Opinions

Een film waar men met het minimum aan middelen het maximum weet uit te halen. Daarvoor heb je dan weer een goed scenario en geloofwaardige acteurs nodig. Het scenario is gebaseerd op een kortverhaal van Elmore Leonard, één van de groten. Het gaat om een interessante studie van moraliteit in een situatie van ongelijke machtsverhoudingen. Het is dus een film die het moet hebben van psychologie en dialoog al valt er ook wel wat gewelddadige actie te ontwaren (het tegendeel zou verbazen in een setting waar de wapens steeds bij de hand zijn). Sterke rollen van de hele cast, en fijn om de legendarische Maureen O’Sullivan hier ook aan het werk te zien. Naar het einde toe valt op hoe stoer en hard het karakter van Randolph Scott eigenlijk wel is. Na de moordpartij wil hij niet weten van de tranen van O’Sullivan en focust hij op een ‘nice day’ die eraan komt. Fijne film waarin het ook genieten is van de Alabama Hills.

Dit is gemodelleerd naar sleutelwerken van Mario Bava en Dario Argento. De titel zegt ook al iets. In navolging van Argento’s dierentrilogie was het begin jaren zeventig een kortstondige hype in de giallo om een dierennaam in de titel te verwerken. Verder deed het dikwijls niet veel ter zake en werd er dan nog wat symboliek met de haren bij gesleurd. Dat is hier nu ook wel het geval maar het is deel van de fun. Verder waart er een typische giallo moordenaar rond al draagt hij deze keer latex ipv leren handschoenen. De moorden zijn gesofisticeerd en de settings zijn gestileerd. Acteerprestaties mogen er meer dan zijn. Natuurlijk zijn er enkel knappe dames in het verweer waaronder ook een bijdrage van Barbara Bach (mevrouw Ringo Starr voor Beatles fans). Vooral vond ik Giancarlo Giannini goed als twijfelende commissaris. Regie en fotografie zijn eveneens op niveau. En dit alles wordt afgewerkt met één van de beste giallo scores van Il Maestro Morricone. Klassieke giallo.

Drama waarin we de zeden van het Frankrijk van begin 20e eeuw beter leren kennen. Het verhaal van ‘dienster’ Renée Carl is daarbij een kritiek op de hypocrisie van de bourgeoisie en de samenleving in het algemeen. Louis Feuillade maakt - zoals gewoonlijk in die tijd - gebruik van een statische camera, maar de mise-en-scène en acteerprestaties zijn op niveau waardoor je je als kijker nooit verveelt. Te vermelden is wel het trackingshot naar het einde van de film toe, waarin Renée Carl gevolgd wordt bij het stappen van de ene naar de andere kamer.

Een filmpje waar je allesbehalve vrolijk van wordt, en het zegt dan ook iets over het welslagen van het realisme dat men tentoonspreidt. Interessant tijdsdocument.

Hiervan bestaat een Franse en een Italiaanse versie die een minuut of tien schelen (zo ontbreekt in de Italiaanse versie de gevangenissequentie). Ik heb de Franse versie bekeken en dat was een prettige komedie. De drie hoofdrollen doen het prima, en toch ging voor mij de leukheidsfactor telkens omhoog als Louis de Funès op de proppen kwam. Dat talent komt dan toch naar boven ook in films waarin hij minder allesoverheersend aanwezig is.

Genoten van deze vijfde Dracula uit de Hammerreeks. Sets met oog voor detail en een script dat bloederige gore en weelderige decolletés toelaat. Zo kennen we Hammer. Wat het blootgehalte in deze film betreft, is het trouwens duidelijk dat we met deze film begin jaren zeventig zijn aanbeland waar de envelope nog wat verder gepusht werd op dat vlak. Met name de scenes in het hoerenhuis - heerlijk trouwens hoe de Victoriaanse hypocrisie aan de kaak wordt gesteld - doen hier hun duit in het spreekwoordelijke zakje.

Vergeleken met de voorgangers viel me in deze film toch wel het dynamische camerawerk op van het team met regisseur Peter Sasdy en cinematograaf Arthur Grant (me al bekend van andere Hammerfilms). Zo wordt in sommige scenes een handcamera gehanteerd wat een docu-realistische dimensie toevoegt. De muziek van James Bernard vind ik werkelijk prachtig, en gevarieerd qua dynamiek. Ik krijg echt zin om het werk van deze man een keertje te spotify'en.

De acteurs doen het allen goed met Christopher Lee als centraal figuur. De close-ups van zijn ogen, op het moment dat hij zijn slachtoffers hypnotiseert/aanvalt, zijn kenmerkend in deze en andere films. Eigenlijk hoeft Christopher Lee niet veel te doen om imposant te zijn. Zijn aanwezigheid volstaat al. Verder valt me op dat zijn gebit er in close-up er eigenlijk een beetje rommelig uitziet, behalve dan de hoektanden. Mooi dat zoiets in die tijd nog door de beugel kon.

