Opinions

Heel aangename film die bij mij allerlei nostalgische gevoelens losmaakt naar een tijd die ik zelfs nooit gekend heb. Ik bedoel maar: vakantie in de jaren ‘50 aan de Franse kust ziet er simpel uit. Geen gedoe en vooral geen massatoerisme. Het is een komedie maar eigenlijk van het ingehouden type. Zeer genietbaar en onschuldig allemaal, het heeft een enorme feel good factor en dat is veel waard. Het is een film die ik zeker nog wil terugzien want er gebeurt veel in.

Poëtische horror uit het interbellum. Ben helemaal fan van de ‘stille’ stijl die Dreyer de film (uit technische en commerciële noodzaak) aanmeet. Hij had al genoeg bewezen een meesterlijk cineast te zijn en speelt hier opnieuw met indrukwekkende shots. De piekperiode was misschien reeds voorbij met vertrek van enkele protagonisten richting Hollywood (Lang, Murnau) maar deze Duitse film van een Deens regisseur maakt alvast een zwaar expressionistische indruk. Veel schaduwwerk, een scenario waarin droom en werkelijkheid in elkaar overvloeien en het gebruik van symboliek. De intro drukt je als kijker er al meteen met de neus in: een man met een zeis (de dood) trekt verschillende malen aan een bel (kondigt iets aan) alvorens met een bootje de rivier over te steken (verwijzing naar de mythologische Styx?). Wat later zien we Julian West een schilderij bestuderen waarin een geraamte met moordend mes de show steelt. En zo gaat het nog een tijdje verder. De stemming wordt onmiddellijk gezet, vormgegeven door lugubere en bewust wazige shots en ook een heel mooie score van de mij verder onbekende Wolfgang Zeller. Omdat er weinig dialoog is, krijg je zo’n beetje het gevoel naar een schaduwenopera te kijken. Nog een groot pluspunt is het filmen op passende locatie (o.a. een ruïne) wat alleen maar bijdraagt aan de naargeestige sfeer.

Hiermee heb ik me kostelijk geamuseerd. Blijkbaar een totaal vergeten film wat misschien te maken heeft met het concept. Het gaat om een film met 5 verschillende verhaaltjes die allen een gemeenschappelijk element hebben (les veinards). Voor mij zijn het echte pareltjes met goed uitgeschreven plot, grappige wendingen en uitstekende acteerprestaties. Deze film heb ik gezien als laatste onderdeel van een de Funès box. Hij duikt in maar één verhaal op maar het is een topverhaal. Ook de andere verhalen zijn zoals gezegd komisch.

Een beetje vreemd dat sommige mensen hier een film beoordelen op basis van een trailer? Gisteren de film bekeken, was niet mijn eigen keuze maar die van mijn vriendin. Dat vertel ik erbij omdat dat betekent dat ik sowieso geen specifieke verwachting had. Ik had op voorhand wel het idee dat het een film zou worden met focus op intermenselijke relaties van alledag, en dat bleek ook. Ik raakte moeilijk in de film, maar had dat ook met pakweg Another Year van Mike Leigh. Gaandeweg begon het mij meer te boeien en kwam ik tot de conclusie dat de hier geschetste gezins/levenssituatie (uit eigen ervaringen) absoluut realistisch is, en bijgevolg zeer goed werd weergegeven. Vrolijk word je er allemaal niet van, maar dat is ook niet de bedoeling van dit soort films. Niettemin eindigt de film met een positieve boodschap.

Gefilmd op Mexicaanse bodem is het genieten van de dorre landschappen, piramides en pittoreske stadsgezichten. Het verhaaltje dat ons door het mooie decor voert, is misschien nog best te omschrijven als avontuur met een flinke snuif nihilisme. Dat laatste heeft voornamelijk te maken met de bijdrage van het karakter van Burt Lancaster, maar ook met de manier waarop de regeringstroepen en het rebellenleger beurtelings functioneren als kanonnenvlees. Zie de open aanval van de rebellen op de stadswallen en de scene waarin Gary Cooper de regeringstroepen afknalt met een soort mitraillette. Naar ik lees, was deze film een belangrijke invloed voor Sergio Leone en dat verbaast me niet.

