Opinions

Ijzingwekkende film. Begin jaren negentig voor het eerst enkele fragmenten van gezien. Toen al viel mij het zware onderwerp en bijhorende donkere mood op. En de knappe suggestieve beeldtaal van Fritz Lang. Het was ook mijn eerste kennismaking met Peter Lorre en sindsdien ben ik hem ook altijd blijven vereenzelvigen met M. Enkele jaren geleden dan voor het eerst de film helemaal kunnen bekijken en nu ben ik toe aan mijn tweede kijkbeurt.

Ik blijf het een ongelooflijk krachtige film vinden. De gruwel van een kind dat verdwijnt en een stad in paranoia stort, wordt op haast klinische wijze weergegeven door het oog van Fritz Lang. Echt een topvakman die duidelijk gegrond is in het silent tijdperk, dat hij zelf mee vorm gegeven heeft. In deze film wordt heel veel louter visueel verteld, wat artistiek mooi is en tegelijk bijna een docu gevoel geeft. Dat laatste wordt onderstreept door het ontbreken van een soundtrack (zoals dikwijls het geval bij vroege talkies). Alle geluid in de film gaat om dialogen en omgevingsgeluiden, zoals op het forum reeds aangegeven. Nog even vermelden dat cameraman van dienst Fritz Arno Wagner is, die in de jaren '20 aan talloze Duitse expressionistische klassiekers heeft meegewerkt. Ere wie ere toekomt.

Het script, geschreven door Fritz Lang en diens toenmalige echtgenote Thea Von Harbau, bevat verschillende lagen. De horror van een kindermoordenaar is treffend gebracht, naast het ironische verbond tussen de beide kanten van de wet. Het einde van de film is weergaloos - de veroordeling van Lorre door het misdaadsyndicaat - en bevat op zijn beurt diverse lagen waaronder het blootleggen van ongerijmdheden in het gevestigde rechtssysteem en een reflectie over geestesziekte. In het allerlaatste shot van de film wordt nog eens appèl gedaan op de plicht van de kijker (als ouder). Dus zeker ook een film met een boodschap.

Voor mij is dit één van de strafste films van de jaren dertig, zowel visueel (die dolly shots en kikvorsperspectieven) als inhoudelijk, met een Peter Lorre die de rol van zijn leven speelt. 
En een straffe film tout court waarvan de stevige speelduur geen minuut te lang aanvoelt.

Ik ben al een tijdje bezig met het opscharrelen van Franse films/klassiekers. Deze heb ik gekozen omdat het past in het seizoen met een plot die draait rond Kerstavond. Voor deze film moet je wel je bril opzetten van het tijdvak waarin hij gemaakt is. Het katholieke personage dat uitstekend vertolkt wordt door Trintignant is vandaag allesbehalve doorsnee. De kerken in Frankrijk en West-Europa zijn intussen ook helemaal leeggelopen. Maar soit. Los daarvan is de aanloop van de film ook erg intellectueel op vlak van de filosofische dialogen. Kopje bijhouden. En dan vroeg ik me nadien toch af wat de conversaties over Pascal hebben bijgebracht. Voor mij had hier gerust in geknipt mogen worden. De eerste drie kwartier vragen dus wel wat doorzettingsvermogen maar nadien volgt alsnog de beloning met de plot rond de intrigerende driehoeksverhouding en verrassende twists.

Godard was fan van film noir en dat blijkt hier nog maar eens met deze noirpastiche waarin Anna Karina de show steelt, in trenchcoat als de typische noirheld - zij het een vrouw - en niet verlegen om haar pistool te gebruiken. Het scenario is erg warrig en zou geïnspireerd zijn door The Big Sleep, al zijn er nooit rechten betaald op dit verhaal (van Raymond Chandler). The Big Sleep is inderdaad een ingewikkelde kwestie, en in deze Made In USA worden daar nog wat politieke motieven aan toegevoegd, verschillende -ismes komen langs, al vond ik die insteek moeilijk te volgen. Bij films van Godard heb ik intussen geleerd om het maar over mij te laten komen, wanneer blijkt dat het narratief afwijkt van de conventionele paden - wat bij hem meestal het geval is. Tussendoor zijn er verwijzingen naar popcultuur - met de stripverhaalprentjes en de cameo van sixties icoon Marianne Faithfull. Op een bepaald ogenblik krijgt je de indruk dat men zich achter de coulissen van het filmbedrijf bevindt, en uiteraard wordt er sowieso weer talrijke malen verwezen naar (Amerikaanse) film. Verder vraag ik me af of Alice in Wonderland niet eveneens een inspiratiebron geweest is voor deze film. Bij de intro leest Anna Karina een detectiveromannetje van de beroemde Franse reeks Série Noire, en is duidelijk aan het dagdromen, waarna het verhaal abrupt start met een onverwacht opduikend vreemd personage - fysiek zeer klein, equivalent van het gehaaste konijn? Zie ook de rol die de (veel verfilmde) misdaadauteur David Goodis (gespeeld door Yves Afoso) te beurt valt, en nog van die zaken die normaal zijn in een droomlogica. Na Pierrot Le Fou is dit voor mij alweer een vrij surrealistische ervaring dus, met komische en ook filosofische momenten. Net als genoemde film kan ik er bij een eerste kijkbeurt niet helemaal een lijn in trekken, maar op één of andere manier vind ik de reeds geziene films van Godard altijd iets vitaals hebben. Te herbekijken. Voor de acteerprestatie en het uiterlijk van Anna Karina, naast de doorlopende gekkigheid. De speeltuin van Godard, je bent er voor of tegen, vermoed ik.

