Opinions

Een ontluisterende kijk op het filmbedrijf in naoorlogs Italië. Meteen ook de keerzijde van de neo-realistische stroming waarbij niet-professionele acteurs uit het publiek worden opgepikt. Anderzijds is ook deze film neo-realistisch opgevat, met niet-professionele acteurs, wat er een zelfironiserend gevalletje van maakt. Ook de enige film van Visconti met een komische ondertoon, lees ik hierover, in elk geval heb ik die wel kunnen smaken.

De film draait rond huisvrouw Anna Magnani die haar dochtertje Tina Apicella wil lanceren in de filmwereld. Opvallend dat het vooral over de droom van Magnani gaat, waarbij de mening van haar dochtertje geen moment wordt gevraagd. Zij wordt behandeld als een soort object. Een verhaal dat ook vandaag nog wel actueel is, in de wereld van entertainment en ook de sport. Magnani neemt de meeste schermtijd in en heeft hele lappen tekst, die ze overtuigend brengt. Sowieso een film met veel geschreeuw en temperament, wat niet ongewoon is voor Italiaanse film. Leuk verder dat Alessandro Blasetti zichzelf als regisseur mag spelen.

Het verhaal is intelligent uitgewerkt, met nevenpersonages die het geheel realistisch kruiden, toewerkend naar een mooie climax.

Noot: op het gelijkvloers van het appartementenblok wordt een film geprojecteerd waarop Magnani en filmechtgenoot Gastone Renzelli (in het echte leven een slager) commentaar leveren. Het gaat om Red River (1948) , waarvan het ongelooflijke toeval wil dat ik die film net gezien heb voorafgaand aan deze Bellissima.

Deze avonturenfilm deed het niet voor mij. Na een veelbelovend begin met drama, symboliek (de raaf op het schavot) en mooie fotografie krijgen we binnen een historisch gesitueerde setting een verhaal voorgeschoteld dat een aaneenschakeling van ongeloofwaardigheden en onnozelheden blijkt.

John Barrymore als vrijbuiter-poëet François Villon stelt zich tijdens zijn verbanning uit Parijs op als een soort Robin Hood. In het begin van de film laat hij zo een aantal goederen katapulteren binnen de stad, in de menigte, wat normaal gezien een slachting zou veroorzaken en geen gejuich van het volk. Verder is het onnozel hoe de hele stad op de hoogte is van de verbanning van Barrymore, behalve zijn eigen moeder. Helemaal afgehaakt ben ik bij de plotwending waarin Barrymore de bijgelovige koning van Frankrijk - Conrad Veidt - zonder enige moeite wijsmaakt dat diens dood 24 u na zijn eigen dood zal geschieden. Waarna Barrymore van ter dood veroordeelde status transformeert naar beschermeling van de koning. Enfin er kwam geen eind aan want in de finale bestond het dat koningsdochter Marceline Day een burgerplunje aantrok om met Barrymore de wereld in te trekken.
Aan pluszijde is het een mooie productie met aandacht voor (gerecupereerde) decors en kostumering.

Hap slik weg.

De duurste film van de jaren '20 is zoals te verwachten een echt spektakelstuk. Massa’s figuranten, gigantische decors, en de zorgvuldige kostumering springen onmiddellijk in het oog. Om het visueel nog aantrekkelijker te maken heeft men gebruik gemaakt van monochroomfilters, waardoor het scherm bij momenten paars, blauw of anderszins kleurt. En men heeft zelfs enkele sequenties opgenomen in vroege two tone technicolor, voornamelijk de scènes waarin Jezus aan bod komt. Ook de wissels op de regisseursstoel, acterend personeel en de verhuis van filmsets hebben niet bijgedragen aan een zuinig budget.

De ondertitel van de film ‘A Tale of the Christ’ verwijst uiteraard naar de religieuze achter- en voorgrond van dit fictieve verhaal. Maar naar thematiek toe had men de film voor mijn part even goed de ondertitel ‘A Tale of Identity’ kunnen meegeven. Het is een film/verhaal waarin voortdurend gespeeld wordt met de identiteit en sociale status van de personages. Ramon Novarro is als Ben-Hur achtereenvolgens een Joodse prins, slaaf, geadopteerde Romeinse aristocraat en opnieuw vrije Jood. Zijn moeder en zus evolueren van goede Joodse komaf naar slavernij, tot vrije leprozen (de verstotelingen van de samenleving) tot ze uiteindelijk wonderbaarlijk genezen worden door Jezus. De (ex-)vriend Francis X. Bushman als Messala is een tot Romein geassimileerde Jood en zal een vete uitvechten met Ben-Hur. En dan is er natuurlijk de kwestie van de Joodse koning. Jezus wordt herkend als de Messias, maar blijkt (in het begin) een eenvoudig timmerman te zijn. Ook zijn status wordt - zoals bekend van de grootste bestseller ooit - herhaaldelijk in vraag gesteld.