Sommige zaken in de film kwamen me sowieso weinig realistisch over. Zoals de rebellentroepen die tweemaal in de film uit het niets massaal opduiken en de Amerikanen omsingelen; een soort compleet overdreven machtsvertoon dat enkel dient om indruk te maken op de kijker maar voor mij dan weer het realiteitsgehalte ondergraaft. Ik sluit me verder aan bij de opmerkingen op het forum over het hagelwitte gebit van Lancaster dat een hele film lang alles en iedereen overstijgt. Vooral in de wat donkere scènes was ik een beetje bang dat het blinkende gebit van Lancaster zijn positie zou prijsgeven.

Voor mij was het een herziening na vele jaren en nu kan ik toch concluderen dat het niet helemaal mijn ding is.

The Verdict speelt zich af in het Victoriaanse Londen van 1890, continu gehuld in een deken van mist met mistroostige straatlantaarns als enige lichtpunten. En daarmee is de sfeer gezet. Deze debuutfilm van Don Siegel is me een dijk van een misdaadfilm geworden. Zijn regie maakt duidelijk dat hij niet gaat voor middelmaat maar van meet af aan alles eruit wil persen in functie van het verhaal. Daarin wordt hij bijgestaan door (top)cinematograaf Ernest Haller die zijn gang kan gaan in het gasverlichte Londen, meesterlijk met licht en schaduw spelend in achterstraatjes, trappartijen en bourgeois salons. Met een prima scenario dat me van begin tot eind heeft kunnen boeien, suspense en hier en daar een tikje leuke humor.

Naast een Don Siegel film is het een Sidney Greenstreet - Peter Lorre vehikel, en ook op dat vlak is het een voltreffer. Beider karakteristieke kwaliteiten worden ten volle uitgespeeld in de rollen die ze krijgen, met George Coulouris en Paul Cavanagh als sobere tegenspelers. Joan Lorring mag het music hall meisje spelen en vergast ons éénmalig op een leuk nummer en dito outfit, waarvoor dank.

Conclusie. Gothic meesterlijk werkje waarin de kwaliteiten van alle betrokkenen helemaal tot hun recht komen, met ook nog eens een topeinde.

Vierde kijkbeurt op 25 j tijd en deze keer naar aanleiding van het plan om met een collega alle Hitchcocks te (her)bekijken. Ik keek alvast uit naar deze film die toch bekend staat als een absolute classic in het oeuvre van de man en ook altijd heel hoog eindigt bij "beste film allertijden" lijstjes. Bij release was het geen onverdeeld succes bij critici en publiek nochtans. Het zou ook het einde betekenen van de samenwerkingen met James Stewart als lead. Kim Novak in haar enige samenwerking met Hitchcock die eigenlijk Vera Miles had gewild (maar ze was te hoogzwanger op het moment dat de productie van start ging).

Wederom heb ik erg genoten van de opbouw, de sfeer, de prachtige visuele aanpak, de muziek … Sinds de eerste kijkbeurt ben ik misschien wel wat kritischer geworden naar het verhaal toe. Het draait hier om op opgezet spel en hoewel het op papier misschien klopt, is het pure nonsens. Doet me denken aan bepaalde Agatha Christie plotjes die ook zo met de haren getrokken zijn. Ook de moordenaar die boven in de klokkentoren staat om er zijn echte echtgenote naar beneden te gooien, op klaarlichte dag, en dan ongezien weer verdwijnen, hoe verzinnen ze het. Nee het eerste anderhalf uur is voor mij veel geloofwaardiger vanuit de veronderstelde psychose van Kim/Madeleine. Het laatste half uur slaat de sfeer helemaal om en gaan we de naar de onvermijdelijke ontknoping. Kundig. En natuurlijk maakt het een verschil of je de film de eerste keer ziet of niet.

