Opinions

Een ijzersterke Jean Gabin in de rol van een gedeserteerd soldaat die tracht te ontsnappen uit een uitzichtloos bestaan, met de troosteloze dokken van Le Havre als ultieme expressie van zijn innerlijke toestand. Ook de andere personages bevinden zich in variërende troosteloze toestanden. Keuze uit vijftig tinten grijs.
Edouard Delmont is heerlijk als discrete eigenaar van Panama, een krotachtig cafeetje, zwelgend in nostalgie naar het echte Panama. Pierre Brasseur is ook goed in zijn rol van kleine, gefrustreerde crimineel. Michel Simon mag weer een oude viezerik spelen (zoals in La Chienne) en Michèle Morgan doet me qua outfit en looks heel hard denken aan Michèle (en dan ook nog eens de echte naam) uit de jaren ‘80 serie Allo âllo - waarschijnlijk ligt hier de inspiratie.

Keigoed script dat zich ontwikkelt aan een prima tempo. Mooie vondst om de straathond als symbolisch nevenpersonage in de film te smokkelen. Hartverscheurend om hem in het laatste shot eenzaam de nacht te zien inlopen, in de richting vanwaar Jean Gabin gekomen was, bij begin van de film.
De film en haar dialogen stralen een gevoel van existentiële eenzaamheid uit. Iedereen is op zoek naar iets - zou het een vorm van liefde kunnen zijn - maar blijkt het moeilijk of niet te vinden.

Prachtig gefilmd door regisseur Marcel Carné en cameraman Eugen Schüfftan (die het vak leerde bij Fritz Lang) met voor die tijd interessante camerabewegingen, optimaal gebruik van clair-obscur en (spaarzame) close-ups.

Le Quai Des Brumes wordt beschouwd als één van de eerste film noirs, maar is in feite onderdeel van het poëtisch realisme dat in de jaren ‘30 opkwam in Frankrijk. Omdat het gaat om een Franse film zie je hier zaken die je nadien nooit te zien krijgt in de Amerikaanse film noir omwille van de Hay Code. In Hollywood zou de bedscène van Jean en Michèle gewoonweg niet mogelijk zijn omdat de personages niet getrouwd zijn. Evenmin voelen de Franse cineasten zich verplicht om er nog snel een happy end aan te plakken in de laatste 5 minuten van de film.

Le Quai Des Brumes zag ik in eerste instantie als een noir bijgerechtje, maar is nu opgewaardeerd tot een hoofdgerecht dat me hongerig maakt naar nog meer van de Franse keuken.

De vierde Clouzot die ik momenteel achter de kiezen heb en hij heeft me nog niet teleurgesteld. Stevige plot en goede acteerprestaties, vormgegeven met prachtige schaduwrijke fotografie die perfect aansluit bij de film noir uit die tijd. Na L'Assassin habite au 21' was dit de tweede verfilming van Clouzot van een misdaadverhaal van de Belgische (Waalse auteur) Stanislas-André Steeman. Deze auteur is buiten Belgische landsgrenzen heel wat minder bekend dan de legendarische misdaadauteur George Simenon (Maigret) maar niettemin lijken ze uit hetzelfde vaatje te tappen, het waren ook tijdgenoten, met onder meer deze Franse classic als resultaat.

De film begint zeker veelbelovend met een uitgangspunt van twee zussen die herenigd worden na het overlijden van hun ouders. Maar het verhaal bevat voor mij te veel ongeloofwaardigheden om goed te zijn. Oudere films probeer ik sowieso wel te bekijken met de ogen van toen, maar ook dat helpt in dit geval niet. Nadat Denise een zelfmoordpoging onderneemt omwille van de verkrachting, wil haar zus Thérèse de verkrachter dwingen te trouwen met Denise. Dat vind ik echt een problematisch en ongeloofwaardig ding. Ook hoe de ternauwernood geredde en getraumatiseerde Denise daarin meegaat alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Nee, dit geloof ik niet. Thérèse is mij verder veel te masochistisch qua attitude, zelfs al komt ze uit een klooster. En dan is er nog het einde waarin Max op een heel lompe manier onder een trein terechtkomt en sterft. Niet te geloven.

Nochtans was deze film van Melville een commercieel succes dat hem in staat stelde om zijn onafhankelijke cinema verder uit te bouwen. Deze Quand Tu Liras Cette Lettre was dan wel geen zelfgeschreven film maar had een scenario van Jacques Deval.

Wat de film nog de moeite waard maakt is het visuele aspect. De scene tussen Max en Thérèse aan zee in tegenlicht is heel mooi en passend bijvoorbeeld. De setting van het mondaine Cannes draagt bij aan de broeierige sfeer die ook ondersteund wordt door een nevenintrige (het verleiden van de rijke dame) die ik trouwens interessanter vind dan de hoofdplot.