Is deze film een must see? Enkel voor fans van Hammer en vampierenliefhebbers lijkt me. Het is zeker solide entertainment maar wat mij betreft niet de meest sfeervolle uit de reeks die ik tot nog toe gezien heb.

Prettige kennismaking met 2 iconen voor de prijs van 1. Niet zo grappig als sommige andere de Funès films maar toch grappig genoeg. Soms kan ook een komische ondertoon ook wel volstaan in bepaalde scenes. Voor mij de eerste maal dat ik de combi Gabin - de Funès bezig zie en dat beviel prima. Al konden ze het zelf blijkbaar niet zo goed met mekaar vinden op de set.

De humor van de Funès met zijn zwarte lakei is naar huidige normen gewaagd. Zo zie je maar hoe waarden en normen nogal kunnen evolueren in de tijd.

Plezante film en voor mij zeker een herziening waard.

Eén van de allereerste films met Louis de Funès in de hoofdrol en daarom alleen al de moeite waard om een keer te bekijken. De Funès en co trekken op reis naar Spanje met de caravan en dit in lang vervlogen tijden. Nauwelijks verkeer op de baan en een douane die de koffers van elke reiziger opent. Toen hadden ze daar nog tijd voor. Toen was er nog een douane, ook dat nog.

Zeker geen topper maar wel een komedie met een volks kantje en bijhorende charme. Heb me hier prima mee vermaakt. De humor is soms knullig, soms gewoon leuk en soms dolletjes. Voor elk wat wils dus als je je hier even in laat gaan. En om eerlijk te zijn heb ik ook genoten van de aanwezigheid van Véra Valmont in de rol van verleidelijke vamp. Echt wel een meerwaarde hier en het was uitkijken naar haar volgende scène. Dat heeft de productie toch maar mooi voor mekaar gekregen.

Een echt detective mysterie opgesmukt met een bloederige moorddadige choreografie als rode (!) draad. Tal van verwijzingen naar de klassieken van de misdaadliteratuur hier. De beste scenes vind ik toch steeds de omzwervingen van personages die verloren lopen in luxueuze appartementen. Daarin is Argento niet te overtreffen. Ook bewijst hij hier voor mij zijn redelijk donker gevoel voor humor. Op metaniveau doet hij aan zelfreflectie met een verhaal over een giallo schrijver die zelf aan het moorden slaat. De auteur krijgt er in de film zelf ook nog eens van langs met kritiek op zijn seksistische romans waarin vrouwen telkens het slachtoffer zijn. Natuurlijk bewijst Argento nadien het tegendeel in deze film. En dan is er onder andere de maatschappijkritische knipoog wanneer het tv-nieuws meldt dat politici en zakenlui in grote getale de stad verlaten uit angst voor de bedreigingen van de seriemoordenaar aan ‘the great corruptor’. Daarmee worden de puntjes even op de i gezet.

Alles bij mekaar zit het zeer goed met de sfeerzetting en een scenario dat me ook redelijk coherent lijkt mits wat inleving in excessieve Freudiaanse psychologie. En dit met ondersteuning van een prog/electro score. Zeer te pruimen film.

Het begint sterk met de bedrijfsruzie en het moralistisch verhaal van de kidnapping. Maar vanaf de vrijlating zakt de spanningsboog. Dan gaat het enkel nog over de politieprocedure om de dader te vatten. Dat wordt vrij eenzijdig in beeld gebracht en bevat geen moment suspense. Het wordt dan nog eens extra droog gebracht omdat er geen begeleidende muziekscore is. Het docu gevoel zonder meer. Alle muziek is afkomstig van situaties in het verhaal zelf. Zo zit er ook een party scene in met leuke swingende sixties muziek die minutenlang blijft doorgaan. Maar het komt wat pointless over. Naar het einde toe wordt het weer iets boeiender met de scenes met drugsverslaafden en de scene in de gevangenis. Maar over het algemeen is dit voor mij helaas een mindere Kurosawa. Niet alleen traag maar duurt ook nog eens veel te lang voor wat het verhaal uiteindelijk is.

Ultra-pessimistische film die het verhaal vertelt van de Vallastro’s, een vissersfamilie in het Siciliaanse dorp Acci Trezza. Straf dat deze film volledig opgenomen is met niet-professionele acteurs, allen inwoners van het dorp. We zien dat wel meer bij neo-realistische films, maar binnen de filmwereld algemeen is het toch iets apart. Elk van hen heeft me weten te overtuigen, de authenticiteit druipt eraf. De groezelige locaties - afgeleefde huizen - droegen daar zeker ook toe bij.

