Opinions

Dit is een leuke comedy! Wel heb je soms achtergrondkennis nodig om bepaalde mopjes te vatten. Als je nog nooit van Sgt Pepper gehoord hebt bv., dan wordt het moeilijk. Maar voor die laatste categorie mensen zit er weer een leuke romantische verhaallijn in verweven. Verder goeie acteerprestaties, regie, toffe locaties … heb er erg van genoten. Kan nog een rewatch van komen.

Na Camp On Blood Island een tweede sterk oorlogsdrama uit de stal van Hammer. Dat konden ze dus ook naast hun gekende gothic horror. Opnieuw is Val Guest te gast als regisseur. De film heeft een goed verhaal met veel aandacht voor psychologie en heeft ook wel wat spannende momenten. Goede acteerprestaties met Stanley Baker voorop in de rol van onbuigzame kapitein. Vooral applaus voor het set design van Bernard Robinson. Deze film is geschoten op locatie onder meer in de Bray Studio’s nabij Londen maar de kijker waant zich wel in de jungle. Met minimale middelen heeft men er alles uitgehaald. Ook een goede keuze om geen gebruik te maken van een conventionele soundtrack maar wel de ‘natuurlijke’ jungle geluiden te laten spelen. Dat draagt bij aan het realistische karakter.

Bij release wisten ze er niet goed raad mee. Het werd eerst gepresenteerd als arthouse film maar dat publiek kon de harde beelden niet appreciëren en dan hebben ze het maar het horror label meegegeven. Hoe dan ook van begin tot eind een fascinerend kijkstuk met prima regie en prachtige b&w fotografie. Ik was zelf verrast door het ‘in your face gehalte’ (no pun) van de gezichtstransplantatie. Voor die tijd een vooruitstrevende film. Het valt daarbij duidelijk niet in de categorie horror waar men in Hollywood mee bezig was. Eerder gaat het om 'poëtische horror', mooie omschrijving die ik ergens gelezen heb. Het enige minpuntje vond ik bij momenten de score van Maurice Jarre. Een getalenteerd componist maar bepaalde stukken riepen bij mij eerder de sfeer op van de paardenmolen op de kermis dan wat op het scherm gaande was. Tenzij een surrealistische insteek de betrachting was. Maar in het algemeen zat het goed met de (ongemakkelijke) sfeer vooral dankzij de klasse visuele uitwerking en acting.

Voor deze derde en laatste samenwerking tussen Fritz Lang en Sylvia Sidney werd ook George Raft gestrikt in een hoofdrol. Afgaande op deze namen zou je denken te maken te hebben met een volbloed misdaadthriller, maar dat is het zeker niet. De film start met een lied van de legendarische Kurt Weill – speciaal voor de gelegenheid gecomponeerd – waarin de consumptiemaatschappij op de hak wordt genomen, om vervolgens te concentreren op het leven van Sylvia Sidney en George Raft – beiden goed in hun rol - bij grootwinkel Morris. Met dank aan scriptschrijvers Norman Krasna en Virginia Van Upp vallen we van de ene komische noot in de andere in de eerste helft van de film, zoals ik nooit eerder gezien heb in een film van Lang. Nadien komt het drama- en misdaadelement meer op de voorgrond, maar de droge tongue-in-cheek insteek blijft verder (gelukkig) intact. Regie en camera van Fritz en Charles Lang (ik heb geen familiebanden ontdekt) zijn top, en liggen uiteraard in het expressionistische verlengde van wat we van de heren gewend zijn. Het is niet omdat er droge humor langskomt dat de schaduwen over boord worden gegooid. Behalve de visuele elementen doet ook het thema van de 'achtervolging door het verleden’ van zowel Sidney als Raft erg noir aan. Niettemin valt deze film nergens te bespeuren in noirlijstjes, en ik vermoed dat dit komt door de aanwezigheid van (wat mij betreft welgekomen) humor.

You And Me was een flop bij de box-office en naderhand liet ook Fritz Lang zich laatdunkend uit over dit atypische werk van hem. Zelf heb ik hier toch plezier aan beleefd. De afwikkeling van de ‘crime doesn’t pay’ scene is hoogst origineel en hilarisch. De leuke finale van de film lijkt dan weer bedacht door Frank Capra.

Misschien kunnen we concluderen dat wie houdt van lange schaduwen, Capra en screwball zich deze vergeten film niet zal beklagen.

You Only Live Once. En laat deze film nu net gemaakt zijn door Fritz Lang, die praktisch de cinema uitgevonden heeft. Leek me reden genoeg om hier anderhalf uur aan te besteden.

Sylvia Sidney en vooral Henry Fonda schitteren in een tragisch misdaadverhaal waarin beiden aan de verkeerde kant van de wet terechtkomen door een combinatie van ongeluk, werkloosheid en foute keuzes.