In het algemeen stel ik dan toch vast dat de kern van het verhaal enorme pulp is. En dat het op een fantastische wijze gefilmd wordt door de master of supsense, en dit gaat gepaard met een sublieme score van Bernard Herrmann, één van zijn beste uit zijn carrière levert. Pulp verheven tot grootse cinema = kunst. Voor mij blijft het één van de beste kijkervaringen.

hitchcock challenge # 27

Prachtig gestileerde komedie/musical die zich afspeelt in het Parijse nachtleven van de jaren '30. Regisseur Blake Edwards had de hand in het scenario wat geresulteerd heeft in goeie humor en scherpzinnige dialogen van een plot die geleend is van een Duitse film uit de dertiger jaren. 

Hét thema van de film is uiteraard de geslachtsverandering van Julie Andrews - in travestie outfit - om aan een baantje in de nachtclubs te raken.

Daarnaast lijkt de hele film te draaien rond de promotie van homoseksualiteit waarvoor verschillende lansen gebroken worden (no pun), met humor als glijmiddel (no pun). Je moet dus wel openstaan voor een 'gay' time als je deze film bekijkt want het is een vrij lange zit die op de duur ook wel wat vermoeit, ondanks de humor. 

Verder heb ik het idee dat het productieteam van deze film niet enkel dubbele bodems heeft uitgespeeld in het bona fide scenario maar deze film van begin tot eind gevuld heeft met figuranten die een ander geslacht spelen dan ze in werkelijkheid zijn. En dan heb ik het over de veronderstelde vrouwen. Het viel me eerst op bij de scenes in de nachtclub Chez Lui (de titel is al een indicatie) dat elke vrouwelijke figurant meer op een verklede vent lijkt dan op een vrouw. Dit patroon is nadien blijven terugkeren, onder meer bij de scene in het restaurant, de secretaresse van de boekingsagent van Julie tot het kamermeisje in het hotel toe. Heb eens even rondgesnuisterd in reviews op het internet maar vind hierover geen informatie terug. Vreemd, maar het zou anderzijds wel volledig in het plaatje van deze film passen. 

Graag wil ook nog goeie punten geven voor de goeie muziekscore van Henry Mancini, wel bekend ook van zijn samenwerking met Blake Edwards voor de Pink Panther score, altijd topkwaliteit die man.

Interessant dat deze film voor de dertig- tot veertigplusser een trip down memorylane betekent naar het tijdperk van videorecorders en vhs-tapes. Nostalgische retro science fiction dus maar tegelijk heeft de film - ondanks de verouderde technologie die wordt belicht - nog niets van zijn zeggingskracht ingeboet rekening gehouden met de impact van de huidige nieuwe digitale media op mens en samenleving.

Ik ben absoluut verliefd op de old school effects in deze film (geen cgi!) van de hand van topdesigner Rick Baker. Ook is er de heerlijk duistere synth soundtrack van de meester Howard Shore.

James Woods is één van mijn favoriete acteurs en hij stelt niet teleur. Fijn ook om popicoon Debby Harry aan het werk te zien in een verleidelijke rol.

Een film die zijn cultstatus verdient.

Het antwoord van Gaumont op de Pathé productie La Vie et la Passion de Jésus Christ (1903) , waardoor het moeilijk is om beide niet te gaan vergelijken. Ik geef dan toch wel de voorkeur aan de Pathé versie. Deze kent een betere opbouw met integratie van meer taferelen uit het leven van Jezus dan in de Gaumont versie het geval is, wat in principe meer inzicht biedt op het leven van Jezus. Beide films leggen hard de nadruk op het levenseinde van Jezus, maar de aanloop van Pathé komt me dus beter over. Beide films bevatten Mélièsachtige trickery maar ik vind deze beter geslaagd in de Pathé versie. De engelen gaan meer van grond en zo, het ziet er gewoon beter uit. En misschien heeft het ook geholpen dat ik een ingekleurde Pathé versie gezien heb.

Wat beide films wel gemeen hebben is de veronderstelling dat de kijker vertrouwd is met dit verhaal van Jezus. Uiteraard geen loze veronderstelling aangezien de christelijke godsdienst op het ogenblik van release nog helemaal verweven is met het leven van de modale westerse mens. Net zoals je vandaag de dag in feite niets kan begrijpen van afgelopen 2000 jaar westerse beeldende kunst zonder begrip van de christelijke bijbel, geldt dat hier evenzeer. Iemand die geen voorkennis heeft van het bijbels verhaal snapt geen snars van het (losjes opgevatte) narratief van deze films.