Chaotische film die je waarschijnlijk enkel kan smaken als je van The Beatles in geestverruimende modus houdt. Zoals enkele users al aanhalen kan je deze film niet los zien van het tijdvak waarin hij gemaakt werd. Een tijdvak waarin men graag allerlei substanties slikte, op zoek ging naar verlichting tot in India toe, en daar ook graag mee te koop liep. Bevrijding van geest en lichaam staan voorop en wat zou je je dan gaan bezighouden met iets triviaals als een filmscenario? Heeft helemaal niets van doen met de magie die The Beatles - en het was vooral McCartney zijn idee - betrachten. Zelf kan ik nog wel lachen met de toestanden in het restaurant en het gedoe met Ringo’s tante. Voor mij blijft het een film met leuke ideeën, uitmuntende songs uit het psychedelische tijdperk en een losse sfeer. Het voelt in mijn geval als kijker een beetje aan alsof je mee op reis mag in het busje van een knettergekke bende. En misschien was dat wel de enige doelstelling van de makers. Missie volbracht in dat geval.

Film met een vrij lange speelduur valt me nu op. Gelukkig gebeurt er altijd wel wat, ook in het eerste uur. Al dacht ik soms wel ‘get on with it’ uitkijkend naar de finale. De combinatie van script, acteurs en de geweldige soundtrack van Elmer Bernstein is vrij onweerstaanbaar. En wat me ook opvalt. Hoewel de bodycount niet minder dan een massaslachting betekent, komt dit bij mij toch over als een jolige feel good movie met hier en daar een vleugje romantiek en een luchtig moment. Daar hadden ze toch wel een handje van weg in dat oude Hollywood. Als ik dan toch 1 favoriet onder de acteurs eruit zou pikken, dan is dat voor mij bad guy Eli Wallach. Hij speelt met veel charisma de dreiging uit die hij geacht wordt te vertegenwoordigen, als hoofd van de bandietenbende. Hij vormt een dankbaar contrapunt voor de good guys.

Met een rotvaart stapelt de slapstick zich op. De binnenkomer van de schrijvende Belmondo leek eerst op een stukje absurde Monty Python (wat het ook een beetje is), maar het bleek al snel - en tot mijn verrassing - te gaan om het kernverhaal. Belmondo schittert in zijn dubbelrol en de rest van de cast (ook in dubbelrol) mag er zeker ook zijn. Jacqueline Bisset is daarbij zijn geknipte tegenspeelster. Wat een zalige over the top komedie.

Gezien als onderdeel van een 25-delige Franse komieken dvd box. Van dit eerste deel van een trilogie had ik nooit eerder gehoord. Was een groot Frans kassucces in 1973 en moest enkel Les Aventures de Rabbi Jacob laten voorgaan in dat jaar. De film is niet van dat niveau al is een vergelijking nu ook niet helemaal op zijn plaats. Als komedie is deze hier meer een farce, tongue in cheek op zijn Frans. De humor zit hem in de situatie en hoe deze langzamerhand evolueert naar koldereske toestanden zonder dat het daarom een dijenkletser wordt. (Zelf)spot met het Franse leger ten tijde van de Duitse invasie is aan de orde van de dag. Ik kon dit wel smaken en kijk uit naar het tweede deel.

Goed en kwaad zijn niet zo’n vastomlijnde begrippen in deze film, wat het sowieso boeiend houdt. Charlton Heston als Major Dundee is een getormenteerd man. Hard voor zichzelf, hoewel niet altijd consequent, en zeker hard voor de omgeving. Het is echter vooral de waanzin van de hele onderneming die opvalt: de strijd tegen de Apache en de opofferingen die hiervoor moeten getroost worden. Zoals vaak het geval in dergelijke films zijn de spanningen in de eigen gelederen de moeite waard. Er hangt een sfeer van uitzichtloosheid over deze film. De jacht op de Apache lijkt vooral een jacht op spoken (ze komen er ook pas op het eind aan te pas) en onderweg zijn er akkefietjes met het Franse leger, vrouwenkwesties, muiterij … Ook de rassenkwestie wordt uitgespeeld. Historisch correct genoeg lijkt me, en het was natuurlijk ook een zaak die de gemoederen in de jaren zestig sterk bezighield (de opkomst van Martin Luther King en zijn beweging) en sindsdien nog steeds bezighoudt.
De finale slag tussen de Amerikanen en de Fransen is behoorlijk indrukwekkend.

De versie die ik bekeken heb is de in het Nederlands gesynchroniseerde director’s cut van Harry Kümel. Eerst wilde ik de Engelse (Cannes)versie bekijken maar omdat deze niet de goedkeuring van Kümel had, heb ik dan maar zijn wens gerespecteerd, al ben ik geen liefhebber van gedubde toestanden.

