Opinions

Blind Alley is een adaptatie van een Broadway theatervoorstelling, geschreven door James Warwick, en zou in 1948 opnieuw verfilmd worden als The Dark Past. De toneelmatige origine is duidelijk te merken aan de film die zich nagenoeg volledig afspeelt in het buitenhuis van de psychiater, gespeeld door Ralph Bellamy. Wat de film voor mij uniek maakt is de benadering van de gangster als een (psychiatrische) patiënt. Deze benadering wordt reeds geïntroduceerd in het college dat prof. Bellamy aan het begin van de film doceert aan de universiteit. Wat hierna volgt is een mix van suspense en regelrechte psychoanalyse. Dat laatste niet op de bank, maar tussen het laden van geweren door. Hoewel het nooit letterlijk wordt uitgesproken, wordt er gesuggereerd dat bad guy Chester Morris een knoert van een Oedipuscomplex heeft.

De film drijft nagenoeg volledig op dialogen, waarbij je als kijker in elk gevall moet openstaan voor een rondje psychiatrie. De acteurs spelen hun rol zonder uitzondering op overtuigende wijze.

De regie van Charles Vidor en de fotografie van Lucien Ballard zijn redelijk standaard, maar met uitschieters bij de droomscene (wat zou je anders verwachten in een film die draait rond psychoanalyse) en de mooi expressionistisch geënsceneerde herinnering van Chester Morris.

Deze film is zo noir als maar zijn kan voor een film van de jaren dertig en vind hem eigenlijk superieur aan The Dark Past, hoewel die in volle noirtijdperk gemaakt is. De psychoanalyse stond in de jaren dertig en veertig duidelijk volop in de belangstelling, met een hipstergehalte, en ook al ligt het er in de film allemaal dik op, toch heeft deze benadering van het menselijk handelen volgens mij ook vandaag nog een grote meerwaarde. Zij het natuurlijk met de nodige updates, eigen aan de vooruitgang in dat soort zaken.

In deze film staan verschillende potjes op het vuur en zo blijft het interessant. Er zijn de fysieke perikelen van Madeleine Stow gekoppeld aan haar jeugdtrauma. Haar oogproblemen geven aanleiding tot psychedelisch aandoende pov’s. Het motief van de seriemoordenaar vond ik ook verrassend maar nog plausibel binnen zijn gekke mindset. De acteerprestaties zijn wat ze moeten zijn en de stadse sfeer van Chicago zit er goed in. Het is een neo noir en dat betekent ook vele lamellen, schaduwen en neonlicht. Als thriller is dit niet bepaald de meest spannende. Daarvoor focust het wat te veel op het persoonlijk traject van Madeleine en haar relatie met cop Aidan Quinn.

Heerlijk debuut van de Coen brothers. Heb intussen al wat films van hen gezien maar dit debuut torent er eigenlijk bovenuit en hebben ze wat mij betreft niet meer kunnen verbeteren. Prima plot gespeeld door acteurs die realistisch overkomen - niet uit één of ander modellenbureau of zo. Ze hebben elk hun kantjes waardoor je als kijker niet meteen het volle sympathie kan opbrengen. Er is suspense en er is onderliggend wel wat morbide humor. Perfecte neo noir.

Een verhaal van niets dat zogezegd gebaseerd is op ware gebeurtenissen uit het leven van Frank Dux. Maar naderhand is gebleken dat het om een erg fantasierijk verhaal gaat van de heer Dux. Dux werkt hier zelfs mee aan de film en krijgt daarvoor ook de credits ( o.a. als coach van JCVD).

Verder is dit natuurlijk brood en spelen. Talloze vechtscènes met goed uitgewerkte choreografie. Gefilmd op locatie in Hong Kong betekent dat een meerwaarde.

De film wordt bevolkt met eendimensionale karakters maar voor dit soort films ligt dat binnen de verwachtingen. Het draagt gewoon bij aan het simpele maar doeltreffende opzet. Het wordt dan ook nog ondersteund door een perfecte soundtrack van Paul Hertzog. Leuke kijkervaring.

Fantastisch. En dan heb ik het over de locatie van de film; geschoten op Hawaii. Dat zou je misschien wel verwachten met dergelijke titel maar de originele film van Bing Crosby werd droogjes geschoten in Hollywood.

Dit is voor mij ook de eerste film van Elvis met een echte camp factor, alleszins meer dan GI Blues die ook al een lichtgewicht komedie was. Het camp gehalte is meer aanwezig in deze Blue Hawaii dankzij de vermelde scenery, de outfits, de Hawaiiaanse arrangementen. De muziek is de perfecte bondgenoot van de beelden. Dit is één van de meest ontspannen soundtracks/platen die Elvis ooit heeft uitgebracht. Het straalt lounge uit. Het bevat ook één achteloos gebrachte classic: Can’t Help Falling in Love.

Het verhaal is bijna niet de moeite waard maar dat is niet zo belangrijk in het totaalplaatje van deze musical. De acteurs doen wat ze moeten doen en Elvis blijkt opnieuw talent te hebben voor comedy. Jammer dat het met zijn acteercarrière paradoxaal genoeg achteruit zou gaan door het succes van deze film. Maar het neemt niets weg van het plezier dat deze film uitstraalt.

