met Shakespeariaanse proporties. In Durbuy, de kleinste stad van België, speelt zich een horeca oorlog af tussen de taverne van Annie Girardot en de frituur van Ann Petersen terwijl hun zoon en dochter zich gedragen als Romeo en Julia. Niets pretentieus maar wel leuk om mee te kijken in het horeca milieu en alle intriges die erbij komen. Het is niet altijd even realistisch - de schietpartij waar niet eens politie aan te pas komt - maar goed het is een komedie.

Het beste aan de film vind ik ten eerste de locatie. Als je een keer Durbuy wil zien in alle onschuld in de jaren ‘70, lang voor het ontdekt werd door projectontwikkelaars, is dit de film. Verder ben ik gecharmeerd door de soundtrack van Pieter Verlinden en voor mij aanleiding om hem te bekijken aangezien ik de vinyl ervan in bezit heb. En dan is er de aanwezigheid van de twee genoemde actrices die een heel leuke cast toppen.

Een heel ander paar mouwen dan voorgaande delen. Enkel de intro is klassieke Friday the 13th. Deze krijgt een verrassende twist omdat het ‘meisje van de opening’ deze keer niet vermoord wordt. En de verrassingen blijven zich nadien opstapelen in een film waarin het slashergegeven verdwijnt ten voordele van de bovennatuurlijke horror waarin mutanten met zombiegehalte de show stelen. De Jason Voorhees mythe krijgt dus een heel andere wending. Wie klassieke slasher wil zien, is er namelijk aan voor de moeite (oops).

Ik hield wel van de nineties vibe. Acteerprestaties zijn ok. Het script moet natuurlijk met een stevige korrel zout worden genomen. In het bovennatuurlijke kan je alleen maar meegaan of afhaken. Los daarvan vond ik het vreemd dat het personage van John D. LeMay ergens zijn bril verliest (lijkt op bijziendheid) en vervolgens moeiteloos zijn ding doet zonder bril. Misschien wel vernieuwend in de reeks is de invulling van de man-vrouw rollen. Kari Keegan staat meer dan haar mannetje, deelt rake klappen uit, doodt niet enkel Voorhees maar redt ook LeMay van de hel. Girl power was uiteraard al eerder aanwezig (het concept van de final girl) en hier wordt het nog wat opgevoerd.

Het was de eerste FT13 productie binnen New Line Cinema. Ook bekend als “The house that Freddy built” omdat zij in de jaren ‘80 hebben kunnen overleven dankzij het succes van de Nightmare on Elm Street franchise. De knipoogjes naar de hele back catalogue van New Line Cinema waren voor mij niet nodig en maken de campfactor alleen maar sterker. Nu ja. Nog iets anders dat me opviel in de film: de politie behoorde tot de ‘Cunningham County’. Ook weer een knipoogje naar producer en initiator van de FT13 reeks Sean Cunningham.

Na alle knipoogjes vind ik het toch goed om deze een keer gezien te hebben. Het is zeker vermakelijk. Maar als ik een deel van de FT13 reeks wil herbekijken zal dit niet eerste keus zijn. Want valt eerder in categorie zombie- dan slasherfilm.

Jason goes Frankenstein maar doet eigenlijk nog straffer want zijn resurrectie gebeurt vanuit ontbonden toestand. Verder borduurt dit voort op de lijn van het vorige deel. Geen horror maar wel leuke camp. Er zijn te veel comedy elementen en het is allemaal te zelfironisch om er een geslaagde horror van te maken. De spanning en de wat claustrofobische sfeer van de eerste delen (dankzij gedoseerd gebruik van muziek en pov’s) is ver te zoeken. Topscène is voor mij het moment van Jason in de camper op de tonen van Alice Cooper met Teenage Frankenstein. Als dertienjarige was ik grote fan van Cooper met cassettes en alles Onverwacht en fijn om hem hier in deze omstandigheden terug te horen. Zijn opgemerkte aanwezigheid is ook tekenend voor het exuberante ‘tweede helft van de jaren ‘80’ gevoel dat hier overheerst. Het is allemaal te jolig om spannend te zijn. Wel een mooie finale die qua symboliek weer kan tellen met Jason die terugkeert naar zijn roots. Zeker vermakelijk.