Is deze film propaganda voor het communisme? Visconti heeft de film in elk geval op commissie van de communistische partij gemaakt. Maar in mijn optiek is dit zeker geen éénzijdig verhaal. De ironie wil toch dat hoofdpersonage ‘Ntoni de keuze maakt om uit het keurslijf van de visserij te stappen en het als zelfstandige te gaan proberen, om aldus zijn levensomstandigheden te verbeteren. Jammer genoeg volgen zijn collega’s zijn voorbeeld niet, en blijkt hij - na tegenslag op zee - niet in staat te zijn om het monopolie van de groothandelaars te doorbreken. En hier steekt ook de moraal van het verhaal de kop op: op je ééntje ben je niets, en je hebt de anderen nodig om er iets van te maken. De kracht van het collectief is natuurlijk een communistisch idee bij uitstek.
Ideologie steekt ook de kop op bij het einde van de film wanneer in het lokaaltje waar de loonwerkers zich moeten inschrijven aan de muur - achter het hoofd van een brallende groothandelaar - nog een slecht weggewerkte leuze van oud-leider Mussolini te bewonderen valt. We moeten er geen tekening bij maken dat het zeker gaat om een framing van de groothandelaars (= kapitalisten) als fascisten.

Of het allemaal een bewuste keuze is, weet ik niet, maar ik vond ook enkele mogelijke christelijke/katholieke motieven interessant. Het verhaal speelt zich af in het vissersmilieu, en we weten allen dat de vis een symbool is van het vroege christendom, alsook dat de apostelen van Jezus veelal vissers waren. Daarnaast heet het hoofdpersonage ‘Ntoni, afgeleid van ‘Antonio’, en toevallig is Sint-Antonius de patroonheilige van de armen en behoeder van de schipbreuk. En is het iemand opgevallen dat de haan driemaal kraait op het moment dat broer Cola bij dageraad het familiehuis achterlaat om zijn geluk ogenschijnlijk in de misdaad te gaan beproeven?

Op allerlei vlakken een interessante film en toch bleef ik wat op mijn honger. Ondanks - of omwille van - de stevige lengte vond ik het verhaal wat te veel meanderen, en te weinig focus hebben. ‘Ntoni is dan wel het hoofdpersonage maar er wordt evenveel aandacht besteed aan de overige familieleden waardoor het geheel me wat versnipperd overkomt. Niettemin is La Terra Trema een unieke film die inzicht biedt in een situatie uit het nabije verleden en niet zo ver hier vandaan.

Heeft een sfeervolle proloog waarin het latere motief van de seriemoordenaar wordt meegegeven. De pulserende kleurrijke belichting creëert een onwerkelijke sfeer à la Argento. Nadien vraagt het toch wat tijd eer het goed op gang komt. De aanwezigheid van David Copperfield is verrassend. Hij was the big thing in die tijd maar ik had geen idee dat hij ook acteerde. En dan nog wel in een horrorfilmpje. Enerzijds is zijn aanwezigheid wel cool, anderzijds haalt zijn show het tempo van de film verder naar beneden. Al zal bij de ontknoping blijken dat het toch nog functioneel is (zelfs al weegt die functie erg licht). Na het showgedeelte gaat het beter met de spanningsopbouw. Al had ik ook weer het idee dat het gevecht tussen Jamie en de moordenaar op een bepaald ogenblik wat klunzig overkwam. Waarbij het vooral de bedoeling was om Jamie veel bloed aan haar lijf te smeren. Ondanks het gebrek aan ‘gore in actie’ toch goeie momenten meegemaakt met deze slasher. Topsetting en mooie fotografie. Fascinerend en vermakelijk ook hoe de kus van Jamie op het eind een kus des doods blijkt. De kus laat de moordenaar ontwaken uit z’n psychose, met instant traumaverwerking. Op dat moment ziet hij de realiteit onder ogen zoals het is en kan hij het niet meer aan. Instant genezen en het volgende ogenblik morsdood.

Niet echt een topper maar goed genoeg om te vermaken. Mijn score rond ik af naar boven.

In het boek The Haunted World of Mario Bava (van Troy Howarth) wordt de link gelegd tussen deze film en moderne navolgers (The Thing, Alien). Mij deed het echter vooral denken aan Star Trek al is me niet duidelijk of de serie hierdoor effectief beïnvloed is (die werd voor het eerst uitgezonden in 1966).

Knap dat Mario Bava met praktisch geen budget deze film in mekaar gebokst heeft. Vanuit zijn professioneel verleden stond hij naast de regie zelf in voor de spectaculair sfeervolle settings met ook weer zijn typerend gebruik van primaire kleuren.

Het is science fiction maar dan wel met een gothic kantje: ondoden die opstaan, de rookmachine die overuren draait en sound effects die gierende wind suggereren alsof we ons in een tochtig kasteel bevinden. Het is een dubbelaflevering van Star Trek met een tikkeltje horror en donkerte in verwerkt. Al met al gebeurt er niet zo heel veel in en moeten we het vooral doen met de (geslaagde) sfeerzetting. De ironische twist op het einde is een hoogtepunt.