Eén van de allereerste langspeelfilms uit het prille begin van de cinema, met zijn 44 m. voor die tijd een epische lengte. Zoals de titel reeds aangeeft, krijgen we een verfilming van het leven van Jezus te zien. Van een echt narratief is geen sprake aangezien we achtereenvolgens 32 losstaande taferelen voorgeschoteld krijgen, welbekend in het verhaal van Jezus. Het opzet van de film is - zoals te verwachten - erg toneelmatig, met binnen- en buitenopnames, waarbij de binnenopnames niet noodzakelijk ‘binnen’ voorstellen. En mét toevoeging van verschijnende en verdwijnende engelen à la Méliès, wat een extra dimensie geeft aan deze religieuze film. Het was een productieparadepaardje van Pathé en zou Gaumont nadien stimuleren tot het maken van La Vie du Christ (1906).

Een leuke en onderhoudende komedie. De humor ligt vooral in het verbale met op het eind wat meer actie.

Het was de eerste filmrol van Jean Gabin waarin hij iemand ouder speelt dan hij op dat moment was. En weer bewijst hij zijn talent voor comedy. Ook de anderen zijn toppers. Voor Pierre Fresnay betekende het zijn afscheid van de cinema.

Het verhaal heeft iets aandoenlijk en volks, en ook iets nostalgisch. Het gegeven van 3 krasse knarren die van hun laatste jaren nog willen maken wat er van te maken valt. Al is het zeker ook een tijdcapsule. De manier waarop een 65-jarige van toen wordt neergezet … als een seniele niet serieus te nemen hoogbejaarde. Op dat vlak zie je de datum van deze film die ik bekeken heb in een prachtig gerestaureerde versie.

Een heerlijk sfeervolle horror science fiction uit de (heel) oude doos. Fantastisch hoe men in die tijd met een minimum aan middelen een maximum aan effect realiseerde. De opening van de film, met de gebeurtenissen in plattelandsdorpje Midwich is ijzersterk in sfeeropbouw. Goeie  synergie tussen het werk van regisseur Wolf Rillar en de muziekscore van Ron Goodwin. Last but not least superbe acteerwerk van George Sanders, Barbara Shelley en Michael Gwynn. De kinderacteurs deden het eveneens voortreffelijk in hun rol van buitenaardse creeps.

Misschien zal het geen toeval zijn dat het script - gebaseerd op een novelle uit 1957 - zich richt op de dreiging uitgaande van hoogblonde kinderen, slechts 15 jaar na het beëindigen van de wereldoorlog en de arische droom van de nazi's.

Fijn deze klassieker gezien te hebben.

Dit is de film van Elvis - binnen zijn comedy genre - waar het allemaal op z’n goeie kant terechtkomt. Leuk verhaal, geen onnodige personages, chemie met de leading lady! Ann-Margret steelt de show naast Elvis met eigen liedjes - dat hadden we nog niet eerder gehad. De chemie spetterde niet alleen on screen maar ook off screen. En colonel Van Kuyck irriteerde zich intussen aan ‘te veel screentijd’ voor Ann-Margret en de ‘hoge productiekost’. Ondanks al het goede van de film - ook qua opbrengst - zou het een keerpunt worden. De volgende film Kissin Cousins werd een quickie voor een veel lager budget en met een fractie van de uitstraling van deze glamoureuze Viva Las Vegas. Deze hier straalt joie de vivre uit dankzij de stimulerende prestaties van het duo in de hoofdrollen. En er zijn verzorgde sets en mooie scenes op buitenlocatie (de race op het eind onder andere). Een echte fun film zoals Elvis er zovele heeft, maar met een tikje meer uitstraling.

