Opinions

Een mix van comedy, musical en adventure. In sommige films werkt dat maar deze is niet mijn kopje thee. Ik verwachtte een film waarin Laurel & Hardy centraal staan maar daarvoor was hun aandeel in deze film niet groot genoeg. De scenes waarin ze aanwezig waren, brachten me meestal wel aan het lachen. Dus daardoor is deze film nog enkele sterren waard. De plot met koekebakkersromantiek van het herderinnetje en haar vriendje kon me niet zo boeien. In zijn geheel vind ik het een beetje een onevenwichtige film die te veel kanten wil uitgaan maar het niet echt kan waarmaken. De echte Laurel & Hardy fans moeten deze film gezien hebben, anderen kunnen hier rustig voor passen.

Als fan van The Beatles ben ik zeer bekend met hun historiek maar het was er nooit van gekomen om deze Backbeat te bekijken tot nog toe. De sfeer, visuals en script … het zit allemaal prima. En de acteerprestaties zijn overtuigend. Het is en blijft een biopic dus gebonden aan wat er zich in die tijd heeft afgespeeld. Voor deze film hebben ze zich laten adviseren door Astrid Kirchherr wat de zaak wel goed gedaan zal hebben. Het verhaal van de vroege Beatles is dan ook voornamelijk achtergrond voor de driehoek Stuart Sutcliffe - John Lennon - Astrid Kirchherr. Al is het verhaal van The Beatles anderzijds erg dwingend natuurlijk - het vooruitzicht van de eeuwige roem die hen te wachten stond maar die niemand in die mate kon voorzien. Paul McCartney was bij de release van de film niet helemaal tevreden omdat hij vond dat zijn rock’n roll gehalte werd afgenomen. Daarin snap ik hem wel. Zo laten ze Long Tall Sally zingen door John - was altijd een Paul nummer - en laten Paul enkel een zoete melodie zingen. Dat laatste is wel een uitzondering in de soundtrack die barst van de energie rock’n roll ingespeeld en gezongen door kleppers van die tijd. De energieke soundtrack draagt helemaal bij aan de sfeer hoe het in die tijd moet geweest zijn in de bars van Hamburg.

Topproductie met prachtige acteerprestaties - Kirk Douglas is geweldig maar dat geldt ook voor de anderen - en prima regie/camerawerk van Vincente Minelli en co. Goede score van David Raksin. Als kijker voel je dat deze film over Hollywood uit het leven gegrepen is. De keiharde strijd om aan de top te geraken in de moviebusiness wordt prima weergegeven, waarbij geen schaduwzijde onverlet wordt gelaten. Goeie dialogen, waarbij met regelmaat one liner wijsheden/cynismen worden afgevuurd. Je vraagt je als kijker af bij wie de inspiratie vandaan gehaald is.

Enige vraag die ik me stelde bij de verhaalstructuur. De film bestaat uit hoofdzakelijk uit drie lange flashbacks van drie betrokkenen die elk met voice over hun verhaal doen. Toch zijn er in die flash backs scenes te zien waarvan de betrokkene zelf niet van op de hoogte kan zijn, wat technisch gezien niet klopt. Maar uiteindelijk is dat maar een detail, en doet geen sikkepit af van het kijkplezier.

Deze film begeeft zich op de rand van satire maar is toch vooral een - sterk - noirish drama. Zeker een aanrader voor liefhebbers van het oudere werk.

Lamellen alom in deze neo noir die Rob Lowe toestaan om ten gepaste tijde in het halfduister te vertoeven, zoals het een duister karakter in dit soort films betaamt. Deze film kwam uit twee jaar na het beruchte seks tape schandaal waarin Lowe (what's in a name) een centrale rol speelde. En kijk eens aan, in Bad Influence speelt een seks video tape een belangrijke rol in de neergang van het personage van James Spader. Het is maar de vraag wanneer het script tot stand gekomen is alvorens conclusies omtrent brand marketing te trekken.

De film vond ik in elk geval wel entertainend. Goeie spanningsopbouw, af en toe een sprankje humor onder andere met de broer van Michael, en dit alles zich afspelend in een tijdperk waarin MS DOS en diskettes de dienst nog uitmaken, met op de achtergrond een sexy soundtrack.