Van television naar terrorvision blijkt een kleine stap in deze film, en tegelijk een grote stap voor de mensheid. Anyway je hebt goeie films, slechte films, en al wat daar tussen zit. Dan heb je ook nog films die (niet intentioneel) zo slecht zijn dat het weer leuk wordt. En daarnaast zijn er de films die intentioneel met lage standaarden gemaakt zijn om goed/cult te worden bevonden. Terrorvision valt in die laatste categorie. De boordkartonnen personages, het gekke scenario, de gekke toestanden (twee koppels swingers worden opgepeuzeld door een buitenaards monster) … het druipt ervan af. Toch valt er in Terrorvision genoeg te entertainen. Af en toe is het grappig, en als het niet echt grappig is, dan toch steeds zodanig over the top dat het amuseert. Terrorvision is duidelijk ook opgezet als comedy omdat de spanning werkelijk 0 is. Alle scenes spelen zich af in vol licht, ook de nachtscenes. Toch wel weer een bijzonder filmpje.

De film is gemaakt door Full Moon Entertainment dat wel wat weg had van een familiebedrijf toen in de jaren ‘80. Naast producer Charles band zijn ook zijn vader Albert Band (producer) en broer Richard Band (componist) aan boord. De score van Richard Band is knap. Het is een mix van orkestrale en electronische muziek met hints naar jaren ‘60 sci fi. Die man heeft heel wat knappe muziek geschreven die niemand kent omdat hij al decennialang vastzit aan horror- en genrefilms.

Jean Renoir doet een Alfred Hitchcock Presents althans daar leek het voor mij een klein beetje op. De introductie van Jean Renoir is natuurlijk wel erg low key vergeleken met de humor die A.H. altijd hanteerde. Misschien wilde Jean Renoir met zijn entree benadrukken dat het gaat om een tv-film (wat ik verneem van The One Ring ), toen nog een relatieve nieuwigheid en opkomende concurrent voor de traditionele filmwereld. Zie ook Alfred Hitchcock die een jaar later zelf het experiment aanging door Psycho (1960) te maken met een tv-crew en beperkt budget.

Wat volgt op de intro met het verhaal rond dokter Cordelier voelt eveneens aan als een lang uitgevallen aflevering van tv-feuilleton Alfred Hitchcock Presents, zij het eentje met een kern die rechtstreeks geleend is van Dr Jekyll & Mr Hyde. Is het drama? Is het B-horror met een laagje filosofie erover? Wie zal het zeggen. In elk geval heb ik me vermaakt met dit uitstapje van Renoir, en dat is dan natuurlijk in de eerste plaats te danken aan de fijne acteerprestatie - in een dubbelrol - van Jean-Louis Barrault die alweer een vreemd typetje uit de mouw mag schudden. In zijn rol van maniak zitten duidelijke verwijzingen - het loopje, de wandelstok - naar Charlie Chaplin, daarin ondersteund door het komisch leidmotief van componist Joseph Kosma. Tedy Bilis vind ik verder ook goed spelen maar de rest van de cast vind ik bij momenten nogal theatraal.

Wat mij betreft is de regie van Jean Renoir prima, en heb vooral genoten van enkele nachtelijke scènes in het begin van de film, waar de schaduwen expressionistisch lang zijn. Spannend wordt deze film echter nooit, ondanks een scenario dat op papier redelijk potentieel heeft. Een storende factor daarbij zijn bepaalde muzikale passages van Kosma - zoals eerder vermeld - die zich niet altijd lenen tot spanningsopbouw. Omwille van die gemaakte keuzes twijfel ik eraan of Renoir wel de bedoeling had om een echte thriller te maken. Toch leuk om een keer gezien te hebben.

La Tête d’un Homme is de derde verfilming van een Simenon roman en het gaat daarbij om een Maigret mysterie.

Commissaris Maigret wordt op bezadigde wijze gespeeld door Harry Baur en dat komt me prima over. Ook uiterlijk ziet hij eruit wat je je van Maigret voorstelt. Opmerkelijk in deze Simenon adaptatie vind ik wel het feit dat Maigret eerder een bijrol dan de hoofdrol lijkt te spelen. De plot draait rond de psychologie van de moordenaar, wiens identiteit bij het begin van de film reeds bekend wordt gemaakt aan de kijker. Daarmee zet regisseur en co-scenarist Julien Duvivier de wereld van de kijker, als die ook Maigret leest, op zijn kop want wijkt voor zover ik weet af van de formule waarbij de lezer stap per stap de redeneringen van de commissaris volgt in zijn speurtocht naar de misdadiger. In deze film daarentegen krijgen we een verhaal voorgeschoteld à la Dostojevski. Regisseur Julien Duvivier en zijn ‘directeurs de photographie’ trekken daarbij alle visuele registers open. Lang & Murnau lijken wel om de hoek te loeren, afgemeten aan de lage camerastandpunten, de rokerige ruimtes, dreigende schaduwen, bij momenten wazige periferie door het gebruik van speciale lenzen en als hoogtepunt de deliriumachtige vlucht van de moordenaar. En wat een fantastische beeldkwaliteit heeft deze film vandaag de dag dankzij de restauratie in 4K.