Eén van de hoogtepunten van de film is de zeeslag waarin enkele Romeinse galeien geënterd worden door nogal vrijpostige piraten, wat aanleiding geeft tot massale gevechten en heftige gebeurtenissen. Voor mij was dit ook het moment dat ik een beetje in de film begon te raken .
En hét hoogtepunt is uiteraard de paardenrace, waarin het bestaat dat Joods prins Ben-Hur de teugels viert over een stel Arabische volbloeden in opdracht van een rijke Arabische sjeik, het waren duidelijk nog andere tijden. Knap en spannend in beeld gebracht, en trekt zo het niveau van de film meteen op.

Zoals velen heb ik ooit de versie van William Wyler (enkele keren) gezien en die is in mijn herinnering wel beter. Maar deze oerversie mag er ook zijn. Met dank verder aan Carl Davis die in recentere jaren voor de gerestaureerde versie van Turner Entertainment een fris klinkende klassieke soundtrack heeft gecomponeerd.

Berlin Express is een noir thriller die zich afspeelt in het politieke wespennest van Duitsland in 1948. Luttele tijd na het einde van WOII is het land verdeeld in diverse politieke zones waar de geallieerde partners (Britten, Amerikanen, Fransen en Russen) elk hun zeg hebben. De plot draait rond de zoektocht naar de verdwenen Duitse diplomaat Dr. Bernhardt door een groepje reizigers die mekaar per toeval op de Berlin Express ontmoeten.

Prima script van Curt Siodmak en geloofwaardige acteerprestaties van een internationale cast. In aflopende volgorde is in de film Engels/Amerikaans, Duits, Frans en Russisch te horen. Een goede keuze van de productie om het internationale karakter van de verhaallijn het nodige realisme te geven.

De film speelt zich af op 2 niveau's; enerzijds is er de speurtocht naar Bernhardt maar anderzijds is het toch een heel politieke film waarin men zich vragen stelt over de toestand van de mensheid.

Berlin Express behoort wat mij betreft tot één van de meest fascinerende films uit het oeuvre van Jacques Tourneur. Het verhaal speelt zich af tegen de achtergrond van een aan flarden geschoten Frankfurt en Berlijn. Deze stroom unieke beelden alleen al maakt het kijken van deze film de moeite waard. Voeg aan de indrukwekkende fotografie nog de voice-over toe en je krijgt helemaal een beklijvend docu-effect.

Tenslotte nog vermelden dat het eindshot een briljante metafoor is voor het idee waarop de hele film drijft.

James Woods is top in deze actiethriller met duidelijke noirfeel. Ook Brian Dennehy is goed op dreef; Zijn personage luistert naar de naam Derek Meechum wat mogelijks een verwijzing is naar de bekende Duitse inspecteur Derrick en anderzijds noirheld Robert Michum. Uitstekende 80 electro soundtrack van Jay Ferguson (jammer genoeg niet regulier verkrijgbaar) muzikant die er reeds enkele muzikale levens op had zitten. Het verhaal, een script van Larry Cohen, is uitstekend verfilmd door regisseur John Flynn. Behalve de gebruikelijke thrills bevat dit script ten gepaste tijde gepaste humor waarbij ik toch enkel malen onbedaarlijk heb moeten lachen. Topentertainment!

Giallo vind ik al een genre apart. Maar deze film komt me nog weirder over dan gemiddeld. Het is een mix van giallo en softcore/porno. Heel veel blootscenes tot en met vrouwelijke frontale masturbatie. Op deze manier hinkt het echter op 2 benen. De verwachte suspense in dergelijke film blijft uit, ongeacht de penibele situaties waarin de slachtoffers zich bevinden. Waaraan ligt het? De camera zoomt gretig in op welgevormde lichamen. Bij momenten vroeg ik me af of ik naar Emanuelle aan het kijken was. Ik heb een versie gezien gedubd in het Engels wat sowieso ook al een afstandelijkheid creëert. Het camerawerk in combinatie met de soundeffects gaf een trippy, psychedelisch effect. Rare hoeken, zoomen … De finale is gruwelijk maar wordt op 20 seconden afgehaspeld, met echt belachelijk overdreven dramatische close-ups van de moordenaar die het onderspit delft. En dan loopt ook nog eens Klaus Kinski rond te midden van deze troep .

Een goeie film kan ik het zeker niet noemen. Maar het is wel zo grotesk, ongebalanceerd en weird dat het weer leuk is om dit een keer gezien te hebben.

La Bête Humaine is gebaseerd op een novelle van Emile Zola, schrijver uit de naturalistische stroming, die expliciet aandacht krijgt bij aanvang van de film met de projectie van een citaat uit het geschreven werk (dat in de loop van de film nog eens uitgesproken wordt door Jean Gabin) naast zijn portret. In Frankrijk eert men duidelijk zijn culturele helden.

Van Emile Zola heb ik ooit de novelle Therese Raquin gelezen, eveneens een verhaal over moord en overspel, en ik kan me dan ook iets voorstellen van de sfeer die hangt in Zola’s werk. Fatalisme is daarbij voor mij het kernwoord. De personages hebben elk hun eigen persooniljke geschiedenis, ontmoeten mekaar, en gaan hun onontkoombare noodlot tegemoet, als uitkomst van een haast wiskundig samenspel van psychologische en sociale factoren.