Harvey Keitel als flik die zich inlaat met activiteiten die hij geacht wordt te bestrijden. Ik vond dit een moeilijk kijkbare film. En dan heb ik het over zoveel lelijkheid van de mens die getoond werd. Lange tijd leek het mij ook een vrij stuurloos geval. Maar op het eind vallen de stukken in elkaar en wordt de betekenis van verschillende voorafgaande en ogenschijnlijk losstaande scenes duidelijk.
De tegenstelling tussen het kwaad op straat en de Katholieke iconografie als het goede is een rode draad in de film. Het geeft het innerlijk spanningsveld weer van de getormenteerde Harvey Keitel. De moraal van het verhaal (in de finale) is uiteindelijk toch ook behoorlijk klassiek. De spanning wordt opgeheven maar Keitel heeft het wel met zijn leven moeten bekopen. Zijn keuze voor het goede is een ultieme keuze. Dit concept werd me pas heel op het eind duidelijk. En heeft mijn respect voor dit werkstuk doen toenemen. Maar om nu te zeggen dat het daarom zo’n prettige zit was … dat nu ook weer niet.

Zalige film. Een soort off beat noir misdaad comedy. De eerste keer dat ik Cage in zo’n rol met dubbele bodem zie en hij trekt dat prima. De manier waarop hij een hoge rug zet en wat voortbanjert onder de invloed van pijnstilling en drugs. Het script is prima uitgewerkt met zijplotjes die toch echt bijdragen aan het geheel. De melange van realiteit en de vertekende visie van Cage wordt fijn weergegeven. Het is nu zeker geen film die drugsgebruik verheerlijkt. Last but not least genoten van de locaties in New Orleans waar het zich afspeelt. Dat zorgt bijkomend voor een broeierig sfeertje.

Eigenaardig geval. Een roadmovie met twee interessante acteurs maar echt beklijven doet het niet. Ondanks de heftige gebeurtenissen ontbreekt het in deze film totaal aan spanning en (wat je zou verwachten) emotie. Martin Sheen pleegt z’n moorden alsof hij even achter een brood gaat. De soundtrack is ook eerder van meditatieve aard. Het stel verbrandt de bruggen achter zich en ziet uiteindelijk geen uitweg meer. En toch bewaren ze steeds hun cool. Eerder dan het misdaadgegeven hangt er voor mij vooral een sfeer van weemoed over de film. Over hoe de dingen anders hadden kunnen gegaan zijn.

Erg overtuigende weergave van het mechanisme dat gokverslaving heet. Prachtige opening met een trackingshot van Jeanne Moreau op de dijk. Haar platinablonde look is zo fake als maar zijn kan en past daarom des te meer bij het innerlijk dooie personage dat ze speelt, als gokverslaafde femme fatale. In de eerste helft van de film zien we naast haar verschijning de ontwikkeling van Claude Mann in het mondaine casinomilieu. In eerste instantie lijkt hij overeind te blijven als zijn rustige zelf in de opwinding van het spel. Maar het blijkt dat de invloed van Moreau hem niet onverlet laat. Jeanne Moreau wordt min of meer afgeschilderd als verdorven vrouw - typisch voor de tijdsgeest zullen we maar zeggen - waarbij het moment van de kus tussen Moreau en Mann me symbool lijkt te staan voor het overstag gaan van Mann, die zijn vader een brief zal schrijven om hem in de luren te leggen, geld te ontvangen voor hun gezamenlijke gokverslaving. MIjn vierde Demy film en ben enthousiast over wat ik al van deze man te zien heb gekregen. In een bonusdocu bij de dvd wordt gezegd dat Demy een echte romanticus is, en die analyse valt wel helemaal samen met het einde dat we in deze film te zien krijgen. Al is het inderdaad de vraag hoe de relatie verder zal verlopen, zoals sommige users suggereren. Behalve een goed script valt er verder te genieten van de beelden van enkele iconische casino’s en de Promenade Des Anges in Nice begin jaren zestig. Francofielen en nostalgici hebben er dus ook nog wat aan, en al helemaal in de prachtig gerestaureerde 4K versie van de Demy collectie. Dat laatste helpt ook altijd om een film te waarderen.

Komedie die voornamelijk drijft op milde slapstick. Bij momenten dacht ik echt wel in een Benny Hill aflevering te zijn terechtgekomen. Het script stretcht zich dan ook nog eens uit over een speelduur van 2 uur, om de cirkel van onrecht en wraak - het serieuze gedeelte van de film - rond te krijgen.
Het zal verder geen toeval zijn dat Cable Hogue aan z’n einde komt door op een lachwekkende manier te worden overreden door een nieuwerwetse automobiel. Niet moeilijk om er een symbolisch komisch einde van the Old West in te zien, een belangrijk thema voor Peckinpah, en toch ook een vorm van zelfspot?

Al met al nog wel vermakelijk maar nu ook niet bepaald een topper. Ben het wel eens met de commentaren hier dat de landschappen mooi zijn. Ook de soundtrack mag er best wezen.