Als tijdsdocument kan deze film wel tellen. De seksuele revolutie is net achter de rug en wordt gauw verzilverd op een moment dat er van vervelende zaken als AIDS nog lang geen sprake is. De pil volstaat wel om ongehinderd van bil te gaan met je buur.

De naaktscènes zullen vast wel indruk gemaakt hebben in die tijd, lang voor er sprake was van achtereenvolgens de video- en internetrevolutie.

Blue Movie ben ik beginnen kijken zonder grote verwachtingen, en was aangenaam verrast door het tongue in cheek comedy gehalte. De scenes met de reclasseringsambtenaar … hi-la-risch! De gesprekken waarin Kees Brusse als hooggeleerd zoöloog het woord voert, zijn eveneens onbetaalbaar.

Heel de film heeft een luchtige ondertoon, heeft als het ware weinig om het lijf (tja), focust op de vrije moraal, maar slaagt er toch in om een kleinburgerlijke finale te genereren. Charmant.

De regie van Wim Verstappen en het camerawerk van niemand minder dan Jan De Bont, vind ik, met de gehanteerde realistische stijl, erg te pruimen. Ook de soundtrack beviel me, met de David Gilmourachtige gitaarlijnen, Richard Wright orgeltjes en ik meende ook een streepje The Who invloeden ter herkennen tijdens het seksfeestje.

Fascinerend dat dit één van Nederland's meest commerciële mainstream films ooit is … en fascinerend dat de opnames plaatsvonden in de nieuwbouw flats van de Bijlmermeer …

Blue Movie is een film waarin comedyliefhebbers, tijdreizigers en pornonauten hun gading vinden. Als cultfilm kan dit eigenlijk niet stuk.

Eén van de zes kortfilmpjes van Mack Sennett waarin Bing Crosby de hoofdrol speelt. Bing zingt enkele liedjes en dat is uiteindelijk hoofdzaak. Het verhaaltje stelt nog minder voor dan anders en deze keer is de humor niet zodanig slecht dat het weer grappig wordt.

De vierde van een serie films waarin Lloyd Nolan de rol van privé-detective Michael Shayne opneemt. Shayne lijkt vriend en vijand steeds enkele stappen voor met zijn slimme brein, is charmant, grappig en irritant. Na drie films geregisseerd door Eugene Forde wordt de fakkel nu overgenomen door Herbert I. Leeds, evenzeer een vakman van serials lijkt het. Verder blijft de formule behouden. Nolan raakt halsoverkop verwikkeld in een onverkwikkelijke zaak waarin hij de eindjes aan mekaar moet zien te knopen. Ditmaal speelt het verhaal zich hoofdzakelijk af aan boord van een schip waar een illegale transactie plaatsvindt. Mary Beth Hughes is opnieuw van de partij in dit verhaal, zij het opnieuw als love intrest in een subplot. Verder opvallende rollen voor George Reeves als heerlijk irritante would be casanova en de niet onknappe Helen Reynolds.

Opnieuw wordt er in de Michael Shayne serie een leuke film afgeleverd met een pretentieloze mix van spanning en humor.

Nadat ik reeds genoten heb van Ulmer’s The Black Cat en Detour lagen de verwachtingen voor deze Blue Bear redelijk hoog, te hoog echter.

Aan pluszijde vind ik het verhaal mooi in beeld gebracht, met de gebruikelijke clair-obscurtechnieken van toen, waarvoor hulde aan Edward G. Ulmer en diens cinematograaf Eugen Schûfftan, die beide een verleden hebben in de Duitse film van de jaren ’20, tot klassiekers als Metropolis toe. Verder vond ik de acteurs, met John Carradine en Ludwig Stôssel (met zijn karakterkop ook al actief in de Duitse stomme film) voorop, goed op dreef.

Negatief vond ik de continue aanwezigheid van de muziekscore in de film. Er is werkelijk geen seconde stilte, ook niet tijdens de dialogen, maar voortdurend kwelen de violen en de rest van het orkest. Volgens de credits is de score geschreven door een zekere Leo Erdody, maar duidelijk zijn hele stukken Rimsky-Korsakow ‘Pictures At An Ehibition’ te herkennen. Gelukkig voor hem was de copyright van dit 19” eeuws meesterwerk waarschijnlijk reeds lang verstreken, maar het blijft toch een vreemde praktijk die men toen wel meer aanhield met de recyclage van de klassieken. Qua spanningsopbouw was gebruik van muziek in mijn oren en ogen dus een flop. In het begin van de film wordt er ook nog eens uitgebreid ingezoomd op de poppenoperette van Caradine wat evenmin bijdraagt aan de opbouw van deze korte film.

Om met een positieve noot te eindigen. De close-ups van John Carradine's oog zullen me van deze film misschien nog het meest bijblijven en vond ik een goeie vondst om de waanzin van de psychopaat in beeld te brengen. De ogen worden niet voor niets ook wel eens de vensters van de ziel genoemd.