Zo ook in La Bête Humaine. Jean Gabin is geweldig enigmatisch als machinist van zijn locomotief Lison. Ergens heb ik gelezen dat zijn locomotief ook een personage in het verhaal vormt, en dat begrijp ik, maar ik zie er ook nog iets anders in wat misschien nog niet naar voor kwam in het geschreven werk. In de film wordt in de start en de finale lange tijd ingezoomd op het traject over de sporen met een subjectief shot, wat voor mij het fatale - niet te vermijden pad - aanwijst dat de ‘bestuurders’ volgen. Ontsnappen is helaas niet mogelijk.

Naast Jean Gabin schitteren Simone Simon en Fernand Ledoux in de hoofdrollen. Alleraardigst dat Simone Simon in haar eerste scène een poes in de armen houdt, een onvoorziene verwijzing naar haar rol enkele jaren later in de Val Lewton/Jacques Tourneur klassieker Cat People. Fatalisme weet je wel

Ook mooi dat Jean Renoir zichzelf vereeuwigd heeft in de film als Cabuche, een klein rolletje maar niet onbelangrijk.

Het werk van regisseur Jean Renoir en cameraman Curt Courant (hij werkte ook al samen met Fritz Lang en Alfred Hitchcock) is top. Prima tempo, prachtige clairobscur belichting, mooie shots.

De originele muziekscore van Joseph Kosma is bijwijlen bombastisch maar past voor mij perfect bij wat gaande is op het scherm.

La Bête Humaine is een exponent van het zogeheten poëtisch realisme - een louter Franse stroming - die op zijn beurt één van de invloeden van de film noir zou worden. En dat is zeker ook duidelijk in de esthetiek en thema’s van deze film. Nacht, regen, een fatale vrouw, diverse shots met spiegels, achtervolging door het eigen verleden; het komt hier allemaal aan bod.

Het predicaat klassieker is hier terecht op zijn plaats.

Psychologische thriller waarin een geesteszieke vrouw de strijd aangaat met een innerlijke demoon. Toch wel goed geacteerd door Phyllis Taxter, die me op een bepaald moment in de finale zelfs kippenvel heeft bezorgd. Ook een prima rol van dokter Edmund Gwenn die de (onuitgesproken) rol op zich neemt van een soort wetenschappelijk exorcist.

Het is een goed script, met de kanttekening dat er niet veel ruimte wordt gegeven aan de uitbouw van de nevenpersonages. De film duurt dan ook maar iets langer dan een duur. Op die tijd krijg je niettemin mooie visuals voorgeschoteld waarbij gespeeld wordt met licht en schaduw.

Naar thematiek toe toch wel een vooruitstrevende film voor het Hollywood van toen, waarbij men niet kiest voor het (eerder voor de hand liggende) horrorgenre maar thriller/drama.

Blijkbaar heeft deze film bij release geen goeie ontvangst gehad. Het ziet er niet naar uit dat hij intussen beter geworden is met de leeftijd. Het verhaal wekte wel mijn interesse maar het is allemaal een beetje flets en weinig overtuigend uitgevoerd. Omdat het me niet kon overtuigen, werd het ook een beetje ridicuul. Het ene hangt dikwijls met het andere samen. Michael Douglas is het beste wat we te zien krijgen, maar zijn rol is te beperkt om het niveau verder op te trekken. Hoewel het dus niet zo goed was, toch nog entertainend genoeg om zomaar uit te kijken. De twist op het einde heeft me dan toch nog kunnen verrassen.

Een giallo uit begin jaren zeventig en ook weer een echte tijdcapsule. De slemp- en braspartij met genderwissels en naaktdansen is duidelijk een uitloper van de hippie/flower power beweging. Voeg daar dan nog een scheut Hitchock/Agatha Christie en een typerende Italiaanse soundtrack aan toe en dan staat er een aardig stukje pulp voor de kijker klaar. Mooi in beeld gebracht waarbij de mooie kasteel setting ook nog eens een extra troef is. Enig minpuntje is dat het lang duurt eer het slashen van start gaat en dat er qua suspense zeker meer uit te halen was. Daarom is het niet helemaal een topper in het giallo genre maar zoals gezegd op zijn minst een vermakelijk stukje pulp.

Historisch want de eerste hoofdrol van Bing Crosby in een langspeelfilm. Ook de eerste van vijf samenwerkingen tussen Bing en Frank Tuttle. Hoewel Bings’ ster als een komeet gerezen was, stond hij erop dat zijn naam niet als enige gecrediteerd zou worden boven de titel. Daarmee wilde hij vermijden dat zijn carrière mee de dieperik zou ingaan ingeval de film zou floppen. Een gewoonte die hij de rest van zijn carrière zou behouden ondanks zijn succes, en die hem volgens sommigen de ‘smartest man in movie business’ maakte. Crosby speelt zichzelf, of een versie van zichzelf, in de film: de joviale bij iedereen geliefde kerel die een aardig stukje kan zingen. Deze doorbraak in de film kwam na zijn doorbraak op de radio, waarnaar in de film verwezen wordt met de radio theme song Where The Blue Of The NIght (Meets The Gold Of The Day). Verder zijn er real life allusies op het controversiële drinkgedrag van Bing, alsook wordt er door Stuart Erwin zelfs een grap gemaakt over zijn licht uitstaande oren.