Stinker alert. In het vorige deel kwam Jason in de hel terecht maar daar wilden ze er blijkbaar toch ook vanaf. Altijd al een moeilijke jongen geweest natuurlijk. Ironisch genoeg valt het dieptepunt van de reeks samen met het moment dat Jason zich fysiek op grote hoogte bevindt. Het ziet er nochtans duur uit en dan is het wel spijtig dat er met zo’n budget niets beter dan dit uit de bus kwam. Geen (aanzet tot) interessante karakters. Geen geloofwaardige crew. Met de haren getrokken hitsige jongeren om nog ergens te voldoen aan een karakteristiek van de serie. Maar het heeft domweg geen enkele functie hier. Omwille van al het voorgaande: als kijker geen betrokkenheid. Geen suspense. Slechte en geforceerde humor. Slaapverwekkende actie. Saaiheid troef. Blij toen het over was.

Mix van misdaad en melodrama waarbij de titel van de film slaat op twee relaties in de film die zwaar onder druk staan. Jealousy werd geschreven, geproduced, en geregisseerd door Gustav Machaty. De insteek van deze Tsjechische maker is dan ook uit het leven gegrepen. Nils Ashter speelt de rol van een Tsjechische oorlogsvluchteling, in eigen land een bekend auteur, die het probeert te maken in Hollywood. Een thematiek dus van een zwaar verleden naast het bekende thema van de hang naar succes. Deze B-film van Republic Pictures mag dan een plot hebben dat hier en daar rammelt, maar het heeft me weten te entertainen van begin tot eind. En dat is te danken aan de exquisite regie en fotografie van respectievelijk Machaty en Henry Sharp. Het is eraan te zien dat Machaty uit Europa de invloed van het Duitse expressionisme mee heeft genomen. Halsbrekend scheve shots à la Dr. Caligari, een Nils Ahster die door zijn huis dwaalt alsof hij het neefje is van Nosferatu, beklemmende pov shots van de moordenaar, het schitterende schaduwshot van de vermoorde Ashter die op draagberrie wordt weggedragen, de fijne verwijzing naar Cat People (1942) (waarin hoofdrol Jane Randolph eveneens aan de bak komt) en ga zo maar door. Daarnaast is het ook genieten van het ruime gamma aan buitenshots, met vertrouwde locaties in en rond Hollywood. De acteerprestaties van John Loder en Karen Morley zijn verder op niveau maar deze film is toch vooral visueel om duimen en vingers af te likken, wanneer je houdt van noir en Duitse silents. Machaty heeft niet zo veel klaar kunnen krijgen in Hollywood en dat is wel jammer want talent had hij zeker.

Verbazingwekkende film. Een oefening in trivialiteit lijkt het. Meer dan drie uur lang volgen we drie dagen uit het leven van Jeanne Dielman, tot in de kleinste details en routines. We volgen haar in de keuken, badkamer, slaapkamer, … Via de schaarse gesprekken met haar zoon krijgen we informatie over haar leven en hoe het zover gekomen is. Aan de buitenkant lijkt ze een kleinburgerlijke dame, maar het blijkt dat ze seksuele gunsten verleent om haar weduwenpensioentje aan te vullen.

Als kijker moet je over een goed stel zenuwen beschikken, of beter nog, de film aangaan als een meditatie. Nagenoeg de hele film speelt zich af in het appartement. De regie en fotografie zijn zodanig opgevat dat je je als kijker een voyeur voelt in het echte leven van Jeanne Dielman, of een stuk van de meubels zo je wil. De camera is enkel statisch, met per ruimte in het appartement 1 tot 3 frontale standpunten, waardoor je ook het gevoel krijgt naar een reeks tableau's te kijken. De film bevat ook enkele buitenopnames, want het blijkt dat Jeanne Dielman af en toe ook boodschappen moet doen. Onder meer gaat ze naar de bank, en dat blijkt aan het logo om de ASLK te gaan, die eind jaren ‘90 opging in een bankenfusie. In de ASLK zien we ook een poster van SABENA, de Belgische nationale vliegmaatschappij die in het nieuwe millennium jammer genoeg failliet ging, maar blijkens de aftiteling deze film nog ondersteund heeft. Aardig toch.

