Opinions

Echt een fijne film waarvan vorm en inhoud bijna perfect op mekaar afgestemd zijn. Naar kleuren toe start men in het grijs (of zwartwit) om dan over te gaan naar sepia decors en kostumering. Daardoor krijg je echt een antiek gevoel bij het bekijken van de film, nog versterkt door de vintage vignettes die bij de creditering gehanteerd worden. Het verhaal is in orde. Blijkbaar geïnspireerd op de Odyssee al lijkt mij dat vooral een statement van de makers dat met een korrel zout mag genomen worden. Vooral is het een film vol knipoogjes naar het tijdperk van de jaren 1930 waarin het zich afspeelt. En muziek is daarbij zeker een rode draad. Prachtige muziek, en soms zelfs te gelikt om waar te zijn (in de scene met de Ku Klux Clan). Cool wat ze deden met het het Tim Johnson personage dat gebaseerd is op blueslegende Robert Johnson. Maar de legende hoef je niet eens te kennen om de insteek in het verhaal te appreciëren. Ik heb genoten van de humor, vette accenten en de acteerprestaties in het algemeen. Nu ik erover nadenk valt het me trouwens op dat het f*** woord geen enkele keer gevallen is. Misschien ook nog een subtiele verwijzing naar de manier waarop het gespeeld werd in de ‘kuise’ films en media van dat tijdperk. De humor is trouwens af en toe behoorlijk pittig, getuige de scene met de Ku Klux Clan. Van de Coen Brothers heb ik nog heel wat te bekijken/ in te halen, dus dit is alvast een meer dan aardige aanzet.

Speciaal filmpje. Het narratief heeft iets weg van een film noir / whodunit met spannende momenten. Het is gefilmd in docustijl met beweeglijke camera wat een realistisch karakter geeft. Tegelijk is het ook een heel trippy druggy en wazige film met wazige scenes en overgoten met een soundtrack die uit de koker van seventies Miles Davis lijkt te komen (maar ingespeeld door Italiaanse jazzmusici). Rosemary Dexter speelt met brio de hoofdrol en is ook nog aardig om te zien. Alsof dat alles nog niet volstaat bevat de film fruitige onthoofdingsmomenten. Het snijdende mes in de hals klinkt alsof iemand te keer ging bij het snijden van sappig fruit, afdeling special effects. Toch wel een aanrader voor mensen die geïnteresseerd zijn in undergroundachtige cinema en niet vies zijn van een stukje horror.

Neen dit was het niet echt. Een toffe clou maar dat compenseert niet dat de film langdradig en - voor een gangster komedie - niet bijster geestig is. Spannend is het ook al niet. Omdat het een grootschalige heist is op 5 locaties valt men in herhaling. Wel tof om the rat pack aan het werk gezien te hebben in wat voor hen toch een iconische film is. Echter veel Las Vegas bling bling maar geen substantie. Een beetje verspilling van het aanwezige talent spijtig genoeg.

Redelijke film noir. Voor een groot deel is het een psychologisch drama waarin wordt getoond waarom de protagonisten de keuzes maken die ze maken. Gedreven door omstandigheden en in het geval van Robert Ryan gaat het ook om racistische vooroordelen. Dat laatste is in feite de rode draad in de film. Het ‘anders’ zijn gaat visueel van een zwart kind, over de man met de wijnvlek in het gelaat, de zwarte liftboy naar hoofdrol Harry Belafonte. En dan komt er ook nog een gekleurd konijn op het pad van Ryan als symbool van ‘het andere’. Pas in de dood worden de verschillen tussen Ryan en Belafonte opgeheven met een rake vraag van de hulpverlener naast hun identiek zwartgeblakerde lijken.

Prima acteerprestaties van allen, in een film die een eerder melancholische laidback toon heeft. Onder meer dankzij de aanwezigheid van de vibrafoon op de soundtrack. Robert Wise is toch wel een topper dus visueel is alles zoals het hoort.

Het verhaal van de Russische revolutie aan de hand van het ooggetuigenverslag opgetekend door de Amerikaanse communist John Reed. Net als in voorgaande films van Eisenstein staan de collectieve krachten centraal en is er geen sprake van hoofdrolspelers, wat past binnen het plaatje van de communistische ideologie waar het collectief voorgaat op het individu. Kosten noch moeite werden gespaard om een realistisch beeld te geven van die woelige tijd met inzet van massa’s figuranten - waaronder tal van revolutie-oudstrijders - en de locaties waar de historische feiten zich effectief afspeelden. Zagen we in Stachka (1925) en Bronenosets Potyomkin (1925) nog een simpele strijd tussen arbeidskrachten en bourgeoisie, zien we hier een veel complexer geheel van tegen- en samenwerkende krachten.