Absoluut genoten van dit fantasy verhaal, dat zich kenmerkend afspeelt in lange gangen en barokke kamers van Malpertuis, een niet nader omschreven huis/slot waarin alles in eerste instantie draait rond de stervende Cassavius, vertolkt door Orson Welles. Orson Welles is te zien in de eerste helft van de film, en trekt gelijk alle aandacht naar zich toe. De echte hoofdrol wordt dan weer gespeeld door Mathieu Carrière. Maar misschien is de werkelijke ster van de film voor mij wel Susan Hampshire. Ik had het eerst zelfs niet door maar ze heeft drie uiteenliggende vrouwenrollen op zich genomen. Toen ik daarachter kwam dacht ik effe: briljant!

Het scenario komt warrig over maar dat is ook een beetje de bedoeling aangezien logica niet per se van tel is in het hele opzet. Qua setting en insteek van het scenario deed het me eigenlijk nog wel denken aan Dario Argento, ook al omdat er zelfs gore te zien valt.
En al wordt er met geen woord over gerept in de extra’s op de dvd, en is de film gebaseerd op een boek van Jean Ray, toch heb ik hard moeten denken aan Le Procès (1962) - MovieMeter.nl, met Orson Welles als regisseur en ook acteur. In diezelfde film ligt hij eveneens vanuit bed de boel te leiden, te midden van een labyrinth, wat overeenstemt met Malpertuis.

De prachtige fotografie van Gerry Fisher betekent zeker een grote meerwaarde. Jammer dat de lancering van de film verprutst werd door de eerste montage, nadien rechtgezet door Kümel, maar intussen heeft de film toch een soort cultstatus verworven en ben blij dat ik hem nu zelf ook gezien heb.

De eerste en intussen in vergetelheid geraakte verfilming van Dashiell Hammett’s misdaadklassieker.

Ricardo Cortez heeft in deze film niet enkel de opdracht op te boksen tegen een stel schattenjagende gangsters maar ook tegen de wijze waarop de charismatische Humphrey Bogart tien jaar later Sam Spade zou vertolken. Cortez zet m.i. Sam Spade te veel neer als een verwaaide gigolo die er toevallig ook nog een detectivezaak op nahoudt. In het boek is Sam Spade dan wel een vrouwenmagneet maar hij stelt er zich wel boven. Cortez daarentegen maakt met al te gretige lichaamstaal avances. Bogart zou Cortez in 1941 dan ook onvermijdelijk in de vernieling spelen.
Ook de politie-inspecteurs zijn crappy in vergelijking met wat in de John Hustonfilm zou worden neergezet: saaie pieten.
De gangsters worden niet slecht gespeeld, maar vormen geen bedreiging voor wat Sidney Greenstreet, Peter Lorre en Elisha Cook Jr zouden neerzetten.
Enkel de vrouwen doen het in deze pre code movie beter dan in de Hustonfilm. Una Merkel, Bebe Daniels en Thelma Todd spelen dames waarvoor je met plezier de deur wil uitgaan, zoals reeds aangegeven op het forum.

De regie van Roy Del Ruth vind ik degelijk zonder meer. De film moet het stellen zonder soundtrack - zien we wel wel meer bij vroege talkies - wat in dit geval niet bijdroeg aan mijn betrokkenheid. Al is het wel genieten van de dialogen die soms vrij letterlijk uit het boek worden overgenomen. Het verhaal in zijn geheel wordt ingekort weergegeven. De laatste scène waarin Cortez een bezoek brengt aan Daniels in de gevangenis , stond echter niet in het boek, en lijkt me een sentimentele toevoeging van de producers om alsnog een soort happy end uit de brand te slepen in tijden van Grote Depressie.

The Maltese Falcon 1931 is een film met charmes maar moet het - naar casting, fotografie en spankracht toe - afleggen tegen The Maltese Falcon 1941. Met een eervolle vermelding voor de dames.

Na twee eerdere pogingen werd dit dan de definitieve verfilming van de misdaadklassieker van Dashiell Hammett. Bij de vergelijking met de eerdere filmversies valt voor mij Satan Met A Lady sowieso uit de boot omdat deze een volbloed parodie op het Hammettverhaal betreft, buiten categorie dus, en blijft enkel de gelijknamige versie van 1931 de referentie, naast het op zich succesvolle boek.

De keuze om deze keer het script nauwgezet het boek en haar dialogen te laten volgen, werkt perfect. De pikantere stuff van het boek - niet eens zo pikant naar hedendaagse normen - heeft men helaas uit de film gelaten met dank aan de Hays Code. Ook in het geschreven verhaal ligt de nadruk sowieso op de attitude en verbale vaardigheden van de protagonisten. Er wordt al eens een moord gepleegd maar het draait in se om een verbaal spelletje schaak. Het tempo ligt hoog en de plot is niet zo eenvoudig waardoor ook de kijker het hoofd koel moet houden.