Fritz Lang vertelt het verhaal - zoals we van hem gewend zijn - met een perfect gevoel voor (expressionistische) belichting. Diverse scènes zijn echte pareltjes. Visueel hoogtepunt is ongetwijfeld de dialoog tussen Henry Fonda en William Gargan die plaatsvindt in een dichte mist, metafoor voor de twijfel en onzekere toestand waarin Fonda zich bevindt.

Kantelmoment in de film heeft te maken met de vondst van de hoed van Fonda, wiens initialen E.T. - van Eddie Taylor - gestikt staan in de naad van de hoed. Bewust of niet blijkt Fonda als noirheld dus niet enkel buiten de maatschappij maar zelfs buiten de aarde te staan

In de tweede helft van de film kreeg ik een Bonnie & Clyde gevoel bij de vlucht van Sylvia en Henry, en het blijkt dat de film losjes gebaseerd is op de novelle Thieves Like Us, die op zijn beurt gebaseerd is op het verhaal van het beroemde duo.

Een aantal verwikkelingen in het scenario vond ik weinig plausibel maar anderzijds hou ik er gewillig rekening mee dat in het universum van Hollywood veel, zoniet alles, mogelijk is.

De finale is eigenlijk redelijk melodramatisch maar bezorgde me niettemin kippenvel. Toch ook een bewijs van de kunde van de maker(s). Bedankt Fritz!

Conclusie. De titel van de film dekt weinig vrolijkheid maar wel een sterk geënsceneerde film (proto-)noir. Zonder te hard te focussen op bepaalde niet altijd geloofwaardige verwikkelingen in het scenario is het volop genieten van Sylvia Sidney en “wrong man” Henry Fonda.

Deze vijfde in een reeks lijkt me alweer een upscaling tegenover de voorgaande. Deze keer wordt de ruimte veroverd. Past ook helemaal in de tijdsgeest van de race in de ruimte tussen de USA en de USSR natuurlijk. De plot zit goed, er is actie, spektakel, enkele goed uitziende dames, al dan niet foute humor en een fijne soundtrack. En niet te vergeten een Sean Connery als James Bond die het allemaal moeiteloos doet lijken.

Technisch kundig gemaakt en enkele vermakelijke scenes gezien. Dat laatste vooral naar het einde toe. Wel vind ik het jammer dat het huis gevuld was met oninteressante vervelende karakters. En dat geldt voor beide partijen. Het ontbrak voor mij aan sfeer om één en ander echt memorabel te maken. Ook nooit een keer een kinky dialoog of zo. Alleen het laatste kwartier wordt het wat beter. Dus een goede intro en finale maar een vervelend middenstuk.. Het kernverhaal … tsja pure waanzin eigenlijk dat de opdrachtgevers zelf zo’n enorm risico lopen om verwond of erger te raken te midden van zo’n moordpartij. Naast de keuze om de eigen familie op dergelijk onaangename wijze te vermoorden. Het einde vond ik wel sterk. Dat was een stukje morbide humor waar het voor mij verder wat aan ontbrak in de film.

Eén van de ‘tragere’ komedies van WC Fields. Daarmee bedoel ik dat elke gag zijn tijd vraagt. Hij heeft ook films gemaakt met een redelijk tempo maar deze behoort dus tot de slow comedy. Het levert grappige, irritante, flauwe en lompe momenten op. Maar zelfs op de irritante momenten blijft de film een zekere charme behouden. En dat ligt natuurlijk aan het figuur WC Fields en zijn uitstraling. De traagheid van de film wordt verder gecompenseerd door de korte tijdsduur waardoor het lijkt alsof je toch anderhalf uur film gezien hebt. De verhaallijn is ok, een beetje onnozel maar dat past wel in dergelijke komedie. En op de cast die Fields omringt, valt niets aan te merken.

Niet zijn beste, maar wat mij betreft toch het bekijken waard.

Herziening en veel plezier aan beleefd. Wat was Hitchcock een meester in het mengen van diverse genres (thriller, psychologisch drama, comedy, screwball) en hier komt het weer mooi allemaal samen. Voeg daar nog wat visuele hoogstandjes aan toe - met de muzikale finale als climax - en je hebt een hoogvlieger. Deze krijgt waarschijnlijk minder aandacht binnen het oeuvre van de man omdat de verhaallijn al een keer eerder was gedaan met 39 Steps. Maar wat geeft het, het thema van the wrong man is sowieso een Hitchcock troop. Verder is het ook wel helder waarom deze film nooit meer op televisie te zien zal zijn. Al is het gebruik van blackface hier zeer functioneel.

hitchcock challenge # 45

Niet zo'n geweldige film. Hiermee wilden de makers volgens mij aantonen dat er, behalve de duidelijke kampen Duitsers vs. Amerikanen, er een grote grijze zone was wat betreft spirit en motivatie in beide kampen. Overal vind je uitslovers, jaknikkers, deserteurs, mensen met een hart, … Alleen is het jammer dat men 2 u 40 nodig heeft om deze boodschap over te brengen en dat de film dan nog eens dubbel zo lang lijkt te duren omdat het allemaal niet zo pakkend is, ondanks het thema.

