Opinions

Na Roma, Città Aperta (1945) - MovieMeter.nl is dit het tweede deel in de oorlogstrilogie van Roberto Rosselini. Paisa is een zogenaamde omnibus- of anthologiefilm, waarbij in dit geval zes van mekaar losstaande korte verhalen mekaar opvolgen. Deze episodes spelen zich allemaal af op het einde van de tweede wereldoorlog in Italië, in de context van de oprukkende geallieerde legers (Britten en Amerikanen). De zes korte verhalen portretteren een aantal individuen in buitengewone omstandigheden: soldaten van allerlei nationaliteit, burgers, geestelijken, verzetslui, mannen, vrouwen, kinderen. Dood en vernieling zijn een constante in deze film die zich afspeelt tussen het neo-realistische puin van de oorlog en de monumenten die Italië rijk is. En het lijkt me dat er daarbij af en toe gebruik gemaakt wordt van footage met echte oorlogsbeelden.
In de verhalen is er plaats voor zowel grootsheid als kleinmenselijkheid die mekaar broederlijk aanvullen. Eén enkele keer valt er zelfs humor te ontwaren, wanneer enkele Britse soldaten met hun eigen flegma de toerist lijken uit te hangen te midden van de frontlinie, en doodgemoedereerd de monumenten bestuderen. Maar dat is een uitzondering in het geheel, de laatste episode hakt er wat dat betreft nog eens hard op in wat betreft de genadeloosheid van de oorlog.

Als kijker voel je dat Paisa iets is dat moet verteld worden, de urgentie spat als het ware van het scherm. Als een sneltrein komen de episodes langs (elk ca. 25 m.), elk aan een prima tempo. Regie en fotografie van Roberto Rosselini en Otello Martelli lijken me daarbij voortreffelijk, opnieuw ondersteund door een score van Renzo Rosselini (broer van), die perfect gedoseerd is.

Wie van dit soort films houdt, kan ik ook Retour à la Vie (1949) - MovieMeter.nl aanbevelen, hoewel minder bekend, bevat deze ook enkele pareltjes.

Frank Sinatra heeft genoeg uitstraling om me een film lang te boeien. En hier is dat niet anders. Bovendien komt er met The Lady is a Tramp een echte jazz classic langs. En zijn tegenspeelsters Kim Novak en Rita Hayworth ook een soort bladzijden uit het Hollywood song book. Voor mij ontbreekt het wel volledig aan chemie tussen Sinatra en Novak. Hoe ze dat zo bekeken hebben in die tijd … dan doet Hayworth het een stukje beter al heeft ze sowieso een interessantere rol dan Novak. Verder is het wel genieten van San Francisco in de jaren ‘50. Best wel een entertainende film dus. En zeggen dat Kim Novak nog steeds onder ons is anno 2023.

Leuke komedie uit de oude Italiaanse doos. Ik had geen idee dat Vittorio De Sica behalve regisseur ook acteur was, en hij doet het hier schitterend als commandant van de politie. De grootste aandacht trekt evenwel Sophia Loren naar zich toe, wiens assets continu in de verf worden gezet. De aandachtige kijker merkt bijvoorbeeld op dat in de openingsscène haar jurkje nat is (van de visverkoop?) wat bepaalde contouren accentueert. Ook in die tijd wisten ze wel hoe een film te verkopen.

Het scenario is prima voor wat het zijn moet - met twee driehoeksrelaties als spil van het gebeuren. Naast de komische situaties heb ik bovenal genoten van de prachtige zichten op de baai van Napels. Goed dat deze film in kleur geschoten is.

De realisatie van deze productie heeft behoorlijk wat voeten in de aarde gehad maar uiteindelijk is het zeker niet slecht geland met deze cast en regisseur aan het roer. Van begin tot eind was ik geboeid door dit drama dat gekruid werd door allerlei dubbelzinnige relaties. Verder geen blingbling maar vooral degelijke acteerprestaties. Hoofdrollen Gregory Peck en Alida Valli doen het prima maar het geldt eigenlijk voor iedereen. Vooral keek ik in de rechtszaalscenes telkens uit naar de tussenkomsten van rechter Charles Laughton. Hoewel de nadruk ligt op dialoog heeft de meester toch ook zijn handtekening gezet met enkele mooie camerabewegingen en bepaalde fotografie.

Derde en laatste Elvisfilm die zich afspeelt op Hawaii. In deze fase van zijn carrière zie je er wel aan hoezeer het allemaal drijft op routine. Het verhaal ontwikkelt zich volgens de gekende formule met gekende elementen. Dit keer is de romantische affaire toch wel wat onderontwikkeld vind ik. Maar het grootste minpunt is de vocale bijdrage van kind actrice Donna Butterworth. Maar al met al valt er wel nog genoeg te genieten met het natuurlijke charisma van El, de locaties, enkele liedjes (je moet wel voor easy listening zijn) en gelukkig duurt het ook niet te lang. Routineus maar toch genoeg fun.