Humphrey Bogart IS Sam Spade, prive-detective waarvoor vrouwen in zwijm vallen terwijl mijnheer een sigaretje rolt. Het andere zwaargewicht - letterlijk en figuurlijk - in deze film is voor mij Sidney Greenstreet als Kasper Gutman aka Fat Man in één van zijn beste rollen ooit. Zijn scenes met Bogart zijn ronduit fascinerend. Prachtig hoe John Huston en cameraman Arthur Edeson (die trouwens ook al meewerkte aan de genoemde maltese falconparodie Satan Met A Lady) Sidney Greenstreet consequent vanuit lage hoek in beeld brengen waardoor hij des te meer imposant overkomt.

Peter Lorre speelt Joel Cairo als een verwijfd type en Elisha Cook jr is autistisch goed als Wilmer Cook. De in het boek gesuggereerde homoseksualiteit van de beide heren wordt niet in de film overgenomen maar dit neven/nichtenplotje had wellicht de focus van de film geen goed gedaan.

Wanneer ik toch een minpuntje moet bedenken, betreft het de invulling van de vrouwelijke rollen. Mary Astor zou een femme fatale moeten voorstellen, maar loopt de hele film rond als een bang vogeltje. Ik begrijp dat de expressie van angst onderdeel vormt van haar rol maar als je het boek gelezen hebt weet je dat ze ook af en toe behoorlijk sexy uit de hoek zou moeten komen, wat op het scherm nooit gebeurt. Idem voor de rol van Iva Archer gespeeld door Gladys George, en ingevuld als een voortdurend snotterend wezen. In de eerste filmversie werden deze rollen m.i. veel beter ingevuld door respectievelijk Bebe Daniels en Thelma Todd, die niet bepaald frigide overkomen. Daar ging het wel nog om een pre code film dus misschien zorgt ook hier de Hays code voor een haar in de boter.

Conclusie. The Maltese Falcon blijft een fijne schaduwfilm. Subliem in beeld gebracht en genoeg screen presence aanwezig om een avondje mee te vullen.

Ik hou van musical en ben een groot liefhebber van ABBA (heb hun volledig werk op cd stel je voor) maar deze film ... deed me pijn aan de ogen en oren. Ik kan er nog mee leven dat het verhaal in dit soort films weinig om het lijf heeft, maar ik verwacht wel dat er (ongeveer) op toon wordt gezongen en hoop ook dat het mooi in beeld gebracht wordt. Helaas.

Behalve de technische aspecten is er ook een - jawel - fundamenteel probleem met het hele filosofische concept. In hun gloriejaren had ABBA een soort campgehalte dat, naast de hoge muzikale lat die ze legden - deel uitmaakte van hun charme. Met deze film krijg ik de indruk dat men in de eerste plaats de campfactor van ABBA wil parodiëren om een feel good movie te produceren. ABBA was echter veel meer dan camp: Agnetha en Frida waren absoluut topzangeressen, die ons werk brachten van twee briljante componisten met ingenieuze arrangementen. ABBA had weliswaar een campgehalte maar kwam anderzijds in mijn ogen ook authentiek over. De liedjes van ABBA gaan dan ook over de vreugde en pijn die het leven met zich kunnen meebrengen, en zijn op die manier zeer authentiek. Dat laatste mankeert volledig aan de film, wat dan ook wel verband houdt met het imo ondermaatse verhaal. Men heeft in deze productie enkel willen profiteren van de roem en campgehalte van ABBA, en dan krijg je dit soort draak van film. Mamma mia.

De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen is een verfilming van de gelijknamige roman van Johan Daisne, die alweer uit 1947 dateert. Johan Daisne heeft zelf ook meegewerkt aan de film, o.a. bij het uitschrijven van de dialogen (samen met Andre Delvaux). De dialogen vond ik op zich schools en artificieel overkomen, zowel qua articulatie als qua woordgebruik (heb het woord ‘manslag’ leren kennen) maar anderzijds droeg het wel bij aan de onwerkelijke sfeer van het verhaal dat zich inschrijft in de magisch-realistische traditie.

Een prima acteerprestatie van Senne Rouffaer als Govert Mierenveld, om wie het allemaal draait. Het andere hoofdpersonage Fran Veerman wordt ingevuld door de Poolse (en gedubde) actrice Beata Tyszkiewicz. Opmerkelijk toch dat men blijkbaar geen geschikte kandidate in eigen land vond.

De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen werd in eigen (Belgen)land eerst afgekraakt en nadien, nadat hij scoorde op buitenlandse filmfestivals, in ere hersteld. Zo gaat dat.

Enkele decennia na zijn release blijft het een vreemde film die één en al mysterie uitstraalt. En waarvoor je geduld moet hebben. Goed om een keer gezien te hebben.

James Stewart is een man met een missie en hij is afkomstig uit Laramie. Zoveel is van bij het begin zeker, en gaandeweg krijgen we als kijker meer en meer stukjes van de puzzel te verwerken. Daarbij wordt de actie verweven met geloofwaardige psychologie van de karakters.
Naast James Stewart vind ik vooral een interessante rol terug voor Arthur Kennedy, die niet is wat hij op het eerste zicht lijkt te zijn. In de finale had hij er sowieso beter niet aan gedaan om de wagen met wapens in de afgrond te helpen duwen, maar misschien had hij last van de adrenaline (en wilden de filmmakers een bevredigend eind aan de film breien).