Delphine Seyrig is een pareltje in haar rol van weduwe-huisvrouw. Geweldig hoe ze zo ingehouden neurotisch acteert, levensecht. Haar zoon wordt gespeeld door Jan Decorte. Die had ik niet zien aankomen, had geen idee dat hij ooit in een speelfilm geacteerd heeft. Hij is Vlaming en dat hoor je hier aan zijn accent, maar men heeft er in de film een slimme uitleg aan gegeven. Hier is hij echt nog piepjong, later zou hij in Vlaanderen bekendheid verwerven met zijn theaterwerk.

En last but not least is er nog een bijrol voor niemand minder dan Henri Storck, dé pionier van de (vooroorlogse) Belgische film én stichter van het Koninklijk Belgisch Filmarchief. In de film speelt hij de eerste klant van Jeanne Dielman. Maar gezien zijn prestaties voor de Belgische film vind ik dat hij niet had hoeven te betalen

Ooit heeft Hitchcock gerefereerd aan film als een medium waarin alle vervelende, alledaagse zaken geschrapt worden. Bij deze film had ik het gevoel dat regisseur Chantal Akerman net het omgekeerde betracht heeft. Maar laat je daardoor als kijker niet ontmoedigen, want de film kent een opmerkelijk einde.

Mijn 5e Carné/Prévert alweer Dit is het verhaal van Jenny (Françoise Rosay) die een klassebordeel uitbaat - zogenaamd een restaurant - maar t.a.v. haar dochter (Lisette Lanvin) één en ander verzwijgt.
Debuutfilm van Marcel Carné waarin enkele grote namen uit de Franse cinema acteren. Waarbij ik de leukste rol ongetwijfeld weggelegd vind voor Jean-Louis Barrault als atypische gangster.

Het gaat om een (melo)drama met vrij voorspelbaar verloop. In de finale had ik wel een confrontatie tussen moeder en dochter verwacht, wat wel vuurwerk had kunnen geven. Dat was evenwel niet het geval, niettemin is de film in zijn geheel net voldoende onderhoudend.

Een geslaagde veelgelaagde oorlogsfilm met fantastisch acteerwerk van de piepjonge hoofdrollen. Na een hartverscheurend begin ontplooit zich het verhaal rond twee twistzieke boerenfamilies in een al even verscheurd Frankrijk. Uiteraard krijg je een beeld te zien van een platteland dat tot vervlogen tijden behoort. Maar dat doet er niet toe. Het dient tot decor om de kleinzieligheid van de mens tentoon te spreiden. Tot in het absurde toe, want sommige momenten in de film hebben meer met zwarte komedie te maken dan met drama. En dat wordt dan geplaatst tegenover de oprechtheid van de kinderwereld. Een heel puur werk van Rene Clement. Chapeau.

Een echte fun movie waarin typisch genoeg een stelletje geportretteerde losers uit de bol gaan en onderweg een sporttoernooi voor hun college moeten winnen. Don Gibb speelt hier dezelfde soort rol als in The Nerds, film die ook duidelijk een inspiratie is voor de diverse samenstelling van het stelletje losers.

Een volbloed eighties soundtrack vergezelt de belevenissen op en naast de tenniscourt. De verschillende typetjes zorgen altijd wel voor de nodige hilariteit. De locatie van Las Vegas draagt natuurlijk alleen maar bij aan het party gehalte. De cast doet verder wat het moet doen in dit soort films. Blikvanger is ongetwijfeld de bijdrage van Hammer en horror icoon Christopher Lee. Daarom alleen al de moeite waard om te bekijken. Als het geen cult is, dan is het toch een prettige film.