Het scenario van deze muzikale komedie is lichtgewicht, maar dat stoort niet zolang het entertainend is, wat wel het geval is. De humor houdt 90 jaar later best goed stand en vooral ook is het genieten van de René Clair touch die regisseur Frank Tuttle en zijn team aan de film geven. Visueel valt er altijd wel wat te beleven en dat zorgt op zich voor een lichte ondertoon die de rest van de productie in de verf zet.

Zoals de titel laat vermoeden, gaat het om een verhaal over een radio uitzending (televisie bestond nog niet). Radio was begin jaren ‘30 een geduchte concurrent geworden voor de filmindustrie (wat wordt aangegeven door de evolutie van de kasinkomsten in die tijd) en dus een kopzorg voor de filmbonzen. Met deze film werden de grote radiosterren van die tijd op het grote scherm vertoond en hoopte men publiek te lokken. Bing Crosby voorop uiteraard, maar verder is het genieten van Cab Calloway (zijn moves tonen aan waar Michael Jackson de mosterd vandaan haalde), The Mills Brothers (brengen hun grote hit Tiger Rag) en The Boswell Sisters (de zeer getalenteerde voorgangers van de meer bekende Andrews Sisters).

Goed voor een avondje vertier, en zeker wanneer je houdt van de jazz age.

Een vrij lange film maar met een boeiende plot en topacteurs die weten waarmee ze bezig zijn. Gregory Peck was me volledig geloofwaardig als greenhorn en het was ook genieten van de chemie met Jean Simmons die van het scherm leek te spatten naar het einde van de film toe. Maar in feite verdient de hele cast complimenten voor haar werk en toewijding (wat blijkbaar geen sinecure was i.s.m. de veeleisende William Wyler).

Een ware attractie zijn de prachtig gefotografeerde landschappen, naast de talrijke long shots die ergens wel de futiliteit van het gebeuren in de verf zetten. Nietige mensjes bewegen zich bij momenten als mieren in een tuin.
En ten laatste wordt de film op haast perfecte wijze ondersteund door de score van Jerome Moross, met een grootse sound die er niettemin in slaagt om overdaad te vermijden.

Dennis Quaid is goed als de flik die een dunne lijn bewandelt in zijn job. Hij heeft dat nodige tikkeltje arrogantie en natuurlijk de flair om zijn pijlen te richten op Ellen Barkin. Dat zorgt dan voor het screwball gedeelte van deze noir. De sfeer van de film wordt verder helemaal bepaald door de geweldige locaties in New Orleans. Dat is zowat de ideale stad om een corrupte noir te plaatsen. Er hangt een broeierig sfeertje daar in het zuiden. In dit geval is er de keuze om niet voor een jazzy soundtrack te gaan - wat voort de hand had gelegen - maar heeft men gekozen voor cajun. Dat is niet zo’n neutrale keuze - gewaagd misschien zelfs - die ook weer een eigen kleur geeft aan het geheel. Het is een wereld die los staat van de rest. Geslaagde trip.

Soort misdaaddrama. The Big Gamble duurt slechts iets langer dan een uur en vertelt aldus een compact verhaal. De eerste drie kwartier wordt er enkel gepraat maar de dialogen zijn te pruimen. In de finale volgt dan een redelijk spannende achtervolging.

De acteurs zijn allen op niveau, zonder uitschieters.

Regisseur Fred Niblo (op dat moment bijna op pensioen) en cameraman Hal Mohr leveren solide werk. Meest opvallend (voor die tijd) is de mobiele camera als nieuwigheidje. Verder is het doorsnee.

Al met al nog een redelijke film met een script vertrekkend vanuit een origineel uitgangspunt, maar steekt verder niet boven de middelmaat uit. 

Geweldige titel en gelukkig dekt de vlag de lading. Naar noir normen valt het nog mee met de complexiteit. Het niveau ligt dan toch vooral zo hoog dankzij het uitstekende acteerwerk van Glenn Ford en Gloria Grahame. Verrassend genoeg is het de rol van Gloria Grahame om uiteindelijk het werk van Glenn Ford min of meer te voltooien. Misschien heeft Grahame mij nog het meest verrast met de diverse facetten van haar personage. De verminking van de linkerzijde van haar gezicht staat natuurlijk symbool voor die diverse kanten. Verder is het altijd genieten van Lee Marvin. Van charisma gesproken.
Sowieso was ik erop verlekkerd dat het een film van Fritz Lang betreft. Ik vind dat hij erin slaagt om de kijker (als ik voor mezelf spreek) mee te slepen zonder dat hij per se moet uitpakken met hoogstandjes. Het is dynamisch zonder dat het in je neus wordt gewreven. Hier wordt hij bijgestaan door cameraman Charles Lang. Wat een toeval, blijkbaar geen familie, en ook een heel gereputeerde naam. Met dergelijk script, dergelijke acteurs, en dergelijk team achter de camera heb je een winnende combinatie.