Prachtig geschoten door Mann & co in de wijdse landschappen van New Mexico; liefhebbers van long shots komen hier volop aan hun trekken.
Ook nog een pluim voor de smaakvolle score van George Dunning. Tweede score die ik hoor van hem en hij lijkt iemand die er treffelijk in slaagt om een film te ondersteunen zonder dat de muziek per se de aandacht moet trekken.

Man In The Vault is een degelijk gemaakte B-film in het misdaadgenre, waarbij het af en toe echt spannend wordt. De acteurs leveren solide prestaties. Deze film wordt ook wel aanzien als een noir, maar dan toch van het mindere allooi. Qua belichting lijkt het wat meer op de doorsnee b&w tv-producties van die tijd. Anderzijds is het wel genieten van de locatiefotografie in LA.

Ook genoten van de song 'Let The Chips Fall Where They May' van componist Henry Vars die instond voor de filmscore. In de jaren vijftig had men nogal eens de gewoonte om er in elke film een jazzy 'live' vertolking tegenaan te gooien en daar hou ik wel van.

Alweer een topfilm van Anthony Mann. Van de eerst tot de laatste seconde was ik geboeid door het spektakel. De verhaallijn met sterke nadruk op psychologie en intense interactie tussen de protagonisten komt modern over. Niet te geloven dat deze film meer dan 70 j oud is. Gary Cooper bevindt zich in ambigu gebied, een man met een verleden maar ook een man die zijn eigen pad heeft uitgestippeld. Lee J. Cobb schittert als bendeleider op retour, met zijn raspende stem en tikje gekke uitstraling. Maar ook de rest van de bunch mag er zijn. Eén van de betere en meest intense scenes - tussen vele andere - is ongetwijfeld de vechtpartij tussen Cooper en Jack Lord, waar laatstgenoemde uitgekleed wordt. En last but not least verdient zeker ook Julie London een vermelding. In haar tijd was ze wat mij betreft één van de meest verleidelijke stemmen in de jazz en ik was dan ook benieuwd wat ze ervan zou bakken als actrice. En ze heeft me niet teleurgesteld. Ze kwam geloofwaardig over (in wat blijkbaar haar eigen favoriete film was). Jammer dat ze niet gezongen heeft, hoewel daar in het westerngenre meestal ruimte te over voor is. Wel vond ik haar spreekstem even hees sexy klinken als haar zangstem.

Prachtig geschoten door Mann en zijn team, zoals je dat ook van hem verwacht. En ondersteund door een schitterende score van Leigh Harline. Een score die modern en moody overkomt. Meer kan je eigenlijk niet verlangen van een film dan de kwaliteit die je hier vindt.

Het is een recht voor de raap wraakfilm, met een langzame opbouw in het eerste deel gevolgd door over the top geweld in het tweede deel. Ik vond de wraakacties van een op zich prima acterende Denzel Washington te Hollywoodiaans grotesk om voor realistisch te houden. Daardoor kon ik mij niet echt goed inleven, had meer het gevoel naar een spektakelstuk te kijken, wat het ook is natuurlijk. De gevoelige momenten in de film, liggen er dan weer te dik op voor mij. Wat engelachtige muziek op slow motion vind ik een te doorzichtige poging om bij de kijker bepaalde snaren te raken.

Maar toegegeven, hij kijkt wel vlot weg, het is niet dat je je als kijker verveelt. Heb me ook minstens één keer geamuseerd met een dialoog die langskwam.

Neen we krijgen WC Fields niet te zien aan de trapeze. De titel slaat enkel op het kunst- en vliegwerk dat hij verricht om zijn leven op de sporen te houden. Heel wat situatiehumor en slapstick hier die af en toe zijn tijd neemt, die af en toe ook erg leuk is. Onder die humor schuilt in feite een familiedrama. Met weduwnaar Fields die hertrouwd is, met een volwassen dochter uit zijn eerste huwelijk ook nog onder dak, alsook zijn schoonbroer en schoonmoeder. Complexe relaties dus, tegen de achtergrond van de economische depressie en alcoholmisbruik (Fields was een ervaringsdeskundige). Ze hadden er even goed een psychologisch drama van kunnen maken. Misschien is dat ook de reden dat het voorziene happy end naast grappig ook wel wrang is. Zo simpel is het allemaal niet op te lossen.

Deze Hammerproductie heeft het in de loop der tijd moeten afleggen tegen meer illustere producties als Dracula, De Frankensteins en de Quatermasses van toen. En ik zie ook wel waarom. De vonk slaat nooit helemaal over in het verhaal. Anton Diffring, als de man die de dood bedriegt, heeft de hoofdrol maar is ook de schurk van dienst. Het is niet dat je sympathie voor hem voelt, maar je moet het als kijker wel met hem doen. Christopher Lee is van de partij als good guy - hij had toen ook nog niet de status die hij later zou krijgen. Hij doet het prima maar heeft ook een wel wat saai personage. Dan blijft nog over: de bevallige Hazel Court. Misschien is het een pittig detail dat zij 2000 pond extra betaald kreeg om een topless scene - poseren voor beeldhouwer Diffring - te doen. Deze scene was enkel te zien in de filmprints die bestemd waren voor de Europese (niet-Britse) markt. Vandaag de dag is die scene echter verloren gegaan, tenzij het nog ergens een keer opduikt in één of ander archief.