Onnozel maar heerlijk. Het deed me denken aan Monty Python, en het is ook rond die periode gemaakt. De intro van MP bevat eveneens een voet die vertrappelt, en het is maar de vraag of dit filmpje Terry Gilliam geïnspireerd heeft. Nog een tweede familiair element is het gebruik van een uitgerekt akkoord op de soundtrack. Even gecheckt en het blijkt dat men het piano eindakkoord van The Beatles 'A Day In The Life' heeft gebruikt op halve snelheid. Een sample dus, en vraag me af of men daar rechten voor heeft moeten betalen. Maar gezien de lengte van het filmpje zet ik nu beter een punt achter deze review.

Leuke musical uit de stal van Arthur Freed waarin Fred Astaire de onbetwiste spil is. Ik hou van zijn dansstijl dus daarmee kan deze film al niet meer stuk. Het script van de film vond ik nog redelijk stevig, vergeleken met sommige andere musicals. Alleen werd het einde misschien wat snel afgehaspeld, een euvel waaraan wel meer films uit die tijd lijden.

Zoals je van MGM kan verwachten gaat het om een topproductie qua decors en kostumering.

Heb genoten van de danschoreografieën waarvan het duet met Charysse met de skyline op de achtergrond en Girl Hunt de hoogtepunten vormden. Girl Hunt is een persiflage op alle conventies van de film noir, tot en met de voice-over, mooi. Ook heel leuk vond ik The Triplets, qua combinatie van choreografie en gezongen tekst.

Had nog leuk geweest moest men in deze film nog wat meer beroep hebben gedaan op het muzikaal talent van Oscar Levant maar dat zat er deze keer niet in blijkbaar.

En o ja, de cameo van Ava Gardner als zichzelf vond ik erg schattig en tongue-in-cheeck. Dit was ten tijde van haar huwelijk met Frank Sinatra, waarnaar onrechtstreeks verwezen wordt als real life element in de film.

Jean Gabin is op de vlucht voor zijn verleden. Dat voert hem van Parijs naar Barcelona, met het Spaanse vreemdelingenlegioen in Marokko als eindbestemming. De film is - behalve studio-opnames in Parijs - geschoten op genoemde locaties. Een groot deel van de film speelt zich daarbij af in de woestijn van toenmalig Spaans Marokko. De onherbergzaamheid en vijandigheid van deze omgeving vormt een weerspiegeling van het innerlijk leven van Gabin dat min of meer kapot is, al doet hij zijn best om het verleden achter zich te laten.

Jean Gabin heeft me nog nooit teleurgesteld, en doet dat evenmin hier, met een doorleefde performance die hem op het lijf geschreven staat. Zijn voornaamste tegenspeler Robert Le Vigan doet het eveneens prima als medesoldaat. Annabella speelt een mysterieuze Arabische danseres en neemt de amoureuze honneurs waar in een driehoekspel. Het is natuurlijk wel opvallend hoe snel de relaties in films uit die tijd beklonken worden.

Ook het vreemdelingenlegioen is steeds aanwezig, en voorgesteld op een manier die aansluit bij de wat geromantiseerde status van mannen die hun verleden willen vergeten.

Mooie regie van Julien Duvivier die onmiddellijk zijn visitekaartje aflevert met de openingsscène (deep focus gevolgd door dolly shot) en nadien bevestigt. Het gevecht in de kroeg is dynamisch weergegeven en de woestijn is aanwezig met mooie long shots en fotografie. Militaire gevechten zijn er niet echt te zien, behalve wat rondfluitende kogels, maar het is dan ook een film die focust op drama en dialoog, en niet op de actie. Zie ook de situatie in het fort waar de kijker middenin de scènerie wordt geplaatst op het moment dat de omgeving reeds bezaaid is met doden en de zaak helemaal verloren schijnt.

Julien Duvivier schreef het scenario samen met (de Belg) Charles Spaak, en het kon me boeien van begin tot eind. Het was soms kantje boord inzake meligheid, maar uiteindelijk wordt de grens nooit grof overschreden.

Conclusie. Voor mij is dit een film met een prima scenario, overwegend goede acteerprestaties en ook nog eens mooi visueel uitgewerkt. Met een ijzersterke finale er bovenop.

Niet overdreven grappig maar wel voldoende om me te entertainen. Een farce waarin het er allemaal dik wordt opgelegd. WC Fields als opportunistische lijzige man die vooral geïnteresseerd is in zijn borrel en op het thuisfront het hoofd moet bieden aan zijn weinig aangename gezinsleden. Met komische elementen die enkele decennia later aan bod zouden komen in comedy series als Married With Children en Keeping Up Appearances. Als uitsmijter krijgen we in de finale ook nog een leuke achtervolging voorgeschoteld.

The Bank Dick wordt vaak genoemd bij de ‘classics’ van WC Fields maar ik ben er intussen achter gekomen dat ik helemaal de voorkeur geef aan de meer surrealistische komedies van WC Fields, en dan heb ik het over pareltjes als Never Give a Sucker an Even Break (1941), International House (1933) en Million Dollar Legs (1932) .