Nogal onevenwichtige (anti-)oorlogsfilm die beschouwd wordt als een belangrijke invloed op (de vroege soundfilm) All Quiet On The Western Front, dewelke m.i. echter heel wat beter is. Maar daarmee wil ik niet gezegd hebben dat The Big Parade een grote mislukking is. De scenes op het slagveld zijn sterk en bij momenten aangrijpend, alsook de traumatische terugkeer van John Gilbert naar huis. In het voorgaande anderhalf uur zien we echter een lang uitgesponnen verhaaltje over het US leger achter de frontlinie in Frankrijk, een beetje het zomerkamp gevoel. Wel entertainend, dankzij de luchtige romantiek en enkele komische momenten, maar niet bijster boeiend. De finale van de film, waarin Gilbert zijn geliefde Française Renée Adorée (als dat geen artiestennaam is breekt mijn klomp) terugvindt in Frankrijk is weer een staaltje van Hollywoodiaanse hoogromantiek. Maar het maakte me op dat moment al niet veel meer uit.
Pluspunten zijn de zorgvuldige productie met aandacht voor Frans lijkende decors en aankleding, alsook de mooie fotografie. En een duim voor de prachtige nieuwe score van Carl Davis, die wel een abonnement lijkt te hebben op silent movies.

Wel. Wat een bizarre film. Een soort zwarte komedie al is de humor niet echt mijn ding. Shockerend is het zeker. Het moet ook gezien worden in de tijdsgeest van enkele decennia terug waar reality tv al was wat de klok sloeg. Achteraf gezien bleek die reality tv een voorloper van de social media die ons nadien op het internet zouden overspoelen. De link is dus rap gemaakt en zo blijft deze film toch ook nog actueel in zijn zieke sensatiezucht. Hier komen scenes in die ik nooit elders in een mainstream movie gezien heb. Tenzij dit niet tot de mainstream behoort, kan ik niet goed inschatten bij de Japanners

Kortfilm met een redelijk ridicuul scenario. Bing Crosby in exact het soort rol die hij in de voorgaande kortfilms van Mack Sennett ook al heeft uitgevoerd, zij het dat zijn personage hier wat minder actief is. Focus ligt in feite vooral op de verkleedpartij van Jimmy Eagles als de broer van Marjorie Kane en love intrest van Bing.

UIteraard mag Bing een tweetal liedjes ten gehore brengen - de reden waarom Mack Sennett hem absoluut wou - en waarmee hij ook geafficheerd staat. Nog meer dan de voorgaande Bing/Sennett filmpjes is dit een echt niemendalletje.

Schitterende biopic over één van de meest ongewone gedetineerden ooit. Beste rol die ik Burt Lancaster ooit heb weten spelen. Je ziet hem evolueren van jongeman met kort lontje naar bezadigde intellectueel (wat hij dan bewees met publicaties o.a. over vogelziektes). In hoeverre het allemaal overeenstemt met de realiteit - ik vond de Robert Stroud neergezet door Lancaster sympathiek overkomen - is natuurlijk de vraag. Het is en blijft cinema en in dit geval heb ik er een boeiende 2,5 u opzitten waarbij ik veel heb bijgeleerd over het leven van de Birdman. De grote gebeurtenissen in diens leven zoals neergezet in de film kloppen met zekerheid. Burt Lancaster wordt aangevuld met een prima cast (Thelma Ritter, Betty Field en Karl Malden). Het geheel wordt prachtig in beeld gebracht in b&w door Frankenheimer. De donkere setting tussen de gevangenismuren leent zich voor een spel met licht en schaduw. De gewelddadige ontsnappingspoging naar het einde van de film toe brengt Frankenheimer nog meer op expressionistische wijze met gebruik van schuine camerahoeken. Op elk vlak een topfilm.

Herziening van alweer een tijd terug. De eerste keer zag ik hem als kind in de jaren ‘80 en dat is toen behoorlijk blijven hangen. Intussen heeft de film nog niet aan kracht ingeboet, vind ik. Integendeel, met ouder worden, herken je er ook weer nieuwe zaken in.
Het eerste half uur heeft veel weg van screwball comedy en da’s sowieso een leuk genre. Geslaagd. Langzaamaan neemt de terreur van de vogels het dan over. Voor de gelegenheid heb ik ook docu’s over het maakproces bekeken, en ja het is toch wel een echt huzarenstukje. CGI bestond nog niet dus ze hebben het op andere manieren moeten doen. Hitchcock heeft voor de special effects sowieso beroep gedaan op de meest geavanceerde technieken van toen. Voeg daar dan nog zijn briljante manier van regisseren en editen aan toe, en dan heb je op zijn minst een visueel meesterwerk. Ook zijn verleden in de silent movie valt hier op - zoals ook bij zijn andere latere films - wanneer bepaalde scenes zonder dialoog verlopen en de camera het verhaal ‘vertelt’. Tippi Hedren (in haar debuut) en Rod Taylor vallen prima op hun plaats in de cast. Ook is er een opvallende rol voor Jessica Tandy als Hitchcockiaans archetypische moeder. Het is deze keer niet zozeer het mannelijke personage die een moedercomplex heeft. De moeder heeft zelf een complex (om haar zoon niet te verliezen na het overlijden van haar echtgenoot) en daarnaast heeft Tippi zelf een moedercomplex (want op elfjarige leeftijd verlaten door haar biologische moeder). De film heeft een prima ritme met tussentijdse climaxen op gezette tijden. Het eindbeeld is magisch en een indrukwekkende afsluiter. Te vermelden is ook de soundtrack die louter bestaat uit vogelgeluiden gecomponeerd met de nieuwste elektronica van toen door de Duitser Remi Gassmann.

