Bluebeard (1944)

Nadat ik reeds genoten heb van Ulmer’s The Black Cat en Detour lagen de verwachtingen voor deze Blue Bear redelijk hoog, te hoog echter. Aan pluszijde vind ik het verhaal mooi in beeld gebracht, met de gebruikelijke clair-obscurtechnieken van toen, waarvoor hulde aan Edward G. Ulmer en diens cinematograaf Eugen Schûfftan, die beide een verleden hebben in de Duitse film van de jaren ’20, tot klassiekers als Metropolis toe. Verder vond ik de acteurs, met John Carradine en Ludwig Stôssel (met zijn karakterkop ook al actief in de Duitse stomme film) voorop, goed op dreef. Negatief vond ik de continue aanwezigheid van de muziekscore in de film. Er is werkelijk geen seconde stilte, ook niet tijdens de dialogen, maar voortdurend kwelen de violen en de rest van het orkest. Volgens de credits is de score geschreven door een zekere Leo Erdody, maar duidelijk zijn hele stukken Rimsky-Korsakow ‘Pictures At An Ehibition’ te herkennen. Gelukkig voor hem was de copyright van dit 19” eeuws meesterwerk waarschijnlijk reeds lang verstreken, maar het blijft toch een vreemde praktijk die men toen wel meer aanhield met de recyclage van de klassieken. Qua spanningsopbouw was gebruik van muziek in mijn oren en ogen dus een flop. In het begin van de film wordt er ook nog eens uitgebreid ingezoomd op de poppenoperette van Caradine wat evenmin bijdraagt aan de opbouw van deze korte film. Om met een positieve noot te eindigen. De close-ups van John Carradine's oog zullen me van deze film misschien nog het meest bijblijven en vond ik een goeie vondst om de waanzin van de psychopaat in beeld te brengen. De ogen worden niet voor niets ook wel eens de vensters van de ziel genoemd.