Een echte film noir in feite met een scenario dat qua complexe opbouw niet moet onderdoen voor de hoogdagen van Bogart & co. Humor speelt ook een belangrijke rol maar zonder het evenwicht van het misdaaddrama te verstoren. En daarmee wordt ook aangeknoopt bij de tradities van de Amerikaanse noir (en film in het algemeen) tot de jaren veertig/vijftig waar toch dikwijls wel ruimte was voor grappige momenten. Tongue in cheek maar even leuk is de motivatie van Fanny Ardant om een tijd lang in de karakteristieke lange regenjas rond te lopen.
En net zoals vele noirs uit de klassieke periode eindigt de film met een ultiem feel good moment.

Mooi dat Truffaut zijn carrière heeft afgesloten met een knaller.

Neorealistisch oorlogsdrama met een fikse injectie (zwarte) komedie. De setting is een slaperig afgelegen Italiaans dorpje tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eén Duitse soldaat volstaat er om de orde te handhaven. Het dagelijks leven van de boerenbevolking neemt echter een dramatische wending wanneer twee Amerikaanse soldaten er een toevluchtsoord zoeken.

Schitterend scenario dat, volgens de voice-over bij intro en outro, gebaseerd is op ware feiten en karakters. Boeiend van begin tot eind met prima acteerprestaties. Het is daarbij moeilijk onderscheid maken tussen hoofd- en nevenrollen omdat de meeste acteurs een gelijkwaardige inbreng lijken te hebben. Aldo Fabrizi (die we kennen van zijn priesterrol in Roma, Citta Aperta) en John Kitzmiller (als één van de soldaten - ‘il negro’) springen er dan toch wel uit naar het einde toe. Halfweg de film komt er een originele feel good scene langs die je een lach tot achter je oren bezorgt. Nadien evolueert het verhaal naar een grimmig einde. Klasse om dit naadloos te combineren!

De commentaar van pipo il buffone wat betreft de stereotypering begrijp ik, deze film is dan ook - net zoals elke film - een product van zijn tijd. Een tijd waarin de gemiddelde Italiaan/Europeaan nog nooit een zwarte van dichtbij of veraf gezien had, Afrikanen in eigen land gekoloniseerd en onderdrukt werden door Europese naties, en de zwarten in de USA (in het conflict met nazi-Duitsland toch graag voorgesteld als de verdediger van de democratie) wettelijk gezien tweederangsburgers waren.

Moest de film vandaag hermaakt worden, zal de rol van de Afro-Amerikaan anders en genuanceerder ingevuld worden, dat spreekt voor zich. Maar in die zin is Vivere In Pace ‘authentiek’ omdat het niet meer of minder dan de toenmalige dominante ideeën van de (witte) gemeenschap over de (zwarte) outsider weerspiegelt. Al vind ik in zijn geheel genomen wel dat de stereotypering van het karakter van Kitzmiller beperkt blijft tot de dronken scene en wat daaruit voortvloeit. Verder wordt hij m.i. afgebeeld als een normaal individu, wat zeker ook aansluit bij de achterliggende idee van broederschap die men wil uitdragen met deze film.

Prima regie van Luigi Zampa (startend met een craneshot en panning in het dorp) daarin bijgestaan door Carlo Montuori (die we kennen van Ladri Di Biciclette). En als toetje nog een score van Nino Rota erbovenop, komt er nog iemand iets te kort verder?

Vivere In Pace werd in zijn tijd gelauwerd met verschillende prijzen en is zeker het (her)ontdekken waard.

Het was alweer een tijdje geleden dat ik een Godard gezien had. Maar een keer je eraan begint, merk je onmiddellijk wie de regie voert. Er wordt lekker experimenteel tewerk gegaan: rare cameraposities (de rug van de spreker), onderbreken van soundtrack, enkele keren muten van de geluidsband tout court en werken met ondertitels, het werken met pancartes. Het creëert afstand, als kijker zit je niet in de film, je kijkt naar de film. En dat zou dan de bedoeling zijn van veel werk van Godard. Ook is dit weer een film over film, gedeeltelijk toch, want Anna Karina speelt een meisje die graag in de filmindustrie wil werken maar er niet binnenraakt.

