Opinions

Begin jaren ‘80 regisseerde Patrick Le Bon deze politiethriller met neo-noir allure, waarmee hij in Vlaanderen zijn tijd vooruit was. De film wordt in eerste plaats gemaakt door het schitterende acteerspel van Marc Janssen als flik Zaman, daarin bijgestaan door de nog jonge Herbert Flack als Frank Callens in een klassieke buddyrelatie, waarbij Marc duidelijk zegt waar het op staat tegen zijn minder ervaren collega. Verder is de cast een who’s who van het toenmalige Vlaamse acteerkruim, wat begrijpelijk is aangezien in die tijd de Vlaamse speelfilms niet zo dik gezaaid waren als nu, en het blijkbaar om een aantrekkelijk project ging (ook rekening gehouden met alle partners en coproducenten).

Ik heb me vermaakt met deze politiefilm, was helemaal mee in het verhaal en scenario geschreven door Patrick Le Bon en Paul Koeck. Paul Koeck was eind jaren negentig mijn buurman, een erg sympathiek man, en ik wist wel dat hij toen werkte voor televisie, en auteur was in his own right. Maar had er geen idee van dat hij in de jaren ‘80 een viertal films als scenarist heeft gescoord, waaronder deze Zaman. Nadien zou hij met Le Bon nog samenwerken aan het Gaston en Leo kassucces Paniekzaaiers (1986) - MovieMeter.nl. Goed gedaan Paul!

Nog opvallend in de credits is de naam van Stijn Coninx - MovieMeter.nl als eerste regie-assistent die enkele jaren nadien zelf zijn stempel als regisseur zou drukken met enkele grote successen.

De smaakvolle electrosoundtrack werd gecomponeerd door François Glorieux die toen een internationale naam was in de (hedendaags klassieke) muziekwereld, al heb ik zeker ook genoten van de toevoeging van de eightiespop aan de klankband.

Als kind van de jaren ‘80 was deze film een trip down memory lane naar het Vlaanderen van die tijd, fascinerend toch. Duidelijk ook zijn de verwijzingen naar de economische depressie van toen, met berichten op de radio over werkloosheid e.d.

Ook niet vergeten dat we op dat moment volop in koude oorlog zitten. Het buitenlands booswicht van dienst (Kaplan gespeeld door Herman Gillis) blijkt afkomstig uit Italië, verder kon men het waarschijnlijk niet halen omwille van het Ijzeren Gordijn.

Visueel is Zaman een degelijk gemaakte film, niets uitzonderlijk, maar zeker ook niet saai te noemen, met bijwijlen dynamisch camerawerk en een prima tempo.

Zaman is een wat vergeten film uit een ander tijdperk, maar voor mij blijft hij helemaal overeind. Met dank aan Hollywood aan de Schelde (2018) - MovieMeter.nl om mij op het spoor van deze semi-klassieker te brengen.

Aangename verrassing dat deze sequel (voor mij dan toch) het origineel overtreft. Het is allemaal net wat geestiger dan in Zapped!. Heb me van begin tot eind vermaakt met het verhaaltje, de humor, de geslaagde romantiek. Leuke acteerprestaties en een heerlijke bijrol voor Linda Blair.

En de soundtrack is op het niveau van de eighties. Hiervan krijg je alleen maar een goed humeur.

Een van de vele tiener comedy's uit die tijd. Deze voegt naast de gebruikelijke platitudes een tikje sci fi toe wat leidt tot extra silliness. Bevat referenties aan Star Trek, Taxi Driver en The Exorcist. En Carrie met het Proms gedoe en de telekinese. Als je het allemaal met een stevige korrel zout neemt - nodig om dergelijke films te bekijken - staat dit garant voor een leuk stukje ontspanning. De soundtrack is natuurlijk helemaal upbeat eighties.

Het leven op een jongensschool ergens in Frankrijk begin jaren dertig. Met zijn erg korte speelduur is deze film volgestouwd met allerlei ideetjes en probeersels waar niet per se een samenhang in te ontwaren valt. De visuele uitwerking lijkt belangrijker dan een achterliggende logica. Vooral niet serieus te nemen scenario maar meer een inkijk op de ‘speelplaats’ van Jean Vigo. Op te merken is dat Belgisch avant-garde en documentaire cineast Henri Storck hier credits krijgt als medewerker.

In de school eisen absurde en anarchistische gebeurtenissen met korte tijdspanne de aandacht op, met een directeur die er helemaal over - of onder - gaat. Die voorliefde van Vigo voor anarchie is niet vreemd wanneer je even zijn bio doorneemt, met name hoe hij opgevoed is.

Eén scène in het bijzonder heeft mijn aandacht getrokken. In het begin van de film zien we de jongens van de school - de internen - slapen in de slaapzaal, waarbij de opzichter in een bed ligt, afgeschermd door gordijnen (zoals je soms in het ziekenhuis ziet), waarbij van buitenaf enkel zijn groteske schaduw te zien is. Een nagenoeg identieke setting zien we enkele decennia later in het horrorspektakel Suspiria (1977) , waar de directrice zich te slapen legt tussen de balletdanseressen van haar academie, en haar angstaanjagende schaduw zich aftekent op het gordijn. Kan toeval zijn maar mij lijkt het dat Argento zijn inspiratie uit deze Zéro de Conduite heeft gehaald en het effect heeft gemaximaliseerd. En om die reden vind ik dat Zéro de Conduite dan toch iets heeft bijgebracht dat de moeite waard is om te bekijken. Verder vind ik het maar een niemendalletje, al zal Vigo er ongetwijfeld plezier aan beleefd hebben om dit te kunnen maken.

Was me niet bekend maar wat een ontzettend leuke komedie is dit. Kolderesk, over the top … Qua thematiek ook echt een weerspiegeling van de tijdsgeest van eind jaren '70: opkomst van de milieubeweging en ook is er aandacht voor de plaats van de vrouw in huwelijk en samenleving. Gelukkig wordt die maatschappijkritische thematiek met een kwinkslag gebracht waardoor het allemaal prima verteerbaar is. De humor van het hele gebeuren komt op de eerste plaats. Louis de Funès en Annie Girardot zijn hier zeer complementair als filmkoppel.

Klucht in het plat Aantwaarps. Aangenaam om Gaston Berghmans de hoofdrol te zien vertolken in zijn debuutfilm, in zijn dan al zo herkenbare toffe stijl. Het was ook de eerste van vier films die hij met Edith Kiel zou maken, alsook de vier laatste uit Kiels’ carrière. Naast Berghmans zien we twee andere komische talenten aan het werk met Jef en Cois Cassiers, alias de Woodpeckers. De vrouwelijke hoofdrol is voor Frieda Linzi, ook in die jaren bekend als zangeres en presentatrice van de BRT.

Een Zonde Waard is een komedie waarin de relatie tussen Berghmans en Linzi centraal staat, in screwball stijl als het ware. Het scenario is prima uitgewerkt met voldoende toestanden en typetjes om de kijker te animeren. Ondanks de vrij lange speelduur van deze film heb ik me geen seconde verveeld, het tempo ligt dan ook hoog genoeg, met steeds sappige dialogen.

Het grootste deel van de film is in de studio opgenomen, maar er zijn toch ook wel wat buitenopnames, waarbij het ook genieten is van de wagens uit die tijd.

Edith Kiel levert een meer dan geslaagde komedie af, niet dat de tranen me over de wangen rollen, maar zeker amusant.