Niet onaardige noir. Deze film bevat voldoende tempo om het boeiend te houden en af en toe komen er spitse dialogen langs. George Raft is de leading man, als Captain Angel. Het zal wel zo zijn dat men in die tijd erg vasthield aan uniformen en de maatschappelijke rol die ze vertegenwoordigen. Anders kan ik niet verklaren dat Raft de hele film lang rondhost in kapiteinskostuum. Wat zijn acteerprestatie betreft, vind ik hem wat gladjes spelen. Het lijkt mij niet dat er een groot verschil is tussen deze rol, als 'goeie', en zijn gemiddelde gangsterrol. Het kon me helemaal niet schelen wat er met Raft gebeurde, dus ergens zit het voor mij niet goed. De dames Signe Hasso en vooral Claire Trevor als femme fatale, konden me beter bekoren. Verder heb ik verschillende keren moeten lachen met de rol die men Marvin Miller gegeven heeft; Gusty staat op het mentale niveau van een tienjarige en gedraagt zich ook zo ... nog nooit gezien in een 'serieuze' noir. Niet te vergeten is er ook nog de leuke acteerbijdrage van de legendarische jazzcomponist Hoagy Carmichael die in deze film zijn song 'Memphis In June' in première brengt. Het waren duidelijk andere tijden in de entertainmentsector.

Regisseur Edwin L. Marin was me niet bekend, heeft blijkbaar met heel wat sterren samengewerkt, maar niet de meest onvergetelijke films gemaakt. Wat mij betreft heeft hij in deze film wel heel mooi werk geleverd, in samenwerking met cameraman Harry J. Wild (die ook al meewerkte aan o.a. Murder My Sweet). Redelijk wat mistige en duistere scenes die vakkundig in beeld worden gebracht.

Al met al een vermakelijke film, maar geen top, en dat is voor mij te wijten aan de routine van G. Raft.

Prima film noir waarvan het verhaal me van begin tot eind heeft meegesleept. Regie en cinematografie zijn degelijk, zonder uitmuntend te zijn. Het script zit goed in mekaar en gaat zijn fatalistische gangetje zoals het hoort in dit soort films, met goeie pittige dialogen. Robert Taylor is meesterlijk als de charismatische maffia boss - en ook wel een homme fatale - maar de echte ontdekking was voor mij Van Heflin die een literair aangelegde schurk speelt. Een typetje dat we nog niet veel gezien hebben. Zoals hier op het forum reeds gezegd, krijgt de film daardoor een extra literaire en vaak humoristische kleur als tegenwicht voor het donkere verhaal waarin alle personages zich voortbewegen. De film kent een sterk einde waaruit blijkt dat licht genomen beslissingen grote gevolgen kunnen hebben. En verder kijk ik al uit naar de volgende film met de redelijk verrukkelijke Lana Turner.

Zeker de moeite waard om te bekijken. Mij kwam deze film vooral over als een doorgedreven genderstudie. In deze film dragen de vrouwen de spreekwoordelijke broek en staan de mannen er maar een beetje bij. En dat geldt ook voor Johnny Guitar, drager van de naam van de film, maar allesbehalve drager van het verhaal.

Ik moet wel zeggen dat het getrouwtrek tussen de mannen voor de gunst van Joan Crawford mij enigszins ongeloofwaardig overkwam omdat deze dame niet bepaald aantrekkelijk overkwam. Maar goed, smaken …

Verder was ik vooral onder de indruk van de kleurenpracht in deze film, en heb ik genoten van de muziek van Victor Young. Jammer dat men het titelnummer, gezongen door Peggy Lee, geen volwaardige behandeling heeft gegeven, waar het nu afklokt onder een minuut.

Meest onvergetelijke scene; Joan Crawford in witte jurk aan de piano, te midden van haar talrijke belagers. Van cool gesproken.

Eindelijk heb ik dan deze veelbesproken film gezien. Joker is duidelijk een Taxi Driver voor millennials. Alleen is Joker harder, cynischer, grappiger, zieker, zieliger dan zijn voorganger uit de jaren zeventig. Ondanks de extremere modus van Joker raakt de film me echter niet zoals Taxi Driver indertijd, wat volgens mij te maken heeft met het feit dat Arthur verder afstaat van een normale mens dan Travis de taxichauffeur, waardoor het ook moeilijker inleven is. Maar misschien is het helemaal niet de bedoeling van de film om de kijker een vorm van empathie te laten opbouwen naar Arthur toe, maar het tegendeel na te streven.

Wel een heerlijk statement dat Robert De Niro een rode draad vormt in de film in zijn rol van tv-presentator Murray Franklin.