Voortdurend vallen hier de termen bolsjewieken en mensjewieken. Beide waren communistische facties die oorspronkelijk tot dezelfde partij behoorden maar vanaf een bepaald ogenblik hun eigen weg gingen. Waar de bolsjewieken voorstanders waren van gewapende revolutie, stelden de mensjewieken zich meer gematigd op en wilden samenwerken met liberale en democratische krachten om veranderingen in Rusland te realiseren. Beide facties trokken aan de kar van de revolutie, maar het wordt in de film duidelijk gemaakt dat de bolsjewieken de drijvende kracht waren. De mensjewieken worden in feite min of meer belachelijk gemaakt omwille van hun gematigde standpunten. Zo monteert Eisenstein harpen in de speech van een mensjewiek die een pleidooi houdt voor gematigdheid, en worden ze afgeschilderd als een stelletje losers binnen de communistische 'familie'. Daarbij moet de kijker in het achterhoofd houden dat na de revolutie nog een bloedige burgeroorlog zal volgen tussen mensjewieken en bolsjewieken, en die laatste aan het eind zullen trekken. Uiteraard krijgen we in deze film de visie van de overwinnaars, zijnde de bolsjewieken, voorgeschoteld.

Verder wordt er ook in de film meewarig gedaan over democratie in het algemeen, met spottende tussentitels ‘a true democrat’ en ‘a royal democrat’, waarin democraten worden afgespiegeld als slippendragers van de macht.

Een ander ideologisch kantje dat in October naar boven komt is de strijd tegen religie (cfr.de opinie van Karl Marx dat religie opium voor het volk is) en nationalisme. Zo zien we bij de confrontatie tussen de regeringstroepen en het volk de tussentitel ‘for God and country’ verschijnen, als aanduiding van de motivatie van de regeringstroepen. Vervolgens monteert Eisenstein een veelheid van religieuze beelden uit alle hoeken van de wereld, waarschijnlijk om de geloofwaardigheid van religie als systeem te ondergraven (want de officiële kerk was in Rusland toch wel het orthodoxe christendom). Het nationalisme wordt omlaag gehaald door het vertonen van eretekens van hoge militairen. Volgens de leer van het oorspronkelijke socialisme bestonden er dan ook geen naties, enkel klassen, waarbij de strijd tussen arbeiders en bourgeoisie een wereldwijde strijd was die de nationale grenzen oversteeg.

En er zijn nog meer voorbeelden waarin anti-religieuze sentimenten de kop opsteken. Wanneer de troepen van de generaal de sabel uit de schede trekken staat in het lemmet gegrift (tussentitel) ‘God is with us’. En ten laatste zien we in de finale van de film in het paleis van de tsaar een schilderij van de tsaar met een heilige, waarna de socialistische indringer, na enkele weinig aan de verbeelding overlatende blikken, op de grond spuwt en de boel opblaast.

Schitterend geschoten en gemonteerde film, zeker weten. Maar boeiend? Niet wat het warrige narratief betreft. De politieke realiteit die wordt weergegeven, was in feite te complex om het enkel met beelden duidelijk te maken. Al is het natuurlijk een gouden kans om aan propaganda te doen, dus voor Eisenstein en co was dit waarschijnlijk geen punt. Het was voor mij dan vooral een interessante oefening om de ideologische input te detecteren en daar bleef het dan zowat bij. Binnen het oeuvre van Eisenstein lijken Strike, Battleship Potemkin en October één geheel te vormen. Maar ik zou ze niet per se alle drie aanraden omdat (in mijn geval) dan toch wel de vermoeidheid toeslaat omwille van het repetitieve karakter. Mijn voorkeur gaat uit naar Potemkin omdat daar alles voor mij snor zit; het beklijvende narratief, duur van de film, de muziek en natuurlijk de regie en cinematografie die zijn tijd decennia vooruit is.

Eerste film met WC Fields die ik pleeg te bekijken. Hij heeft hier een nogal geaffecteerde theatrale stijl, komt excentriek over. Mij bevalt dat wel. Soms lompe humor, aan een vrij laag tempo, en soms schudt hij bliksemsnel een onverwacht leuke gag uit de mouw. Het middenstuk met het theater on stage was me wat minder interessant maar geeft wel weer hoe het amusement er in die tijd uitzag. Helemaal super vond ik de act van WC Fields op het einde waarin hij zijn jongleer- en handige kunsten minutenlang demonstreert. Het moment waarop duidelijk wordt dat hij - behalve een wat excentrieke en wat alcoholistische uitstraling - een man is die zijn talenten gevormd heeft in vaudevilletheater, net zoals Charlie Chaplin en Buster Keaton. Leuke eerste kennismaking met het heerschap genaamd WC Fields.

