Opinions

Een giallo uit het boekje. Te onthouden is de prima regie van Martino en de fotografie die het verhaal kundig en met spanning in beeld brengen. Het script is van Ernesto Gastaldi, één van de spilfiguren in het genre. Het is een verhaal zoals je van hem mag verwachten en weer eentje dat refereert naar Les Diaboliques, blueprint voor vele gialli. Verder goeie acteerprestaties waarbij de actrices ook mooi om zien zijn. Uiteindelijk vond ik het best een film met spannende momenten én het was entertainend. Dus missie geslaagd.

Prima giallo. Deze tapt uit het vaatje van Rosemary’s Baby met een satanische plot. Op locatie in Londen en omstreken - met typische Engelse landhuizen - draagt dat bij aan de creepy sfeer. Wat is waar en wat is niet waar. Als kijker wordt je meegezogen in de wereld van Edwige Fenech die meer dan eens op de rand van instorting staat. Ze ze haar rol prima neer. In het giallo genre voel ik meer geen dan wel empathie met de personages omdat het dikwijls op een afstandelijke manier wordt gespeeld. In deze film legt Edwige een sensitiviteit aan de dag die empathie toeliet met het personage. De rest van de cast doet het ook prima - in meer afstandelijke rollen, met oude bekenden als George Hilton en Susan Scott. De cameravoering en montage van Sergio Martino is inventief in het creëren van bewust wazige scenes. De muziek van Bruno Nicolai is top en zou een tweelingbroertje kunnen zijn van de Morricone soundtracks van die tijd (ze waren trouwens ook bevriend). Een zeer vervullende kijkbeurt en eentje om te herzien.

Een relatiedrama dat zich afspeelt aan het begin van de swingin' sixties tegen de achtergrond van de New York scene. Zoals aangehaald door andere kijkers draait het in deze film om dialoog, en dialoog. Toch heeft deze film mij weten te boeien door de wijze waarop Shirley MacLaine en Robert Mitchum hun karakters geloofwaardigheid weten te verschaffen. En vooral ook was ik geboeid door de manier waarop het verhaal in beeld werd gebracht door topregisseur Robert Wise en zijn rechterhand cinematograaf Ted McCord. Deze film kreeg een oscarnominatie voor beste B&W fotografie en dat is eraan te zien. Het spel met licht en schaduw, het nachtelijke stadsleven, low angle shots ... elementen uit film noir die in deze film meesterlijk beheerst en uitgespeeld worden. Ted McCord zou naderhand nog genomineerd worden voor zijn werk in The Sound Of Music, ook onder regie van Robert Wise, maar dat is een ander verhaal.

Deze film is weinig gekend, maar absoluut een kijkbeurt waard voor wie bereid is te duiken in het leven van twee zoekende mensen, met al hun oprechtheid en onzekerheden.

Toch wel een bijzondere mix van (sociaal) drama, zwarte komedie en een bescheiden snuif actie. Ook een film waarin James Stewart de hele tijd moppert. Dat houdt de conversatie met kompaan Richard Widmark in elk geval scherp. John Ford vond het script naar verluidt maar niks en gedroeg zich conform zijn reputatie op de set, maar toch heeft hij voor mij een mooi resultaat verkregen. Het hoofdthema van tot Comanche geassimileerde blanken vind ik uiteindelijk wel beklijvend gebracht, tot en met de lynchpartij die me kippenvel bezorgde. En dan telkens weer de humor die inbreekt in de film. Apart.

Wow. Redelijk zwaar op de hand liggend drama met een sterk op dreef zijnde Edward G. Robinson en Vivienne Osborne in de hoofdrollen. De kern van het verhaal deed me denken aan de film waarin Robinson een tiental jaren later ook de hoofdrol zou spelen, m.n. de klassieker Scarlet Street. Deze film handelt eveneens over een eerlijke, ietwat kleinburgerlijke man die zich in de luren laat leggen en verblinden door vrouwelijk schoon, wat uiteindelijk zijn ondergang wordt.
Het concept van deze film, wat al na vijf minuten kijken duidelijk wordt, vind ik redelijk briljant. Al had men het in chronologie van de handelingen nog beter kunnen toepassen (twee seconden slaat op de tijd tussen de elektrische shock die een terdoodveroordeelde op de 'chair' ontvangt, en het moment dat zijn brein sterft, de tijdspanne waarin de veroordeelde zijn leven voorbij ziet flitsen).
Het is duidelijk dat deze film gebaseerd is op een theaterstuk (Broadway) aangezien er voornamelijk gepraat wordt, en meestal gaat het om dialogen tussen diverse personages. Schitterend ook vond ik trouwens Guy Kibbee als de booker die af en toe komt binnenwaaien.

Regie en camerawerk zijn in goede handen bij Mervin Leroy en Sol Polito zonder daarom opvallend te zijn. Het theatrale script leent zich nu éénmaal minder tot hoogstandjes. Beste vondst: in de finale van de film wordt Robinson voor de rechter geplaatst en houdt hij voor zichzelf een eindpleidooi. Daarbij kijkt hij recht in de lens waardoor de kijker in de positie van de rechter wordt geplaatst. De kracht van film!

Verder bevat deze film een schat aan informatie over het dagelijkse leven begin jaren 30'. De joints waar illegaal gestookte drank werd aangeboden, in theepotten nota bene, het fenomeen taxi dancing, diverse verwijzingen naar het New York van toen ...

Een totaal vergeten film uit het pre code tijdperk, ook te zien aan het script, die me in positieve zin verbaasd heeft. Mij kon dit noirish drama boeien, vooral dankzij Edward G. Robinson die weet te overtuigen als anti-held in een moreel niemandsland.