Het start met een hilarische openingsscene die A Space Odyssey parodieert. En verder bevat de film nog wel wat andere leuke scènes voor wat het comedy gedeelte betreft. Het comedy gedeelte is een beetje het glijmiddel voor wat een verhaal is met feministische onder- en boventoon. De imaginaire wereld van Barbie verwordt hier tot een battle of sexes - net zoals in de echte wereld zoals de film het poneert. Tussendoor zien we dan ook nog wat dans en zang waarin Ryan Gosling zich na eerdere musical ervaring opnieuw van die kant mag tonen. En natuurlijk ziet Margot Robbie er adembenemend uit - net zoals het ideaal van Barbie - waardoor de feministische boodschap weliswaar een dubbel ironische bodem verkrijgt. Maar mij niet gelaten

Mooie productie al vind ik het finaal een verwarrende zaak als kijkstuk. De onderliggende boodschap - gelijke kansen voor mannen en vrouwen - is in feite een ernstige zaak maar in combi met alle meligheid wordt het wat veel en wat vermoeiend. En dan worden er ook nog enkele identiteitscrises tegenaan gegooid van zowel Ken als Barbie. Naar het einde toe begon het voor mij nogal te slepen.

De film is een enorm kassucces al ligt dat natuurlijk vooral aan de plaats die de pop al enkele decennia met ups en downs inneemt in onze cultuur. De sneer naar Barbie als uitwas van kapitalisme door het jonge meisje in deze film is dan ook weer een voorbeeld van een hypocriet Hollywood kantje : A zeggen en B incasseren. Shut Up zou ik zo zeggen.

Deze film heeft me erg kunnen vermaken. Visueel is het een feestje met de zorg die besteed is aan jaren ‘40 settings. Het heeft ook de sfeer van een zwarte komedie. John Turturro is geweldig als de joodse briljante theaterauteur in dat bruine kostuum. Hilarisch hoe hij zich als intellectueel wil verbinden met het plebs en niet beseft dat hij zelf bijdraagt aan de kloof door zijn gebrek aan echte interesse. Verder is er een geweldige rol van Michael Lerner als ceo van de filmmaatschappij, de scenes met hem zijn echt top en grappig. En dan is er nog een geweldige John Goodman. Op het eerste zicht de meest normale van het stel en dan blijkt hij toch wel zeker de meeste gekke te zijn …

Knap hoe het kleine wereldje van een schrijver achter de typemachine wordt weergegeven met die nadruk op auditieve en visuele prikkels die de bubbel dreigen te doorbreken. Goeie opbouw van de plot en wel een heel cynisch einde wanneer het script van Turturro wordt afgeserveerd. Anderzijds wel weer een schitterende vondst hoe men het opgebouwde motief van het meisje op het strand een oplossing geeft in het finale shot. Inhoudelijk eigenlijk nietszeggend maar wel veelzeggend over hoe film gemaakt wordt. De ingepakte doos is nog zoiets. Wordt meegesleurd als een echte MacGuffin maar uiteindelijk komen we niet te weten wat er inzit. En eigenlijk doet er het ook niet toe zoals het een echte MacGuffin betaamt.

Toegegeven dat ik eerst wat ontgoocheld was over de finale maar uiteindelijk zie ik er de humor van in en vind ik dit een prima film - zelfs al zit er wat onlogica in - en zeker ook uniek.

Voor mij was het opmerkelijk dat het verhaal zich afspeelt in Rusland want in één van de eerste scènes heeft men het over roebels als munteenheid. Maar het is dan weer minder verrassend wanneer blijkt dat het hier gaat om adaptatie van werk van Maxime Gorki. En dat de productie een initiatief was van de Russische producent Kamenka. Eén van de vele filmrussen die Rusland ontvlucht waren na de Oktoberrevolutie. Naast hem werken nog andere Russische migranten mee aan de film.

Voor Renoir was het een film in opdracht. Niettemin vind ik hem heel goed passen bij de rest van de werken die ik van hem reeds gezien heb. Les Bas-Fonds is toch ook weer een politiek geladen film van commie Renoir. De verarmde aristocratie draagt vrijwillig de macht over aan het proletariaat, wat gesymboliseerd wordt in de vriendschap tussen Louis Jouvet en Jean Gabin. Spanningsveld proletariaat-aristocratie zal ook aan bod komen in La Grande Illusion (uitgebreid met de kant van de bourgeoisie). Behalve de politieke lading is het vooral een mix van sociaal drama, misdaad en zwarte komedie. De acteerprestaties zijn op niveau - een beetje theatraal soms maar altijd te pruimen - waarbij Gabin het charismatische en geloofwaardige middelpunt van de actie vormt.
Ook visueel een aantrekkelijke film met mooie b & w fotografie, ergens op het uur een ellenlang dollyshot op het feestje en als finale een hommage aan Chaplins’ Modern Times. Prima werk.