Tweede deel van de trilogie van Robert Lamoureux. Het eerste deel vond ik al vermakelijk en tot mijn verbazing vind ik dit vervolg nog beter. Opnieuw erg leuke tongue in cheek humor met o.a. een hardnekkige bruggensaboteur en een hilarische (poging tot) ontsnapping uit het kasteel. De acteurs zijn wel wat oud om op realistische wijze soldaten in WO II te spelen, maar in een komedie stoort zoiets niet. Dit zijn films die ik zeker kan herbekijken, hebben een aangename toon.

De zesde van de serie en deze keer speelt het zich af in de besneeuwde Alpen van Zwitserland. Dergelijk decor hadden we nog niet gehad. En natuurlijk draait het hier allemaal rond de eerste en enige Bond vertolking door George Lazenby. Hij doet het wat mij betreft niet zo slecht maar hem mankeert wel het charisma en easy going die Sean Connery uitstraalde. Verder zijn alle elementen wel aanwezig om er een entertainende film van te maken. Al is er toch wat minder humor te bespeuren dan voorheen. Naar het schijnt is voor het eerst een Fleming novelle zo nauwkeurig gevolgd als hier. Dat zal misschien ook geleid hebben tot het droevige einde van Diana Riggs. Sowieso een bummer om de film zo te eindigen. Al snap ik wel dat ze in de serie met een getrouwde Bond niet veel kunnen aanvangen. Niettemin de krokodillentranen van Lazenby overtuigden niet waardoor het ook een zwak einde is. Ik ben er nu ook niet zo rouwig om dat Lazenby hierna weer van het toneel verdween.

De leadzanger van dienst op de ballad van de soundtrack was niemand minder dan jazz legende Louis Armstrong die dan eind de 60 moet geweest zijn. Leuke bonus.

De basisplot van deze musical is ok maar de uitwerking van de personages en de uitvoering in het algemeen is toch niet je dat. Het gaat dan wel om een productie met oog voor detail maar het moet toch vooral ook gaan om acteerprestaties. En laat ik leading man Dick Powell nu niet zo overtuigend vinden in deze film noch qua acting noch qua zangperformance. De liedjes - gecomponeerd door Irving Berlin - zijn wel van hoog niveau maar dat betekent ook een tweesnijdend zwaard. Voor mij helpt het niet dat enkele liedjes zouden uitgroeien tot klassiekers, nadien talloze malen gebracht door jazzartiesten met of zonder naam, en talloze malen beter dan wat Dick Powell hier presteert. He ain’t got that swing. Hij is een klassiek geschoolde zanger lijkt het, niet slecht dus, maar veel te stijfjes om te kunnen concurreren met het betere talent van de jazz era.
De acteerprestaties komen vlak over. Het kon me geen bal schelen of Dick Powell en Madeleine Carroll al dan niet zouden samenkomen. Eigenlijk was ik een grotere supporter van sidekick Alice Faye die ook nog eens de betere was in zang. Ook de Ritz Brothers waren prima te pruimen.

Al met al interessant om de geboorte van enkele latere jazzclassics te aanhoren maar meer dan een historische voetnoot levert dat niet op.

Stijl over inhoud. Op meer dan één moment heb ik me verveeld bij het bekijken van deze film, die zich meer lijkt te focussen op het dagelijks leven in Hollywood 50 jaar terug dan op iets dat op een script lijkt. Het uitgangspunt van de film - zijnde Tarantino's visie op de gebeurtenissen met Sharon Tate en de Manson Family - vind ik sterk, maar daar blijft het bij. Wat eraan voorafgaat is niet de moeite waard om 2.30 u mee te vullen. Ongetwijfeld heeft Tarantino de tijd van zijn leven gehad met de styling en het uitkiezen van de muziek, maar in feite wordt er niets verteld in deze film, enkel oeverloze stilistische oefeningen.

Ik heb tijdens de film ook even moeten denken aan Mean Streets van Martin Scorsese, nog zo'n film zonder script waarin mensen ruzie maken en dronken worden met op de achtergrond een geweldige soundtrack.

Mogelijk ontgaat er mij iets aan deze film. Mogelijk is het verkopen van gebakken lucht de werkelijke ode van Quentin Tarantino aan Hollywood. In dat laatste geval: hulde!

Gebaseerd op de crime classic Thieves Like Us is dit al een keer verfilmd geweest door Nicholas Ray met They Live By Night. Deze verfilming is een hele update aangezien het zich afspeelt in de jaren ‘90 en er een heel maatschappijkritische laag aan toegevoegd is. In dit geval is de vlucht van een gangsterbende eerder een kapstok waaraan een heel ding wordt opgehangen over spanning tussen blank en zwart. Sowieso is de gangsterbende divers samengesteld en dat geldt ook voor het politiekorps. In de jaren ‘40 (waaruit novelle en eerste verfilming stammen) was dat omwille van segregatie nog heel wat anders. In deze update is er als kers op de taart ook heel wat te doen rond de relatie tussen white boy Bill Paxton en black girl Cynda Williams. De lijn tussen misdadiger-cop en kwaad-goed lijkt niet zo scherp te trekken als men eerst zou denken. Verschillende dialogen handelen over hun relatie en zeker ook over de algemene positie van zwart vs. blank. Enigszins met de haren getrokken is het moment waarop Williams zich beklaagt dat ze omwille van haar huidskleur geen fair proces zal krijgen net nadat ze in koelen bloede een cop heeft neergeknald. Mijn belangrijkste kritiek is toch dat de hele subplot van Paxton en Williams de spanning van de strijd tussen gangsters en politie wat onderuit haalt. Het ritme wordt gebroken en het ligt er ook allemaal véél te dik op.