Deze film wilde ik al langer bekijken maar was tot voor kort moeilijk verkrijgbaar. Dankzij de tv-tip van Brix is het dan toch gelukt waarvoor ik hem graag dank (maar het lijkt wel alsof we een andere film gezien hebben ). Voor mij is het een bijzondere en genietbare film maar verwacht je niet aan een doorsnee Maigret want dan kom je bedrogen uit.

Van Japanse film heb ik nog niet veel gezien. Dus sluit ik aan bij het peloton dat moet denken aan een kruising van Eraserhead en body horror à la Cronenberg. Het gevoel dat ik erbij had was alleszins even afstandelijk als de kijkbeurt van Eraserhead. Knap gemaakt in elk geval, naargeestige sfeer, in dit geval heel wat gruwel, maar verder kon het mij geen lor schelen. Dat laatste komt zeker en vast omdat de film geen opbouw kent waardoor de personages te midden van al het geweld weinig karakter hebben. Zoals iemand op het forum schrijft, zou het hier meer kunnen gaan om de kijkervaring van een visuele uitspatting.

De horror van een industrie in verval spat er in deze film in elk geval vanaf (op de geluidsband bij momenten ondersteund door industrial wave). Verder wordt seks redelijk expliciet gelijkgesteld aan dood. En zeggen dat de Japanse economie een jaar later voor enkele decennia in crisis zou gaan. Tel daar ook nog eens een sterk verouderende bevolking bij. Achteraf is het altijd makkelijk praten. Maar dit was nu toch wel de juiste film op het juiste moment op de juiste plaats.

In de herziening blijft dit een masterpiece. Het verhaal is simpel maar pionierend voor die tijd. En het is nadien nog 10.000 keer gekopieerd. Maar zelfs ondanks 50 jaar gewenning blijft het toch een briljant werk dat de navolgers doet verbleken. Het verhaal is dan wel simpel maar past volledig in de post-hippie, post-Manson sfeer en het trauma van Vietnam. En daarin verschilt het sowieso al met al die navolgers die een bepaald stukje van de sfeer in deze TCM nooit weten te capteren. Zeitgeist kan namelijk nooit gedupliceerd worden.

De white suburban kids moeten het loodje leggen in een fatalistische omgeving. De sterren staan slecht, blijkt al tijdens de trip in de auto wanneer de horoscoop wordt getrokken. En dan is er nog de inbreng van de madman/sjamaan die met bloed het lot bezegeld van het vijftal. Door middel van wat achteraf gezien een soort ritueel/vervloeking lijkt. Magie vs. beschaving. Het vijftal bevindt zich als het ware op een magisch landgoed, met voodoo-achtige stuff ook. Hun beschaving kan hier niet tegenop, en ook niet tegen de gekte van de uitwassen van diezelfde beschaving. Uitstekend verbeeld door Leatherface en zijn gedegenereerde familie.

Regie en fotografie zijn uitstekend. De settings zijn top. Acteurs zijn prima. Een low buget productie maar perfect voor wat het zijn moet. Verder wordt ook een versnelling hoger geschakeld dankzij de briljante editing. En dan heb ik het over enkele passages in het huis van Leatherface en de scène met het meisje aan tafel. Het lijkt wel Eisenstein. Dit in combinatie met de post-industriële dissonante soundtrack zijn we getuige van een staaltje pure nightmarish cinema.

Herziening van lang geleden. Prachtige over the top horror comedy met een aaneenschakeling van extravagante groovy scenes. Iets heel anders dan deel 1 en heeft dan ook geen enkele zin om het te vergelijken. Dit sluit wel aan bij andere films die Tobe Hooper in de eighties gemaakt heeft. Het deed me bijvoorbeeld meer denken aan The Fun House dan aan het klassieke (en low budget) eerste deel.

Dennis Hopper is geweldig als macho running joke die ongeveer elke verkeerde keuze maakt die er te maken valt. Caroline Williams is prima in de rol van radiomaakster die uitgroeit tot scream queen en heldin van het verhaal. Het finale shot is iconisch én ironisch. De hele film is redelijk ironisch trouwens. De tafelscene uit het eerste deel wordt deels gekopieerd maar dan gaat het gelukkig ook weer een heel andere kant uit, en zo blijft het een onvoorspelbaar geheel.

Prima soundtrack van Jerry Lambert en aangevuld met lekkere rock’n roll van toen. En wat gezegd over de indrukwekkende settings in het hol van Leatherface en zijn familie. TCM 1 was erg grimmig van toon terwijl in dit deel alle remmen losgaan. Leve de variatie en dan zeker als het goed uitdraait zoals in deze opvolger.