Wat me ten tweede opvalt zijn de ideologische ondertonen van de film. De ‘kill the rich’ beweging lijkt me niet minder dan een poging tot blackwashing van activisten die zich inzetten voor een betere verdeling van welvaart in de wereld, door hen moreel op het niveau te stellen van een psychopaat als Arthur. Dit soort ideeën kan natuurlijk enkel komen uit de koker van een neoliberaal bedrijf als Warner Bros. En niet voor niets komt ook Charlie Chaplin (zelf ooit beschuldigd van communistische sympathieën) met zijn Modern Times langs in de bioscoop waar de rijkelui uit hun dak gaan. De knipogen vliegen werkelijk in het rond. De finale waarin de stad op stelten wordt gezet gaat er ook nog eens losjes over. Al een geluk dat na deze prequel Batman op de proppen zal komen om de stoute mensen aan te pakken.

Ook opvallend: alle redelijke en stabiele mensen (hulpverleners en buurvrouw) in de buurt van Joaquin Phoenix betreffen zonder uitzondering zwarte acteurs. Benieuwd eigenlijk hoe men die casting heeft uitgestippeld.

Regie en fotografie zijn degelijk zonder meer, de overwegend sepia kleuren verzachten enigszins het psychische en fysieke geweld.

Conclusie. Joker is ongetwijfeld een professioneel gemaakte film met topacteurs. Maar raken doet hij me nooit en met de ideologische ondertonen zit het ook heiemaal fout. Never again.

Wies Andersen heb ik leren kennen als quizmaster van de Wies Anderson Show bij de herneming voor VTM begin jaren negentig. Deze Jonny en Jessy is de eerste film waarin ik hem zie acteren. Verder is hij hier ook regisseur, schrijver en producer: het gaat echt wel om zijn kindje. De inhoud van de film is nogal Hitchcockiaans eigenlijk; een man wordt ten onrechte van moord beschuldigd en veroordeeld, ontsnapt, en wordt achtervolgd door zowel de politie als de ware moordenaars. Het verhaal lijkt echter niet opgevat als een thriller maar eerder als een introvert drama, zij het met flashy momenten en een montage die je jammer genoeg nooit in het verhaal helpt. Wies Andersen heeft veel aandacht besteed aan stijl en vorm maar het ontbreekt aan diepgang om de film een gevoelsmatige lading mee te geven. Het kabbelt allemaal wat aan de oppervlakte, met vlakke karaktertekeningen. De personages laten je onverschillig, je hebt geen idee wat er echt omgaat in Jonny en Jessy. En wanneer laatstgenoemde - gespeeld door Marieke van Leeuwen - het loodje legt, maakt me dat eigenlijk helemaal niets uit.

Op zich wel leuk om Kees Brusse, Senne Rouffaer en zelfs Rocco Granata aan het werk te zien. Ook weer leuk voor het tijdsbeeld dat je hier meekrijgt. Maar een goeie film? Neen dat is het niet.

Waarschijnlijk een film die heel af en toe nog een keer het daglicht ziet omwille van de aanwezigheid van Louis de Funès. Maar zijn rol is heel klein en atypisch dus daarvoor hoef je het eigenlijk niet te bekijken.

Sowieso gaat het toch om een beklijvende filmversie van Gogols’ (theater)komedie. Een kammerspiel zonder specifieke filmtechnische snufjes en waarbij alle gewicht rust bij de acteerprestaties. En die zijn uitstekend.

Heerlijke komedie van en met Jacques Tati in de hoofdrol als facteur François. In een uiterst charmant Frans dorpje volgen we Jacques op zijn tocht om brieven te bestellen. Dat leidt van de ene komische scene naar de volgende. En er zitten wel enkele echt hilarische bij. De wat slungelachtige figuur van Jacques en zijn gedragingen vormen sowieso een goeie combinatie. De humor is ook goed gedoseerd en wordt opgedreven naar het einde toe.

Eerlijk gezegd wist ik niet wat ik zag bij het bekijken van deze film. In een tijd dat in Hollywood volop de censuur van de Hays code aan de gang is, wordt in Frankrijk in 1939 (!) een psychologisch drama/thriller uitgebracht dat draait rond open liefdesrelaties van de personages. En - al is het maar een detail - valt er vrouwelijk schoon in volle glorie te bewonderen. Die had ik écht niet zien aankomen.