Heerlijke Lubitsch film. Ik heb de film bekeken alvorens de recensies te lezen. En eerlijk gezegd begrijp ik de negatieve teneur niet. Dit is lachen van begin tot eind, goed natuurlijk acteerwerk, hoog tempo .... Ik heb me geen minuut verveeld met deze prent en kan hem alleen maar aanraden. Hiervan krijg ik zin om alle Lubtischen te bekijken.

Blues In The Night vertelt het verhaal van een opstartende blanke jazz & bluesband begin jaren veertig. Veel muziek- en bandtoestanden dus, hoewel behalve Priscilla Lane géén van de acteurs muzikant was. Maar dat neemt niets weg van de overgave waarmee gespeeld en gesoleerd wordt!

Afgaande op de titel van de film had ik verwacht dat het verhaal zich zou centreren rond zwarte acteurs maar dat bleek een misvatting. Aan de Afro-Amerikaanse roots wordt wel eer gedaan door een scène in de gevangenis waar een stel zwarte bajesklanten op gospelachtige wijze de fundering legt voor de song ‘Blues In The Night’, wat de blanke bandleider Richard Whorf in de film nadien verder zou uitwerken in een compositie. Verder zien we ook nog de legendarische Jimmy Lunceford en zijn band eventjes opduiken, maar helaas veel te kort. Ook zien we nog een montage van zwarten aan het werk te velde, als inspiratiebron voor de work- en bluessongs. In die zin sluit de film wel aan bij wat zich in de jaren veertig en vijftig, en ook daarna nog, afspeelde binnen de populaire muziek: blanken die leentjebuur spelen van ‘zwarte’ muziekvormen en de winst incasseren. Tot zover de geschiedenis van de rock ‘n roll.

Blues In The Night is een mix van musical en film noir. Dat laatste wordt duidelijk gemaakt aan de hand van de hoofdplot die in de tweede helft van de film duidelijker en duidelijker wordt, met een heuse driehoeksverhouding waarin femme fatale Betty Field de hoofdrol speelt. Lloyd Nolan is op dreef als slechterik en ook Elia Kazan heeft een rolletje in deze film. Behalve Kazan werkt nog een ander toekomstig regisseur mee aan deze film: bij de credits wordt Don Siegel vermeld als monteur (het jaar nadien zou hij trouwens aan Casablanca meewerken als monteur).

Verdere noirelementen; het onderbewustzijn speelt een rol, met twee knappe sequenties die inzoomen op wat er leeft in Richard Whorf en Betty Field. En op het eind krijgen we in de finale gutsende regen, die ook vaste hap is in tal van noirs.

Last but not least vind ik dat regisseur Anatole Litvak en cinematograaf Ernest Haller het verhaal mooi in beeld gebracht hebben, met dynamiek, creatieve shots en noirfotografie. Genieten!

Blues In The Night is een beetje een curiosum dat van verschillende walletjes eet. Het is allemaal niet héél overtuigend maar toch voldoende entertainend. De titelsong van de film werd een klassieker die zijn eigen leven zou gaan leiden met vertolkingen door alle groten van toen. En zo heeft deze film zichzelf toch een beetje onsterfelijk gemaakt.

Een goeie noir/misdaad die zich afspeelt in omgeving Montmartre te Parijs en meteen ook een mooi tijdsdocument vormt. Roger Duchesne speelt en is Bob Le Flambeur. Ook in het echte leven was hij zeker geen onbesproken figuur. Zijn rol tijdens de Tweede Wereldoorlog wordt erg kritisch benaderd omdat hij banden zou gehad hebben met de Gestapo en volgens de lezing bij de bonusdocu (bij mijn blu ray) zou hij ook iemand persoonlijk gefolterd hebben. Verder was hij ook erg vertrouwd met het gokspel. Jean-Pierre Melville heeft hem ook gekozen omdat hij akkoord ging om in stukken en brokken te filmen (om budgettaire redenen). En dan wel bijzonder dat Melville zelf - als Jood dan nog - lid was van het verzet in Frankrijk tijdens de oorlog.

Ondanks het lage budget - Melville hield zich zelfs bezig met opstellen sets - is het een visueel erg aantrekkelijk portret van een Parijse wijk in de fifties. Regie en belichting zijn top ondanks het lage budget. Het verhaal is een komen en gaan van personages met verschillende gradaties van scrupules. Het einde van deze heistfilm is redelijk verrassend.Het (her)bekijken meer dan waard.

Deze documentaire werd heruitgezonden op Canvas naar aanleiding van de honderdste verjaardag van Bobbejaan Schoepen (°1925 dus) die in 2010 overleed. Bobbejaan Schoepen is een legendarisch figuur in de showbusiness, circuswereld, muziekwereld, entertainmentsector die in de tweede helft van de 20e eeuw verschillende generaties overspande. Met zijn muzikale carrière had hij in de jaren ‘50 succes als jodelende fluiter over de hele wereld tot in de Grand Ole Opry - het mekka van de country music - in Nashville toe. Nadien werd hij dan een begrip met zijn razend populaire pretpark Bobbejaanland dat nog steeds onder die naam bestaat.