Herziening. Het is toch vooral de stijl die overeind blijft. Het donkere schaduwrijke Gotham, de mooie design van de Batman attributen en natuurlijk de liefde van Burton voor expressionisme en noir. Dat laatste wordt echter meer iets van een gimmick wanneer het verhaal achterblijft. Wel vaker een pijnpunt in zijn films. Ondanks alle potentieel komt het allemaal wat vlakjes over. Sommige twists komen me nu ook knullig over. Zoals het moment dat Batman een reddingsactie van Vickie Vale op poten zet. Op dat moment staat hij oog in oog met The Joker die hij simpelweg zou kunnen doden zoals hij wel vaker doet met booswichten. Of het moment dat Batman eraan komt met zijn supersonische vliegding en The Joker met één welgemikt schot het ding naar de vaantjes helpt.

Het is een verfilming van een comic en veel meer voel ik er niet bij. Eye candy maar niet spannend en voor de humor moet je het ook al niet bekijken. De soundtrack van Elfman onderlijnt pompeus de visuals, en de liedjes van Prince - hoewel ik hem zeer apprecieer - zijn een stijlbreuk en dus niet op hun plaats. We zien wel goeie acteurs aan het werk en da’s natuurlijk een plus.

Zeer mooi gestileerd. Da’s natuurlijk de specialiteit van Tim Burton. Verder zien we een reeks iconische acteurs aan het werk. En er is een verhaal waarin van alles gebeurt.

En toch ben ik er niet in geraakt. Vond ik het slaapverwekkend. De combinatie van de stilering, actie en de drukke muziek van Danny Elfman maakt het voor mij bombastisch en daardoor ook vermoeiend. Veel bewondering voor Elfman maar de laatste tijd begint het me toch te dagen hoe druk zijn scores altijd wel zijn.

De fantastische ideeën moeten te veel ingelepeld worden. Voor wat subtiliteit moet je hier niet zijn. Maar da’s waarschijnlijk niet de bedoeling van dit soort films. Het lijkt een kinderfilm en dat is het misschien ook. Daarom twijfel ik een beetje om deze een score te geven. Anderzijds is het gewoon maar een subjectieve indicatie hoe ik het ervaren heb. Ergens wel streng want ik voel wel hoeveel middelen en moeite in de film gestoken is en Tim Burton is iemand met liefde voor het vak. Maar zo is het nu eenmaal.

De naam van de film ken ik al een jaar of 30 omdat de muziek van Morricone op genoeg compilaties terug te vinden is. Nu heb ik dan eindelijk de film zelf leren kennen. Het gaat om een zeer indrukwekkende intense verfilming van een stukje hedendaagse geschiedenis - al ligt dit ook alweer meer dan 60 j achter ons. De vrijheidsstrijd wordt gefilmd in b&w wat een goeie keuze is. Verder heeft het een docu feel met een camera die nogal vrij beweegt. Het komt allemaal realistisch over. En dan wetende dat het merendeel van de acteurs niet professionals waren. De muziek en muziekkeuzes - geënt op welke partij aan zet is - vormt een maximale eenheid met het visuele luik. En natuurlijk is de shooting op locatie in Algiers ook onderdeel van de impact van de film. Dit moet één van de beste oorlogsfilms (als stadsguerrilla) ooit zijn.

Uiterst fascinerende documentaire over de strijd tussen twee titanen - Orson Welles en William Hearst - die mekaar moreel kapot gemaakt hebben. Afwisselend wordt het levensverhaal uit de doeken gedaan van de megalomane mediamagnaat William Hearst en de al even overambitieuze Welles. Ik had geen idee dat Citizen Kane zo in detail gebaseerd was op het privé-leven van Hearst, wat aanleiding gaf tot de bittere strijd die uiteindelijk ook de filmcarrière van Welles zou breken. De docu wordt doorspekt met archiefbeelden, beelden uit de film uiteraard en interviews met de betrokkenen. Fijn om ook Robert Wise hier aan het woord te horen, die editor was van de film.

Mijn respect voor de film Citizen Kane is toegenomen dankzij deze docu. Sowieso vond ik het uiteraard een uiterst knap gefilmd werk, maar de achtergrond van Hearst maakt het extra spicy. Niettemin ben ik van mening dat een écht grote film - en zeker als die de beste film ooit wordt genoemd - moet kunnen bekeken worden zonder al de achtergrondinformatie van een bijhorende documentaire. Zoniet is het voor mij geen (op zich staande) kunst. Dat is volgens mij ook de reden dat veel hedendaagse kijkers op de film kunnen afknappen.