Aan de positieve kant zit het weer snor met de decors, kostumering en props van het verhaal dat zich afspeelt in Parijs eind 19e eeuw. Het oog wil wat en dat krijgt het ook.

Het begin komt redelijk saai over maar vanaf het dansfeestje wordt het almaar beter. Dan wordt het een geslaagde film met veel thrillerelementen en dan ook nog eens leuke humor, voor zo'n oud beestje. Ik vind dat hij niet moet onderdoen voor de remake van 20 j later, het is gewoon een ander soort film. Edna Banks heeft als vrouwelijke hoofdrol alleszins een heel wat actievere inbreng dan Doris Day nadien mocht tonen. Interessant toch.

De poster van de film wordt gesierd door de tronie van bad guy Peter Lorre wat ook veel zegt over de wijze waarop hij de film draagt en welke status hij in die tijd had. Zijn casting van een bandiet die een kind ontvoert, sluit ook wel weer aan bij zijn legendarische rol als kindermoordenaar enkele jaren eerder in M van Fritz Lang.

Deze film was het startpunt van Hitchcocks carrière als thrillermaker, nadat hij eerder 17 (!) films in allerlei genres had geschoten. Een historisch en zeer geslaagd moment. Graag zou ik deze film nog een keer willen terugzien in een betere print dan het vage dvd’tje dat ik bekeken heb.

hitchcock challenge # 22

Een remake van een origineel dat door Hitchcock gemaakt werd in 1934 en dat in die tijd zijn reputatie verstevigde zowel bij de Britten als aan de andere kant van de Oceaan. Het is te lang geleden dat ik het origineel gezien heb om daar iets zinnig over te zeggen. Deze remake kon ik me nog beter voor de geest halen en blijkt ook nog beter dan ik eerst dacht. Het bevat suspense maar toch ook verbazingwekkend veel humor: de eetscene in Marrakesh, het gevecht bij de taxidermist, de terugkeer in de laatste scene. En tussendoor nog wel wat dingetjes. Draagt alleen bij aan mijn appreciatie.

Het is wel typisch jaren ‘50 maar we kunnen niet verwachten dat films niet op één of andere manier gedateerd zijn. De relatie tussen Doris Day en Jimmy Stewart is eentje van onderwerping aan de man. Zij is degene die haar zangcarrière heeft opgegeven om Jimmy te volgen. Hij is degene die zich als echtgenoot én arts erg paternalistisch opstelt door haar kalmeermiddelen voor te schrijven alvorens haar slecht nieuws te brengen. Wat ook niet wil zeggen dat dergelijke relaties niet realistisch zouden kunnen zijn. In elk geval vind ik Day en Stewart hier een heel overtuigend koppel.

Muziek speelt een grote rol in de film en dat wordt al duidelijk bij de opening credits. De score van Bernard Herrmann is - behalve die opening - vrij discreet maar toch prachtig aanwezig. Doet al denken aan de score van Vertigo. De scene in Royal Albert Hall bevat een cameo van de music maestro. Heel fijn dit. Het muziekstuk is hetgeen ook al gebruikt was in de originele movie. Herrmann had de kans om zijn eigen stuk te schrijven voor de Hall maar was zo in bewondering voor het stuk van Arthur Benjamin (net zoals hemzelf een Jood trouwens) dat hij dat aanbod afsloeg. Dan is er ook nog de vers geschreven classic Que Sera, Sera eerst gehaat door Doris Day, maar wel het grootste succes uit haar carrière.

De film heeft een goeie plot waarin alle elementen van de productie goed op hun plaats vallen. Ik zie het niet als een meesterwerk maar toch wel als bijna perfect entertainment.

hitchcock challenge # 15

De tegenstelling tussen de personage van John Wayne en Jimmy Stewart, en wat ze vertegenwoordigen, is heel duidelijk. Opvallend daarbij is de contradictie tussen hun waarden en karaktertrekken. John Wayne, als man die vertrouwt op geweld, is de kalmte zelf. Stewart, nochtans advocaat en dus man van het gesproken woord, heeft dan weer een kort lontje en verliest zichzelf meer dan eens.
Derde hond in het spel Lee Marvin is lekker gemeen en had best nog wat meer schermtijd mogen krijgen. Maar uiteindelijk dient zijn inbreng vooral om de relatie tussen Wayne en Stewart vorm te geven.
Ben het er hier mee eens dat er veel gepalaverd wordt, maar dat is voor mij geen belemmering. De laatste 20 minuten vind ik echter een beetje een anticlimax nadat Wayne in eerste instantie zijn eigen huis in de fik heeft gestoken en erin lijkt te blijven. Het leek een waardige afsluiter waarbij de gunman in zelfdestructie ten onder gaat. Nadien volgt dan nog een stukje dat overbodig aanvoelt.

Ondanks het personeel voor en achter de camera geen complete topper maar toch interessant genoeg.