Ondanks de tricks vind ik het een goed kijkbare film net zoals de andere films uit de beginperiode van Godard. Later in zijn carrière zou het nog andere koek worden. We hebben geluk dat Anna Karina - zijn muze - een charmante verschijning is want ze vult de hele schermtijd. Haar personage zou ook geïnspireerd zijn op Louise Brooks in Loulou van GW Pabst, een silent classic, en dat is ook al te zien aan het kapsel van Karina.

Ook mooi meegenomen is het tijdsbeeld van Parijs begin jaren ‘60 dat we hier mee krijgen.

In zijn geheel genomen een leuke en inspirerende kijkbeurt. Het is een film waarin het samenspel van experiment, acteerspel, visuals en verhaallijn de goede kant opvalt. Sowieso is dat met dit soort films een riskante zaak.

Een heel zwaarmoedige film die zich afspeelt in donkere kamers en en al even duistere mistige buitenwereld. Met de continue aanwezigheid van een misthoorn die ook wel sfeerbepalend is. De acteurs zijn mij niet bekend maar leveren wel goeie prestaties af. Als kijker vond ik het wel moeilijk om mij in de film in te leven. De film speelt zich grotendeels af in flash back formaat. Maar op het moment dat de spanning toeneemt keert de verhaallijn terug naar het heden, dat ik eigenlijk minder interessant vindt omdat de hoofdpersonages in het heden een stomme (no pun) gek en een aan het ziekenbed gekluisterde patiënt betreffen.

Deze film - geschoten op 12 dagen tijd - wordt ook wel vermeld in film noir lijstjes, reden waarom ik hem bekeken heb. Wat mij betreft is dit echter meer melodrama dan film noir, met een einde dat me deed denken aan de lotgevallen van Romeo en Julia.

Zware film dus, niet oninteressant, maar ook geen must see.

Eén van de vijf films die Jef Bruyninckx schoot in de jaren ‘50. Zoals bekend leerde hij het vak volledig bij Edith Kiel en Jan Vanderheyden, eerst als acteur - met de hoofdrol in De Witte (1934) als uitschieter - en nadien als assist regie en in de montagekamer. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat deze Vuur, Liefde en Vitaminen op dezelfde leest geschoeid is als het werk van Kiel & co. Jef Bruyninckx schrijft (mee) aan het scenario, net zoals Edith Kiel dat deed. (K)luchtige toestanden en er wordt een liedje gezongen omdat dat nu eenmaal deel is van de formule. Verder staat Hans Flower - nog een medewerker van Kiel - in voor de muziekscore. De cast bestaat uit toppers met o.a. Charles Janssens, Julien Schoenaerts, Romain De Coninck, Dora Van der Groen. Helaas loop ik niet echt warm voor wat in deze film gepresteerd wordt. Voor een komedie is het wat flauwtjes met te weinig geslaagde komische momenten, en daardoor lijkt de film heel lang te duren. Beste man op het scherm is Charles Janssens, die op dat moment al een jaar of vijftien meedraait in dit soort films.

Briljante film die eerder gezien moet worden als een fictionele docu dan als louter horror. Men heeft jaren aan deze film voorbereid. Al wat hier gebeurt, is gebaseerd op documenten uit de 17e eeuw waarin vermeld stond hoe hekserij in zijn werk ging (verslagen van rechtzaken e.d.). We krijgen als het ware een inkijk in de calvinistisch religieuze en magische denkwereld van de Amerikaanse kolonisten van toen. Wat dan opvalt is dat er heel veel angst was in de calvinistische denkwijze - angst om in de hel terecht te komen als nummer één.

Voeg daarbij nog de uiterst realistische settings - wat je wel mag verwachten van dergelijke producties - met ook nog eens het gebruik van archaïsch Engels uit de tijd van toen door de personages. Het draagt alleen maar bij aan het creepy gevoel bij deze film. Heel mooi in beeld gebracht zonder dat er een ‘shockeren om te shockeren’ in zit. De suggestie speelt dan ook nog een grote rol waarbij je als kijker één en ander zelf mag invullen.

Voor mij de meest ge(s)laagde horror die ik afgelopen jaren gezien heb.