Een onwaarschijnlijk liefdes- en moordscenario dat erg aantrekkelijk wordt voorgesteld. De hoofdrollen zijn op de (mooie) lijven van Caroll Baker en Jean Sorel geschreven. Dat zijn nu eens 2 acteurs die stralen op het scherm. Zelfs als ze het telefoonboek zouden voorlezen, zou het nog steeds entertainend zijn. Verder is het vergapen aan de jet set lifestyle, snelle auto’s, waanzinnige uitzichten, mooie villa, enfin de hele Italiaanse giallo setting dus. Umberto Lenzi brengt het allemaal dynamisch in beeld met zijn kenmerkende zooms. Zoals in andere films met Baker en Sorel neemt het verhaal hier ook weer een lekker cynische wending. De vondst van het lichaam van de echtgenote doet in feite denken aan de finale van Au Plein Soleil waar zich een gelijkaardige zaak afspeelt.

100 % pulp en 100 % mee vermaakt.

Het verhaal van Les Parapluies speelt zich af in een zeer realistische setting in het stadje Cherbourg maar krijgt een droomachtige kwaliteit door het doordacht gebruik van felle kleuren, waarbij de kostumering van de personages ook steeds perfect complementair is met het decor. De film is van de eerste tot de laatste zin gezongen en op muziek gezet door Michel Legrand in zijn geheel eigen stijl. Een feest voor oog en oor dus, en zeker ook een pluim voor de regie van Jacques Demy die het niet nalaat om te gepaste tijde mooie shots rond te strooien. Elke acteur en actrice doet het prima. Al vormt Catherine Deneuve voor mij wel het charismatische lichtpunt in de film. Marc Michel vertolkt net als in Lola (1961) het personage van Roland Cassard, met enkele verwijzingen naar genoemde film, alsook een gelijkaardige situatie waarin hij terechtkomt met zijn bezoek aan een weduwe en haar dochter. Maar het is niet nodig om Lola gezien te hebben om Les Parapluies te vatten.

De verhaallijn betreft een klassiek liefdesverhaal, dat al eerder gedaan werd, maar toch weet te boeien omdat het des mensen is. Al moet je je als kijker wel in de tijdsgeest van toen verplaatsen. Een soort horrorelement in een film die verder lieflijk oogt, is het gegeven van de oorlog in Algerije waartoe meer dan een miljoen jonge Franse mannen werden opgeroepen eind jaren vijftig. Hoewel niet getoond is het een essentieel element binnen de verhaallijn, en afgaande op de commentaren in de bonus van de film was de oorlog in Algerije toch een soort nationaal trauma, iets dat leefde in Frankrijk, wat verwerkt werd in de film.

Volgens de info op wiki werden de stemmen van de acteurs gedubd in de ‘songs’ door professionele zangers en zangeressen. Mogen we er dan vanuit gaan dat niet de hele film gedubd is? Aangezien elk woord en elke zin min of meer gezongen wordt in de film. Is iemand hier beter van op de hoogte? Het gaat toch wel om een belangrijk element van de productie waarover met geen woord gerept wordt in de extra’s op de dvd, misschien omdat ze de magie van de acteurs intact willen laten.

In elk geval gaat Les Parapluies in de toekomst bij mij onvermijdelijk op repeat.

Toch weer enkele keren in een deuk gelegen met dit geniale duo. Stevig tempo van stommiteiten en uitschuivers. De scenes waarin ze onderduiken in een gemeenschap van zwarten geeft aan dat deze film werkelijk in een ander tijdperk met een ander soort samenleving gemaakt is. Is het trouwens toeval dat zowel bij de 'vrije' zwarten als bij de gevangenen (blanken) gezang wordt aangeheven? Interessante parallel en het is de vraag of dit op te vatten is als maatschappijkritiek. Uit de outtakes (extra's op de dvd) bleek dat er heel wat subplot weggeknipt is, o.m. een vrouw in nood wegens brand tijdens de gevangenenopstand en de strijd met de tijger werd ook erg ingekort. Sommige van die scenes vond ik erg grappig en het is een beetje de vraag waarom ze de finale versie niet haalden.

Als tienjarige vond ik dit soort films te gek. Misschien verkeerd dus om hier nog een keer naar terug te keren. Niettemin was het nog wel amusant. Slapstick, dwaze knokpartijen waarbij elke vuistslag vergezeld gaat van die typische synth drum … het duurde wel wat lang voor wat het verhaal uiteindelijk voorstelt.