The Man Who Wouldn’t Die is de vijfde in een serie films waarin Lloyd Nolan de onnavolgbare privé-detective Michael Shayne vertolkt. De ingrediënten zijn intussen gekend; een mysterieverhaal met een grote dosis humor (waaronder lachen met de onbekwame politie) en enkele thrills. Behalve Nolan vinden we hier ook Marjorie Weaver en Helene Reynolds terug, die reeds acteerden in voorgaande Michaels Shayne films, maar nooit samen. In deze film speelt Reynolds de stiefmoeder van Weaver, wat wel grappig is aangezien ze beiden op dat moment twintigers waren. Het moment dat Weaver zegt dat in het echte leven stiefmoeders goed meevallen, is dat eigenlijk al een ferme indicatie dat het NIET goed zal komen met de stiefmoeder.

Wat deze film onderscheidt van zijn voorgangers is de prachtige b&w fotografie. Meteen na de film gecheckt wie de cameraman/cinematograaf van dienst was: Joseph MacDonald. Hij heeft zijn kunde eveneens bewezen in een aantal regelrechte film noir classics (The Dark Corner, Call Northside 777 en nog veel meer). Een bevestiging toch dat naast de regisseur ook de cinematograaf een belangrijke rol kan spelen (en in dit geval doorslaggevend).
The Man Who Wouldn’t Die heeft daardoor een bij momenten creepy gothic sfeertje over zich, genieten is dat, zorgt ook dat deze film relatief spannender is dan zijn voorgangers. Neem daar dan nog de setting bij van het labo van Henry Wilcoxon - hij speelt ‘dr. Haggard’ hoe komen ze erop - en je waant je bijna in een Frankensteinfilm. Het labo van Wilcoxon komt echter maar zijdelings aan bod en ik had het gevoel dat hier nog wel meer potentieel uit te halen was. In elk geval heeft het wel een leuke gothic scene opgeleverd in echte Frankensteintraditie.

Dit was opnieuw prima entertainment en op naar nummer 6 uit de reeks.

Een psychedelische trip met veel kleurtjes en filters op het scherm. Verder enorm trrrraaagggg … Het is pulp maar van de slechte soort. Het is erover dat dit verhaaltje 2 uur van het leven van de kijker in beslag moet nemen. Het is een horrorfilm maar het wordt nergens spannend, I couldn’t care less what happened to Mandy. Het is fijn dat het zich afspeelt in 1983 maar de horrorpulp van toen was van een veel hoger niveau en ook geloofwaardiger in zijn ongeloofwaardigheid. Van deze Mandy geloof ik geen bal. Nochtans geeft Cage best een goeie performance, dus aan hem ligt het niet. Het is het geheel dat niet werkt voor mij. Het beste moment vond ik dan nog de opening credits met de song van King Crimson eronder.

Vanaf minuut 1 is het opeenvolging van bovennatuurlijke dingen. Je krijgt geen tijd om de personages te leren kennen, niet in het begin en ook niet in het vervolg. Het is gewoon een opeenstapeling van scenes. Zonder opbouw echter geen spanning. Het is dan ook moeilijk om de acteerprestaties te beoordelen rekening gehouden met dergelijk scenario dat ze voorgeschoteld krijgen. Dan hebben ze het niet zo slecht gedaan eigenlijk.

Een film van zijn tijd en er zijn wel wat referenties naar grotere kanonnen in te vinden. The Exorcist loert nog om de hoek … het is ook de tijd van Poltergeist … en de babysit Jamie Lee is een zware knipoog naar Jamie Lee Curtis die babysit speelde in Halloween. En The Birds komen er ook nog aan te pas.

De score van Fabio Frizzi vond ik erg goed te pruimen. Al met al was het wel een entertainende film voor één keer.

Een op het eerste zicht doorsnee seriemoordenaarsverhaal maar het wordt dankzij de klasse van Michael Mann - denk ik dan - opgetild naar een niveau dat het in al zijn facetten boeit. An sich gebeurt er niet ontzettend veel maar Mann slaagt erin de spanning op te bouwen met een aardige climax naar het einde toe. Het is mooi hoe er gespeeld wordt met de identiteiten van seriemoordenaar/detective. Goed en kwaad zijn uiteinden van hetzelfde spectrum zoals het een goeie (neo-)noir betaamt.

De film heeft een typische eighties elektronische score en daar ben ik eigenlijk sowieso gek op. Al komt er ook nog andere muziek aan te pas. Het psychedelische In-A-Gadda-Da-Vida van Iron Butterfly (daterend uit 1968) speelt een sleutelrol in de finale. Toevallig heb ik deze op vinyl. Voortaan zal ik dus aan deze film moeten denken bij het afspelen ervan. Dankjewel Michael Mann