De documentaire zoomt in op de laatste momenten van Bobbejaan Schoepen. We zien hem liggen op zijn bed, min of meer zijn sterfbed. We zien hem nog met zijn laatste krachtinspanning optreden vanuit een rolstoel met Lichtjes van de Schelde. Het deed me denken aan het laatste optreden van Johnny Cash in 2007 die het ook - afgetakeld - vanuit een rolstoel deed. Die aangrijpende momenten waarin Bobbejaan ook rumineert over zijn verleden en wat anders had kunnen zijn - zijn muzikale carrière die hij on hold zette om zijn pretpark uit te bouwen - met de successen die hij gekend heeft. Zijn pretpark dat hem ook wel uitperste als een citroen met tot zes optredens per dag voor een enthousiast publiek.

Uit de archiefbeelden komt hij naar voren als een excentrieke - gehuld in kleding van de legendarische Nudie Cohn - energieke en steeds vriendelijke entertainer. Een man van duizend talenten die moest kiezen welk talent hij het meest wilde uitspelen.

Het is een heel beklijvende en confronterende documentaire omdat het ook confronteert met onze eigen eindigheid. Verder licht het slechts een tipje op van het rijk gevulde leven van Bobbejaan Schoepen. Het leven van deze man is zodanig interessant geweest dat een biopic méér dan op zijn plaats zou zijn.

Body and Soul was de eerste film van John Garfield geproduced door Enterprise Productions, de onafhankelijke productiemaatschappij mede opgericht door Garfield nadat zijn contract met Warner Bros. afgelopen was. Het verbaast me dan ook niet helemaal dat de ethos die deze film uitstraalt helemaal past bij Warner Bros, met een verhaal dat focust op een uitgegroeid straatjochie dat opgang maakt in de sportwereld en kennis maakt met de daaraan verbonden verleidingen van het geld. De personages die John Garfield alias bokser Charlie Davis daarbij omringen, representeren mooi de evolutie die hij doormaakt. In de eerste helft van de film wordt hij omringd door zijn oude vrienden (Joseph Pevney), moeder (Anne Revere) en goedhartige vriendin (Lilli Palmer). Waarna in de tweede helft allerlei schimmige figuren hun opwachting maken, met een femme fatale (Hazel Brooks) en een nietsontziende bokspromotor (Lloyd Gough) weet je het als kijker wel.

Het vlotte scenario van Abraham Polonsky wordt mooi in beeld gebracht door Robert Rossen en cameraman James Wong Howe. Maar hoewel deze film wordt beschouwd als een klassieker had ik lange tijd toch het gevoel te kijken naar een bovengemiddeld noirish drama. Het laatste half uur tilt echter het niveau op, met de spannende boksmatch als finale. Behalve de fysieke knock-out deelt Garfield hier ook nog een verbale uppercut uit aan Cough. Deze sequentie vond ik ook wel realistisch gebracht, en blijkbaar wordt die opinie nog wel meer gedeeld aangezien de film in 2014 werd uitgeroepen tot beste boksfilm ooit (hoewel er toch wel stevige concurrentie bestaat van latere klassiekers). Voor de boksscenes stapte James Wong in de ring met handcamera en op rolschaatsen (!)

John Garfield is een echte noirheld in deze film, schommelend tussen goed en kwaad, afwisselend beïnvloed door bovenvermelde personages. En hoewel hij een bokskampioen is wordt er in de film toch gealludeerd op zijn underdogpositie wat betreft afkomst. Tweemaal wordt in de verf gezet dat zijn moeder (en hijzelf dus ook) Joods is en daarbij wordt één keer verwezen naar het slachtofferschap van de Joden tijdens WO II. Qua inspiratie zal het niet ver zoeken geweest zijn voor scenarist Polonsky. NIet enkel was hij zelf Jood, maar dat gold evenzeer voor Garfield, Palmer en Rossen om dan maar deze te noemen. Zowel Rossen, Polonsky als Garfield zouden nadien nog in de nachtmerrie terechtkomen van de blacklisting, een gitzwart Hollywood hoofdstuk dat niet onderdoet voor het scenario van de betere film noir.

Deze film schreeuwt Hitchcock. De invloeden van Vertigo (persoonsverwisseling, Scottie/Scully, hoogtevrees ingewisseld voor claustrofobie), Rear Window (voyeurisme), Rope (het grote raam) en Dial M for Murder (de poging tot moord) zijn goed aan te wijzen. Het mystery van Vertigo overheerst daarbij. Zelfs tot in de score van Pino Donaggio die voor bepaalde delen geïnspireerd lijkt op Bernard Herrmann. Dat zet helemaal de toon tot aan de moord. De moord zelf bevat ook nog wel wat giallo vibes. Ook zit er wel wat humor in de film die wat mij betreft meer en meer de overhand krijgt vanaf de moord met de sullige rol van Craig Wasson daarin. Het tweede deel heeft voor de hand liggend porno vibes. Het voyeurisme van Craig Wasson uit het eerste deel wordt daarbij geprojecteerd op het gemiddelde publiek en de kijker van de film. Iedereen wordt meegetrokken in het bad. Het is best vermakelijk allemaal.