Deze film kan ik niet genoeg prijzen. Afgaande op de titel had ik een romantisch filmpje verwacht maar niets is minder waar. De opening (in Califonië) maakt al meteen duidelijk waar het om gaat in deze film: het maken van een film. Het is begin jaren zestig, die exuberante jaren zestig, en in filmland is de Franse nouvelle vague in volle zwier. Een filmstroming die controverse opriep (en oproept) wat ook blijkt uit deze Paris When It Sizzles. Het is geen toeval dat de film zich afspeelt in Parijs. Natuurlijk is dat één van de meest favoriete (romantische) filmlocaties ooit maar in deze film is het zeker en vast ook functioneel als thuisbasis van de nouvelle vague generatie. Niet voor niets blijkt Audrey Hepburn (in de rol van copywriter) het vak geleerd te hebben bij een nouvelle vague regisseur met films die nergens over gaan (titels als ‘no dancing’ worden genoemd). Cruciaal is de uitspraak in de film dat het belangrijkste van een film zich afspeelt naast het scherm. In deze film is dat vrij letterlijk te nemen. Allerlei gimmicks passeren daarbij, zoals het terugspoelen van de film, alternatieve scenes … gedoe met mannen in regenjassen. Dat laatste is ook weer herkenbaar van de fixatie van nouvelle vague met de Amerikaanse film noir. Ik kon het niet helpen om hierbij aan de films van Godard te denken, één van de minst toegankelijke nouvelle vague regisseurs die hier fijn op de korrel leek te worden genomen. De zin en onzin van een script is namelijk een rode draad in de film, en laat het scenario nu niet altijd het belangrijkste onderdeel te zijn in de films van makers als Godard. Maar ook als je geen kennis hebt van de nouvelle vague is dit (voor mij) een zeer genietbare film. Evenzeer worden de typisch Hollywoodiaanse trekjes van film bespot (bepaalde dialooglijnen, filmtechnieken, het belang van bepaalde productiemedewerkers en bijrollen). Op een bepaald moment wordt het verwarrend wanneer de personages in de film in de film terechtkomen in een filmset. Er wordt voortdurend gespeeld met allerlei conventies, dus het is zeker een metafilm, in de beste Godard traditie. Maar géén nouvelle vague film is er anderzijds ooit in geslaagd om cameo’s van Frank Sinatra en Marlene Dietrich te versieren! Uiteindelijk is deze Paris When It Sizzles net zoals alle andere Hollywoodproducten van deze en andere tijden een strak gescript format die voldoet aan de regels van de kunst op het vlak van opbouw drama etc. De chaos die we hier zien, ook soms eigen aan bepaalde nouvelle vague films lijkt het, is façade want het gaat om gestructureerde chaos. Uiteindelijk wordt in de interactie tussen Holden en Hepburn de klassieke lijn van de liefdesrelatie aangehouden: ontmoeting - toenadering - afstoting - vereniging. Maar dit alles gaat gepaard met een heerlijke gekte, zoals je nog wel meer ziet in bepaalde sixtiesfilms. Ik was helemaal weg van deze film en voor mij was het dan ook verrassend dat deze toch een vrij lage waardering krijgt in de kritieken. Misschien is dat omdat het een film buiten categorie is. Nouvelle vague liefhebbers zullen de onderliggende prikjes misschien niet waarderen en er hun neus voor ophalen. Terwijl Audrey Hepburn liefhebbers meer zin hebben in een French Holiday dan in absurde meta-humor. Voor mij is het een ontdekking dat deze film effectief gemaakt kon worden in het toenmalige Hollywood. En ik heb er 100 % van genoten.

Jacques Demy en componist Michel Legrand hebben samen beslist enkele parels afgeleverd maar deze film bevindt zich wat mij betreft op de bodem van hun oeuvre. Geen magie, geen charme, geen spatje flair … Vlakke acteerprestaties en ongeloofwaardige relaties. Francis Huster doet zijn best maar zijn dwaas rood hoofdbandje doet er sowieso geen goed aan. Keiko Ito hebben ze er (als Japanse actrice) bijgehaald om de financiering van de film rond te krijgen, heb ik ergens gelezen. Als dat waar is, zal het me niet verbazen welke rol ze hier aangemeten krijgt. Haar relatie met Francis Huster, een soort John & Yoko relatie lijkt het wel, is heel bevreemdend in een op zich al bevreemdend verhaal.
Blijkbaar is de film een soort remake van Cocteau’s Orphée. De enkele goede ideeën die ik in de film zag, zijn dus hoogstwaarschijnlijk niet eens origineel. Het leven van popster Huster met de zogenaamde uitzinnige fans in de concertzaal komt vooral fake over. Tot tenenkrommend toe. Zo ook de scène waarin hij op het eind naar buiten wordt gedragen en dan uit het niets wordt vermoord. Idioot is ook de scène waarin hij poogt zichzelf te pletter te rijden om dan nadien in het ziekenhuis een beetje afstandelijke commentaar te krijgen van zijn entourage. De scènes in de hel met Jean Marais en de agenten geëquipeerd met jaren ‘80 desktops vind ik nog best vermakelijk, op camp af.
Helaas is ook de muziek van Michel Legrand zwak en ongeïnspireerd. Voor het eerst heb ik met deze film een werk gezien van het duo waarin de mayonaise niet pakt. Kan gebeuren. Volgende keer hopelijk beter.

