Blackmail (1929)

Blackmail was oorspronkelijk als een silent bedoeld. Hitchcock heeft er echter de eerste Britse geluidsfilm van gemaakt. Helemaal vol geluid is de film overigens niet. Hele stukken film zijn geluidloos. Neem bijvoorbeeld het begin van de film waarin de hoofdpersonages worden geïntroduceerd. Veel film passeert zonder geluid tot het moment dat beide personages gezeten aan een tafeltje in een restaurant opeens met elkaar beginnen te praten. Of neem de spannende achtervolging van het vrouwelijke personage Tracy, die zich zonder geluid afspeelt. Blackmail is een geluidsfilm, maar niet over de volle lengte. De kracht van de film zit 'm trouwens niet in de dialogen of de achtergrondgeluiden. De zwart-wit film is vooral sterk in het spelen met schaduwen. Het spel met licht en donker correspondeert grandioos met de mentale gesteldheid van de personages. Als de verwtijfeling bij personage Tracy zo groot wordt dat de gedachte aan zelfmoord bij haar opkomt, verschijnt door de lichtval op haar hals een schaduw die veel weg heeft van een strop. De film bezit meer van dergelijke verrukkelijke visuele details, die juist profiteren van de geluidsarmoe. Eigenlijk heeft de film helemaal geen geluid nodig. Het zijn deze fijne stilistische ensceneringen, die de film intrigerend maken en die doen watertanden. Verder stelt de film weinig voor. Laten we eerlijk zijn. Het is een vrij saai verhaal. Niet erg spannend en bovendien erg traag. Van het acteerwerk werd ik ook niet erg warm. Het is logischerwijs zeer theatraal en gaat gepaard met overdreven gebarentaal en gelaatsuitdrukkingen. Niet echt aan mij besteed. Blackmail is een interessante film vanwege de stilistische vondsten. Echt goed vond ik hem niet.

Hoewel dit meer dialoog heeft dan The Jazz Singer is ook dit geen volwaardige geluidsfilm. De hele openingssequentie is zwijgend, met hooguit wat verkeersgeluiden (claxons, ronkende motoren) om de illusie van geluid op te wekken. Ronduit irritant is de scène met het vogelfluitje. Dat neemt niet weg dat Hitchcock hier, ondanks de primitieve technieken, al op creatieve wijze gebruik maakt van de geluidstechniek. Het grootste probleem was echter dat de Tsjechoslowaakse hoofdrolspeler Anny Ondra een te zwaar accent had om een Londense vrouw te spelen. Joan Barry las haar dialogen voor en Ondra moest ze maar playbacken. De zwijgende versie is dan ook een stuk beter dan de geluidsversie. Het verhaal betreft een flirterige blondine [Anny Ondra] die tijdens een avondje uit haar vriend Frank [John Longdon] afwimpelt voor een rendez-vous met een kunstenaar [Cyril Ritchard]. Wanneer die haar in zijn appartement probeert te verleiden ontstaat er een worsteling waarbij zij hem doodsteekt. En natuurlijk, Frank wordt op het onderzoek gezet en ontdekt al gauw hoe de vork in de steel zit. Bevat opvallend veel elementen van wat pas jaren later erkenning zou krijgen als 'film noir'.

Sinds lang nog een Hitchcock gezien. Eentje uit de oude doos en wellicht de oudste die ik al van hem zag. Een film waarbij de dialogen beperkt bleven, voornamelijk uit technisch vlak en tijdscontext. Geen gehele silent movie, maar wel met vele elementen hiervan. Toch even wennen deze aanpak, maar inhoudelijk had de film ook wel wat boeiends te bieden. Nogal langdradig in het begin, maar het plot krijgt pas echt schwung als de driehoeksverhouding tussen de vrouw, politieagent en voormalig crimineel tot uiting komt. Het psychologische spelletje en de morele druk op de vrouw is dan echt voelbaar. Fijn deze gezien te hebben, maar Hitchcock is gelukkig gekend van vele betere films.