En om die reden zal ikzelf Citizen Kane eerder bekijken omwille van de meesterlijke cinematografie en camerahoeken, en niet zozeer voor het verhaal dat niet in mij resoneert. Zelfs al komt Robert Wise op het eind van de docu nog vertellen dat Citizen Kane achteraf gezien en tragisch genoeg een vooruitblik bleek op het leven van Orson Welles zelf.

Een vroege gangster/politiefilm waarbij het maar de vraag is wie men bedoelt met “the beast of the city”. Gaat het om de Walter Huston als kapitein van de politie of gaat het om gangster Jean Hersholt? Of staat the beast symbool voor de criminaliteit in de stad die wordt aangepakt?
De film start als een stukje propaganda voor de Police Department met een licht humoristische ondertoon, maar toch ook de nodige ernst alsof het gaat om een zaak van nationaal belang (wat de werking van politie in zekere zin ook is) en met een citaat van de toenmalige president van de USA Herbert Hoover er bovenop. Vervolgens wordt er ingezoomd op de gedreven kapitein Walter Huston en zijn gezinsleven, alsook op zijn broer Wallace Ford die bij hem inwoont en tevens collega bij de politie is. Jammer genoeg – maar prima voor het verhaal uiteraard – blijkt zijn broer van het leeglopertype te zijn die verzeild raakt aan de verkeerde kant van de wet, en nog wel bij de aartsvijand van Walter Huston.
Ergens had ik het gevoel dat deze verhaallijn er een beetje over ging, maar omdat iedereen goed acteert, kon ik er uiteindelijk nog wel in meegaan. In deze film zie ik ook Jean Harlow in één van haar betere rollen die ik al meegemaakt heb.

Hetgeen de film in zijn geheel aantrekkelijk maakt is een zwart humoristisch kantje aan wat mij toch wel in eerste plaats een drama lijkt. De (Joodse) makers van de film gaan ook zelfspot niet uit de weg wanneer Jean Harlow in een dialoog met Wallace Ford te kennen geeft dat ze niet zeker is of ze zijn vragen kan beantwoorden in geval hij Yiddish zou spreken. En er zijn nog wel meer fun dialogen. In de credits worden drie scriptschrijvers vermeld waarvan Ben Hecht me al bekend was van zijn medewerking aan diverse vroege krakers (Scarface is de bekendste).

De finale is echter te grotesk om geloofwaardig te zijn. Een héél statisch vuurgevecht tussen een vijftiental politieagenten op een rijtje en een gelijk aantal gangsters dat uitmondt in een bloedbad dat niemand lijkt te overleven. Vervolgens zoomt de camera in op de handen van Wallace Ford en Walter Huston die mekaar vasthouden (in de dood), en zie je daarboven zwevend een flashback naar de plechtige eedaflegging van Walter Huston. Dramatischer dan dit kan het uiteraard niet worden.

Visueel een aantrekkelijke film van regisseur Charles Brabin en cameraman Norbert Brodine, wat me aangenaam verrast heeft gezien de ouderdom. Vlotte camerabewegingen (bvb. bij op- en afgaan van trappen) en een bijwijlen expressionistisch gebruik van licht en schaduw vielen me daarbij op. De film heeft verder een prima tempo en enkele spannende momenten in petto. Ook de buitenopnames vormen zeker een meerwaarde.

Conclusie. Een wat vreemde mix van grotesk drama en zwarte humor in een prima regie maken hier een aangenaam kijkstuk van.

Debuutfilm van Claude Chabrol en dat is er helemaal niet aan te zien. Hij heeft het allemaal mooi in beeld gebracht met veel gevoel voor balans (bv. enkele close-ups waar hij spaarzaam mee omspringt maar die een prima effect teweegbrengen).

Het is een dorpsdrama dat zich afspeelt in lang vervlogen tijden. Het vraagt dus wel wat inlevingsvermogen. De uitgesproken personages zijn natuurlijk wel dankbaar om het interessant te houden.