Een giallo met alle elementen die je van een giallo verwacht. Whodunit, aantrekkelijke dames, suspense, typische soundtrack. Het zicht op Rome in de seventies krijg je er hier ook bij. Leuk verhaal en waar de film dan vooral goed scoort is de opbouw van de suspense wanneer de moordenaar aan het werk gaat. Suspense opbouw vraagt wel wat skills van het filmteam en is toch ook niet altijd aanwezig in andere giallo's.

Een half uur ver in de film had ik geen idee waarover dit ging. Heb me dan eerst even over de inhoud ingelezen waardoor het al iets beter ging. Al bleef het wel een erg warrige boel. Alsof je middenin het leven van enkele personages wordt gegooid, en hier en daar wat flarden opvangt zonder de clou mee te krijgen.

Voor Godard hoort dit werk bij zijn terugkeer naar cinema na een decennium van audiovisuele experimenten. En naar zijn normen levert hij hier filmisch toch een vrij conventioneel werk af, zij het dat de kijker niet bang moet zijn om te zwemmen. De film in de film is indrukwekkend in beeld gebracht, wat nog een keer het talent van Godard bewijst. Verder een cast die in die tijd tot de top van de Europese film behoorde en het zeker niet slecht doet. Maar door de warrig overkomende verhaallijn krijgen ze wat mij betreft niet de kans om grote indruk te maken.

Naderhand heb ik bij de dvd nog de commentaar van Godard kenner Colin Maccabe bekeken, wat wel verhelderend werkte. Onderliggend zou het, in dit verhaal over een prestigieus maar doelloos artfilmproject, gaan om een kritiek op de dwang van de esthetica in de kunsten. En wil Godard ons meegeven dat de esthetica in het alledaagse te vinden is. Zo heb ik toch begrepen. Hierdoor lijkt de film al wat meer hout te snijden, maar het is nu niet dat ik laaiend enthousiast ben als kijkstuk. Ironisch genoeg heb ik nog het meest genoten van de ‘film in de film’ scènes waarin de schilderwerken van de grote meesters uit het verleden (Rembrandt, Delacroix, …) tot leven worden gebracht voor de camera. Het is best wel mogelijk dat dit een film is die beter door wordt door hem meerdere malen te bekijken. En ik sluit zeker niet uit dat ik hem nog eens zal herbekijken.

2 uur lang meandert het verhaal langs af en toe mooie landschappen. Determinerend is zeker ook de mellow soundtrack gecomponeerd en uitgevoerd door Bob Dylan. Als het de bedoeling was om een werk af te leveren met weinig spanning - ondanks enkele actiescènes en potentieel spannende momenten - zijn ze daar uitstekend in geslaagd. Het lijkt misschien vooral de bedoeling geweest om een melancholisch sfeertje te geven - het einde van het Oude Westen weet je wel - en niet meer dan dat, met die nadrukkelijk softe mineure muziek.

James Coburn en Kris Kristofferson zijn waardige hoofdrollen. Wel grappig dat Billy The Kid in het echte leven spuuglelijk was volgens bepaalde bronnen, dus allesbehalve het evenbeeld van een sixties rockster zoals hier het geval is. Ook karakterieel komt hij er beter uit in de film.

De toegevoegde waarde van Bob Dylan als Elias is dan weer redelijk onbestaande, al tekent hij wel mee voor de leukste scène (waarin hij de teksten van bonen conserven afleest op bevel van Coburn). Zijn aanwezigheid - zelfs al zegt hij weinig - leidt vooral nodeloos af.

Het revisionisme gaat hier verder dan het neerzetten van een realistische kijk op het westen. De ene mythe wordt neergehaald maar een andere gecreëerd met dit soort films. Jammer dat het desondanks geen boeiende film oplevert.

Blij dat ik deze gezien heb. Wat een prestatie. Patser heeft een prima scenario met vaart, spanning en humor. Prachtig gefilmd met uiteraard de duidelijke verwijzingen naar de game-wereld, alsook talrijke expliciete referenties naar film: Scarface, Taxidriver, Paniekzaaiers, Seven komen langs.

Op vlak van taalgebruik in de film liep het aantal ‘f**kings’ en ‘motherf**kers’ dan weer zodanig hoog op dat ik spontaan moest denken aan Trainspotting, ook al omwille van het drugsthema en de choose life experience die duidelijk naar voren wordt gebracht. Ik begrijp de kritiek van sommigen hier op het forum die zich de vraag stellen of de continue schuttingtaal nodig is, maar wanneer dit anderzijds de ervaring is van de makers van de film, wie zijn wij dan om het anders te willen?