De tweede film van Marcel Carné die ik nu bekijk, en opnieuw een meesterwerk. Ben benieuwd of hij ook nog mindere werken gemaakt heeft. Prachtige mise-en-scène en dynamische cameravoering in een setting waar licht en schaduw regeren. Cameraman van dienst was Curt Courant, die onder meer ook met Alfred Hitchcock en Fritz Lang heeft samengewerkt. Op basis van het beperkte lijstje films van Carné die ik nu gezien heb, moet hij voor mij voorlopig niet onderdoen qua storytelling.

De hoofdrol is weggelegd voor Jean Gabin, iemand die me nog nooit ontgoocheld heeft, en ook hier levert hij van begin tot eind een bereprestatie. Een man achtervolgd door het verleden en verloren liefde, bekijkt middels flash-back terug op zijn leven, een techniek die enige tijd later volop zou gebruikt worden in de Amerikaanse film noir. Ook de andere rollen zijn prima ingevuld met de dames Jacqueline Laurent en Arletty, en vooral de gewiekste hartebreker Jules Berry.

Laten we tenslotte zeker ook een pluim geven aan de schrijver van het script, Jacques Prévert, een legende in de Franse film naar het schijnt, en ik begrijp nu waarom. Hij is verantwoordelijk voor een soort mature dialogen waar men in Hollywood op dat moment een puntje kan aan zuigen (weliswaar rekening gehouden met de Hays code).

Le Jour Se Lève komt over als een film die zijn tijd vér vooruit was. En het is ook gewoon steengoeie cinema. Het eindshot alleen al is een beloning voor het bekijken van deze film.

Genietbare noir/thriller die vooral visueel uitmuntend is. Van regisseur Norman Foster heb ik nog geen andere films gezien maar de hand van Orson Welles lijkt hier toch wel aanwijsbaar. De editing was in handen van Mark Robson, die nadien enkele horrorklassiekers voor Val Lewton zou gaan regisseren. Topteam toch wel.
De plot lijkt me redelijk stevig, ondanks of dankzij de inmenging van verschillende scenaristen.
Joseph Cotton vond ik heel geloofwaardig in zijn rol van een werknemer die in een kluwen van intriges terechtkomt, en boven zichzelf uitstijgt. Behalve thrills bevat deze film ook wel wat humor voor wie er voor open staat. Het gesprek tussen Cotton en de Franse passagier over diens vrouw en zijn liefde voor communisme is kostelijk. Ook diens pogingen om Cotton te bewapenen zijn hilarisch zonder dat de scenes de toon van de film veranderen. Onvergetelijk is de figuur van de huurmoordenaar die de hele film lang geen woord zegt maar des te meer aanwezig is. Gespeeld door Jack Moss die eerder meewerkte als editor aan Welles' The Magnificent Ambersons.
Wat ik ook knap vond aan de film is het gebruik van scheepsgeluiden om de spanning aan te zwengelen. Aan boord van het schip hoor je telkens in de achtergrond het vage gebons van een machine. Well done.
Geen klassieker maar meer dan goed genoeg voor liefhebbers van het genre.

Voor wie Pacman en de lunaparken begin jaren ‘80 meemaakte, heeft dit nog een nostalgische factor. Maar behalve dat is er helemaal niets aan. Slecht script, slechte moppen, belachelijke personages (op niet grappige wijze). Enkele blote dames om de boel te pimpen maar daarmee is het niet gered.

Nog een leuk weetje. DoP van dienst is Nicholas von Sternberg, zoon van Jozef. Het kan verkeren.

Alle pro's van deze film zijn reeds belicht dus die kan ik even skippen. Wat toch nog het vermelden waard is, is het feit dat men in deze Hollywood(!)productie ook de andere kant van de geschiedenis heeft belicht; waaronder de aanvankelijke bewondering van Churchill voor Hitler (in 1938), de gruweldaden van de Amerikanen in Hiroshima en Nagasaki (als winnaars van de oorlog) en niet te vergeten het profijt dat bepaalde Amerikaanse industrie haalde uit haar banden met het Derde Rijk. Ik zie het vandaag de dag niet zo gauw gebeuren dat in een mainstream filmproductie op dergelijke manier zelfkritisch omgegaan wordt met recente geschiedenis.