De ontknoping zorgt er echter voor dat de spoeling van de film erg dun wordt. Voor een beraamde moord heeft de moordenaar het heel complex gemaakt. Het draait voor hem in eerste instantie goed uit maar eigenlijk zijn er veel te veel toevalligheden die net de goeie kant uitvallen voor hem. Craig Wasson doet net alles wat hij nodig heeft om zijn moord te kunnen plegen: tot het niet waarschuwen van de politie toe bij de finale inbraak. De politie van haar kant levert slecht werk door niet hoe dan ook de whereabouts van echtgenoot Gregg Henry na te gaan. Dan was hij onmiddellijk door de mand gevallen want hij was de afgelopen dagen niet waar hij beweerde te zijn. Het gedoe met het masker, het stelen van de handtas, de achtervolgingen, … En dan is er nog de rol van Melanie Griffith. Als zij degene was die de erotische dans in het appartement ‘s avonds uitvoerde, waar was dan intussen de echte eigenares?

Zeker een vermakelijke en visueel interessante film maar plotgewijs zijn er wat gebreken die het ondergraven.

Ja dit is aangenaam vertier. In tegenstelling tot sommigen hier had ik geen last van een trage opstart. In tegendeel was het eerste deel een aangenaam stukje quasi screwball met pingpongende smartass dialoog tussen William Hurt en Kathleen Turner. Typisch genoeg zakt dat niveau in zodra de relatie effectief geconsumeerd wordt (dat snijdt ook hout na de flirtfase). Maar op dat moment zijn we al in een volgend hoofdstuk aanbeland: de beraming van de moord op de echtgenoot. Het is op het forum reeds vermeld dat de film een officieuze remake is van Double Indemnity. Minder bekend is dat het verhaal gebaseerd is op een true crime die eind jaren 1920 heel wat publiciteit ving in de Amerikaanse pers. Het echte verhaal liep alvast slecht af voor het moordende koppel: ze eindigden beiden op de hot seat. Om maar te zeggen dat dit ‘schijnbaar eenvoudige verhaal’ uit het leven gegrepen is. Het gaat uiteindelijk over de manier waarop het verhaal verteld wordt, en dat vind ik hier zeer bevredigend (no pun). De twist op het einde is nieuw en vernieuwend binnen het genre. Volgens wat ik hierover lees zijn we met Body Heat in het post-feministisch tijdperk aanbeland en kan de femme fatale er zomaar mee wegkomen. In de jaren veertig tijdens de piek van de noir was dat ondenkbaar. Schuld en boete stonden hoog in het vaandel van de Hays code.
De hele film is een aaneenschakeling van broeierige temperaturen, schaduwwerpende lamellen, lichamelijkheid en jazzy tunes. Neo noir zoals je dat in het beste geval mag verwachten.

Voor wie zich nog afvraagt waarom Hurt per se een raam heeft ingeslagen bij de eerste ontmoeting ten huize Kathleen Turner: volgens noirspecialist Alain Silver was het ingooien van een raam in de jaren veertig noir een metafoor voor het bedrijven van seks. Het zou dus gaan om een ‘inslaand’ knipoogje.

Begin jaren ‘90 was er een golf van erotische thrillers met Basic Instinct voorop. Deze was een echte voltreffer en de navolgers waren dat al wat minder. Deze Body of Evidence is meer rechtbank/relatiedrama met een fikse geut seks er bovenop. Natuurlijk draaide het bij de release allemaal rond Madonna die op dat moment nogal door een exhibitionistische fase van haar carrière ging. Onder andere ook met de weinig tot de verbeelding overlatende publicatie SEX. Dit alles leidde mogelijks tot een soort media overkill en de critici waren voor deze film in elk geval niet mild. Intussen is dat stof al lang gaan liggen en heb ik hem voor het eerst bekeken.

Ik had meer spanning verwacht maar zoals gezegd is het meer een rechtbankdrama. Na bijstellen van de verwachtingen blijft er absoluut een entertainend geheel over. Er doen enkele topacteurs mee waaronder William Dafoe. Het script voldoet. Ook de regie vond ik ok. Madonna levert perfect wat ze voor deze rol moet leveren. Ze actéért jawel en ze brengt het er goed vanaf. Haar rol grijpt in feite terug naar de femme fatale uit de noir - wat typerend is voor de toenmalige hype.

Dit is voor mij zeker niet de absoluut slechte film die velen ervan maken en heb mij ermee vermaakt.