Het is een heftige film, maar toch ook weer tongue in cheek ondanks het drama dat zich afspeelt. Het script bevat ook nog eens maatschappijkritiek die op een subtiel hilarische manier - ja dat is mogelijk - gebracht wordt. Chapeau! En waarbij niets of niemand ontzien wordt, iedereen krijgt ervan langs in alle lagen van de samenleving, zowel de dealers als diegenen die graag hun lijntje snuiven.

De hoofdrollen worden heel overtuigend ingevuld door Matteo Simoni, Nora Gharib, Saïd Boumagzoughe, Junes Lazaar, Nabil Mallat en Werner Kolf.

Antwerpen wordt gebracht zoals je het nog niet gauw gezien hebt. In mijn ogen toch een moedige film, want geen makkelijk onderwerp, waarbij El Arbi en Fallah schitterend werk afleveren.

Het verhaal stelt 2 keer niets voor maar dat maakt niet uit. De kracht van de film zit hem in de reeks beelden die Fulci op het scherm tovert. Ik voelde het tot in mijn ingewanden. Qua opbouw doet het mij ook denken aan de vroege silent horrorfilms. Veel woorden zijn er niet nodig. Enkele pancartes hadden zelfs kunnen volstaan om de situatie te schetsen. Maar wat een prachtige gruwelscenes: zowel de gore als het camerawerk zijn uitmuntend. Ondersteund door een geweldige score van Fabio Frizzi met die kenmerkende vroege synths. Cinema op zijn best en naar mijn gevoel een soort meesterwerk in een alternatief universum.

Payment Deferred wordt omschreven als murder/mystery maar ik zie het eerder als een moorddrama. De plot is heel transparant. De kijker moet zich niet bezighouden met mysterie maar kan alle aandacht geven aan de handelingen van de personages.

Charles Laughton als kleinburgerlijke opportunistische bankklerk is GE-WEL-DIG. Hij speelt niet, hij IS het personage William Marble. Op heel naturelle wijze geeft hij uitdrukking aan een heel scala van emoties die Marble beroeren gedurende de gebeurtenissen. Wanneer je weet dat Charles Laughton dezelfde rol voordien ook speelde in Broadway hebben we die ervaring alvast als verklaring, maar als acteur moet je het ook nog steeds kunnen waarmaken natuurlijk. Ook Maureen O’Sullivan en Dorothy Peterson vond ik naturel spelen. Iets minder vond ik Verree Teasdale die, als verleidster van Laughton, nogal geaffecteerd overkwam (het leek me dat ze sprak met een druk op haar spreekstem). Maar dat is een detail. Het blijft een genot om naar deze film te kijken omwille van Charles Laughton. En niet te vergeten is er ook een aangename inbreng van een piepjonge Ray Milland.

De regie is in handen van Lothar Mendes (een Duits-Joodse émigré) die een goeie job verricht. Visueel niets uitzonderlijk maar alles in dienst van de acteurs en het verhaal. Cameraman van dienst is Merritt B. Gerstad die in hetzelfde jaar zou meewerken aan het beruchte Freaks.

Bijna zou ik zeggen dat de sfeer in deze film een beetje à la Hitchcock is, maar dat zou afbreuk doen aan de makers omdat ik deze film eigenlijk sterker vindt dan wat H. tot dan toe gepresteerd had in zijn carrière.

Ten onrechte een vergeten film.

Aardige B-film van PRC die volledig draait op het talent van Lee Tracy als flamboyante reporter zonder wiens hulp de politie het niet redt tegen de georganiseerde misdaad. Evelyn Brent ziet er verder goed uit op haar 47 en heeft één van de interessantere bijrollen.

Een film met veel dialoog, af en toe wat actie en ook valt er regelmatig flauwe humor te bespeuren. Het scenario zit goed in mekaar, met enkele twists.

De regie van Arthur Dreifuss blinkt uit in onopvallendheid. Hoewel hij van Duitse komaf is, valt er geen schaduw of low key belichting te bespeuren, de noir trein wordt hier volledig gemist. Eigenlijk lijkt dit studioproduct stilistisch meer aan te sluiten wat er in de jaren ‘30 werd geproduced, met de snel ratelende Tracy voorop, zij het op terugweg in zijn carrière. Het mag niet verbazen dat dit intussen een compleet vergeten film is.

Een hybride van drama en horror waarbij de horror zich in eerste plaats afspeelt binnen de psyche van Mia Goth. Dat zorgt voor een uitgebreide karaktertekening en warempel wordt er echt wel geacteerd. Dit is geen film voor liefhebbers van cheesy schlock.

Het valt ook op door mooie - haast te mooie - settings en een klassieke - drama - muziekscore. Tussendoor valt er dan ook nog een streepje humor en zelfs musical. De liefde van Ti West en Mia Goth voor de cinema zit er ook in verweven met het eerbetoon aan de vroege filmtoestanden.

Toch wel een bijzondere film binnen de verre nalatenschap van Psycho en The Texas Chainsaw Massacre.