De credits voor productie en regie van deze film gaan volledig naar Ernst Lubitsch hoewel hij stierf tijdens het productieproces en de film (grotendeels) werd afgewerkt door zijn vriend Otto Preminger (met respect voor de stijl van Lubitsch).

Deze film krijgt meestal niet zo'n goeie kritieken maar ik vond hem zeer genietbaar. Weelderige productiesetting in technicolor, leuke muzikale nummers en voor mij gepaste humor. Deze film is beter dan zijn reputatie laat uitschijnen.

Prettige komedie/musical die het moet hebben van de verwarring rond persoonsverwisseling. Don Ameche geeft het beste van zichzelf in de rollen van baron Manuel Duarte en diens imitator Larry Martin. Daarnaast is het genieten van de performance van Alice Faye, schitterend in haar verschillende outfits. De grappen zijn leuk, timing is prima en het muzikale gedeelte is entertainend. Volstaat helemaal.

Prima documentaire over de eerste jaren van The Beatles die in het teken staan van Beatlemania wereldwijd. In die tijd toerden ze de wereld rond met live concerten tot hier een eind aan kwam in 1966. Live beelden worden afgewisseld met interviews met The Beatles en hun tijdgenoten. Hun verhaal is mij welbekend dus geen grote verrassingen. Niettemin blijft het indrukwekkend om te zien hoe het zich allemaal heeft ontwikkeld. En hoe basic de geluidsinstallaties in de jaren ‘60 waren. Dat is eigenlijk niet te geloven hoe simpel dat eruit zag - en steeds volledig overstemd door gillende meisjes.

Behalve enkele fragmenten nooit eerder volledig gezien. Ik herinner me wel dat er heel wat rond te doen was bij de release. En nu zoveel jaren later blij dat ik hem eindelijk gekeken heb. Ik kan er alleen maar positief over zijn. Scenario, regie, fotografie, vertolkingen, de humor, de spanning … het is allemaal super. De Thelma en Louise karakters zijn daarbij 100 % sympathiek en geloofwaardig. De mannen in het spel zijn verder elk op hun manier prima tegenwicht. En het einde is ook nog eens één van de beste eindes ooit in een film wat mij betreft. Mijn haren gingen ervan rechtstaan. Ja, het lichaam liegt niet. Ik kan dan ook helemaal begrijpen dat deze film bij het cultureel erfgoed van de USA wordt gerekend.

Alles wat je mag verwachten van een musical uit de golden age of Hollywood. Minstens één grote naam (Marilyn Monroe), composities van één der allergrootsten uit het jazz/entertainment tijdperk (Irving Berlin), massaspektakel on stage … Zelfs vind ik deze plot voor een musical goed uitgewerkt. Meestal is dat een moeilijk punt tussen alle nummers door maar hier vind ik het behoorlijk met deze mix van liefdes- en familiedrama. Marilyn Monroe is en was de grote ster van deze film. Ze is niet de beste zangeres noch de beste danseres maar wel behoorlijk sexy in wat ze doet. Haar totaalpakket voldoet meer dan prima. Donald O’Connor is voor mij degene die in deze film iets extra te bieden heeft. Niet zozeer als zanger maar wel met zijn dynamische dansact. Helaas heeft hij maar één keer de kans om zijn talent volledig te tonen (de scene nadat hij Monroe heeft gekust) al is hij ook prima in de act met Monroe en zijn filmzus Mitzi Gaynor. Wie wel veel aan bod komt is Ethel Merman. Technisch een goeie zangeres maar ze klinkt me helaas wat schel in de oren. Jammer. Verder is dit zoals gezegd een productie die ‘af’ is. Vermakelijk.

Heerlijk om George Raft en Humphrey Bogart aan het werk te zien als broers. Niet eens in de misdaadbranche maar als truckers die knokken voor hun bestaan. Daarmee kon deze film voor mij al niet meer stuk eigenlijk. Uiteindelijk speelt Bogart hier duidelijk de tweede viool. In die tijd was George Raft nog top of the bill maar het zou niet lang meer duren voor Bogart dat van hem overnam onder meer door een aantal verkeerde keuzes van Raft (zoals hier op het forum al aangehaald). En dit duo wordt dan ook nog aangevuld door de stralende Ann Sheridan en de altijd scherp ogende Ida Lupino.
Raoul Walsh slaagt erin om dit misdaaddrama op een degelijke manier neer te zetten en dat zonder tierlantijntjes. Vooral moet de film het hebben van heel leuke spitse dialogen - de invloed van screwball laat zich zeker gelden. Verder is ook de psychologische toestand van Ida Lupino naar het einde toe een thema, met insteek van een onderliggend vers trauma. Psychologie en spitse dialogen zijn toch twee elementen die nadien ook belangrijk zouden worden in de film noir. Dus niet heel verwonderlijk dat deze film - binnen de halve misdaadsetting - soms ook wel bij het genre wordt gerekend. Sommige wendingen in de film moeten met een korrel zout worden genomen, maar al met al is dit toch een entertainend werkje. Voor Warner Bros een typisch working class verhaal waarin de protagonisten zich opwerken op de sociale ladder.