Classic Britse SF. Voor liefhebbers is dit natuurlijk geweldig. Deze vind ik zelfs misschien nog iets beter dan de voorganger. De verhaallijn verloopt spannend een heeft een prima climax. De creepy sfeer wordt in de hand gewerkt door de b&w fotografie, de Shell plant als locatie, de muziek van James Bernard … En natuurlijk de goeie acteerprestaties. Brian Donlevy is eigenlijk een onaangenaam man en dat draagt bij aan de sinistere ontmenselijkte sfeer. Vera Day krijgt hier één van haar eerste belangrijke rollen als het mooie meisje van dienst.

Met deze film zette Hammer zich definitief op de kaart. Het was een herwerking van een zesdelige tv-serie van de BBC al ging het heel wat verder dan de serie. Vandaar ook de X rating waarmee lustig gekoketteerd werd bij de promotie ( en dus in de titel van de film). Het soort marketing dat ze bij Hammer ook zouden toepassen bij de opvolger X The Unknown.

Voor mij een herziening en het is nog beter dan ik mij meende te herinneren. Van begin tot eind heeft het een stevig tempo waar Brian Donlevy als Prof. Quatermass doorheen dendert. Hij komt erg antipathiek en narcistisch over: Je kan er moeilijk sympathie voor hebben. Het verhaal weerspiegelt verder de actualiteit van toen met de concurrentiestrijd tussen de grote naties om de ruimte te veroveren. De angst voor het onbekende moet dan ook niet ver gezocht worden, figuurlijk dan, want de ruimte is natuurlijk een heel eind weg.

Dit is klassieke science fiction. Een degelijke productie die er bovendien in slaagt nergens knullig over te komen. Dit is geen camp. De practical effects houden goed stand. Op een groot scherm in de jaren ‘50 moet dit een fijne kijkervaring geweest zijn.

Quatorze Juillet is Inmiddels de vierde geluidsfilm van Clair: een romantische komedie met weer heel wat muziek, maar voldoende gedoseerd. Samen met cinematograaf Georges Périnal staat Clair garant voor mooie shots en vlotte sequenties. Behalve Périnal zien we ook in de cast vertrouwde gezichten uit eerdere Clairfilms opduiken; Annabella en Raymond Cordy. Puik scenario en puik geacteerd. Zoals pipo aangeeft lijkt deze film qua plot op Sous Les Toits De Paris maar die vind ik persoonlijk (als Clairs’ debuut in de geluidsfilm) minder goed uitgewerkt. Qua sfeer is Quatorze Juillet verder helemaal niet zo uitbundig als de geweldige opvolgers Le Million en A Nous La Liberté, maar het lijkt me ook wel normaal dat Clair niet steeds hetzelfde register opentrekt. Niettemin vinden we ook in Quatorze Juillet de verfijnde humor en sporadisch absurde toestanden terug die ik enorm heb leren appreciëren aan de enkele films van Clair die ik nu gezien heb.

Goeie wraakfilm op zijn Frans. Eentje met veel overspel en meer dan genoeg dialoog. Ook een tijdcapsule naar hoe het leven er eind jaren ‘60 gemiddeld uitzag. Al is dat natuurlijk op zich geen verdienste. Goeie acteerprestaties en een goeie plot die op het verkeerde been weet te zetten. Variatie op vlak van locaties met mooi camerawerk. Zeer geslaagde film.

Redelijk gecompliceerde spionagefilm waarin George Sanders de rol opneemt van een booswicht die zich verrijkt met een zwendel in vervalste manuscripten. Voor mij is hij met zijn kalme voorkomen en psycho-analytische praatjes het ankerpunt van de film. Richard Denning is detective van dienst en bevindt zich moreel gezien gezien schommelend tussen femme fatale Gail Patrick en de rechtschapen bibliotheekbediende Lynne Roberts. Ook de nazi’s komen hier langs en krijgen natuurlijk dik op hun kop.

Nagenoeg de hele film speelt zich af in een half verduisterde bibliotheek - wat de hilarische titel van de film verklaart - waarbij de inbreng van gewaardeerd cameraman Joe MacDonald een meerwaarde betekent wat betreft de mooie plaatjes die langskomen. Regie is in handen van John Larkin wiens credits als regisseur beperkt blijven tot drie films. Daarmee heb ik Intussen nu toch 2/3e van zijn oeuvre bekeken en mag me stilaan een Larkin 'kenner' noemen? Deze stille moordfilm vind ik alvast een tikje beter dan zijn andere werk Circumstantial Evidence (1945) . De sfeer zit hier goed, de acteurs doen hun ding, en de schaduwen zijn langer.