Deze film betekende voor mij een kleine twintig jaar geleden de kennismaking met het werk van Jacques Demy. Intussen de vierde herziening denk ik en hij blijft zijn ongelooflijke charme behouden. Demy-Legrand-Deneuve bleek toch wel een gouden combinatie, ook in de voorgaande films. Intussen is me ook duidelijk geworden dat Demy voor deze film de artistieke mosterd heeft gehaald bij Cocteau’s La Belle et la Bête (1946) maar hij voegt er toch nog eigen ingrediënten aan toe waarvan humor en dubbelzinnigheid niet de minste zijn. Een klassieker voor jong en oud.

Simpel verhaal dat op boeiende wijze wordt uitgewerkt. Je voelt als kijker bijna mee met de ‘beproeving’ die Jean Desailly en Françoise Dorléac in Reims ondergaan, de moeite die Desailly moet doen om van de plakkerige organisator af te raken. Mooi in beeld gebracht, mooie score, prima dialogen. De perfecte overspelfilm wat mij betreft. Het einde vond ik redelijk bruut, maar naar het schijnt is deze film toch gebaseerd op ware gebeurtenissen.

Het overbekende verhaal van Jozef De Veuster alias Pater Damiaan en zijn levenswerk in de melaatsenkolonie van Molokai eind 19e eeuw. De film lijdt aan een euvel waar wel meer biopics aan lijden: je krijgt een zicht op de belangrijke gebeurtenissen in het leven van het hoofdfiguur maar het ontbreekt aan een spanningsboog. Jawel er waren conflictsituaties in het leven van Pater Damiaan maar deze worden in de film op een drafje afgehandeld wegens wat ik zou omschrijven als de drukke agenda van Pater Damiaan. Een voorbeeld van een gemiste kans is het moment dat Jozef De Veuster beslist om missionaris te worden op Molokai. Daarmee bezegelt hij zijn eigen lot maar in de film wordt er nauwelijks ingegaan op dit moment met potentieel drama. Pater Damiaan komt naar voren als een bovenmenselijk figuur, wat hij in zekere zin ook is, maar omdat nooit een keer een moment van twijfel of zwakte wordt belicht, is het moeilijk om als kijker connectie te maken. Dit moet wel een film zijn die de volledige goedkeuring van de Katholieke Kerk gekregen heeft. De dialogen geven trouwens blijk van veel paternalisme, weinig verrassend misschien, en dat komt misschien wel overeen met hoe de werkelijkheid toen was.

Visueel vind ik het een niet onverdienstelijke film. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat er invloeden uit de film noir aanwezig zijn. Vooreerst bevat de film enkele shots waarin prachtig gespeeld wordt met clair obscur, alsook wordt het verhaal grotendeels verteld vanuit een flashback van het hoofdpersonage. Ook de eindsequentie is indrukwekkend, een sterk einde is natuurlijk altijd positief. De film werd geregisseerd door Henri Schneider maar op te merken zijn de hand- en spandiensten die Henri Storck leverde als scenarist, bij mise-en-scène en montage.

Redelijk zwak filmpje dat het vooral moest hebben van de populariteit van Bing Crosby. Voor subtiliteit moet je hier alvast niet zijn. De karaktertekeningen zijn zo zwartwit als de film zelf en het verhaal bevat enkele ongeloofwaardige twists. Zoals het moment dat ‘nobody’ Bing met een vingerknip het hele circus tot een liefdadigheidsactie voor het weeshuis weet te bewegen. Gelukkig hebben we wel nog Louis Armstrong in de film (op aandringen van Bing Crosby want een zwart acteur in een A-productie was niet evident in die tijd). Zijn muzikale tongue in cheek performance steekt er bovenuit, terwijl de sequentie in ‘Haunted Cafe’ ook tot het beste van de film hoort. Ik vroeg me daarbij af of Tim Burton zich hierdoor ooit heeft laten inspireren qua sfeer en ideeën. Verder hebben we natuurlijk ook Bing Crosby die liedjes mag zingen, waarvan de titelsong het nadien tot een standard zou schoppen. Dat is ook de kern van zijn films; het promoten van zijn liedjes en ondersteunen van zijn megapopulariteit in die tijd.

De hoofdrol in deze film is uiteraard voor Jean Gabin, maar net als de stad dikwijls een soort ‘personage’ is in de latere film noir, geldt dat hier voor de casbah van Algiers waar het verhaal zich grotendeels afspeelt. De film start dan ook prachtig met een panoramisch zicht op de wirwar van straatjes, terrassen, en haar bewoners, lijkt aldus een veelkoppig monster. Het is goed dat men daarmee de film gestart is, want de kijker moet overtuigd worden dat het voor de lokale politie écht onbegonnen werk is om Jean Gabin te arresteren in dat labyrinth. Al bleef ik tijdens de film denken dat ze toch meer hadden kunnen doen dan de scenaristen laten uitschijnen.