Boris Karloff overvleugelt in deze film met gemak de rest van de cast: bakken uitstraling heeft hij. Samen met zijn performance in de andere Lewton productie Bedlam is dit voor mij het bewijs dat hij heel wat meer in zijn mars had dan de - weliswaar iconische - generische vertolking van het Frankensteinmonster.
De verwachting die ik had bij het opoppen van Bela Lugosi's naam bij de openingcredits werd dan weer helemaal niet ingelost. Heeft uiteraard veel te maken met de rol van onopvallende dienaar die hij hier speelt. Qua casting vind ik het dan toch jammer dat zijn evil potential niet meer werd uitgespeeld. Ik vond dat hij in deze film futloos overkwam, verouderd en een beetje ziekelijk, kortom op retour. Of het moet zijn dat hij zijn personage in deze film bewust zo heeft neergezet, is moeilijk te achterhalen. Vergeleken met hem was Karloff in elk geval een energiebom in deze film.
Het handgemeen tussen beide horroriconen vond ik niettemin, maar misschien om verkeerde redenen, één van de hoogtepunten van de film.
Henry Daniell en Russell Wade vond ik verder wel overtuigend als gepassioneerde artsen met een hoek af.

Voor Robert Wise was dit zijn derde een laatste regie van een Lewtonproductie, en is gewoon een staal van zijn vakmanschap. Als je als kijker vergeet dat een film ook nog geregisseerd is geweest, dan is het gewoon goed.

De film heeft een goede sfeerzetting en kent een sterk einde, wat natuurlijk ook de verdienste is van auteur Robert Stevenson, mij voorheen bekend van de klassiekers Treasure Island, en Jekyll & Hyde.

Net zoals de andere Val Lewton producties is dit aangenaam kijkvoer!

Charles - Buddy - Bolden is een wat obscuur figuur die gezien wordt als één van de pioniers van de New Orleans jazz - en jazz tout court dus - begin 20e eeuw. Obscuur omdat er géén plaatopnames bestaan van hem en omdat de interesse in zijn bijdrage pas na zij dood echt op gang kwam. Toch werd hij gewaardeerd en gerespecteerd door tijdgenoten. Van Buddy Bolden weten we meer niet, dan wél. Al zijn er wel enkele zekerheden zoals zijn mentale aftakeling die hem uiteindelijk in de gezondheidszorg deed behandelen en leidde tot een vroegtijdige dood - zonder enige erkenning als muzikant op dat moment.

Zijn bijdrage op muzikaal vlak zou erin bestaan dat hij als één van de eersten de gesyncopeerde ritmes van de ragtime verbond met de blues - en daaraan gekoppeld een begin met improvisatie. Vandaag allemaal normaal maar toen revolutionair, zoals dat dan gaat.

Voor mij is dit een briljante film qua combinatie van verhaallijn, casting, vormgeving en muziek. Omdat er zo weinig geweten is over het leven van Bolder geeft dat hier in combi met zijn jammerlijke aftakeling wel uitgebreide mogelijkheden om een narratief als een koortsdroom op te zetten, met welgemikte historisch correcte ankerpunten. Louis Armstrong vormt een schitterend middelpunt - ook visueel schittert hij tegenover de grauwe sepia waarmee Bolden het moet stellen. De aankondiging van Armstrong in de show is jammer genoeg geen fictie maar historisch correct.

Wat het voor mij zo sterk maakt, is dat de makers de donkere kant tonen van wat eigenlijk gepercipieerd wordt als good feeling music (dixieland/New Orleans jazz). Dit voelt bij momenten bijna als horror zelfs, met rauw geweld, al is er toch ook steeds een artistiek poëtische kant aanwezig. Het waren ook effectief rauwe dagen in die tijd, met een hoog sterftecijfer vooral onder de zwarte bevolking, armoede, massale prostitutie. En hier komt dat grotendeels aan bod. Ook de raciale spanningen komen aan bod. Naast het Armstrong incident is er het (historisch correcte) spanningsveld tussen zwarte bevolking en creolen (‘mixed’ personen), waarbij creolen zich voorstaan op hun Europese afkomst en zich distantiëren van de zwarten.

Al denk ik wel dat je echt een jazzfan moet zijn met interesse in de origine van het genre om deze film ten volle te appreciëren. Voor deze mensen is het dan wel een genot om Wynton Marsalis en kompanen bezig te horen. Het is maar de vraag of Bolden ooit echt zo goed geklonken heeft. Maar het is wel zeker dat hij mee de bakens heeft verzet van een muziekgenre - jazz - in ontwikkeling.

In deze film worden de dialogen aan een duizelingwekkende snelheid afgevuurd waardoor je als kijker je hoofd er goed moet bijhouden om geen grappen en subtiliteiten te missen. De film deed me ook denken aan een toneelmatig blijspel, en het blijkt dat het inderdaad gaat om een bewerking van een theaterstuk. Het script heeft een zelfironische ondertoon waarbij realiteit en fictie omtrent Jean Harlow en haar personage Lola Burns verweven worden. Jean Harlow heeft zeker de juiste kwaliteiten als comedienne, al vind ik wel dat haar stem niet zo dragend is, en vind haar ook niet bepaald mooi voor een Hollywoodster van die allure. Ook de rest van de cast doet het prima inzake het debiteren van lange tekstrollen.

Regie is in handen van de legendarische Victor Fleming en is op niveau. De openingsscene is een sterke starter.

Bombshell is een pre-code screwball komedie die het waarmaakt wat mij betreft.