Wat een debuut van Nicholas Ray. De film lijkt op alle vlakken zijn tijd vooruit en het geheim ligt, denk ik, in de toewijding van Ray en zijn producer Johnny Houseman. In die tijd zijn er talloze gangsterfilms gemaakt maar deze heeft toch wel een andere kwaliteit. Het heeft een rauwe authentieke kant die mijlenver van de Hollywood glamour lijkt te staan. Neem nu de verfilming enkele jaren eerder van The Postman Always Rings Twice. In principe handelt dat verhaal ook over everyday people maar daar mist het voor mij geloofwaardigheid wanneer een vamp als Lana Turner opduikt als dienster in het wegrestaurantje. In They Live By Night geen glamour maar acteurs die passen bij hun rol en niet dat men in omgekeerde richting tewerk gaat. Cathy O’Donnell en Farley Granger zijn perfect gecast in de rol van jonge zoekende mensen. Beiden stralen in deze film een soort kwetsbaarheid en oprechtheid uit die hun rol helemaal geloofwaardig maakt.

They Live By Night is gebaseerd op de novelle Thieves Like Us. De roman focust meer op de bende waar in de film de aandacht vooral op de prille relatie van O’Donnell en Granger gericht is. Ook het maatschappijkritische kantje van het boek is hier wat weggevijld. Om te beginnen met het wijzigen van de titel (het resultaat van een publiekspoll in die tijd). Het boek is goed op zijn manier, en de film mag dan wel afwijken maar vind ik evenzeer goed als een op zichzelf staand artistiek werk. En dat hebben we, naast het uitstekende scenario, uiteraard ook te danken aan de visie van Nicholas Ray. Zijn tijd vooruit gooit hij er bijvoorbeeld verschillende actieshots vanuit een helicopter tegenaan en verder bevat de film enkele shots waarin op adembenemende wijze met licht en schaduw wordt gespeeld. Een moment waarin vorm en inhoud in deze film noir perfect samenkomen is de eerste ontmoeting tussen O’Donnell en Granger: schitterende dialoog tussen (dan nog) twee vreemdelingen wiens confuse toestand op scherp wordt gezet door het spel van licht en schaduw.

They Live By Night wordt gezien worden als een film noir, wat het zeker is, en toch vind ik dat deze film ook iets in zich draagt dat het genre en het alledaagse Hollywoodcynisme overstijgt zonder te vervallen in sentimentaliteit.

Een man wordt ten onrechte beschuldigd van moord. Niet voor het eerst en niet voor het laatst het thema van een film. Hier geeft men er er een twist aan die ik nog niet eerder gezien had: de beschuldigde lijkt zich te transformeren naar een echt crimineel. Behoorlijk origineel voor een B-film. Helaas wordt het spelen met de morele randjes echter al snel terug opgeborgen, de titel van de film ten spijt.

Het is een film met redelijk wat actie en een achtervolging met snelle wagens. De regie van B-regisseur William C. Thomas is strak zonder tierlantijntjes, waarbij ik waardeer dat er aandacht besteed is aan belichting in noirmodus. Alleen vind ik het scenario hier en dat wat rammelen en ontbreekt het aan dat tikje chemie op het scherm, dat van sommige B-films pareltjes maakt.
Generieke acteerprestaties hier, en daar bovenop heeft men een generieke muziekscore geplakt. Het beste aan de film vind ik uiteindelijk de titel en de copyright die ondergebracht is bij een productiemaatschappij met de fiere naam Metropolis Productions.

Heerlijk escapisme uit de ouwe doos. Waarbij het gaat om één van de duurste films uit de jaren ‘20 en dat laat zich raden wanneer je deze bekijkt. Ik heb me de ogen uit de kop gekeken aan prachtige oriëntalistische decors, de kostumering en de special effects. Met een dun verhaaltje dat prima volstaat om de kijker door een wondere wereld te leiden die gebaseerd is op Duizend-en-één-nacht. Het Bagdad dat we hier te zien krijgen, heeft uiteraard niets vandoen met het reële Bagdad maar is de exquisite fantasie van Douglas Fairbanks die de rollen opneemt van producer, schrijver en hoofdrol in deze swashbuckler. De regie is in handen van Raoul Walsh die zijn job prima vervult, zij het dat er niet veel exposure voor hem overblijft omdat alle aandacht naar Fairbanks gaat.

Douglas Fairbanks is in zijn rol van dief van Bagdad een halve acrobaat mét afgetrainde blote bast en veel gesticuleer. Over dat laatste zijn wel al wat opmerkingen gemaakt op het forum, maar in elk geval zorgen zijn weidse gebaren ervoor dat hij niet helemaal oplost in de imposante decors. Prinses en love interest Julanne Johnston is - misschien wat teleurstellend - een vrij karakterloos en passief wezen dat vooral opvalt door de wijze waarop ze speelt met haar sluier. En ze wordt dan ook het hoekje ingespeeld door Anna May Wong als Mongoolse slavin, in weliswaar een dankbare rol inzake karakterzetting.