Maar dit terzijde is het een aangenaam kijkstuk, voorloper van Casablanca, badend in een exotische en mysterieuze sfeer (ook met dank aan de muziekscore), debet aan het koloniale tijdperk waarin de film gemaakt is. Jean Gabin is een geromantiseerde crimineel die in de vangnetten van een femme fatale terechtkomt - weer een overeenkomst met latere noir - met wie hij zijn liefde voor Parijs gemeen heeft. Die liefde voor Parijs wordt erg in de verf gezet en draagt bij aan het beeld van een Jean Gabin in ballingschap in een - zo wordt het toch voorgesteld - stinkende casbah en ver van zijn mythische Parijs/thuis.

Pépé Le Moko is een film met veel gepraat en minder actie dan je zou verwachten, maar het blijft boeiend dankzij overwegend uitstekende prestaties van de cast. Jean Gabin als Pépé is outstanding, die naturel, maar ook zijn boevenbende doet het goed, evenals femme fatale Mireille Balin. Inspecteur Lucas Gridoux bezondigde zich in mijn ogen wel wat aan overacting, maar dat is een detail in het geheel.

Het moment dat Jean Gabin in zingen uitbarst - en de hele casbah in ritme meebeweegt - kan voor een hedendaagse kijker als een stijlbreuk in de film overkomen, maar toen dacht men daar in esthetische termen duidelijk anders over. Zie ook hoe men het in die tijd op gelijkaardige wijze in Hollywood aanpakte.

Schitterende regie van Julien Duvivier met bijwijlen expressionistische belichting, gebruik van close-ups en (wat ik noem) slimme montage. Het gebruik van de locatie vormt daarbij een grote meerwaarde.

Om het met The Clash te zeggen: rock the casbah!

Dit is een prima exemplaar van het giallo genre. Mooie dames, seventies tijdsgeest, moordenaar met handschoenen (bruine deze keer), afstandelijk acteren, complex gemaakte plot. De openingsscène zal Brian de Palma misschien geïnspireerd hebben voor zijn Dressed to Kill.
Cast en crew zijn allen bekenden in het genre. Het script is van Ernesto Gastaldi en dan weet je meteen dat je goed zit want hij is één van de besten. De muziek is van Bruno Nicolai, vriend van Morricone en klinkt ook wat als hem (zonder zijn eigen talent tekort te willen doen). Edwige Feniche in de hoofdrol doet het perfect in haar gevaarlijke omgeving. De vrouwen in die films zijn dan wel niet de vrouwen die je in de films van vandaag ziet. Ze zijn allen wat meer slachtoffer en moeten dikwijls beschermd of gered worden door een man. Voor wie kennis wil maken met het giallo genre is deze hier alvast een leuke entry.

Enkel de scènes met de vrachtwagen kon ik me hiervan nog vaag herinneren, dus tijd voor een herziening. Naar huidige normen ligt het tempo misschien redelijk laag maar de film is dan ook gemaakt in de tijd dat het de gemiddelde aandachtsboog heel wat hoger lag. Er wordt tijd genomen voor opbouw verhaal en ook de karakters krijgen aandacht. Het gedoe met de droomzombie werkt wel wat op de lachspieren en daarmee is er dus ook ruimte voor comic relief. Verder is het eerste uur vooral drama om zich dan nadien helemaal in horror te ontplooien. Dat levert enkele spannende momenten op.

Erg leuk is de cameo van master of horror Stephen King. Verder hebben we The Ramones op de soundtrack. Charmant! Joey Ramone zingt “I don’t wanna be buried on a pet sematary” op de eindcredits. Intussen is zijn wens en die van de andere Ramones helaas al uitgekomen. Zo snel kan het gaan.

Deze heb ik bekeken bij een vader-dochters momentje. Dat was meteen het beste van de film die ik zelf maar middelmatig vind. Nog net voldoende entertainend maar niet om naar huis over te schrijven. Ik heb het origineel gezien en dan heb ik eigenlijk geen zin in dit soort behandeling van het King verhaal. De finale beviel me maar matig. Als je een typische zombiefilm wil maken, doet het dan ook maar blijf met je fikken van het King verhaal. Los daarvan vond ik het einde dan weer cool.

De film waarin Godard en de camera verliefd werden op Anna Karina in de rol van Veronica (aldus de filmhistoricus Colin Maccabe in zijn introductie bij de dvd). En wie kan hen ongelijk geven?

De film werd geschoten in 1960 maar werd pas drie jaar later uitgebracht na tegenwerking van de Franse regering omwille van de heikele context waarin het verhaal van geheim agent Michel Subor zich situeert: de onafhankelijkheidsoorlog van Algerije eind jaren ‘50. Michel Subor behoort tot het rechtse kamp dat Algerije als onderdeel van Frankrijk wil behouden maar worstelt met zijn job - een mens zou voor minder - die eruit bestaat politieke tegenstanders het loodje te laten leggen. Hij heeft moeite met zijn collega’s en intussen woedt er een keiharde ondergrondse oorlog met Arabische geheim agenten in Europa.