Een short die Hitchcock maakte in opdracht van het Britse Ministerie van Informatie. Het was in het Frans dus gericht op het Franse publiek. Als je het met die ogen bekijkt, is het een heel informatieve (propaganda)film over hoe het eraan toeging ten tijde van WO II. NIets is wat het lijkt. Eerst krijgen we een opeenvolging van gebeurtenissen te zien, waarover je als kijker je eigen mening kan vormen. Naderhand volgt dan echter de verrassende ware toedracht. Een gewaarschuwde man/vrouw is er twee waard; dat lijkt de boodschap. Competent gemaakt filmpje, uiteraard. Ondanks het onderwerp - en zijn regisseur - draait het hier helemaal niet om het opwekken van suspense, wel geeft het dus een beeld van de complexe strijd tussen het Franse verzet en de bezetting (inclusief de Franse collaborateurs).

Klassieke goeie Laurel & Hardy. In deze feature mogen ze doen waar ze goed in zijn zonder al te veel afleiding door zijplotjes (in dit geval de affaire tussen June Lang en William Janney). Heb goed kunnen lachen met de fratsen van het duo die aan een goed tempo erdoor gejaagd worden. Ook fijn dat James Finlayson mag meedoen. Misschien voor het eerst dat ik zijn stem hoor na al die optredens in de silents.

Een navolger van al wat in de seventies succesvolle horror was. Bevat elementen van Halloween, The Exorcist en Amityville Horror. Roemrijke namen maar dit werkje is een allegaartje al is het niet onvermakelijk. Productioneel valt het op dat de balans niet altijd aanwezig is. Sommige scenes bevatten shots met een ander soort belichting waardoor die scenes discontinu en amateuristisch overkomen (de scenes op het strand). Tenzij ik een filmversie heb gezien waarbij uit verschillende bronnen geknipt en geplakt is. Op andere momenten zie ik meesterlijke cinematografie. Bepaalde shots uit de openingsscene spelen met licht en schaduw als de beste film noir.

Ook het verhaal komt wat onevenwichtig over. Maar tegelijk is het ook verfrissend om iets te zien dat geen rechtstreekse kopie is van een te verwachten (Hollywood) stramien. In zijn geheel een film met een bizarre sfeer. Met spannende momenten en knullige momenten. En dan zeggen dat dit op de lijst van Video Nasties terechtkwam in de jaren ‘80. Lijkt wel heel overdreven ook vergeleken met andere nasties van toen.

Gemengde ervaring maar goed om een keer gezien te hebben. Als dit het betere werk van Ulli Lommel moet voorstellen, ga ik het hier maar bij laten.

Deze film heb ik sinds de release ervan altijd al willen zien en nu - 28 j later - is het er dan toch nog van gekomen. En het heeft allesbehalve teleurgesteld deze biopic over de golden age of porn en de ondergang ervan. Prima scenario - naar verluidt gebaseerd op het leven van John Holmes - met een sterke Mark Wahlberg in de rol van pornoster. Het is een movie die de twee kanten van de scene toont: de glamour en de levensverwoestende verslavende substanties die de ronde doen. Het is een tijdcapsule naar een bijzonder korte periode van de porno industrie - de porno chic - die haar einde zou kennen door de opkomst van de videotape wat een ware technologische revolutie betekende in de jaren ‘80. Prachtig gemonteerd en in beeld gebracht door Anderson en co. Met een vette soundtrack.

Goeie sfeervolle noirachtige film. De context van grens- en immigratieconflicten is ongetwijfeld actueler dan nooit al is dat nu ook geen verdienste op zich. Wel goed is de vertolking van cop op de grens van goed en grijs gespeeld door Jack Nicholson. Zijn snor maakt het dan nog helemaal af. De thema’s zijn helder genoeg. Arme Mexicanen willen grens over - Amerikaanse middenklasse aan de andere kant leeft in bubbel. Tussen die twee zones bevindt zich een donkere zone waar zaken gebeuren die het daglicht schuwen. Ik was me van het bestaan van deze film niet echt bewust en het lijkt me toch wel onterecht een vergeten film. Naast Nicholson zien we hier ook nog Harvey Keitel aan het werk, toch ook een grote naam die het goed doet. De film heeft een relatief happy end wat ik niet meteen verwacht bij dit soort thematiek maar in het Hollywood van toen kon of moest dat blijkbaar nog.

Mantel-en-degenfilm die gebaseerd is op een klassieke mantel-en-degenroman uit de 19e eeuw van Paul Féval. Ondanks een somber begin (de moord op de duc de Nevers) draait dit uit op een echte feel good avonturenfilm. Jean Marais steelt de show als ridderlijke en intelligente held. Bourvil is de komische sidekick. Hij is komisch omwille van zijn uitstraling en niet zozeer omwille van specifieke lijnen. De majeur score draagt uiteraard bij aan het open karakter van de film. Saai wordt het nooit. Mooi vakwerk.