De vierde en laatste film die regisseur Mark Robson samen zijn eerste cameraman Nicholas Musuraca zou creëren onder de vleugels van producer Val Lewton. Voor Val Lewton was het dan ook zijn laatste werk binnen zijn RKO nalatenschap.
Na Isle of the Dead is dit de tweede Lewton film waarin ik Boris Karloff aan het werk zie in de hoofdrol. Ironisch hoe ik hem toch wel een grotere creep vind als hoofd van een asiel voor geesteszieken dan in zijn iconische Frankensteinrol. In de film worden dan ook de grenzen tussen gezond en (geestes)ziek afgetast, of hoe daar tegenaan wordt gekeken. Prachtig hoe op een bepaald moment de rollen worden omgedraaid binnen de muren van het asiel en Karloff wordt berecht door een commissie van geesteszieken. In dat opzicht deed de film me wat denken aan Tod Browings' Freaks (1932) waarin ook de vraag wordt gesteld wie nu eigenlijk de freak is in de samenleving. Ook een pluim voor tegenspeler Anna Lee die zich staande houdt te midden van het psychologische geweld.
Bedlam is een film met vele kwaliteiten. Clever opgebouwd, spitse - haast literaire - dialogen, dubbele bodems zijn aanwezig. Net als in de Lewton productie The Ghost Ship bevindt de horror zich in de autoritaire structuur die mensen onderdrukt, in dit geval verpersoonlijkt door Boris Karloff, die zich op zijn beurt laat leiden door 'wat van hem verwacht wordt'. De film kent een grandioos einde, of beter gezegd, Boris Karloff komt op grandioze manier aan zijn einde. Hem wordt onverwacht een truweel in de rug door een soort wraakengel, toevallig een mooie - geesteszieke - vrouw die hij voorheen wel familiair bejegende. Omwille van de censuur die toen heerste, komen we uiteraard niet te weten wat hij ooit met die vrouw heeft uitgespookt maar één scene was suggestief genoeg om het vermoeden op te wekken dat Karloff zich fysiek aan haar vergreep, wat ook de conclusie was van Anna Lee in de film.
Deze film is zeker het bekijken waard, bespeelt een belangrijk thema dat op integere wijze uitgewerkt is, wat je eigenlijk niet zou verwachten van een zogenaamde B-horrormovie producent. Het is in feite een film met een heel humanitaire inslag.

Deze film schreeuwt Hitchcock. En komt er goed mee weg. Het is een thriller over kijken en bekeken worden, meestal door een raam. Hallo Rear Window. Niet alleen het slaapkamerraam, maar ook op andere locaties. Het voyeurisme werkt als een tweesnijdend zwaard want ook de bad guy doet eraan mee. Verder is dit het verhaal van een man die onterecht beschuldigd wordt wat een geliefkoosd Hitchcock thema is. Mogelijks zullen er nog linken in zitten die me ontgaan zijn. Maar wat telt, is dat het verhaal op een goeie manier gebracht wordt, met suspense en tempo. Steve Guttenberg zal voor mij altijd de man van Police Academy blijven, maar het is fijn om hem hier in een heel ander soort rol aan het werk te zien. De soundtrack bij de film is typisch eighties en daar hou ik van.

Een whodunit die zich nagenoeg volledig afspeelt op een avond in en rond het politiegebouw van een niet nader genoemde stad. William Gargan zwaait er als luitenant de plak over de avondshift maar heeft niet enkel af te rekenen met misdaad maar ook met een stel jolige persjongens die zelfs een eigen pressroom hebben om een kaartje te leggen in afwachting van de volgende scoop.

In deze atmosfeer ontwikkelt zich het verhaal waar de nadruk ligt op dialoog, enkele actiescenes en flashbacks niet te na gesproken. Men slaagt erin om de spanning op te bouwen om dan eerder onverwacht bij de start van de tweede helft een komisch intermezzo in te leggen met o.a. een jolige melkman die blijkbaar ‘s avonds laat de ronde doet en een lijk dat uit de kast dreigt te vallen. Voor mij werkt dat wel in dat soort films die bestemd zijn voor een publiek van 8 tot 88. Nadien neemt men de meer ernstige draad terug op om naar een bevredigende finale toe te werken.

Knap in beeld gebracht door de mij onbekende regisseur Otto Brower en cameraman Joe MacDonald, reeds gekend van zijn medewerking aan een aantal noirclassics. Ik heb dan ook de neiging om aan laatstgenoemde een belangrijke rol in het verzorgde werk met licht en schaduw toe te schrijven. De Duitse expressionisten loeren hier af en toe letterlijk om de hoek, met mooie resultaten tot gevolg.

Conclusie. Deze B-film met een mix van hersenwerk, comedy, acceptabele acteerprestaties en mooie plaatjes is voor mij een kleine winnaar.

Deze Behind The Mask lijkt wel wat op een kruising van Scream en C’est arrivé près de chez vous. Reality tv nam echt grote hoogte begin van de nillies dus vormt het een goeie insteek voor de film. De tongue in cheek humor vind ik zeer geslaagd. Het is voor mij dan ook comedy waarin de horror enkel context vormt. Dat laatste op een heel leuke manier. Behalve al of niet steekhoudende theorieën over de basics van de slasher bevat deze komedie warempel ook nog een laagje filosofie over de noodzaak van het kwade om het goede in de verf te kunnen zetten. Alsook is er een (te verwachten) maatschappijkritisch laagje omtrent de rol van journalistiek in de dialoog tussen Leslie en Taylor. Vermakelijke bijrol van horroricoon Robert Englund. In het algemeen goeie acteerprestaties die de juiste toon weten te vinden en aan te houden. Ik vind Nathan Baesel top als de aspirant seriemoordenaar. Een man met een zeis, een man met een missie.