De film speelt zich af in Genève - was voor Godard ook een manier om kosten te drukken - en geeft zicht op mooie locaties en die mooi gestileerde auto’s in het straatbeeld van toen. Zoals het Godard betaamt wordt een losse filmstijl gehanteerd die erg bijdraagt aan een realistische toets. Le Petit Soldat lijkt zijn tijd erg vooruit wanneer je dat vergelijkt met andere films van toen. Het scenario is eenvoudig maar doeltreffend in het kat-en-muisspel waarin Michel Subor verwikkeld is. De voice-over van Michel Subor draagt bij aan een noir gevoel, maar in tegenstelling tot de cleane Amerikaanse voorgangers ben je als kijker getuige van situaties die mijlenver staan van wat het publiek tot dan toe gewend was in spionagefilms - en dan heb ik het over marteltoestanden (al zijn deze niet gruwelijk te noemen naar huidige filmnormen). De ‘banaliteit’ van het martelen in een alledaags appartement wordt hier trouwens mooi in beeld gebracht.

Conclusie. Le Petit Soldat is een grimmige bijwijlen cynische film die als geen andere Franse film uit die tijd aansluit bij wat de politieke realiteit was van Frankrijk eind jaren ‘50. De visuele stijl zorgt voor een docu-gevoel en het is genieten van authentieke acteerprestaties. En Godard bewijst aan het begin van zijn carrière dat hij het lef heeft zich op gevoelig politiek terrein te begeven, met een betrekkelijk eenvoudig scenario dat evenwel een existentiële laag bevat. Zeker een film om te herbekijken, al was het maar omwille van de monoloog die Michel Subor op het eind afsteekt en waar wel wat te interpreteren valt. Voor mij is het pas mijn derde Godard maar het lijkt me wel dat liefhebbers van À Bout de Souffle (1960) zich ook deze film graag soldaat zullen maken.

Het is duidelijk dat dit (stomme) filmpje dateert uit de begintijd van de film, waar er nogal wat ruimte was om te experimenteren. Het scenario - waarbij een door honger en kou gedreven straatverkoopster tot hallucinaties wordt gedreven - geeft Renoir de mogelijkheid om allerlei visuals uit zijn mouw te schudden. Bij momenten denk je even in een Lewis Carollachtige omgeving beland te zijn maar de ondertoon is hier wel héél donker, met een gitzwart - zij het poëtisch - einde. Misschien bevat deze film intrinsiek ook wel kritiek op de verhoudingen tussen arm en rijk die op dat moment heel uitgesproken waren in de westerse samenleving.
Fijn om een keer gezien te hebben.

Tegenwoordig vooral bekend als de doorbraakfilm van Humphrey Bogart, is Petrified Forest in hoofdzaak het liefdesverhaal van Bette Davis en Leslie Howard. Tijdens de film had ik een ‘stagey’ gevoel wat me uiteindelijk niet bedrogen heeft. In de ‘making of’ bij de dvd kwam ik te weten - en zoals reeds vermeld op het forum - dat het gaat om een adaptatie van het gelijknamige toneelstuk uit 1935 van Robert E. Sherwood, waarin Bogart en Howard ook al hun rol speelden. De hele film speelt zich dan ook hoofdzakelijk af binnen de vier muren van het restaurant, bezit van de familie van opdienster Davis, waar voornamelijk gepraat wordt, en in minder mate geweld gepleegd. De setting in de woestijn – gefilmd op locatie bij Red Rock Canyon - draagt bij aan de desolate en ook wat surrealistische sfeer die over de film hangt.

Humphrey Bogart is echt knap - zij het wat ééndimensionaal - als gangster Duke Mantee, met maniertjes gebaseerd op real life gangster John Dillinger die toen nogal in de belangstelling stond. Ook de rest van de cast doet het prima, met Bette Davis, Leslie Howard en Charley Grapewin die als opa voor een grappige noot zorgt. En toch heel stijlvol hoe Leslie Howard als berooide schrijver in maatpak door de woestijn struint

Visueel is de film mooi vormgegeven door regisseur Archie Mayo en cameraman Sol Polito. Het is een product van Warner Bros. die sowieso wel meer de donkere kant opzocht met haar jaren ’30 gangsterfilms. Volgens de ‘making of’ had productiehoofd Hal Wallis een belangrijke stem in de look van deze en andere films, waarbij hij stond op meer schaduw en minder licht voor een gritty benadering. Reden waarom dit soort films wordt beschouwd als proto-noir.

Al met al geen slechte film. Evenwel vond ik de kern van het verhaal enigszins überromantisch en daardoor niet zo geloofwaardig, wat uiteraard een heel persoonlijke mening is. Voor liefhebbers van classic Hollywood kan deze film niettemin absoluut aangeraden worden. Leuk stukje entertainment.