Zeker een straffe film, maar ook wel een lange zit, waarvoor je je tijd moet nemen om het allemaal tot zijn recht te laten komen. De inhoudelijke onderbouw van de film, met alle standpunten die langskomen, is zodanig rijk, dat je nadien ook nog één en ander moet kunnen laten bezinken.

Eentje uit de overgang silent movies - talkies. Na Blackmail kwam de filmstudio van Hitchock in financiële moeilijkheden wat leidde tot heel wat ontslagen. Hitchcock mocht blijven maar moest een commercieel succes afleveren. De keuze viel op het gelijknamige theaterstuk dat al enkele jaren succes had gekend en dus een soort certitude was. De Ierse insteek moest ervoor zorgen dat ook de Ierse migranten in de USA en Australië de kijkcijfers een boost zouden geven en de markt verder ondersteunen.

Dit alles terzijde was het voor mij een moeilijk kijkbare film. Het voelt meer aan als theater dan als film. De erin verwerkte humor blijft niet overeind zoveel jaren later. Het Ierse accent draagt bij aan een wat provincialistisch karakter en helpt evenmin om de saaiheid te verjagen. Hitchcock of niet, intrinsiek viel hier weinig aan te beleven.

hitchcock challenge # 9

Zesde uit de Crime Doctor reeks met Warner Baxter in de hoofdrol als dr. Robert Ordway. In de film speelt Baxter eveneens een vermomde bandiet Pete Hastings, leuk gedaan met die schurende stem. Deze film is een goeie pretentieloze whodunit die tot het eind de aandacht weet vast te houden. In de film is tussen haakjes sprake van erfgenamen van Charles Foster, wat misschien een knipoog is naar Orson Welles’ karakter Charles Foster Kane.

Voor de tweede keer in de reeks is de regie in handen van William Castle, wat een goede zaak is omdat hij erin slaagt om er een ietwat gesofisticeerde noirlook aan te geven.

Vermakelijke B-film en één van de betere van de reeks.

Zesde van een reeks films waarin Lloyd Nolan de rol van privé-detective Michael Shayne op zich neemt, en de derde intussen van regisseur Herbert I. Leeds. Na het gothic uitstapje met voorgaande film The Man Who Wouldn't Die (1942) bevindt deze whodunit zich in de sfeer van een rechtszaak, begin en eind spelen zich daarbij af in de rechtszaal. Het scenario en de korte tijdsduur van de film zorgen voor een strak tempo. Zoals altijd gekruid met humor, maar ik heb de indruk dat de nadruk in Just Off Broadway wat meer op de actie ligt. Acteerprestaties van Lloyd Nolan en Marjorie Weaver zijn in orde en verder is er voor het eerst in een Michael Shayne film een muzikaal moment met Joan Valerie die een jazzy song brengt. Voor pretentieloos entertainment zit je goed met deze film.

Tweede van de serie Fantômasfilms. Ik was aangenaam verrast door het eerste half uur dat ik van een hoog niveau vond, toch van een hoger niveau dan de openingsfilm. Actie met opbouw spanningsboog, mooie fotografie met stadsgezichten van het Parijs van 1913, goeie acteerprestaties van René Navarre, Edmond Bréon en Georges Melchior. Het is allemaal aanwezig. De knullige special fx i.v.m. het treinongeval kan met de mantel der liefde bedekt worden.

Na een half uur maakt Renée Carl, favoriete actrice van Louis Feuillade, haar opwachting en zakt ook het niveau van de verhaallijn, al staat het één los van het ander natuurlijk. Te veel toevalligheden en vreemde keuzes van de personages ondergraven de geloofwaardigheid van het verhaal, al blijft het nog amusant. Renée Carl is geen slechte actrice voor sommige rollen, maar in mijn ogen kan ze als verleidster nog geen deuk in een pakje boter slaan. Ze mist daarvoor gewoon elementaire uitstraling. Ben ik de enige die daar zo over denkt?

Fantômas kwam in deze tweede aflevering al wat beter voor de dag als crimineel brein dan in het eerste deel. Benieuwd waar dat gaat eindigen.