hitchcock challenge # 33

Eén van de eerste Hollywoodfilms over het ontstaan van de (New Orleans/Dixieland) jazz, al nemen ze het woord niet in de mond en hebben ze het louter over de blues. Aangezien de jazz diepe wortels heeft in de blues is dat nu ook weer niet zo fout, hangt er maar vanaf hoe graag je alles in hokjes indeelt. In elk geval maken beide genres met graagte gebruik van blue notes.

Het verhaal over een witte jazzband die uit New Orleans losbreekt en successen boekt, is losjes gebaseerd op het ware verhaal van de Original Dixieland Jazz Band in de jaren 1910. Het is dus niet allemaal uit de duim gezogen en er is een zekere authenticiteit aanwezig. In het echte leven zou de ODJB binnen enkele jaren overvleugeld worden door de originals (zwarte muzikanten als King Oliver, Louis Armstrong, Duke Ellington e.a.). Maar over dat laatste gaat het hier niet in deze film. Centraal staan de white boys Bing Crosby en Brian Donlevy (als medemuzikant) met hun orkestje. Verder zijn ook nog enkele chaps (echte) muzikanten van Bing van de partij met Harry Barris en Jack Teagarden.

De afbeelding van de zwarten in deze films is wat je mag verwachten van een product van deze tijd waarin zwarten officieel tweederangsburgers waren. Ze worden altijd wel een beetje ‘ongevaarlijk’ en kinderachtig voorgesteld. Het begint al met de eerste scène waarin de zwarte muzikanten naar huis worden gespeeld door een blank jongetje. Dan weet je al meteen hoe laat het is. Maar anderzijds krijgt de zwarte gemeenschap toch wel verschillende keren (toch minsten 2 keer) expliciete erkenning voor hun cruciale aandrijvende rol bij het ontstaan van de jazz.

Het is genieten als je houdt van Dixieland, de acteerprestaties zijn best goed en de humor mag er bij momenten zeker ook zijn. De aanwezigheid van Mary Martin zorgt voor een driehoeksverhouding met Brian en Bing als romantische subplot, geeft extra drive.

De hele historiek en sociale issues terzijde geschoven gaat het toch wel om goed gemaakt entertainment.

Heftige film. Brussel als achtergrond van de strijd tussen twee rivaliserende bendes. Waarbij zich een Romeo & Julia story ontvouwt tussen Mavela, lid van Black Bronx, en Marwan, lid van de 1080’ers (en waarbij deze postcode staat voor Molenbeek). Misschien wordt naar het Romeo & Julia verhaal ook wel verwezen wanneer Marwan bij zijn ondervraging op het politiebureau ludiek weet te vertellen dat hij (als alibi) Shakespeare aan het lezen was.

Sterk en levensecht geacteerd verhaal van mensen die andere mensen vreselijke dingen aandoen. Mooi hoe men de bendemechanismen - peer pressure - blootlegt.

Dit alles vakkundig in beeld gebracht door het regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah. Ik hou er wel van hoe ze af en toe in versneld tempo real time lapses in het verhaal monteren, had ik ook al gemerkt bij Patser (2018) - MovieMeter.nl. Laatstgenoemde film vertelt ook een misdaadstory maar daar is het allemaal net wat verteerbaarder omdat er een comedy element is toegevoegd. Black daarentegen is allesbehalve comedy maar bittere ernst. Als kijker moet je bestand zijn tegen een portie gruwelijk (want realistisch) geweld, tot groepsverkrachting toe. Uiteraard geen film waar je vrolijk van wordt maar het regisseursduo heeft het onderwerp naar mijn aanvoelen op een integere manier gebracht. Een film die een keer gemaakt moest worden. Prachtig eindshot trouwens, een soort choreografie van verstild geweld.

Een man wordt verkeerdelijk beschuldigd en ter dood veroordeeld. Een geliefkoosd thema waarrond men ook hier een verhaal heeft gebreid. Wat mij betreft bevat het scenario toch wat te veel onwaarschijnlijkheden, zowel naar de feiten als naar de psychologie van de personages. Een knoert van een plothole is m.i. het feit dat Dan Duryea als getuige op de avond van de moord op Constance Dowling (een veel knappere dame dan hoofdrol June Vincent vind ik trouwens) bij zijn ondervraging door de politie niet geconfronteerd wordt met een afbeelding van de hoofdverdachte. Het is pas nadien dat hij - na contact met June Vincent als echtgenote van de terdoodveroordeelde - erachter komt dat de man die hij die avond gezien heeft een heel ander uiterlijk heeft dan de intussen toch nationaal gemediatiseerde hoofdverdachte en terdoodveroordeelde. Gek ook dat June Vincent met die informatie niet onmiddellijk naar de politie stapt maar dat de aap hieromtrent pas veel later uit de mouw komt. Wat de psychologie van de personages betreft is het redelijk onwaarschijnlijk hoe June Vincent en de alcoholverslaafde Dan Duryea een team vormen om de pieren uit de neus van Peter Lorre te halen.