Joe Spinell schittert als moordzuchtige maniak. Eentje die verschillende gezichten kan opzetten. Een ongemakkelijke zit omdat de verwachte balans cop-bandit hier volledig ontbreekt. Als kijker ben je overgeleverd aan de hersenspinsels van een zieke persoon die een reeks vrouwen opruimt. Hij komt zeer raar over dus dat is eigenlijk best realistisch gedaan. De opening is sterk: de nachtmerrie van de psychopaat die badend in het zweet wakker wordt. En dat is ook een voorafspiegeling waarrond de verhaallijn draait. De innerlijke strijd van Spinell die toch telkens weer uitdraait op een bloedbad. Twee scenes die er voor mij bovenuit steken is de wurgscene die maar blijft duren en de scene in de metro. Dat laatste is een prachtig staaltje suspense. Al is prachtig misschien niet het woord dat je bij deze exploitation movie moet gebruiken. Spinell ziet er mottig uit in zijn rol, en de hele film straalt een ultramarginale sfeer uit. Tom Savini was als make-up man een echte ster in de horrorscene van de jaren ‘80 en levert ook hier weer klassewerk af. NIet onbegrijpelijk dat deze gruwelfilm een moeilijke bioscooprelease heeft gekend. Een slasher classic uit the golden age die in dit geval opvalt door het aanhoudende perspectief van de moordenaar. De moordenaar is ook gewoon zielig als zwaar zieke mens. Qua sfeer schippert de film toch ergens tussen exploitation en de psychologische toer.

Vind ik een heel straffe film. Qua stijl en bepaalde elementen (femme fatale, corrupte wereld) is het een film noir, en speelt zich af in de chaotische wereld vlak na de tweede wereldoorlog. Het politieke gegeven is nooit ver weg; de film start en eindigt met beelden van mensen op de vlucht, eerst op het water, nadien in de woestijn. Vormt het eerste drie kwart van de film een noirplot, het laatste deel geeft weer wat mensen op de vlucht moeten doorstaan, en sluit nauw aan bij de realistische stroming. Hier geen Hollywoodromantiek maar de realiteit die keihard in je gezicht slaat. Qua achterliggende thematiek (vluchtelingen) is deze film meer dan ooit actueel. Zeker ook een pluim voor de regisseur en de verantwoordelijke fotografie want deze film bevat prachtig uitgewerkte beelden, en weldoordachte shots.

De laatste silent in het oeuvre van Hitch speelt zich af op Isle of Man al is het wel gefilmd in Cornwall. Een Manxman is een inwoner van dat eiland waarvan ik voor het bekijken van deze film nooit gehoord had, moet ik bekennen. Op mij kwam het over als een echt melodrama maar wel goed gebracht door de meester en zijn crew. Acteurs die de vierde wand doorbreken op strategische momenten, mooie fotografie, prima editing. En natuurlijk veel expressie bij de acteurs zoals dat hoort bij silents. Deze soap opera speelt zich af in een ander tijdperk met andere zeden. In de jaren ‘20 is de UK nog een wereldrijk met overzeese gebieden en al. Het was meer dan ooit een klassenmaatschappij wat ook naar voren komt in de film bij de onderlinge relaties tussen de personages. En dan is er nog de impact van (christelijke) religie op maatschappij en rechtspraak. Zelfdoding is een zonde, en wordt in de burgerlijke rechtspraak zowaar als een misdrijf gezien. En dan hebben we het nog niet gehad over de schande van het overspel, een zware zonde tegen het heilige instituut van het huwelijk. Je moet je als kijker daarin wel kunnen verplaatsen. Verder een film met een vlot tempo en deels gefilmd op locatie dus. Hierna zou het publiek ten tijde van de talkies gewend geraken aan puur studiowerk. Mooie afsluiter van een eerste fase in Hitchcocks carrière. Het is uiteraard geen typische Hitchcock maar talent was duidelijk aanwezig.

hitchcock challenge # 28

Goeie policier. Jean-Paul Belmondo ‘le marginal’ die als een soort Dirty Harry te keer gaat in de Franse onderwereld. Serieus dodental en het aantal klappen is niet te tellen. Heel wat actie dus, en afgewisseld met bij momenten droge humor. Het is genieten van de groezelige sfeerschepping en scherpe scenes. Sfeer lijkt daarbij iets belangrijker dan de meanderende verhaallijn; zowat het hele palet van de onderwereld komt hier aan bod (drugs, prostitutie, de gokwereld en zelfs begeeft Belmondo zich in een hardleerse homobar). Wat leuk is voor de afwisseling, en uiteraard de diepgang niet ten goede komt (maar dit soort films bekijk je niet voor de diepgang).

Esthetisch gezien is de sleutelscène waarin Belmondo afrekent met Henry Silva pure film noir. Belmondo staat in de deuropening, low key belichting, zijn gelaat in het duister en niet te lezen. Silva als schurk met zijn gelaat in het halfduister - twijfelachtige zone - en je ziet de angst op zijn gelaat. Belmondo treedt binnen, trekt zijn revolver voor de afrekening. Naast hem een enorme spiegel, waardoor zijn gestalte zich ontdubbelt. Zijn persoonlijkheid ontdubbelt zich in feite, de flik in hem moet het afleggen tegen le marginal die het op zijn manier - op criminele wijze - wil oplossen. Na de afrekening neemt hij weer de gedaante aan van de flik, al moet hij daarvoor zijn collega’s voorliegen.
De rest van de film is niet echt film noir maar uiteraard vakkundig geschoten, tot en met knappe actiescènes.
De film wordt verder ondersteund door een prachtige soundtrack van Morricone; spaarzame, funky melodie- en ritmelijnen die zich een weg banen door de stadsjungle waarin Belmondo zich bevindt.