Groot pluspunt in deze film is de inzet van enkele kanjers van acteurs, zijnde Clift, Brando, Schell en ook een Van Cleef die langskomt. Met Martin had ik wat meer moeite, maar uiteindelijk hebben ze hem als laffe broadwayster wel goed gecast om het niet helemaal ongeloofwaardig te maken (no pun).

Het script vond ik echter noch aangrijpend, noch spannend noch wat dan ook, eerder saai. Met dialogen en situaties die bij momenten ongeloofwaardig overkomen tot het tenenkrullende toe (eerste ontmoeting van Clift met zijn schoonvader in wording, ontmoeting van Brando met zijn Franse vlam), omdat men het er soms te dik wil opleggen.

Dus, een onvoldoende voor het script, maar wel nog de moeite waard om enkele karakteracteurs aan het werk te zien. Verder is deze film het vergeten waard, helaas.

Tussen haakjes bevat het script nog een fout tegen de tijd wanneer een Française tegen haar vriendin in 1940 (op de tijdlijn) gewag maakt van het risico om kaalgeschoren te worden bij omgang met Duitse officieren. Bij mijn weten werd dit gebruik pas toegepast na WO II en kon ze hiernaar onmogelijk verwijzen.

Behalve tonnen jazzklassiekers bevat deze film ook een delicate verhaallijn waarin de psychologie van de muzikant en zijn muziek wordt verkend. Nadien gelezen dat het gebaseerd is op het leven van Bix Beiderbecke en dat moet dan wel een goeie blueprint zijn. Als jazzmuzikant lijkt het personage van Kirk Douglas te voldoen aan alle clichés (die een realistische basis hebben): opgegroeid in een disfunctioneel gezin, muziek als een vorm van coping, bakken talent én wilskracht, alcohol, de occasionele zenuwinzinking.

Qua context van de jazz zoals het zich ontwikkeld heeft in de eerste helft 20e eeuw worden eveneens de nodige vinkjes gezet: zwarte muzikanten aan de basis, spanningsveld tussen de conventionele ‘dansmuziek’ en wat jazz zou worden genoemd, ontwikkeling van jazz ‘na de uren’ in de talrijke bars.

De eerste helft is een waar feestje voor het oor met de inbreng van Harry James op trompet (off screen) en Doris Day als zangeres (on & off screen). Doris vervult uiteraard de rol van girl next door die toevallig goed kan zingen. Enter Lauren Bacall als gecompliceerde ice queen die een relatie opstart met Kirk Douglas. De relatie zal voornamelijk de verwardheid van Bacall en de toewijding van Douglas aan de trompet spiegelen. Het gebrek aan toewijding van de ene, en de toewijding van de andere, beide kunnen vloek en zegen zijn. Het blijft natuurlijk een film van zijn tijd. Kirk Douglas tegen Bacall: “Why do you wanna be a doctor? We’re married now!”

Ook Hoagy Carmichael mag zijn ding doen in de rol die hij altijd lijkt te spelen: tikkeltje tongue in cheek excentrieke pianist. Hij heeft echt de flair van een muzikant (wat hij ook was in het echte leven én begenadigd songwriter) en draagt dus altijd wel bij aan de geloofwaardigheid van dit soort films.

We hebben dus een musical die ook effectief onder de huid van de personages kruipt. Knap gedaan. En in handen van Michael Curtiz is het een smooth geheel. Genieten ook van de stadsgezichten van New York anno 1950 of daaromtrent.

Na I Saw The Light had ik wel zin in nog een biopic over Hank Williams. Deze is gemaakt enkele jaren na zijn dood en met medewerking van zijn ex Audrey. Dat is eraan te zien omdat deze film niet eens de scheiding van het koppel toont alsof ze samen bleven tot het eind. Ook niets over de vele relaties en slippertjes van Hank. Wel komt zijn relatie met de drank uitgebreid aan bod. Een intriest verhaal over een ongelukkig man is het. Enkel de relatie met Audrey brengt in de beginfase wel wat joligheid met een kleine injectie screwball wat ook wel past bij het tijdperk van de film. En ook de muziek van dit natuurtalent blijft natuurlijk overeind. Biopics beoordeel ik niet per se aan het waarheidsgetrouw karakter omdat het toch altijd gaat om een selectie van feiten en interpretaties erover. Het was in elk geval wel voldoende entertainend hoewel het in wezen gaat over een zeer donker verhaal.