Prima in beeld gebracht zowel wat de reality tv betreft als het cinema gedeelte. Met deze film heb ik me prima vermaakt.

Een vroeg werk van Jacques Demy en heeft vooral die historische waarde. Het gaat om een monoloog van Jeanne Allard en het doet allemaal theatraal aan. Dat laatste wordt ook in de verf gezet door een open- en dichtgaand theatergordijn bij het begin en het einde. Vooral interessant dat het gaat om een verfilming van werk van Jean Cocteau en dat de muziek van Maurice Jarre een prominente plaats heeft. Het ‘verhaal’ is op zich wel zeer ok en een typische kapstok om dergelijke monoloog aan op te hangen.

Erg aangename komedie. Ik heb een ingekleurde versie bekeken en ook dat viel best mee. Mooie prestatie van Robert Dhéry die zowel regisseerde als acteerde en het scenario uitschreef. Het lijkt me dat hij hier en daar beïnvloed geweest is door het werk van René Clair. Die bricoleerde graag met sound en Dhéry doet dat hier ook enkele keren (de ‘kakelende’ agenten, de geluiden tijdens de maaltijd). Ook de sfeer in het algemeen is van een Clairiaanse luchtigheid. Leuk is de bijdrage van de immer amusante de Funès. Ik heb deze film ook gezien als onderdeel van een de Funès box hoewel het om een bijrol gaat.

Het verhaal van vijf vrienden die hun droom wilenl waarmaken maar langzaamaan ten onder gaan omwille van externe factoren en interne strubbelingen. Gesitueerd in de jaren ‘30 tegen de de achtergrond van de moeilijke politiek-economische tijd in Frankrijk (niet toevallig zijn enkele vrienden werkloos). Jean Gabin speelt de hoofdrol en doet dat naar gewoonte schitterend. Ook de vier andere vrienden zetten elk hun karakter goed neer, met Charles Vanel als meest opvallende man. Samen met zijn ex Viviane Romance en Gabin wordt een driehoeksverhouding uitgewerkt die cruciaal zal blijken te zijn. Raphaël Medina neemt de rol op van uitgeweken Spanjaard die gezocht wordt omwille van politieke activiteiten in zijn thuisland. Het wordt niet met zoveel woorden gezegd in de film, maar op dat moment woedt in Spanje de burgeroorlog, en het laat zich niet moeilijk raden dat hij aan communistische zijde staat. Verder ook leuke rollen voor Raymond Cordy als noitoire zuiplap en Fernand Charpin als pittoreske gendarme.

Intussen mijn derde Duvivier en mijn respect stijgt gestaag voor deze man. Mooie shots, dynamisch in beeld gebracht met zoom en dolly, goeie montage … in samenwerking met zijn vaste medewerkers waaronder cinematograaf Jules Kruger.
Het scenario is goed uitgewerkt - een samenwerking tussen Duvivier en Belgisch scenarist Charles Spaak - en bevat geslaagde naturelle dialogen, dat laatste vind ik opvallend in veel Franse films uit die tijd, en dat zal wel geen toeval zijn wanneer dezelfde namen steeds terugkeren.
De finale is erg dramatisch en heb ik even moeten laten bezinken, mezelf de vraag gesteld of een man met het karakter van Gabin’s personage zover gedreven kan worden in dergelijke situatie. Het heeft er ook mee te maken dat zijn revolver uit het niets (uit zijn zak) kwam, zonder dat er voordien ooit een toespeling werd gemaakt dat hij gewapend was of misschien een gewelddadig verleden heeft gehad. Voor mij een belangrijk detail toch wel waar men meer aandacht aan had moeten besteden. Niettemin vind ik het in zijn geheel een pracht van een film, waarin een onderwerp als vriendschap wordt uitgewerkt zonder enig moment te vervallen in meligheid.

Het verhaal was me al bekend van de Disney versie die ik tijden geleden een keer zag. Die was niet mis, maar staat zeker een trap lager dan deze wondermooie film.

Magie is het sleutelwoord hier. De magie hangt voortdurend uitgesproken en minder uitgesproken in de lucht. Onvergetelijk zijn wat mij betreft de entree van Marc André in het slot, de uitbeelding van het beest door Jean Marais, de special effects en de aandacht voor kostumering en decor in het algemeen. Anderhalf uur was ik min of meer verrukt door dit visuele festijn dat nog onderstreept werd door een passende score. Zo goed had ik het niet verwacht, en ik heb al zin hem opnieuw te bekijken. Ben ik nu betoverd?