The Thief Of Bagdad is een ontspannende film voor alle leefijden met een mix van avontuur, vierstuiversromantiek, humor, spanning en esthetiek. Alleen diepgang vind je hier niet, maar dat behoort uiteraard niet tot het opzet. De gevechten met diverse prachtig gestileerde monsters, de inzet van een halve exotische dierentuin (kamelen, dromedarissen, tijgers, olifant, aap) en massa’s figuranten maken indruk op het netvlies, waardoor zelfs de grootste zuurpruim zich laat meevoeren op het vliegend tapijt dat The Thief Of Bagdad rijk is. En ook een pluim voor de magistrale score die Carl Davis enkele jaren geleden hiervoor gecomponeerd heeft. Maakt het helemaal klaar.

Misdaadfilm die zich afspeelt in de context van de koude oorlog en de obsessie voor atoomwapens. Zo zijn er natuurlijk veel maar deze onderscheidt zich door zijn vorm. Anderhalf uur lang dendert deze thriller door zonder dat er één woord gesproken wordt. Dichtbij komt de schreeuw van een vrouw (een verwijzing naar het expressionistische werk van Edvard Münch?) en het tandengeknars van Ray Milland, maar verder gaat het niet. Dit is cinema in zijn meest pure vorm en herinnert uiteraard aan het tijdperk van de stomme film. Met dat verschil dat men zich daar nog bediende van tussentitels om de dialoog gaande te houden. Niets van dat in deze film. De enige vorm van rechtstreekse communicatie die je hier uiteindelijk vindt, is enkele keren oogcontact. Een echte én geslaagde tour de force, voelt absoluut nooit geforceerd aan omwille van die ‘gimmick’. Wat je krijgt is een spannende thriller waarin de fundamentele paranoia en isolatie van de werelds acterende Ray Milland ondersteund wordt door de vorm. Moet niet onderdoen voor andere thrillers à la Hitchcock uit die tijd. Wel integendeel. De verhaallijn kent tussenclimaxen om dan uiteindelijk uit te monden in een grandioze finale op de top van the Empire State Building (Hitchcock had het niet beter kunnen bedenken). Het werkt hier ook omdat hij prachtig geschoten is, low angle shots wanneer het nodig is, pov’s, dolly cams, clair obscur belichting … film noir/expressionisme op hoog niveau. Ray Milland doet het zoals eerder gezegd, fantastisch in deze film. Ik had hem al hoog zitten en hier bewijst hij voor mij opnieuw wat voor een groot acteur hij is door hier louter met gelaatsuitdrukkingen zijn job te moeten doen. Heel veel scènes speelt hij solo en je moet het toch maar doen om dat zo boeiend te houden.

Als dit geen meesterwerk is, dan is het in elk geval een meesterlijk werk.

Heb eerst naar The Thing (1982) gekeken en nadien The Thing From Another World (1951). Technisch gezien kunnen we er niet omheen kijken dat The Thing gemaakt werd na 30 jaar technologische vooruitgang. Daarnaast hoefde John Carpenter geen rekening te houden met censuur in tegenstelling tot Howard Hawks. Voor de gore moet je dus alvast niet kijken naar TTFAW, al komt er in de film toch wel een afgehakte arm langs, wat in die tijd misschien al shockerend was. Niettemin en alles in acht genomen vind ik TTFAW een fijne productie, met een verrukkelijke Margaret Sheridan en typisch jaren vijftig sfeertje, met jazzy tunes in de recreatieruimte. Ook de score van Dimitri Tiomkin was zeer genietbaar, ook met gebruik van theremin, wat typisch was voor de science fiction van toen. Ik dacht eerst dat Tiomkin hierin beïnvloed was door Bernard Herrmann en zijn score voor The Day The Earth Stood Still (ook uit 1951) maar blijkbaar werd deze film pas nadien gereleased. Terwijl Herrmann voor het gebruik van de theremin toch dikwijls credits als trendsetter krijgt.

Ik meende met zekerheid een theremin op de soundtrack te herkennen, zoals het cliché dat ook wil bij SF-movies uit de jaren vijftig. Maar als je dan de technische fiche bekijkt, blijkt er geen theremin aan te pas te komen maar hebben de componisten een arrangement geschreven waarbij diverse instrumenten het effect van een theremin imiteren. Blijkbaar was of is de theremin een moeilijk te bespelen instrument en gaf men hier de voorkeur aan de perfecte imitatie. Het zegt, behalve de voor die tijd geavanceerde special effects, wel iets over de zorg die men besteedde aan de productie. Sommigen hier noemen het een B-film maar het is zeker veel meer dan dat.