Heerlijke feel good zedenkomedie. De subtiele humor, kenmerkend voor Lubitsch, is helemaal aanwezig. Ook een pluspunt is het feit dat de acteurs af en toe in de camera kijken en zich tot het publiek richten, waardoor de kijker helemaal betrokken wordt en - op luchthartige wijze - gestimuleerd wordt tot zelfreflectie. Een dikke vijf sterren voor mij.

Tweede kortfilm met Bing Crosby als hoofdrol in een productie van Mack Sennett die hier eveneens regisseert. Vermakelijk niemendalletje waarin Bing een soort dubbelrol aangemeten krijgt. Wanneer hij zingt, blijkt hij een echte womanizer maar in het dagelijkse leven heeft hij meer de allure van een Harold Lloyd zonder brilletje. Dat laatste wordt in de verf gezet door de cartooneske manier waarop Mack Sennet de humor bedrijft. Zo wordt de reisroute van het gezelschap in animatievorm weergegeven en zijn er enkele scenes die niet zouden misstaan in pakweg een Tex Avery filmpje. De humor is soms leuk, soms knullig en het kan ook wel eens tenenkrullend zijn. Maar het blijft entertainend.

Een film waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had (en zo zijn er nog wel enkele) maar wat een prachtexemplaar. Karl Malden en Marlon Brando hebben de hoofdrollen, steken er effectief bovenuit, en halen in mekaar de sterkste acteerprestaties naar boven. De hele duur van deze niet zo korte film keek ik geboeid naar de actie en vooral de interactie tussen beide heren. Een beklemmende donkere sfeer wordt steeds gehandhaafd, af en toe onderbroken door enkele romantische momenten die er wel degelijk toe doen in het verhaal. Het is er niet aan te zien dat met Brando een debutant regisseur aan het werk is, al zal hij ook wel een goed team rond zich gehad hebben. Ik was ook gecharmeerd door de score die voldoende dynamisch was om de sfeer telkens weer te capteren en een boost te geven.

Angelina leeft met haar gezin in één van de achterbuurten van een (niet nader genoemde?) Italiaanse stad. Schrijnende toestanden wat betreft hygiëne, voedselvoorziening, gezondheidszorg, you name it. Op een goeie - of alweer een slechte - dag breken relletjes uit waarbij Angelina zich opwerpt als leider van een heuse vrouwenbeweging.

Deze neorealistische film breekt een lans voor het achtergestelde volk dat moet opboksen tegen de kapitaalkrachtige elite, wat uiteraard overeenstemt met de reële scherpe tegenstellingen van die tijd. Beeldend in dat verband is de pastascène die me haast een Italiaanse variant leek op De Aardappeleters van dhr. Van Gogh.

Het is opvallend en misschien ook redelijk uniek dat in deze film volledig de feministische kaart wordt getrokken. Het zijn Angelina en de vrouwen die aan de kar trekken om veranderingen te realiseren, mannelijk (dood) gewicht ten spijt. Een belangrijk deel van de context is hier ongetwijfeld het vrouwenstemrecht dat in Italië zopas (in 1945) gerealiseerd was. De verbeelding moet aan de macht en die is vrouwelijk.

Deze film van Luigi Zampa lijkt me doordrongen van symboliek. Zo is Angelina (= vrouwelijk, vrijheid) getrouwd met een brigadier ( = mannelijk, autoriteit). Doorheen de film zie je de evoluerende verhaallijn perfect weerspiegeld in de wijzigende relatie tussen beiden. En niet toevallig wordt regelmatig in beeld gebracht hoe Angelina haar kleintje aan de borst legt, wat voor mij symboliseert dat ook het volk spreekwoordelijk aan haar borst hangt.

Angelina wordt gespeeld door Anna Magnani en wat is dat een karakteractrice! Ik heb haar pas recentelijk leren kennen in Roma, Città Aperta (1945) , en in Angelina bewijst ze voor mij dat ze met gemak een hele film kan dragen. Ook de rest van de cast mag er zijn, zij het in haar schaduw.