Briljant. Heb hier geen andere woord voor. Deze film (gemaakt in 1968) was zijn tijd ver, ver vooruit zowel wat thema als wat regie betreft. Voor mij is dit sowieso één van de beste films ooit gemaakt over een seriemoordenaar, in dit geval gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

Het eerste deel van de film presenteert de speurtocht van de politie naar de seriemoordenaar waarbij veelvuldig gebruik wordt gemaakt van split screens in een met bakken sfeer gevulde opeenvolging van (gesuggereerde) moordpartijen. Niet te geloven dat deze film vijftig jaar oud is want je hebt de indruk te kijken naar een bastaard van David Fincher (m.n. The Zodiac) en Brian De Palma. Het tweede deel concentreert zich op de observatie van de seriemoordenaar (Tony Curtis) door de hoofdrechercheur (Henry Fonda). Beide heren doen het fantastisch maar vooral toch een pluim voor Tony Curtis die de zieke geest van de moordenaar op onnavolgbare wijze neerzet. Bij de studie van de zieke geest maakt regisseur Richard Fleischer volop - maar goed gedoseerd - gebruik van close-ups, flash-backs, droomsequenties, ...

De haast medische manier waarop de geest van de seriemoordenaar benaderd wordt, is echt interessant, lijkt te vertrekken vanuit een maatschappelijke verantwoordelijkheid, eerder dan een goedkope jacht op sensatie. Tot voor kort had ik van deze film nog nooit gehoord, wat onbegrijpelijk is rekening houdend met de artistieke verdienste. Geen prettig onderwerp dat wordt behandeld, maar wel een parel van een film die absoluut een publiek verdient.

Satire waarin de bourgeoisie op de hak wordt genomen. Michel Simon schittert als clochard Boudu die het leven wordt gered door boekenhandelaar Charles Granval, die er met zijn frigide vrouw en wulpse meid een soort menage à trois op nahoudt. Simon speelt zo goed, dat je als kijker echt een afkeer krijgt van diens gedrag en vieze, onverzorgde uiterlijk. De tegenstelling tussen de dwarse outcast Simon en het hypocriete - maar ook niet onverdienstelijke - op uiterlijk gerichte burgerlijk milieu is de motor van deze film. Qua thema en uitwerking met onderliggende bijtende humor had dit even goed een film kunnen zijn van tijdgenoot Luis Bunuel, zoals reeds vermeld op het forum.

Boudu Sauvé Des Eaux start met een prelude waarin wordt verwezen naar de Grieks-Romeinse mythologische figuur Priapus, de wellustige vruchtbaarheidsgod, onder begeleiding van een riedel op dwarsfluit. Een gelijkaardige insteek zien we ook opduiken in Renoir’s latere Le Déjeuner sur l'Herbe (1959) , dus blijkbaar een thema dat hem toch na aan het hart lag. Met deze prelude wordt meteen ook de onderliggende erotische toon gezet. Eros of LIefde, of het gebrek eraan, is wat de personages drijft in of uit mekaars armen, binnen en buiten het burgerlijk milieu, tot de schitterend ambigue finale toe. Misschien geen meesterwerk maar wel een meesterlijk en zeer genietbaar werkje.

Het eerste kwartier vond ik weinig belovend en goedkoop stomerig overkomen. Maar na de aanloop wordt het almaar beter en groeit het uit tot een pareltje. Met een minimum aan middelen wordt er bijna het maximum uitgehaald in een welhaast kammerspiel. Een sterk scenario en sterke acteerprestaties: daar draait het hier rond. Ik kon het daarbij niet helpen dat Joe Pantoliano me sterk deed denken aan Rik Mayall ten tijde van Bottom, qua uiterlijk en bepaalde gedragingen. En daarnaast bevat de film met knappe shots toch ook enkele staaltjes van het talent van de makers.

Het is een neo noir waarin de femme fatale Jennifer Tilly ermee weg komt, samen met de door haar verleide partner Gina Gershon. Da’s natuurlijk een verschil met de klassieke noir waarin loontje altijd om zijn boontje moest komen omwille van de Hays code. Volgens wat ik lees is deze Bound geïnspireerd op werk van Billy Wilder en dan lijkt toch wel in eerste plaats Double Indemnity een goeie kandidaat met een aantal raakpunten. Al is de dood van Pantoliano in dit geval niet het eerste doel maar eerder een ‘ongeluk’. Een visuele referentie leek me trouwens de scene waarin Tilly en Gershon opzichtig een zonnebril opzetten. Dat gebeurt op een bepaald moment ook door Barbara Stanwyck en Fred MacMurray in Double Indemnity. Tilly deed me denken aan femme fatale Stanwyck, ook met dat retrokapsel.

De titel en jaar van release houden de belofte in dat het een campy film is. En daaraan voldoet het ook helemaal. Het scenario heeft een korte maar hevige verhaallijn bevolkt met karakters die elk hun kantjes hebben. Er is gore - niet zo vanzelfsprekend voor zo’n oude film. En er is het exploitation kantje met focus op vrouwenlichamen - telkens heerlijk ondersteund door een sleazy sax. Camerawerk mag er verder zijn. Opvallend is de intrede van Eddie Carmel in de finale. Was in zijn tijd een soort beroemdheid genaamd “the Jewish Giant” met o.a. vermeldingen in het Guinness Book of Records.

Geweldig leuke cult is dit.