Aan pluszijde vind ik alle betrokkenen leuke acteerprestaties leveren. Peter Lorre is in zijn element als nachtclubeigenaar en Dan Duryea heeft na zijn recente Fritz Lang films opnieuw een dubieus karakter vast. Het beste aan de film vind ik echter de visuele uitvoering met regie van Roy William Neil en de fotografie van Paul Ivano (die er al een carrière had opzitten met interessante regisseurs). De aandacht voor clair-obscur belichting draagt bij aan de sfeer en we zijn - als visueel hoogtepunt - getuige van de hersenspinsels van Dan Duryea in delirium stijl.

Ondanks de opmerkingen bij het scenario heb ik me toch vermaakt met deze film noir, wat goed is voor een krappe voldoende.

Een vroege slasher die alleen al om historische redenen wel de moeite is om een keer te zien. Interessant voor het beeld dat wordt geschetst van een post-hippie samenleving. Zelfbeschikking van de vrouw (recht op abortus, dronkenschap) en het belachelijk maken van de (politie)autoriteit passen in het plaatje. Het valt op dat er geen enkele sterke man meedoet. De politie holt achter de feite, de search party is een lachertje, het vriendje Keir Dullea heeft wat mentale problemen, en dan is er natuurlijk de psychopaat van dienst.

De film is toch vooral een kruising van misdaaddrama en horror. Men doet een poging om een verhaal weer te geven dat dieper gaat dan het steken van scherpe voorwerpen in menselijk vlees. Zeer geslaagde grauwe en creepy sfeer, de titel is op zijn plaats. Na de afhandeling door de politie in de finale vond ik het verrassend dat ze het slachtoffer alleen in huis laten. Misschien stond slachtofferhulp nog niet op punt in die tijd. Ook onbegrijpelijk dat niet het hele huis binnenstebuiten gekeerd wordt, en dat de echte moordenaar nog steeds het spelletje voortspeelt op zolder samen met enkele van z’n slachtoffers. Alweer een vorm van incompetente politie.

Olivia Hussey is als hoofdrol trouwens opvallend gekleed in zwart en geel. Misschien een kleine hommage aan de giallo of een knipoog naar de crimescene waarvan ze deel uitmaakt.

Van Brian De Palma verwacht ik een technisch knap gemaakte film en dat is hier niet anders. Het gebruik van de kleuren gaat in de richting van sepia, geeft soms het gevoel dat je naar een oude postkaart kijkt. Dat is enerzijds mooi, anderzijds creëert dat overdreven artificiële misschien wel wat afstand met de kijker (in mijn geval). Dit in combinatie met de zorg voor decor - voorop de vele scènes waarin lamellen schaduwen werpen - zorgt wel voor een film noir gevoel of je het wil of niet. Het script doet er ook z’n best voor, komt lekker warrig over, maar uiteindelijk lijkt het toch wel allemaal te kloppen (toegegeven dat ik de plot nadien nog ‘s overlopen heb). De director’s cut duurt een uur langer en had misschien meer duidelijkheid gegeven. Maar uiteindelijk mag en moet een film noir een zekere warrigheid inhouden om de sfeer gaande te houden naar mijn (zeer bescheiden) mening. Het enige wat ik een beetje jammer vind, is het gebrek aan empathie dat de karakters oproepen. De personages en hun relaties zijn allemaal wat onderkoeld en begeesteren niet. Daardoor lijkt de film ook heel traag op gang te komen. Het eerste uur vond ik zelfs aan de dramatische kant, maar gelukkig wordt er in de tweede helft van de film heel veel goed gemaakt en voelde ik me alsnog beloond om deze film uit te kijken. Wel vreemd dat Josh Hartnett als flik op eigen houtje Mia Kirshner uit de weg ruimt. Lijkt me niet zo slim voor z’n carrière maar ach waarschijnlijk moeten we James Elroy hiervoor verantwoordelijk stellen.

Visueel prachtige misdaadfilm waarbij, naast regisseur Ridley Scott, zeker ook director of photography Jan De Bont een vermelding verdient. Niet toevallig bevat deze eightieskraker enkele spannende motorbike achtervolgingssequenties.

Strak script met meer dan overtuigende acteerprestaties van Michael Douglas, Andy Garcia en de Japanse confrater Ken Takakura. Heerlijke electro analoge soundtrack van Hans Zimmer. Who could ask for more?