Ondanks de duidelijke politieke implicaties schetst L’onorevole Angelina vooral het portret van mensen van vlees en bloed, die niet in een (politiek) hokje te stoppen zijn. En dat vind ik een mooie verdienste van de film, die erin slaagt om de geesten te prikkelen zonder te verzanden in een louter politiek pamflet. En wordt het daardoor m.i. een tijdloze film. Basta

Gezien als zesde en laatste film van mijn John Cassavetes dvd collection. Net als de voorgaande een knap werk en in de lijn van wat ik mocht verwachten. En hoewel het in de lijn ligt, weten de films van Cassavetes me toch elke keer te verrassen met hun frisheid en bijzondere invalshoeken. Ik ken ook geen andere films die hiermee te vergelijken vallen (tips altijd welkom). Gena Rowlands had ik al eerder een vrouw op de rand zien spelen, dus geen verrassing wat ze hier doet. Maar niettemin ben ik toch opnieuw onder de indruk van haar talent. Ook bijzonder is de inbreng van het aangereden meisje als rode draad doorheen de film.
Het verhaal werkt op verschillende niveau’s. Er zijn de perikelen rond het maken van een theaterproductie met spanningen tussen de makers en acteurs. En daarmee verweven is er nog het existentiële aspect van een ouder wordende dame die letterlijk en figuurlijk in de spiegel moet kijken door wat haar overkomt op en naast het podium. Dat zijn kwetsbare zaken die heel makkelijk verkeerd kunnen uitdraaien - te melodramatisch of zo - maar Cassavetes slaagt er toch telkens in (met wat ik nu al gezien heb van hem) om een juiste balans en toon aan te houden. Hoe knap is dat.

Lekker overdadig daarvoor moet je bij Argento zijn. Dit is in de stijl van seventieswerk dat ik eerder van hem zag. Zeer spannende scenes in het appartement met de typische pulserende lichten (heeft hij ooit opgepikt van Mario Bava denk ik). In het algemeen een erg knappe visuele aanpak met dank aan de typische barokke interieurs. Er is de gewaagde en sfeervolle ode aan de vogels van Hitchcock. De muziek van Verdi afgewisseld met metalstuff tijdens de moordscenes: mooi bedacht. Sowieso een leuk bedacht verhaal over een regisseur van horrorfilms die zich aan high brow opera waagt. Komt zelfironisch over. Het idee van giallo als ontmoetingsplaats van horror schlock en Italiaanse meesters van klassieke opera vind ik geweldig. De muziek geeft een zeer gepaste droomachtige kwaliteit aan de gebeurtenissen. De gift van de roos van de politieman aan de zangeres: dit heeft een bijzondere betekenis bij Shakespeare (wiens MacBeth wordt gebracht in de film). De roos staat niet alleen voor schoonheid maar ook voor verborgen kwaad (de doornen). De rest van de film heeft die betekenis ook uitgewezen. Spannende en vermakelijke film. Operahorror op zijn best.

Een erg boeiend figuur is die Oppenheimer maar van de film kan ik dat niet zeggen. Zeer lange speelduur waarvan de eerste 2 uur niets noemenswaardig brengt. Een komen en gaan van tientallen personages die nauwelijks beklijven. Dan ook nog een narratief waarin om de haverklap gespeeld wordt met tijdsprongen wat ook al niet bijdraagt aan de kijkervaring.

Het is nu ook niet evident om zo’n leven in een filmpje - zij het eentje van 3 u - te krammen dus ik zie wel dat ze hun best gedaan hebben om het wél boeiend te houden. Het heeft zo’n beetje een noir/spionage kantje, echter zonder dat het ooit één moment spannend wordt. En waarbij een soundtrack te horen is bij nagenoeg elke scene - anders zou het nog veel droger overkomen. Pas het 3e uur duiken enkele scenes op waarvan ik denk: ja dit is goeie cinema. Too little too late. Biopics zijn altijd een moeilijk paar mouwen en dat is het zeker wanneer het gaat over vrij droge zaken als wetenschappelijk onderzoek en vliegen afvangen in de politiek.

Psychologische giallo met alle thrills van de vrijgevochten jaren ‘60 in de mix. Drugs, triosex, lesbische sex, … voor die tijd zal het allemaal wel schokkend geweest zijn. Sowieso veel t&a van de vrouwelijke hoofdrollen maar ook wel goeie acteerprestaties voor wat het script te bieden heeft. Caroll Baker schittert als mondaine jetsetter in verval … Lou Castel en Colette Descombes vertegenwoordigen dan weer een bepaalde kant van de hippiemoraal met voornamelijk grensoverschrijdend gedrag. Hiermee plaatst Umberto Lenzi de counterculture van toen in een weinig positief daglicht. Zeker functioneel voor de drive van het verhaal. Mooi in beeld gebracht door Lenzi met veel close-ups als zijn handelsmerk. Ondersteund door een fijne score waarvan één liedje functioneel is binnen het script. Al met al een zeer donkere cynische film. Dat einde. Intrigerend werkje.

Met een verhaal gebaseerd op een misdaadroman van Cornell Woolrich - verantwoordelijk voor enkele klassiekers - lagen mijn verwachtingen redelijk hoog. Ze werden niet ingelost. Hoogtepunten zijn enkele sensuele momenten tussen Banderas en Jolie maar verder … In se zou het een thriller kunnen/moeten zijn maar de sfeer zit gewoon niet juist. Zweterig, maar nooit spannend, de lamme muziek draagt hier zeker een grote verantwoordelijkheid. Verder goeie productiewaarden dat wel. Qua verhaal is het echter allemaal net een tikje ongeloofwaardig en tegelijk toch voorspelbaar (binnen het stramien van dergelijke films).

Gebaseerd op een Frans toneelstuk geeft Orphans Of The Storm het hartverscheurend relaas weer van twee wezen ten tijde van de vrij heftige gebeurtenissen van de Franse revolutie. Schitterende hoofdrollen voor Liliane en Dorothy Gish. De film duurt 150 m. maar ik kan Liliane Gish zonder probleem urenlang bekijken, en haar zus is ook al top. Van Griffith weten we dat we zijn geschiedkundige kwaliteiten met een serieuze korrel zout moeten nemen na zijn redelijk rampzalige visie op de Amerikaanse geschiedenis maar ik heb het gevoel dat hij met Orphans Of A Storm al wat dichter bij de feiten blijft, de opmerking van Flavio daarin meegenomen. Griffith geeft o.a. commentaar op de tirannie van het ‘bolsjewisme’ dat door de Franse revolutie wordt geïnstalleerd, wat historisch gezien nonsens is - bolsjewisme is de exclusieve term voor een Russische communistische factie. Maar de parallel die hij daarmee wil trekken, snijdt m.i.wel degelijk hout, met de massaslachting die volgde op de Russische revolutie .

Uitstekend scenario, uitstekende acteerprestaties en uitstekend geregisseerd door Griffith zoals reeds verwoord op het forum. Het tempo van de film ligt hoog en men slaagt erin om historische gebeurtenissen op een organische wijze te verweven met het persoonlijke (fictieve) verhaal van de zusjes Gish. Wat geen sinecure is. Was deze spektakelrijke film gemaakt geweest door een Frans regisseur, dan stond het nu misschien te boek als een meesterwerk van de Franse film. Nu is het slechts een vergeten film uit de ‘neergaande’ fase van Griffith’s carrière. Maar ééntje die zeker de moeite waard is.

Wat een geweldige klucht is dit. Een rollercoaster van begin tot eind met een Louis de Funès die zelfs voor zijn doen op hoog energieniveau acteert. Naast de Funès zien we nog enkele andere oude bekenden uit zijn films als Claude Gensac en Paul Préboist. Wat valt hier nog aan toe te voegen? Intelligent scenario met talrijke gags. Het interieur van het huis waar het zich afspeelt ziet er swingend sixties uit, mooi om zien. Bovenal heb ik me kostelijk geamuseerd en geef dan ook de volle score. Dat is voor mij het enige wat er toe doet met dit soort films.

Ossessione was een echte schandaalfilm en dat is al niet moeilijk in te zien wanneer je de film bekijkt in de context van een ultra-katholiek Italië. De boog staat seksueel gespannen, al is het naar hedendaagse normen natuurlijk superbraaf wat je (niet) te zien krijgt.
De fascisten vonden het dan weer niet geestig dat er in de film wordt ingezoomd op de achterkrotten van Italië.

Het gekende verhaal wordt goed opgebouwd al vind ik vind het jammer dat de uitvoering van de moord op Giovanna’s echtgenoot niet in beeld wordt gebracht, wat toch wel bij uitstek een thrillerelement had kunnen zijn. Tenzij ik een gecensureerde versie bekeken heb.
Met de chemie tussen Clara Calamai en Massimo Girotti zit het gelukkig wel redelijk goed, want daar staat of valt dit soort films mee.

Qua script wijkt de film enigszins van het boek af met de toevoeging van de nevenplot met de straatentertainer. Volgens sommigen - ook hier op het forum - gaat het om een homo-erotisch element maar daar heb je volgens mij dan toch behoorlijk wat verbeelding voor nodig. Alsof een niet-seksuele vriendschap tussen mannen al niet meer mogelijk is. Voor mij betekent dit onderdeel sowieso geen meerwaarde en maakt het de film enkel wat langdradiger. Korter was zeker beter geweest.