Behalve spanning bevat de film af en toe een snuif (cynische) humor die nog al eens te maken heeft met de vertalingsperikelen in Japan. Ook leuk om zien hoe men de film heeft volgestouwd met observaties omtrent de Japanse cultuur, uiteraard vanuit westers-hollywoodiaans standpunt, en de clash met de all American cops. Natuurlijk mag je dat laatste niet te ernstig nemen, omdat het nog steeds gaat om een politiethriller en geen antropologische studie.

Voor een psychologische thriller mist dit subtiliteit. Het wordt er allemaal maar ingeramd: het roze kamertje van Natalie Portman, de dominante moeder met haar zelfportretten, lesbisch escapisme, het metoo verhaal van de company. De som ervan is even grotesk als de transformatie van Portman op het eind.
Het karakter van Portman heeft daarbij een groot manco dat het ongeloofwaardig maakt: de onzekerheid die ze de hele film etaleert zou het haar in real life niet mogelijk maken om de lead te nemen in zo’n miljoenenproductie. Goed gespeeld van haar? Het is niet slecht gedaan, maar het scenario is dus niet zo clever en met de haren getrokken al voel je dat ze duidelijk iets anders pretenderen.
Blijkbaar heeft Portman zich wel grondig voorbereid met een opleiding ballerina. Het is ook wel zo dat ze een dans doublure had. Over dat detail hebben Portman en co gezwegen tot na de Oscaruitreiking. Ook goed geacteerd dus. Ach ja Hollywood.

Gesofistikeerde suspense in deze eighties neo noir met toch wel een origineel uitgangspunt: de femme fatale (Theresa Russell) als serial killer. Interessant ook dat ze achtervolgd wordt door een vrouwelijke flik (Debra Winger). De spanning tussen beiden is te snijden, en bereikt een hoogtepunt op het moment dat Debra een juweel in de vorm van een zwarte weduwe (de spin dus) schenkt aan Theresa, en Theresa haar vol op de mond kust als dank, en als symbool van haar ware karakter. De spanning tussen beiden heeft bij momenten een erotische ondertoon, hoewel dit thema niet ten volle wordt uitgespeeld in de film.
En leuk dat Dennis Hopper langskomt in de film, een oude bekende van regisseur Bob Rafelson ten tijde van Easy Rider, al had zijn rol gerust wat uitgebreider mogen zijn.

Ik vond de film een stevig script hebben, met voldoende spanningsopbouw, al had ik wel wat reserves bij het realiteitsgehalte m.b.t. de valstrik die op het einde werd opgezet, maar soit in de film werkt het wel.
Wat me ook opviel in deze film met vrouwelijke protagonisten, is het ontbreken van bruut geweld, wat je meestal of altijd hebt met films waarin mannen het tegen mekaar opnemen. In deze film gaat het er allemaal slinks en subtiel aan toe en dat vind ik wel origineel binnen dit genre.

Regie en cinematografie vond ik prima. Fijn hoe booswicht Theresa enkele malen wordt gefilmd in het halfduister, zoals het de noirtraditie betaamt.
Last but not least heb ik genoten van de uitzichten in Hawaii, waar een belangrijk deel van de productie gefilmd is. Een mooie vulkaan en prachtige woeste stranden gezien zonder mijn zetel te moeten verlaten.

Herziening en deze keer heb ik de gecoloriseerde versie van de talkie bekeken. Dat viel me goed mee. Gaf wel extra levendigheid. Maar ook de film in zijn geheel viel me veel beter mee dan bij de eerste kijkbeurt waar ik blijkbaar wat negatiever was ingesteld. Ik vond het boeiend van begin tot eind en visueel heb ik ook echt genoten van de vondsten van Hitch. De worsteling achter het gordijn, de trappartijen, de mentale worsteling van het meisje. Het zag er allemaal goed uit. Leuk verhaal ook. En met een uniek einde aangezien de moordenaar vrijuit gaat. Uniek in het oeuvre van Hitch en vanaf de instelling van de Hays code enkele jaren later zou dit sowieso niet meer mogelijk geweest zijn. Het thema van the wrong man die achtervolgd wordt, zien we hier ook, zij het deze keer met fatale afloop voor hem. Het is toch opmerkelijk hoe Hitchcock de kijker manipuleert. Uiteindelijk heb ik alle sympathie voor de moordenaar en kan het lot van the wrong man me geen zier schelen. Deze wordt overigens perfect antipathiek neergezet.

hitchcock challenge # 20

Nooit eerder gezien maar blij dat het er eindelijk van gekomen is. Met een minimum aan middelen wordt er een maximaal effect uitgepuurd. De makers slagen er echt wel in een creepy sfeer te creëren die op de zenuwen werkt. De film heeft een onderliggende grunge nineties vibe - zie ook de typische houthakkershemden en flarden muziek - wat uitstekend past bij het rauwe verhaal. Ook ben ik tevreden over de naturelle acteerprestaties. Een absolute must voor iets wat moet doorgaan als found footage. Niet per se een film die ik ooit nog opnieuw zal bekijken. Voor de mooie fotografie zal ik het bijvoorbeeld alvast niet doen, want in lijn met het concept is dat er nu eenmaal niet. Maar zeker een film die me zal bijblijven.