Wat wel mooi is aan deze film, is de voorafname op het neo-realisme dat na de oorlog een vlucht zou nemen in de Italiaanse cinema. De film is geschoten op locatie waarbij je als kijker de sfeer van Italië, zijn steden en platteland, kan opsnuiven. In een tijd waarin veel mensen zich vooral verplaatsen met de fiets (wat dan weer aanleiding zou geven tot een andere klassieker). Ook een typisch Italiaans cultureel moment betreft de zangstonde (belcanto) in het café waar de echtgenoot van Giovanni zijn (opera)mannetje stond.

Voor mij is Ossessione een film om één keer gezien te hebben, waarbij het historisch belang misschien een tikkeltje het kijkplezier overstijgt. Met de kanttekening dat ik weliswaar reeds de versie van 1981 met een stomende Jack Nicholson en Jessica Lange gezien had, waardoor van verrassing geen sprake meer was.

In elk geval alle lof aan Visconti en zijn team om dit grensverleggend werk te maken in zéér moeilijke omstandigheden, om het nog niet eens te hebben over de nasleep ervan.

De eerste helft van de film had ik de indruk naar een psychologisch drama te kijken. Waarin neurotisch gedrag en het trauma van Nicole Kidman bepalend waren voor de stemming in het huis. Op dat moment is het nog helemaal niet zeker of de gebeurtenissen te wijten zijn aan haar verbeelding of niet, al lijkt het van wel. Nadien gaat het een andere kant op met enkele goedgeplaatst twists. Goed gemaakte film volgens de regels van de kunst. De acteerprestaties mogen er zeker zijn. Nicole Kidman steelt daarbij de show als sterke vrouw des huizes.

Een relaas over de jaren heen. We zien Pietro opgroeien, en zijn relaties met de familie en zijn vriend Bruno evolueren. Relaties die in de loop der tijd verstrengeld raken. Een film die zijn tijd neemt. Lange tijd lijkt er niets noemenswaardig te gebeuren. Maar onderweg is het genieten van de machtig mooie beelden van het gebergte. Het drama blijft zeer beperkt. Voor het eerste onvertogen woord tussen beide vrienden is het wachten tot heel laat in de film. Bijna niet normaal. Zelfs de driehoeksrelatie met Lara had voordien geen enkel punt van discussie opgeleverd. Tot dan de finale aanbreekt. Bruno heeft het loodje gelegd op zijn geliefde berg en zelfdoding wordt geïnsinueerd. Moraal van het verhaal? Op het eerste zicht leek Bruno degene te zijn die geslaagd was in het leven: huis, onderneming, gezin. En Pietro was een zoekende ziel die zijn weg niet leek te vinden. Achteraf gezien blijkt de zoekende instelling van Pietro, zijn flexibiliteit, een grotere garantie om te overleven. Bruno bleek té onaangepast en te weinig flexibel in zijn visie op zijn leven. Verwarrend genoeg is Bruno een echte natuurmens wat in deze tijd nogal eens als je van het wordt gezien (terug naar de natuur etc). En je wordt ook voortdurend ondergedompeld in zijn prachtige bergomgeving. Maar daarover gaat het hier duidelijk niet.

Buster Keaton heb ik leren kennen via een vertoning van The General, met live piano improvisatie, ergens in de jaren negentig. Een film die ik geniaal grappig vond en die daardoor een onvergetelijke indruk heeft nagelaten. Benieuwd nu naar de rest van zijn langspeelfilms.

Deze Our Hospitality heeft een prima scenario waarvan de kern, de vete tussen twee families, gebaseerd is op echte gebeurtenissen uit de kleine geschiedenis van de USA. De eerste drie kwartier zien we vooral situatiehumor, die effectief werkt, om het laatste half uur een versnelling hoger te schakelen met de voor Keaton kenmerkende acrobatische actioncomedy. Formidabel hoe dit alles perfect geperformed wordt door de meester, en de scènes naadloos in mekaar overvloeien. Bovendien een film met hoge productiewaarde - historisch gesitueerde kostumering en attributen - en tussendoor prachtige fotografie in de woeste natuur! Comedy met extraatjes, daarvoor moet je bij deze Buster Keaton zijn. Meer dan geslaagd dus.

Verwarring met dubbelgangers is natuurlijk een dankbaar item en ze slagen er in deze film voor de 100 % in om alles eruit te halen. Pas op het eind komen de dubbelgangers getrukeerd samen in scene waardoor de rest van het stuk bij momenten wel iets heeft van een deurenklucht. De start van de film is trouwens typisch L & H wanneer ze beducht zijn hun echtgenotes een reden tot echtscheiding te geven. De film dateert dan ook uit een tijd waarin echtscheiding in de USA enkel mogelijk was vanuit een wettelijk afgebakende motivatie.

Het scenario is slim uitgeschreven met ruimte voor slapstick, running gags en ook wel hilarische tongue in cheek toestanden. Interessant ook dat Rudolph Maté hier instaat voor de fotografie. Een decennium later zou hij als regisseur enkele memorabele film noirs afleveren.

Deze komedie behoort wat mij betreft tot het beste van het duo.

Zoals de titel laat vermoeden, speelt de film zich af in heerlijk nevelige omstandigheden (als je daarvoor bent tenminste). Out Of The Fog is een melodrama/misdaaddrama met de noirstempel, waarin John Garfield met verve de rol van een onuitstaanbare racketeer opneemt. Als kijker zou je hem met plezier zelf het water ingooien. Ida Lupino speelt de naïeve doch materialistisch aangelegde dochter van Thomas Mitchell die zich laat inpakken door de homme fatale. Niet alle elementen van het scenario zijn even geloofwaardig maar gelukkig ik heb ik kunnen genieten van de smaakvolle regie en cinematografie van respectievelijk Anatole Litvak en James Wong Howe, twee mensen die erg in staat zijn de zaak op te leuken. De film is gebaseerd op een theaterstuk en het laat zich raden dat dit aanleiding geeft tot erg veel gepraat. In dit geval draait dat wel goed uit wat ik vond de dialogen vermakelijk en op niveau. Leukste dialoogmoment was wat mij betreft de scene in het badhuis, waar het gesprek tussen Mitchell en John Quaelen telkens onderbroken wordt door een derde aanwezige, briljant grappig vond ik dat.

Zeker geen topnoir maar wel onderhoudend. Driepunter.

Met behoorlijk wat actie is het zeker niet vervelend. Toch kwam ik er maar moeilijk in. De personages konden me op één of andere manier geen zak schelen. De relatie tussen Denzel Washington en Eva Mendes kwam me nogal gemaakt en dus weinig overtuigend over. John Billingsley als sidekick was welgekomen. Wel vreemd dat hij de kwalificaties van patholoog/anatoom heeft en dan toch is hij een compleet lulletje mét korte broek die achter Denzel aanhobbelt. Komisch is het wel. De soundtrack wil verder tropical hip zijn maar kon me niet bekoren in haar fletse anonimiteit. Een aantal negatieve punten dus maar wel goed genoeg voor 1 keer vermaak.

Ok het is een found footage film en daar moet je het als kijker dan ook mee doen. Maar alle gekheid op een stokje heb ik al betere footage movies gezien dan dit …is dit de slechtste die ik al gezien heb … en de slechtste film die ik in 2024 gezien heb … en zeker één van de slechtste films die ik ooit gezien heb.

Het eerste deel is oninteressant en saai terwijl je in het tweede (horror)gedeelte geen idee hebt wat er gaande is. Tenzij ik iets gemist heb. Het is treurig dat er blijkbaar geen item voor handen was, ook wel "scenario" genoemd. Volgens de credits is het in elk geval een auteursfilm van ene Robbie Banfitch die acteert, regisseert, edit, filmt en produced. Een echte alleskunner dus. NOT. Verder valt ook wel op dat de acteurs hun eigen voornaam lenen aan de personages, een praktijk die ze misschien geleend hebben van The Blairwich Project maar het is eigenlijk veel te veel eer om deze classic te vermelden in deze review.

Dat dit onding dan ook nog eens 2 filmprijzen heeft gewonnen … ofwel waren het vrienden van Robbie ofwel zaten ze daar aan de drugs. Net als de maker van de film misschien.

Gitzwarte atypische western die ik in eerste plaats heb bekeken omdat hij vermeld wordt in een aantal film noir lijstjes. En ik beklaag het mij niet. Een compact verteld verhaal die de donkere kant van de menselijke kudde uitvergroot. Henry Fonda speelt de anti-held, zoals dat een noir betaamt, dronken, verward, tot hij op het eind van de film duidelijk partij kiest, maar zonder goed gevolg.. Heel veel gepraat en weinig actie, heeft ook deze film gemeen met de vroege noirs, en wijkt daarin af van de gemiddelde western. Het enige wat misschien nog ontbrak, was gietende regen, maar anderzijds waren er wel al voldoende deprimerende elementen aanwezig om de sfeer te drukken. Het was toch vooral Dana Andrews die voor de (emotionele) diepgang zorgde, geplaatst in een niet te winnen conflictsituatie. Wat de kritiek hierboven op het nevenverhaal met Mary Beth Hughes betreft, kan ik wel volgen dat het op zich misschien weinig bijdraagt aan het verhaal. Behalve dat het enerzijds het loserskantje van Fonda in de verf zet, en anderzijds contrasteert het wel met de finale van de film, waarin Fonda besluit om de weduwe van Dana op te zoeken en zich met haar welzijn bezig te willen houden. Dus er vindt een evolutie plaats van vriend van meisje van lichte zeden naar hoeder der weduwen, wat waarschijnlijk belangrijk is binnen bepaalde Amerikaanse conservatieve middens van toen (en nu).
Te begrijpen dat deze film gewaardeerd wordt als erfgoed.